Mijn nieuwe log kun je HIER vinden. Tot ziens?

Vandaag kocht ik dus mijn vijfde theetipje in iets meer dan een jaar. Opnieuw het tipje dat Paul voor mij had uitgezocht, en deze keer weiger ik het ding nog langer bloot te stellen aan onze onhandigheden: zodra ik 'm heb afgewassen plak ik 'm vast met een tesa-posterstrip. Als ik 'm schoon wil hebben haal ik er wel een natte doek langs, maar kapot gaat deze niet meer. Anders moet ik volgende maand, als ik het hysterisch geweldige, bijpassende suikerpotje ga halen, opníeuw ook een theetipje aanschaffen en dat WIL. IK. NIET!

************

Het was hoognodig. De laatste keer dat ik naar de kapper ging was ik net nieuw op mijn huidige werk (terwijl ik daar over een maand of anderhalf alweer een jaar zit). Ook Paul was al zéker drie maanden niet meer geweest en Toen onze kapper eenmaal onze knipsels bij elkaar veegde lag er een baal met de grootte van een kleine huiskat (of een héle grote cavia). Elke keer als ik daar ben neem ik me voor om sneller weer terug te gaan, maar ik ben er gewoon te lui voor. Ik ben benieuwd wanneer mijn coupe er weer uitziet als een ontplofte poedel en ik het maken van een nieuwe afspraak écht niet meer kan ontwijken.. Maar voor nu zie ik weer heel hip en happening uit. Net als Paul trouwens, van wieik daarstraks toen hij thuiskwam schrok, omdat hij er ineens heel anders uitzag

Drie kwartier is een hoop verspilde tijd, wanneer je je nog vóór je binnenkomt al thuisvoelt. Mijn laatste twijfels of ik nu wel de goede straat had werden weggenomen door wat ik in de vensterbank zag. Een klein modelletje van een VW-busje en een krijtbordje van Takkie, en terwijl ik de foto hiernaast maakte haalde een gedaante de voordeur van het slot. Een uitbundig welkom van zowel de gastvrouwe als (vooral ) haar hieperdepieper-Jet later zaten we samen op de bank. Blies ik uit van mijn detective-werk, op zoek naar het juist huis. Zag ik alle kleine puzzelstukjes aaneen, zoals het huis en de meubels tot elkaar gerelateerd zijn, en knuffelde ik met Jet. We besloten tot een late lunch en al slenterend door de heerlijke straatjes van Deventer voelde ik iets zeldzaams. Het is weten dat je hier alle schroom, alle sociale codes, alle 'gedoe eromheen' kunt laten varen, jezelf mag zijn, kunt zeggen wie je bent. Onze gesprekken voerden ons langs verleden, heden en toekomst, langs verdriet en liefde, overwonnen angsten en het sluiten van ongewild geopende deuren.

We vertelden elkaar wie we zijn. Nog meer dan we voorheen al deden. Diepgaander. En het bijzondere is dat we elk in de verhalen van de ander een spiegelbeeld zien. De details zijn misschien anders, maar het beeld klopt. Mijn spiegelbeeld, maar dan anders. Eenmaal weer thuis mocht ik Marnix nog een drietal kussen op zijn wangen drukken en spelen en knuffelen met Jet. Ik ben fan. Van deze drie bijzondere personen

************

Na een gebroken nacht leek deze zondag mij en mijn lief een ideale uitwaai-dag en we fietsten naar het strand. Van uitwaaien kwam overigens vrij weinig, want zelfs op het strand was nauwelijks een zuchtje wind te bekennen. We zagen wel een sleepboot, slechts enkele meters van het strand vastgelopen. De kundigheid van de kapitein was duidelijk toen hij na enige moeite tóch loskwam met het schip en wegvoer. Wat het schip zo vlak op het strand deed vroegen we ons af: nog nooit zagen wij een schip zo dichtbij op de kust. We zagen ook spelende honden en kinderen, we zagen regen en liepen uiteindelijk bij Kijkduin de boulevard op en bestelden twee warme chocomellen bij het restaurantje dat wij nog altijd een zéér warm hart toedragen: Ponderosa. De eigenaar en de serveerder herkenden ons nog, ondanks het feit dat we deze keer níet in onze trouwkleding aan kwamen lopen en daar, op dat kleine terrasje, voelde ik dan eindelijk, heel langzaam, de zwaarmoedigheid van mijn schouders glijden. Lachend en keuvelend liepen we uiteindelijk terug naar huis door de duinen. Op het laatste stukje van de terugweg zagen we een gewond DAF-je staan en ik voelde precies wat Paul wilde zeggen: je voelt je nu misschien zo gewond als dit auto'tje, maar er mist maar één klein onderdeeltje voor het wagentje weer rijden kan. Mijn lief is een lieverd. Dat wist ik al wel, maar op dagen als deze prijs ik mezelf nog eens éxtra gelukkig..

*: Ahem.. Ik versliep me enigzins, maar verloor de meeste tijd op mijn geplande vertrektijd toen ik me onder de douche bedacht dat ik mijn enige telefoon met pratende tomtom had uitgeleend en als een debiel nog een route in elkaar moest draaien. Hetgeen natuurlijk jammerlijk mislukte. Ik heb geen richtinggevoel whatso-ever én ik ben kaartblind. Jottem.

Max overzetten had dan nog wel aardig wat voeten in de aarde, omdat we er the hard way achterkwamen dat hij een hypergevoelige maag heeft en hij dus van practisch elk kant-en-klaar gemalen vlees dat je kunt kopen gaat overgeven.. Maar sinds we hem over hebben gezet op écht rauw vlees (denk aan kippenvleugels en andere onderdelen, kuikens, muizen en dat soort dingen meer, die ook echt met bot en al het beest in verdwijnen) gaat ook hij als een speer.

Met een andere bijkomstigheid: voor het eerst in zijn leven lijkt Max te geven om eten. Kon hij voorheen nauwelijks warm lopen wanneer het tijd was voor het dagelijkse blikje en liet hij de brokken het liefst zoveel mogelijk staan, tegenwoordig danst hij werkelijk de keuken in wanneer de vriezer opengaat. Hij vind dan namelijk dat er mínstens een kuiken (zijn favoriete maal) uit moet worden gehaald. Mocht dat kuiken er dan niet uitkomen is hij zó teleurgesteld dat hij nog een tijdje weerbarstig in de keuken rond blijft hangen en wanneer het ook maar begint te ruiken naar etenstijd is hij de grootste zeurpiet van allemaal. En dát heeft dan ook weer gevolgen:

1. Max is 's-morgens vanaf een uur of half 6 strontvervelend en probeert ons, vooral míj, op de meest idiote manieren uit bed te krijgen. De Luxaflex zijn al stuk, dat een kat kan stampen is ook niets nieuws meer in huize Annibal en wanneer écht niks anders werkt heeft hij een nogal extreem, maar zéér goed werkend trucje: krabben aan mijn ogen en lippen. Au! Zie dát maar eens te negeren..
2. Max is vastberaden zo veel mogelijk eten te pakken te krijgen en schroomt absoluut niet voor diefstal.

Punt één gaan we sinds kort te lijf door bij het slapengaan de plantenspuit mee naar bed te nemen (ziet er wellicht idioot uit, maar ik heb nog nooit zo genoten van het straffen van één van mijn schatjes) en punt twee.. Ja, dáár wringt 'm de schoen.. Ooit wel eens gehoord van een kat die de koelkast openmaakt? Wij wel. Al drie keer de afgelopen paar weken. De eerste keer waren we natuurlijk totaal niet op bedacht en heeft hij in één keer drie half-ontdooide kuikens naar binnen geschrokt. Hij heeft nog twee dagen pluisveertjes gekotst Wat móet je toch met zo'n beest?

...

Wat zou ik in vredesnaam zónder hem moeten??

*: Jaja, oud nieuws. Ik schreef er al een paar keer eerder over, maar ik kan de logjes even niet meer vinden en ben te lui om ze uitgebreid op te gaan zoeken. So sue me..

************

Een dergelijk bericht valt sowieso al zwaar, maar wanneer het knetterdruk is op je werk valt ook de werkdag ineens een stuk zwaarder. Ik worstelde met mijn bureau vol spoedwerk en de roodgloeiende telefoon; waar ik anders gemakkelijk over stress heen kan stappen dreef het me vandaag lichtelijk tot wanhoop. Gelukkig is een half uurtje frisse lucht in je pauze en een kort, maar goed gesprek met een collega altijd dichtbij genoeg om voor een ontlading te kunnen zorgen en ondanks het feit dat dit werkelijk een workday fom hell was liep de middag dan weer redelijk soepel.

Eenmaal natgeregend thuis aangekomen mocht ik me dan eindelijk overgeven: ik waste mijn haren onder een heerlijk warme douche en vervolgens besloten lief en ik tot een wij-hebben-geen-zin-om-te-koken-collectief. Aldus begaven we ons naar de plaatselijke snackbar voor een patatje en een héérlijke halve kip en smulden ervan. Superslecht, als je je bedenkt dat we gisteren ook al geen tijd hadden om te koken. Maar soms.. Soms moet je niet ál te streng zijn voor jezelf.

On the other hand: we waren net op tijd. Een nieuwe kaart kunnen ze per direct maken, mits je € 10,= dokt. En een wandeling kan ook weer niet zó heel erg veel kwaad..

************

De film zelf, Bolt, was erg vermakelijk. In een practisch volle bioscoopzaal (écht! Waarom draait die film in vredesnaam maar één keer per dag?) keken we toe hoe een CGI-hondje met de hulp van een straatkat en een ontsnapte hamster zijn desillusie te boven komt en écht leert te leven. Een lieve, aandoenlijke film met behoorlijk mooie effecten (de vacht van Bolt was bijvoorbeeld prachtig en levensecht), doch waarbij ik bij tijd en wijle enige 'magie' miste. Ook een hergebruikte grap of twee gaven me een kleine kriebel van irritatie, maar over het algemeen vond ik de film érg leuk.. En een stuk of 3 scènes alléén maken de film al meer dan het kijken waard en de characters (met name de hamster) waren geweldig. Een aanrader voor wanneer een vrolijke, pretentieloze film hetgeen is dat je zoekt

*: Sinds enkele maanden zijn wij in het bezit van een Unlimited-abbonnement van de bioscoop, waarbij je voor een vast bedrag per maand zo vaak naar de film kunt als je wil. In essentie een geweldig concept, al hebben we de laatste maanden op meerdere manieren aanvaringen gehad met de uitvoering ervan. Zo krijg je continue foutmeldingen wanneer je via de website probeert te reserveren, gaan afschrijvingen constant verkeerd terwijl er wel voldoende saldo op de bank staat (maar je kaart wordt wel per direct geblokkeerd) en dus nu weer een tientje dokken om een nieuwe kaart te krijgen na verlies. Een beetje jammer, zullen we maar zeggen..

De operatie zelf is geweldig geslaagd: met behulp van donorbot is het gat dat de vorige prothese had veroorzaakt in het been weer opgevuld en de nieuwe prothese is succesvol geplaatst. De verwachting van de artsen dat er ook heupbot weggehaald zou moeten worden om het donorbot mee aan te vullen kwam niet uit en de verwachtte (bijna) 3 uur voor de procedure werden er 2 en een kwartier. Het revalidatieproces zal zeker nog wel een paar maanden in beslag nemen, maar wanneer ik zie hoe goedgemutst mijn vader vanavond alweer sprak over naar huis gaan weet ik zeker dat dat goed zal komen. Volgens onze berekeningen zou hij dinsdag naar huis mogen wanneer alles goed blijft gaan (hijzelf telt met een positievere insteek en komt op maandag uit), dus als het goed is zit het langste deel van zijn verblijf in het ziekenhuis er alweer op. We duimen nog maar even verder

************

Vandaag ontmoette ik een aantal bijzonder mensen: via een haagse groep op Flickr wordt ééns in de zoveel tijd een 'Haags bakkie' georganiseerd en als gevolg daarvan loopt camera-minnend Den Haag uit om elkaar te ontmoeten. Erg gezellig, heb ik vandaag voor het eerst aan den lijve ondervonden, want de laatste 6 keren dat er een Haags bakkie was, moest ik mij wegens andere plannen excuseren voor het bijwonen ervan. Het was leuk er nu écht eens bij te zijn, i.p.v. naderhand te kijken naar de foto's en er komt vast weer snel een keer dat ik er weer bij aanhaak..

En dan heb ik nu een kleine logpauze. Mijn nek doet zeer..