>^_@<
En dan nu de vruchten van een paar dagen klooien: Ik ben verhuisd!!
Mijn nieuwe log kun je HIER vinden. Tot ziens?
Theetipje nr. 5
Iets meer als eenjaar geleden kocht ik een theepot waar ik nog steeds met veel liefde mijn theetjes uit drink. Ik ben er erg zuinig op, net als op de bijbehorende mokjes en het theetipje dat ik er toen ook bij kocht. Bij de mokken en de theepot werkt dat prima, maar de theetipjes zijn helaas een heel ander verhaal. Mijn theetipje staat namelijk standaard op de vriezer en daarnaast staat de waterkoker. Heel handig, maar omdat dat zo'n handig blad is om spullen op te leggen ligt er ook wel eens een theedoek, een zak aardappelen of een pak tortilla's ofzo. En dat gaat natuurlijk onherroepelijk mis: theetipje nummero één sneuvelde zo'n anderhalve maand nadat ik het gekocht had, toen ik de theedoek van de vriezer aftrok. Sindsdien sneuvelden ook mijn twee (gratis) Lipton-theetipjes (één door mijzelf en één door Max) en een paar weken terug trok Paul tot slot het Oilily-theetipje dat ik met kerst van hem kreeg (en dat qua kleur verdacht goed bij mijn theepot past) van de koelkast toen hij een pak tortilla's wilde opruimen.
Vandaag kocht ik dus mijn vijfde theetipje in iets meer dan een jaar. Opnieuw het tipje dat Paul voor mij had uitgezocht, en deze keer weiger ik het ding nog langer bloot te stellen aan onze onhandigheden: zodra ik 'm heb afgewassen plak ik 'm vast met een tesa-posterstrip. Als ik 'm schoon wil hebben haal ik er wel een natte doek langs, maar kapot gaat deze niet meer. Anders moet ik volgende maand, als ik het hysterisch geweldige, bijpassende suikerpotje ga halen, opníeuw ook een theetipje aanschaffen en dat WIL. IK. NIET!
************
Het was hoognodig. De laatste keer dat ik naar de kapper ging was ik net nieuw op mijn huidige werk (terwijl ik daar over een maand of anderhalf alweer een jaar zit). Ook Paul was al zéker drie maanden niet meer geweest en Toen onze kapper eenmaal onze knipsels bij elkaar veegde lag er een baal met de grootte van een kleine huiskat (of een héle grote cavia). Elke keer als ik daar ben neem ik me voor om sneller weer terug te gaan, maar ik ben er gewoon te lui voor. Ik ben benieuwd wanneer mijn coupe er weer uitziet als een ontplofte poedel en ik het maken van een nieuwe afspraak écht niet meer kan ontwijken.. Maar voor nu zie ik weer heel hip en happening uit. Net als Paul trouwens, van wieik daarstraks toen hij thuiskwam schrok, omdat hij er ineens heel anders uitzag 
Een weekend
In de vroegte van de zaterdagochtend* stapte ik in mijn auto op weg naar een vriendin die ik al vééls te lang niet had gezien. Ik reed naar Deventer en verdwaalde vervolgens aan de hand van mijn zelfgemaakte route-omschrijving. Ik reed Deventer weer uit. En weer in. Ik probeerde haar te bellen, maar kreeg op een wazige manier maar een halve verbinding. De GPS van mijn iphone, die gebruikt maakt van kaarten via het internet, wilde niet laden en gaf slechts met een mooie blauwe stip aan waar ik was. In een volledig blauw scherm. Ik reed Deventer opnieuw uit. Reed over wazige paadjes om het water weer terug over te steken en slaagde er uiteindelijk in om verbinding te maken met het internet en de ingang van het échte Deventer te vinden. Nien te vinden.
Drie kwartier is een hoop verspilde tijd, wanneer je je nog vóór je binnenkomt al thuisvoelt. Mijn laatste twijfels of ik nu wel de goede straat had werden weggenomen door wat ik in de vensterbank zag. Een klein modelletje van een VW-busje en een krijtbordje van Takkie, en terwijl ik de foto hiernaast maakte haalde een gedaante de voordeur van het slot. Een uitbundig welkom van zowel de gastvrouwe als (vooral 
) haar hieperdepieper-Jet later zaten we samen op de bank. Blies ik uit van mijn detective-werk, op zoek naar het juist huis. Zag ik alle kleine puzzelstukjes aaneen, zoals het huis en de meubels tot elkaar gerelateerd zijn, en knuffelde ik met Jet. We besloten tot een late lunch en al slenterend door de heerlijke straatjes van Deventer voelde ik iets zeldzaams. Het is weten dat je hier alle schroom, alle sociale codes, alle 'gedoe eromheen' kunt laten varen, jezelf mag zijn, kunt zeggen wie je bent. Onze gesprekken voerden ons langs verleden, heden en toekomst, langs verdriet en liefde, overwonnen angsten en het sluiten van ongewild geopende deuren.
We vertelden elkaar wie we zijn. Nog meer dan we voorheen al deden. Diepgaander. En het bijzondere is dat we elk in de verhalen van de ander een spiegelbeeld zien. De details zijn misschien anders, maar het beeld klopt. Mijn spiegelbeeld, maar dan anders. Eenmaal weer thuis mocht ik Marnix nog een drietal kussen op zijn wangen drukken en spelen en knuffelen met Jet. Ik ben fan. Van deze drie bijzondere personen 
************
Na een gebroken nacht leek deze zondag mij en mijn lief een ideale uitwaai-dag en we fietsten naar het strand. Van uitwaaien kwam overigens vrij weinig, want zelfs op het strand was nauwelijks een zuchtje wind te bekennen. We zagen wel een sleepboot, slechts enkele meters van het strand vastgelopen. De kundigheid van de kapitein was duidelijk toen hij na enige moeite tóch loskwam met het schip en wegvoer. Wat het schip zo vlak op het strand deed vroegen we ons af: nog nooit zagen wij een schip zo dichtbij op de kust. We zagen ook spelende honden en kinderen, we zagen regen en liepen uiteindelijk bij Kijkduin de boulevard op en bestelden twee warme chocomellen bij het restaurantje dat wij nog altijd een zéér warm hart toedragen: Ponderosa. De eigenaar en de serveerder herkenden ons nog, ondanks het feit dat we deze keer níet in onze trouwkleding aan kwamen lopen en daar, op dat kleine terrasje, voelde ik dan eindelijk, heel langzaam, de zwaarmoedigheid van mijn schouders glijden. Lachend en keuvelend liepen we uiteindelijk terug naar huis door de duinen. Op het laatste stukje van de terugweg zagen we een gewond DAF-je staan en ik voelde precies wat Paul wilde zeggen: je voelt je nu misschien zo gewond als dit auto'tje, maar er mist maar één klein onderdeeltje voor het wagentje weer rijden kan. Mijn lief is een lieverd. Dat wist ik al wel, maar op dagen als deze prijs ik mezelf nog eens éxtra gelukkig..
*: Ahem.. Ik versliep me enigzins, maar verloor de meeste tijd op mijn geplande vertrektijd toen ik me onder de douche bedacht dat ik mijn enige telefoon met pratende tomtom had uitgeleend en als een debiel nog een route in elkaar moest draaien. Hetgeen natuurlijk jammerlijk mislukte. Ik heb geen richtinggevoel whatso-ever én ik ben kaartblind. Jottem.
