Nou hoor..
Soms heb je van die dagen dat je dingen voor elkaar krijgt, die je normaalgesproken niet voor mogelijk had gehouden. Zoals het laten verdwijnen van een tweetal personen in ca. 6 uur tijd. Meneer de Cock (met cee-oo-cee-ka) zou er nog een hele dobber aan hebben. De eerste zaak is de zaak van de verdwenen baas. Ik had van mijn collega (die vanmiddag vrij was i.v.m. het Suikerfeest) begrepen, dat onze baas in de middag langs zou komen om het één en ander te herschikken in ons archief. Hij heeft deze week eigenlijk vakantie, maar het archief ligt al een hele tijd op wat aandacht te wachten en dit leek hem een uitgesproken moment om er even een middagje aan te wijden. In eerste instantie verwachtte ik hem een half uurtje na het vertrek van mijn collega. Toen hij daar toch wel erg laat voor was, ging ik er maar van uit dat hij waarschijnlijk aan het eind van de middag even langs zou komen, om de post te tekenen. Maar hij kwam niet. Tegen de tijd dat ik erachter was dat hij niet meer zou komen was het al te laat om te bellen (bovendien, ik stoor mensen niet graag op hun vrije dag), maar ik vond het wel een beetje vreemd. "Er zal wel iets tussengekomen zijn", luidde mijn conclusie.
Maar het verhaal nam een verassende wending op het moment dat ik nèt het eten opzette toen mijn telefoon ging. Mijn vriendinnetje Francis, die bij ons zou komen eten vanavond, meldde mij waar ze nu stond en wilde graag weten of ze goed ging. "Ja, dat wel, maar..." en toen werd de verbinding verbroken. Helaas, ik kon haar nu niet vertellen dat ze wel goed zat, maar aan de andere kant van de straat moest zijn. Even terugbellen dan maar. Maar nog méér helaas, een vriendelijke dame meldde mij, dat de telefoon die ik probeerde te bereiken uitgeschakeld stond. Toen er na een minuut of vijf nog altijd geen spoor was van onze visite werd het toch wel een vreemd verhaal; toch maar even gaan zoeken dan. Maarja, al lopende kwam ik haar niet tegen en eerlijk is eerlijk: zonder bril op zie ik in de schemer niet voldoende om in voorbij rijdende auto's te kunnen kijken wie erin zit; ook in de verte lopende en fietsende mensen zijn niet meer herkenbaar wanneer ik in bril-loze staat tracht een positive ID te bewerkstelligen. Er zat nog maar één ding op: terug naar huis. Immers, de kans was groot dat de dame in kwestie ondertussen al aan de eettafel zat te grinniken met mijn lief over het feit dat ik als een debiel door de buurt liep te rennen op zoek naar bezoek dat er al was.
Nee dus. Na weer een paar keer bellen (en weer een vriendelijke computer aan de lijn te krijgen) besloot ik nog maar een keer te gaan zoeken, maar nu met bril én fiets. Maar nee.. Ook deze keer bleef ons bezoek waar zij was: buiten mijn gezichtsveld. Toen we uiteindelijk, een half uur later, met z'n tweetjes voor 3 personen vlees, gebakken aardappelen en groente probeerden weg te schranzen, meldde ik Paul de vreemde gebeurtenissen van vandaag: twee verdwijningen, en dan zo kort op elkaar! Paul vroeg, of hij misschien een lijstje in mocht leveren. Voor het geval ik erachter zou komen hóe ik dat gedaan had..
Gelukkig, na het eten ging mijn mobiel en een opgewekte vriendin meldde mij, dat zij ondertussen weer thuis was. Zij had mijn "Ja, dat wel, maar..." in haar hoofd afgemaakt met "het komt nu niet uit!" en heeft, na even te hebben gewacht, de tram en trein terug naar huis gepakt. Slecht moment om een lege batterij te krijgen, zeg maar. Een zucht van verlichting ging door mij heen; wellicht kan ik mensen doen verdwijnen, echt wèg raken ze er niet van. Nu mijn bijzondere gave daarmee weer in een wat gebruikelijker perspectief is komen te staan kan ik met een gerust hart stellen, dat mijn baas zich hoogstwaarschijnlijk ook wel ergens in de buurt ophoudt. Thuis, ofzo. Gelukkig maar, want goochelaars-aspiraties heb ik toch al nooit gehad..
Vaag zeg zo’n dag… 2 Verdwijningen op een dag, met gelukkig al wel eentje weer terug…Hopelijk morgen een wat rustigere dag…
Erica (URL) - 23 Oktober '06 - 22:29
Heel leuk, vooral dat lijstje van Paul, maar kun je ook mensen tevoorschijn toveren, Annibal? :)Vedat () (URL) - 23 Oktober '06 - 22:35
Wat een dag zeg, misschien morgen de verdwenen baas bellen??En Francis voortaan vragen of ze met een volle mobiel jullie kant op wil komen. Dan heb jij het wat rustiger.
Veel liefs, Mams
Carrie - 23 Oktober '06 - 23:31
hahahaahahha! :Dmiek () (URL) - 24 Oktober '06 - 11:13
@ Erica: Erg he? Ik had echt zo’n raar gevoel toen ik zat te eten, alsof de helft van mijn dag verdwenen was ofzo :P Gelukkig ging het vandaag beter..@ Vedat: Tot op heden heb ik dáár minder succes mee.. Ik kan wél mensen laten bellen, soms. Dan denk ik aan ze en * tring *
@ Mama: Hahaha, ik denk dat dat wel zal lukken voortaan ;) En die baas komt wel weer boven water, misschien is hij onverwachts een paar daagjes weggegaan.. Hij heeft immers vakantie :)
@ Mieke: Ik hoop dat dit een beetje heeft geholpen tegen de druilerigheid ;)
Annibal () - 24 Oktober '06 - 22:11
Hihi, gelukkig lukte het vandaag wel. Echt sorry, je bent zo bezorgd geweest. Wat ben je toch een fantastisch persoon!Knuffel
Frannie () - 24 Oktober '06 - 23:38
Laat mij jou ook eens bellen dan, Annibal. Heb ik gelijk jouw telefoonnummer. :DVedat () (URL) - 25 Oktober '06 - 10:54
Nou, wat een rare situaties! In het geval van jouw vriendin zou ik me ook ernstig zorgen gemaakt hebben. Ik zie in dit soort gevallen altijd meteen rampscenario’s voor ogen: dat ze door een vieze kerel in een auto is gesleurd ofzo. Gelukkig was dat niet the case!!Martine - 25 Oktober '06 - 20:13
By the way: míjn baas mag best verdwijnen en nooit meer terugkomen! :)Martine - 25 Oktober '06 - 20:13
@ Fran: Haha, ik was wel blij dat je deze keer wél bent aangekomen ;) Kus!@ Vedat: Moet je wèl bellen, hè?
@ Martine: Idd, dat heb ik ook ;) Was wel blij toen ze belde idd.. Enneh, ik doe mijn best hoor! Helpt het al? ;)
Annibal () - 25 Oktober '06 - 22:23
