Over mokerslagen
en patatjes
Het was maar een rare dag vandaag, op mijn werk. Het nieuws dat één van onze naaste collega's levensbedreigend ziek is sloeg in als een bom. De sfeer was beladen en verdrietig, ik denk dat ik niet alleen namens mezelf spreek wanneer ik zeg dat het nauwelijks te geloven is. Dat juist iemand die altijd zo lief, gezellig en positief is (hoewel ik dat uiteraard niemand zou gunnen) op zo'n afgrijselijke manier getroffen wordt stemt me erg verdrietig, maar geeft me ook een hoop stof tot nadenken. Bij de pakken neer gaan zitten is niets voor haar, en is dus wel het laatste waar we haar mee kunnen steunen. Ik heb dan ook besloten zo veel mogelijk positieve gedachten haar richting op te sturen en vooral met goede hoop naar een vreugdevol weerzien uit te kijken. Zo'n mooi mens.. Het móet gewoon. M., ik denk aan jou..
************
Een dergelijk bericht valt sowieso al zwaar, maar wanneer het knetterdruk is op je werk valt ook de werkdag ineens een stuk zwaarder. Ik worstelde met mijn bureau vol spoedwerk en de roodgloeiende telefoon; waar ik anders gemakkelijk over stress heen kan stappen dreef het me vandaag lichtelijk tot wanhoop. Gelukkig is een half uurtje frisse lucht in je pauze en een kort, maar goed gesprek met een collega altijd dichtbij genoeg om voor een ontlading te kunnen zorgen en ondanks het feit dat dit werkelijk een workday fom hell was liep de middag dan weer redelijk soepel.
Eenmaal natgeregend thuis aangekomen mocht ik me dan eindelijk overgeven: ik waste mijn haren onder een heerlijk warme douche en vervolgens besloten lief en ik tot een wij-hebben-geen-zin-om-te-koken-collectief. Aldus begaven we ons naar de plaatselijke snackbar voor een patatje en een héérlijke halve kip en smulden ervan. Superslecht, als je je bedenkt dat we gisteren ook al geen tijd hadden om te koken. Maar soms.. Soms moet je niet ál te streng zijn voor jezelf.
vreselijk, zulk nieuws. daar mag je ’s avonds best even om smokkelen met eten.nou ja, niet alleen dáárom. maar je begrijpt me wel.hè bah, sterkte.
miek - 26 Februari '09 - 23:00
Jeetje wat een nieuws zeg, dit gun je niemand.Hopelijk kunnen ze in het ziekenhuis nog een heleboel doen voor haar.
Wij gaan in iedere geval heel hard duimen voor haar.
En dan thuiskomen en geen zin in koken, kan het me helemaal voor stellen. Gelukkig dat je dan buiten de deur kan eten.
Veel liefs, mams
Carrie - 26 Februari '09 - 23:08
Om stil van te worden.Pff, dat is een heftige dag voor jezelf geweest. Natuurlijk mag je jezelf dan lekker verwennen met patatjes en kip (en appelmoes). Sterkte de komende tijd, het zal vast nog veel meer invloed krijgen op de werksfeer.
Eve - 27 Februari '09 - 00:06
Oh man…! Wat ongelofelijk heftig. Wat je zegt: dit gun je je ergste kwelgeest nog niet, maar zeker wanneer het zo’n lief, warm persoon treft… lijkt het wel extra moeilijk om te verkroppen. Om het te beseffen, in al zijn akeligheid. Gelukkig kunnen jullie als collega’s onderling elkaar opvangen door het erover te hebben wanneer de druk te hoog wordt, dit is ook echt van het nieuws wat je hard met je neus op je eigen leven en je eigen geluk drukt, al weet ik dat je je daar al heel bewust van bent. Het is de kwetsbaarheid ervan, de oneerlijkheid van hoe snel dingen een andere wending kunnen krijgen… pfff. Dat valt niet zomaar te verwerken. Heel begrijpelijk dat je hoofd dan niet naar koken staat, daar is niets ‘zondigs’ aan.Kunnen jullie eventueel gezamenlijk naar De Baas of een andere leidinggevende stappen wanneer de werkdrukte in combinatie met dit nieuws echt even te veel op jullie borden wordt? Misschien valt er best wat te regelen… Sterkte meis!!
Over die positieve gedachten: daar geloof ik ook in! Het neemt alleen niet weg dat je óók verdrietig mag zijn.
Nien - 27 Februari '09 - 13:41
... knuffx ‘nelis
nelis - 27 Februari '09 - 16:44
Heftig om dat te horen. Sterkte!wien - 27 Februari '09 - 17:13
getver an, ik lees net hetzelfde over een directe collega van mij.die heeft in het slechtste geval nog een jaar te leven :(
meme - 27 Februari '09 - 20:01
@ Allemaal: Dank jullie wel voor jullie lieve reacties, dat doet goed, écht
Ik ga nu heel erg slapen want ik ben zó doodop gewoon.. Nogmaals thnx! (K)@ Mémé: OMG, jij ook al? Naar zeg, ik vind het echt ontzettend aangrijpend. Ik weet niet precies wat de prognose van mijn collega is, maar daar durf ik eerlijkgezegd ook echt nog niet over na te denken, ze is ook nog ontzettend jong! Kus lieverd..
Annibal - 27 Februari '09 - 23:29
Wat verdrietig. Wij kregen gisteren ook zulk nieuws over Rinke’s tante. Ik ben bang dat het ook niet meer goed gaat komen, enige ervaring met kanker heb ik helaas al wel. Rinke’s oom is jaren geleden al overleden, dus de 2 dochters staan er alleen voor met hun hele zieke moeder. Je weet het, mensen kunnen ziek worden, maar uitkomen doet het nooit.sanneke - 28 Februari '09 - 09:51
ja bizar he? zij ook joh. darmkanker en uitgezaaid naar lever en buikklieren. 33 is ze. met 2 jonge kinderen. bizar allemaal…meme - 28 Februari '09 - 14:48
Ah verschrikkelijk nieuws om te horen! Het leven is niet eerlijk.Ik hoop dat er nog iets te doen is voor dr…
Groot gelijk dat je geen zin had om te koken, je mag jezelf wel is verwennen en helemaal op zo’n dag. (K)
[Erica] (URL) - 01 Maart '09 - 16:06
