Wie ik ben
(En wat is het beestenweer buiten!)
Vanaf mijn 12e of 13e wist ik het zeker: ik wilde een tatoeage. Ik vond dat toch zó vreselijk mooi, dat wilde ik ook. Dit was nog in het pré-tatoeages-zijn-het-ultieme-mode-accessoire, mind you, dus toen ik daar als 'klein meisje' over begon bij mensen werd me vooral toegesust 'dat het vanzelf wel weer over zou gaan', dat zoiets 'voor grote enge mannen was, niet voor lieve kleine meisjes' en dat ik het maar 'uit mijn hoofd moest zetten'. "Dát zullen we nog wel eens zien", dacht ik koppig bij mezelf, en wachtte geduldig de termijn die ik mezelf had gesteld uit: ik vond niet dat ik zoiets vóór mijn achttiende moest doen, omdat je lichaam dan nog in de groei is.
Jaren later wist ik het nog stééds: ik wilde een tatoeage. Maar wat? Ik had werkelijk géén idee. Tenminste, ideeën zat, hoor. Maar wat het dan écht moest worden veranderde met de week. Toen ik negentien ging worden maakte ik mijn besluit: voor mijn verjaardag zou ik 'm gaan vragen. En wat het dan zou worden, dat zag ik dan nog wel even. Ik had al wel iets dat ik heel mooi vond: in mijn favoriete boek, Lord of the Rings (dat ik al mínstens tien keer had gelezen), gebruikte Gandalf een elfenrune op zijn dozen vuurwerk wanneer hij Hobbiton binnen komt rijden. Ik vond die rune mooi. Ik vond het boek mooi. En Gandalf was één van mijn favoriete characters.
Mijn ouders waren het er eigenlijk niet zo mee eens, dat ik dit voor mijn verjaardag vroeg. Ze zijn geen voorstanders van tatoeages. Maarja.. Ik zou die tatoeage sowieso laten zetten, of zij nu meewerkten of niet. En de reden dat ik 'm graag voor mijn verjaardag wilde, was dat ik 'm héél graag van mijn ouders en broertje wilde krijgen, zodat ik zo lang als ik zou leven een sieraad van hen bij me zou dragen. Iets dat niet kapot kan, zoals een ring. Iets dat niet kwijt kan, zoals een armband. Daar was zélfs voor mijn ouders weinig tegenin te brengen en ze gingen overstag. Toen ik vlak daarna in de appendixen van het boek zag, dat de elfenrune die ik zo mooi vond ook nog eens het 19e teken van het elfen-alfabet waartoe het behoorde (de Angerthas) was, terwijl ik 'm voor mijn 19e verjaardag zou krijgen wist ik het zéker: dit moest het worden. Onder mijn rechter sleutelbeen, dicht bij mijn hart, prijkt hij dan ook. Het sieraad dat ik van mijn ouders en broertje kreeg. Alweer bijna 10 jaar.
Een tijdje nadat ik deze tatoeage liet zetten gebeurde er iets anders belangrijks in mijn leven: na elkaar meer dan negen jaar niet meer te hebben gezien door een familieruzie vond ik mijn beste vriend terug: mijn neef Marco. Door een aantal opeenvolgende gebeurtenissen werd het ons al snel duidelijk: al die jaren zonder elkaar hadden niet uitgemaakt; deze vriendschap was bijzonder. Omdat we allebei tatoeage-fans waren (en zijn) kwamen we op een bepaald punt op het idee er samen eentje te laten zetten, als een soort van navelstreng. Om ons eraan te herinneren dat we verbonden zijn. We kozen voor een logo uit een tekenfilm waar wij, toen wij klein waren, gezamenlijk volledig door geobsedeerd waren en waar wij nog steeds beiden iets mee hadden: the Transformers. Sindsdien zijn wij met elkaar verbonden door onze decepticon-logo's.
En toen was ik klaar, vond ik. Het was af. Hoe verslavend ook, ik vond het genoeg geweest. Ik had álles dat mij lief is en waarvan ik zéker ben dat het nooit zal veranderen al vastgelegd op mijn lichaam. Zómaar nog een plaatje laten zetten kon best léuk zijn, maar vond ik afdoen aan de betekenis die de andere twee hadden. Ik hóu van tatoeages met een verhaal; als het 'gewoon een plaatje is' ontbreekt er iets aan, voor mij. Maar nu, deze laatste twee of drie maanden, kom ik erachter dat er nog wél iets belangrijks op mijn lijf ontbreekt. Mezelf. Ik begrijp precies waarom me dat voorheen nooit is opgevallen: van mezelf houden is een hele lange, ongemakkelijke worsteling geweest. Maar nu, de laatste tijd, kom ik op het punt dat ik het weet: ík ben óók iemand voor mezelf. Een belangrijk persoon in mijn leven. Iemand van wie ik hou. Dus ja: ooit dacht ik dat ik 'af' was, maar er komt er tóch nog eentje bij (sorry, mam).. Als mijn bedenktijd om is (ik moet van mezelf altijd minimaal een jaar nadenken voor ik 'm mag) wil ik een Hello Kitty op mijn enkel. Omdat ik Hello Kitty lief vind. Omdat Hello Kitty lijkt op het kleine meisje dat nog steeds een deel van mij is. Omdat Hello Kitty mooi is. Net als ik.
************
Tjonge nou zeg, dat is ook bizar: vanmorgen in de auto blies de wind zó hard tegen de achterkant aan dat mijn stilstaande auto gewoon vooruit rolde! Dat is dus bijna duizend kilo plús nog een beetje van mezelf, zeg maar (gelukkig had ik geen Maggi bij me). Ik heb dus maar meteen ál mijn dingetjes gedaan, zodat ik nu de deur niet meer uit hoef. Nu kan ik mezelf lekker verschuilen op de bank, met mijn dekentje. Warm. Veilig. En omdat wij op een hoek wonen kan ik de storm éxtra goed horen, dus daar ga ik eens even fijn van genieten ;)
Dus hello kitty gaat het worden, maar niet binnenkort begrijp ik. Lijkt me goed dat je bedenktijd neemt, juist omdat je het niet net zo kwijt kunt raken als een armband.Jackie (URL) - 12 Maart '08 - 13:53
mmmmmmmmmmmmmmm er komt er nog een jeetje.Was er toen helemaal niet blij mee en nu…......................
Heb ik nu zoiets van jouw beslissing jou lijf, meissie als jij vind dat je dat moet doen dan doe je dat.
Wordt het er nu een in kleur?
Veel liefs, mams
Carrie - 12 Maart '08 - 17:24
Check even mijn weblog in het kader van een heuse: Weblogmeeting & Housewarming !!!Thanx, B.A.R.T.
B.A.R.T. () (URL) - 12 Maart '08 - 19:11
Ik heb er geen. Mijn broertje wel, die er ook eentje liet zetten toen hij 18 was. Hij loopt er niet mee te koop, maar is er nog wel steeds erg wijs mee en ik weet dat ook hij nog wel eens droomt van een tweede. Vaak vind ik ze niet zo mooi staan (ik denk nu terug aan dat wij een keer op een zomerse dag op een braderie belandden en aan wat ik tóen allemaal voorbij zag komen aan vreselijke huidversieringen), maar soms ben ik ontroerd door een mooie tatoeage. Nienke’s konijntje vind ik érg mooi. En ik zag ooit een foto in de krant van een zwemmer met een paar prachtige vleugels op zijn rug getatoeeerd. Van de week, in de wachtkamer bij de verloskundige zei Rinke ‘Moet je kijken, San!’ en liet me de rug van die EO presentator, Arie Boonsma zien. Een middeleeuwse afbeelding, moooooooooi!! Daar waren we allebei wel even stuk van. Ach, ik houd gewoon van mooie plaatjes, ook op huid. En Hello Kitty, die is lief.sanneke - 13 Maart '08 - 13:18
Met zorg en met een bijzonder verhaal erachter gekozen, kan ik me voorstellen dat het mooi kan zijn; zo ook jouw tatoeages. Dat zijn niet zomaar “tekeningetjes” voor altijd: het staat ergens voor.Voor mij zou het niets zijn, maar dat ligt meer aan mijn ronduit panische reactie op alles wat met naalden te maken heeft
Myrna (URL) - 14 Maart '08 - 10:33
Zoals je weet heb ik er ook 2.Een zonnebloem, zelf getekend, op mijn arm. Dit heb ik laten zetten toen ik ein-de-lijk klaar was met mijn verpleegkundige-opleiding.
Ik vind een zonnebloem mooi, en positief.
Mijn 2e is ongeveer 2 jaar geleden gezet, een vlinder op mijn scheenbeen. Voor de vlinder die ik geworden ben, de ontwikkeling die ik doorgemaakt heb.
Ooit wil ik nog wel 1, een kristal. Liefst op mijn pols of onderarm. Omdat ik veel met kristallen heb, en natuurlijk vanwege mijn lognaam!
Liefs!
Mieke (URL) - 16 Maart '08 - 18:05
ps: Hello Kitty is cool.En past pcies bij je!
Samen gaan?
Mieke nog een keer - 16 Maart '08 - 18:06
@ Jackie: precies, dat is exact waarom ik echt per sé die bendektijd wil. Is beter zo@ Mama: Maar bent u dan niet trots om de redenen die ik ervoor heb?? Voor mij betekent het heel veel dat ik dit nu kan zeggen
L.y.!@ B.A.R.T.: Checked!
@ Sanneke: Ik heb dat ook inderdaad, en ik vind het echt een meerwaarde wanneer iemand echt van zijn tatoeage hóudt. Vaak staat het ergens voor en dat vind ik vreselijk mooi altijd.. Ik heb een neef die toen hij zestien was ‘het goedkoopste plaatje die ze hadden’ heeft laten zetten. Eéuwig zonde als je het mij vraagt!
@ Myrna: Ha, grappig dat je dat zegt, ik ben echt héél bang voor naalden, maar op de één of andere manier voelt het apparaatje waarmee ze tatoeages zetten voor mij helemaal niet als een nááld, ofzo.. Gelukkig voor mij ;)
@ Mieke: Prachtig ook, inderdaad :) Oh, dat lijkt me erg leuk!! Ik heb alleen wel een vaste tatoeage-meneer, die ik echt voor 100 % vertrouw.. Als jij dat niet erg vind..
Leuk! Zal je binnenkort trouwens weer eens mailen over de Reiki, dat is allemaal even opgeschoven door de nieuwe baan enzo! Kus!
Annibal () - 16 Maart '08 - 23:18
