Weg
Ik ben een week lang vrijgezel. Soort van. Mijn lief gaat mij namelijk verlaten. Hij gaat een kamp leiden voor de YMCA, waarbij hij een week lang een groep jongeren van 12 tot 16 jaar gaat vermaken binnen het thema 'creatief theater'. Hij doet dit nagenoeg elk jaar (als het lukt met vrije dagen, omdat dit natuurlijk altijd in de zomervakantie plaatsvind) en nu is het weer zo ver. Een leven geleden, toen ik nog een huis met mijn ex moest zien te verkopen, toen ik nog behoorlijk in de rats zat, heb ik het daar erg moeilijk mee gehad. Paul is dan namelijk niet alleen weg, maar ook nog eens niet of nauwelijks te bereiken omdat hij een week lang 18 uur per dag in touw is met zijn kamp. En wanneer het je dan toch lukt hem te spreken is dat maar voor heel eventjes en is hij te moe en te druk in zijn hoofd met allerlei kamp-dingen om moeilijke dingen te kunnen bespreken. Toen er dus hele nare dingen gebeurden in die week kon ik dat niet bij hem kwijt en dat heeft mij destijds heel erg veel pijn en moeite gekost om daarmee om te kunnen gaan. Nu is het anders. Mijn wereld zit anders in elkaar; mijn leven is op orde en ik dobber rond in rustig vaarwater. Tot nu toe ging het dan ook heel anders: ik heb totaal niet tegen zijn komende kamp opgezien en kon prima omgaan met het idee een week lang Paul-loos door het leven te gaan. "Ik ga mijn eigen gang wel!" dacht ik stoer. Alleen vanavond, nu hij zijn spullen aan het inpakken is, bekruipt dat rottige gevoel me toch weer even. Toch weer even snikken, bij het idee dat ik hem niet zomaar even kan bellen, zomaar omdat ik dat wil. Het gaat wel weer over, zodadelijk. Maar nu mag ik even. Morgen, als ik hem nog één kus gedag geef, zal het ook nog wel even snotteren zijn. Maar dat maakt niet uit, want het komt wel weer goed. Ik moet er gewoon even doorheen.. Maar elk jaar gaat het weer een stukje beter. Morgen ben ik weer strong like bull! Jammer Annibal, dat ik jou in een vorig leven nog niet kende, anders had ik je vast en zeker bijgestaan in die slechte week. Maar nu, tja, nu ben ik getrouwd. :)
Vedat () (URL) - 04 Augustus '06 - 00:46
Zet hem op! Vaak is het er tegenop zien het ergst! Ik wens je dan ook een hele fijne week.P.S.Die Vedat toch. Ondeugend mannetje.
Martine - 04 Augustus '06 - 09:25
En anders roep je gewoon een aantal webloggers op…!Met Vedat voorop (met zijn vrouw natuurlijk)...
B.A.R.T. (URL) - 04 Augustus '06 - 11:53
Dat is inderdaad alweer een tijdje geleden ja :| Wij hebben het er toen zelfs over gehad :|Pffffff ben blij dat je die periode hebt afgesloten!
En Paul komt over een weekje snel weer terug om je te knuffelen :D
Dus moet je het nu maar even doen met een digitale van je webloggers!
Knuffel!
Sjoerd
Sjoerd - 04 Augustus '06 - 13:27
En zoals daar zijn paps mams, en Wim die je ook niet vergeten dat je alleen bent aankomende week.Morgen dochter en moeder dag….......leuk dat is hele een tijd geleden, dat we een hele dag voor frutselen hebben.En geen mannen die op onze vingers kijken heerlijk.Veel liefs, Mams
Carrie - 04 Augustus '06 - 17:09
`Voor je het weet is hij weer terug. Cliche maar waar.je kunt hem wel plagen door hem iedere dag eenkaartje te sturen.
Janneman - 04 Augustus '06 - 21:38
Haha, jullie zijn allemaal heel lief :) Het kwaad is geschied en tot nu toe valt het best wel mee, maar dat lezen jullie zodadelijk wel! Een dikke (K) voor jullie allemaal!Annibal () - 04 Augustus '06 - 22:20
