Peuteraar
Er is hier de afgelopen tijd heel wat veranderd als het op de voeding van onze katten aankomt*. Na Max' blaasgruis-ellende gevolgd door het grote blaasgruisdieet-debacle zijn we naar volle tevredenheid overgestapt op vers, rauw vlees en ik kan niet genoeg jubelen over hoe goed het met ze gaat. Geen stinkende kattenbakken meer (nu, als ik bij anderen binnenkom die hun katten nog brok geven, betrap ik me wel eens op de gedachte "ieuw! Brókkenpoep!" wanneer ik met mijn snufferd teveel in de buurt van de bak kom), ze verharen stukken minder, zijn levendiger, blijer, speelser en stinken niet meer uit hun giecheltjes.
Max overzetten had dan nog wel aardig wat voeten in de aarde, omdat we er the hard way achterkwamen dat hij een hypergevoelige maag heeft en hij dus van practisch elk kant-en-klaar gemalen vlees dat je kunt kopen gaat overgeven.. Maar sinds we hem over hebben gezet op écht rauw vlees (denk aan kippenvleugels en andere onderdelen, kuikens, muizen en dat soort dingen meer, die ook echt met bot en al het beest in verdwijnen) gaat ook hij als een speer.
Met een andere bijkomstigheid: voor het eerst in zijn leven lijkt Max te geven om eten. Kon hij voorheen nauwelijks warm lopen wanneer het tijd was voor het dagelijkse blikje en liet hij de brokken het liefst zoveel mogelijk staan, tegenwoordig danst hij werkelijk de keuken in wanneer de vriezer opengaat. Hij vind dan namelijk dat er mínstens een kuiken (zijn favoriete maal) uit moet worden gehaald. Mocht dat kuiken er dan niet uitkomen is hij zó teleurgesteld dat hij nog een tijdje weerbarstig in de keuken rond blijft hangen en wanneer het ook maar begint te ruiken naar etenstijd is hij de grootste zeurpiet van allemaal. En dát heeft dan ook weer gevolgen:
1. Max is 's-morgens vanaf een uur of half 6 strontvervelend en probeert ons, vooral míj, op de meest idiote manieren uit bed te krijgen. De Luxaflex zijn al stuk, dat een kat kan stampen is ook niets nieuws meer in huize Annibal en wanneer écht niks anders werkt heeft hij een nogal extreem, maar zéér goed werkend trucje: krabben aan mijn ogen en lippen. Au! Zie dát maar eens te negeren..
2. Max is vastberaden zo veel mogelijk eten te pakken te krijgen en schroomt absoluut niet voor diefstal.
Punt één gaan we sinds kort te lijf door bij het slapengaan de plantenspuit mee naar bed te nemen (ziet er wellicht idioot uit, maar ik heb nog nooit zo genoten van het straffen van één van mijn schatjes) en punt twee.. Ja, dáár wringt 'm de schoen.. Ooit wel eens gehoord van een kat die de koelkast openmaakt? Wij wel. Al drie keer de afgelopen paar weken. De eerste keer waren we natuurlijk totaal niet op bedacht en heeft hij in één keer drie half-ontdooide kuikens naar binnen geschrokt. Hij heeft nog twee dagen pluisveertjes gekotst 
Wat móet je toch met zo'n beest?
...
Wat zou ik in vredesnaam zónder hem moeten?? 
*: Jaja, oud nieuws. Ik schreef er al een paar keer eerder over, maar ik kan de logjes even niet meer vinden en ben te lui om ze uitgebreid op te gaan zoeken. So sue me..
Over mokerslagen
en patatjes
Het was maar een rare dag vandaag, op mijn werk. Het nieuws dat één van onze naaste collega's levensbedreigend ziek is sloeg in als een bom. De sfeer was beladen en verdrietig, ik denk dat ik niet alleen namens mezelf spreek wanneer ik zeg dat het nauwelijks te geloven is. Dat juist iemand die altijd zo lief, gezellig en positief is (hoewel ik dat uiteraard niemand zou gunnen) op zo'n afgrijselijke manier getroffen wordt stemt me erg verdrietig, maar geeft me ook een hoop stof tot nadenken. Bij de pakken neer gaan zitten is niets voor haar, en is dus wel het laatste waar we haar mee kunnen steunen. Ik heb dan ook besloten zo veel mogelijk positieve gedachten haar richting op te sturen en vooral met goede hoop naar een vreugdevol weerzien uit te kijken. Zo'n mooi mens.. Het móet gewoon. M., ik denk aan jou..
************
Een dergelijk bericht valt sowieso al zwaar, maar wanneer het knetterdruk is op je werk valt ook de werkdag ineens een stuk zwaarder. Ik worstelde met mijn bureau vol spoedwerk en de roodgloeiende telefoon; waar ik anders gemakkelijk over stress heen kan stappen dreef het me vandaag lichtelijk tot wanhoop. Gelukkig is een half uurtje frisse lucht in je pauze en een kort, maar goed gesprek met een collega altijd dichtbij genoeg om voor een ontlading te kunnen zorgen en ondanks het feit dat dit werkelijk een workday fom hell was liep de middag dan weer redelijk soepel.
Eenmaal natgeregend thuis aangekomen mocht ik me dan eindelijk overgeven: ik waste mijn haren onder een heerlijk warme douche en vervolgens besloten lief en ik tot een wij-hebben-geen-zin-om-te-koken-collectief. Aldus begaven we ons naar de plaatselijke snackbar voor een patatje en een héérlijke halve kip en smulden ervan. Superslecht, als je je bedenkt dat we gisteren ook al geen tijd hadden om te koken. Maar soms.. Soms moet je niet ál te streng zijn voor jezelf.
Daddy's home!
En wij gaan er zo taartjes eten
Unlimited
Soms zit het mee, soms zit het tegen. Een waarheid als een koe. Deze dag valt, denk ik, binnen de tweede categorie. Omdat we onze tram misten en daardoor onze film op een haar na misten. Omdat Paul er na de film achterkwam dat hij zijn Unlimited-kaart* was verloren. En omdat de tram op weg naar huis een fikse storing kreeg en we de laatste 5 haltes moesten lopen.
On the other hand: we waren net op tijd. Een nieuwe kaart kunnen ze per direct maken, mits je € 10,= dokt. En een wandeling kan ook weer niet zó heel erg veel kwaad..
************
De film zelf, Bolt, was erg vermakelijk. In een practisch volle bioscoopzaal (écht! Waarom draait die film in vredesnaam maar één keer per dag?) keken we toe hoe een CGI-hondje met de hulp van een straatkat en een ontsnapte hamster zijn desillusie te boven komt en écht leert te leven. Een lieve, aandoenlijke film met behoorlijk mooie effecten (de vacht van Bolt was bijvoorbeeld prachtig en levensecht), doch waarbij ik bij tijd en wijle enige 'magie' miste. Ook een hergebruikte grap of twee gaven me een kleine kriebel van irritatie, maar over het algemeen vond ik de film érg leuk.. En een stuk of 3 scènes alléén maken de film al meer dan het kijken waard en de characters (met name de hamster) waren geweldig. Een aanrader voor wanneer een vrolijke, pretentieloze film hetgeen is dat je zoekt 
*: Sinds enkele maanden zijn wij in het bezit van een Unlimited-abbonnement van de bioscoop, waarbij je voor een vast bedrag per maand zo vaak naar de film kunt als je wil. In essentie een geweldig concept, al hebben we de laatste maanden op meerdere manieren aanvaringen gehad met de uitvoering ervan. Zo krijg je continue foutmeldingen wanneer je via de website probeert te reserveren, gaan afschrijvingen constant verkeerd terwijl er wel voldoende saldo op de bank staat (maar je kaart wordt wel per direct geblokkeerd) en dus nu weer een tientje dokken om een nieuwe kaart te krijgen na verlies. Een beetje jammer, zullen we maar zeggen..
Verschil
En zo waren we alweer een paar dagen verder. Gisteren, de eerste dag na zijn operatie, was wel een beetje vervelend: de wond waar de naald van de ruggenprik al die tijd nog had gezeten om mijn papa de eerste 24 uur pijnvrij te houden, was gaan ontsteken en als gevolg daarvan had hij koorts. De naald is hierop direct verwijderd (tesamen met de bijbehorende pijnstilling uiteraard), met als gevolg dat hem duidelijk aan te zien was dat hij pijn had. Logisch natuurlijk, zo kort op zo'n zware operatie, maar fijn is anders. Vandaag kon ik mijn ogen dan ook niet geloven toen ik binnenkwam: zijn been niet meer rood en gezwollen, geen glazige ogen meer, geen rode konen en bezweet voorhoofd van de koorts.. Vanavond lag er een alerte, vrolijke papa in het bed waar de avond ervoor nog een man lag die af en toe weg leek te vallen en duidelijk moeite had om zijn kin omhoog te houden.
De operatie zelf is geweldig geslaagd: met behulp van donorbot is het gat dat de vorige prothese had veroorzaakt in het been weer opgevuld en de nieuwe prothese is succesvol geplaatst. De verwachting van de artsen dat er ook heupbot weggehaald zou moeten worden om het donorbot mee aan te vullen kwam niet uit en de verwachtte (bijna) 3 uur voor de procedure werden er 2 en een kwartier. Het revalidatieproces zal zeker nog wel een paar maanden in beslag nemen, maar wanneer ik zie hoe goedgemutst mijn vader vanavond alweer sprak over naar huis gaan weet ik zeker dat dat goed zal komen. Volgens onze berekeningen zou hij dinsdag naar huis mogen wanneer alles goed blijft gaan (hijzelf telt met een positievere insteek en komt op maandag uit), dus als het goed is zit het langste deel van zijn verblijf in het ziekenhuis er alweer op. We duimen nog maar even verder
************
Vandaag ontmoette ik een aantal bijzonder mensen: via een haagse groep op Flickr wordt ééns in de zoveel tijd een 'Haags bakkie' georganiseerd en als gevolg daarvan loopt camera-minnend Den Haag uit om elkaar te ontmoeten. Erg gezellig, heb ik vandaag voor het eerst aan den lijve ondervonden, want de laatste 6 keren dat er een Haags bakkie was, moest ik mij wegens andere plannen excuseren voor het bijwonen ervan. Het was leuk er nu écht eens bij te zijn, i.p.v. naderhand te kijken naar de foto's en er komt vast weer snel een keer dat ik er weer bij aanhaak..
De operatie ging goed..
En daar zijn we érg blij mee
En dan heb ik nu een kleine logpauze. Mijn nek doet zeer..
Blad
Ik heb een onderlegger onder mijn toetsenbord. Hij is wat dik, maar met typen maakt dat niet uit en ik krijg er erg veel handigheid voor terug: vel na vel met daarop de kalenders van 2009 en 2010, aparte vakjes voor memo's, twee linealen en een groot vlak met geruit patroon maken dat ik van alles op kan schrijven, meten, tekenen en uitrekenen wat ik wil. Ruimte zat en als er een vel vol is scheur ik het af en begin ik weer met een blanco blad.
Op dit vel staan verschillende dingen genoteerd. Een lijstje met nieuw aan te schaffen zaken voor onze volgende kampeer-vakantie ("wandelschoenen, matjes, emmer"), een telefoonnummer van een meneer die mogelijk iets aan mijn nekklachten zou kunnen doen, een adres, een geheugensteuntje voor sneltoetsen in Photoshop, een prachtige (en in mijn geval erg treffende) spreuk ("One of the advantages of being disorderly is that one is constantly making exciting discoveries - A.A. Milne") én.. een lijstje films. Want hoezee voor de oscar-tijd, de bioscoop wemelt op dit moment van de films waar ik gelukkig van word. Valkyrie, Bolt, Milk, City of Ember, Slumdog Millionaire, Monsters vs. Aliens, ik wil ze allemaal zien. Een van de films die op mijn blad genoteerd staat heeft er sinds vandaag ook een vinkje achter: The Curious Case of Benjamin Button. Wat een prachtige film!
Hoewel de film draait om zware onderwerpen als het leven, de dood en het verliezen van de mensen waar je van houdt is de sfeer opmerkelijk luchtig en opgewekt: een ware homage aan de schoonheid van het leven zelf. Prachtige verhalen, intelligente humor en een knipoog aan 's-werelds geschiedenis van de afgelopen eeuw (of was het toch een knipoog naar Forrest Gump, wellicht? ) worden op een aanstelijke manier verteld en ondanks de soms verdrietige gebeurtenissen wordt de film nooit zwaar. De acteerprestaties zijn van grote klasse, de effecten en grime werkelijk uitmuntend en uiteindelijk liepen wij met een grote glimlach naar huis. Héél bijzonder. Ja, ik ben erg onder de indruk van dit eerste vinkje op mijn lijstje..
Later deze week zal ik opnieuw op een rode stoel plaatsnemen. Ik ben benieuwd of de drang om mensen over díe belevenis te vertellen even groot zal zijn als bij dit juweeltje.
************
We zijn nu toch écht begonnen met aftellen: aanstaande donderdag zal mijn vader worden geopereerd. Omdat zijn huidige enkelprothese loszit (het bot waar deze aan vast zit brokkelt langzaam af) zal hij nog éénmaal kunnen worden voorzien van een nieuw, kunstmatig enkelgewricht. Woensdag gaan we nog even gezellig bij mijn ouders eten, al was het maar om het wachten te helpen verlichten en wanneer we er dan toch zijn maken we meteen even de woonkamer klaar voor ná de operatie. Het totale herstelproces zal zo'n drie maanden in beslag nemen en we zijn alvast maar begonnen met duimen voor een voorspoedig verloop hiervan. Nog héél even, pap!
Dank
Hoe gemakkelijk je bepaalde spulletjes ook zelf kunt kopen.. Ze worden er zo vreselijk veel specialer wanneer ze je gegeven worden
Thnx Nien! (K)
Tien jaar geleden
Tien jaar geleden woonde ik nog thuis. Ik werkte bij 'Buza' en was alweer een jaar van school af. Ik had nog geen vriendje en was ondertussen dikke maatjes met mijn broertje. En misschien al een klein beetje zenuwachtig, voor wat er over acht dagen zou komen. Mijn rij-examen. Het was niet de eerste keer dat ik af moest rijden, wel de eerste keer dat ik zou slagen () en dat betekent dus dat ik vandaag naar het gemeentehuis moest om mijn rijbewijs voor de eerste keer te verlengen.
Omdat ik wilde weten wat dat grapje me zou kosten keek ik eens rond op de website van de gemeente en kwam erachter dat ik on-line een afspraak kon maken, zodat ik geen nummertje zou hoeven trekken en dus ook niet hoefde te wachten. Handig! Ik plande mezelf dus meteen in voor vandaag om tien uur en reed vanmorgen, lichtelijk aan de late kant, naar het deelkantoor. Een minuut of 4 voor 10 liep ik naar binnen en kreeg ik een bonnetje met tóch een nummer (ze moeten íets op dat grote bord weergeven wanneer ik aan de beurt ben) en ik ging zitten. Nog geen anderhalve minuut later verscheen mijn nummer op het bord en liep naar de betreffende balie toe. Tot grote ontsteltenis van de mensen die al zaten te wachten. Oeps. "En wíj nou?" riep een oudere dame gepikeerd. Een meneer die naast haar zat sloeg zijn armen over elkaar, stak zijn kin vooruit en bromde boze geluiden. Zwijgend liep ik door en vijf minuten later stond ik weer buiten. Maar een beetje sneu voor die andere mensen vond ik het wel: ik was inderdaad als laatste binnen gekomen en metéén aan de beurt. Kunnen ze niet een aparte balie maken voor mensen die een afspraak hebben, en dan met een duidelijk bordje erboven, ofzo?
Nouja, ik heb volgende week dus mijn nieuwe rijbewijs. Geen roze vod meer, maar een plastic pasje. Heel fijn, portemonnee-gewijs. Nu hoef ik nooit meer een abnormaal formaat portemonnee aan te schaffen omdat dat papieren ding anders stuk gaat. Ik kijk ernaar uit
Problem solved
Onze auto was stuk, dus kochten we een nieuwe. Daar waren (en zijn) we heel erg blij mee, maar we bleven wel zitten met een 'restprobleem': de oude was nog niet weg. Omdat de monteur tegen ons had gezegd dat daar best nog wat centjes voor te krijgen viel, brachten we 'm nog niet naar de sloop. Maar dan? Nou, eerst maar eens alle nog bruikbare zaken (ontbrekende knopjes en dat soort dingetjes) overprikken. En die trekhaak, dat was toch eigenlijk ook wel heel zonde om zomaar op te geven. De auto ging dus terug naar de monteur, zodat hij deze eraf kon schroeven. Gisteravond belde hij. Het seintje dat de auto was ontdaan van de trekhaak en dus op Marktplaats kon, dacht ik. Maar dat was het niet. Tenminste, de trekhaak was er wel af, hoor, maar hij belde eigenlijk om te vragen of ik de kentekenpapieren langs kon komen brengen vandaag. Hij had waarschijnlijk een koper!
Vandaag bracht mijn moeder* de papieren dus naar hem toe en in de vroege avond belde hij: de auto was weg en hij had een vrijwaringsbewijs én centjes voor ons liggen. Wat een meevaller! We kunnen nu zwaardere schokbrekers onder de nieuwe laten zetten én de trekhaak weer laten monteren en dan houden wewaarschijnlijk zelfs nog een beetje over. Geweldig! Wij zijn dus weer heel blij met onze monteur. Al is het eigenlijk al heel fijn dat we er überhaupt vanaf zijn
*: Hij had ze onverwachts eerder nodig, dus hielp mijn mama ons uit de brand. Thnx a million, mom
Wandelen, vallen, dansen,
fietsen en thee drinken
Na een boel luieren, slapen en rustigaan was het weer tijd voor een wat voller weekend. Wat dingetjes om naar uit te kijken: een concert dat al vorig jaar werd ingepland, een wandeling met wat honden-mensen en een mini-herhaling van mijn vrijgezellenfeestje in de Hammam. En hoewel mijn tijdsplanning af en toe wat te wensen overliet (met name tussen de wandeling en het concert was het krap) heb ik me kostelijk vermaakt. Eígenlijk begon het hele feestje natuurlijk al op vrijdagavond: mijn lief had weer een trainingsweekend bij de YMCA in Verweggistan en ik was dus alleen. Ik bracht eerst de oude auto nog even naar de monteur om de trekhaak eraf te laten schroeven (dan kan die mooi weer op de nieuwe terug) en liep op de terugweg naar huis nog maar even de plaatselijke C1000 in voor een boodschap. Daar kwam ik een oude vriend van mijn broertje tegen en we kletsten even gezellig bij. Bij thuiskomst rommelde ik wat aan, en tegen de tijd dat mijn ogen begonnen te branden van de slaap bedacht ik me "ik heb honger!"
En toen, zomaar, omdat ík daar zin in had, en omdat het me allemaal níks kon schelen, heb ik een kippenpoot gebraden en opgepeuzeld. Om half twee 's-nachts. En lekker dat 'ie was!
De volgende dag mocht ik dus mee wandelen, met een boel mensen en hun boel honden bij de Bergse Plas. Leuk! Deze mensen ken ik allemaal van een forum over diervoeding en het was de eerste keer dat ik ze in het echte leven ontmoette. Ik genoot van de buitenlucht, de honden en het gezelschap en zoals een vriendinnetje van me laatst al zei: "Het verbaast me hoeveel goede contacten er uit internet-kennismakingen kunnen komen" en zo is dat. Eén van de aanwezige honden* knocked me off my feet, trouwens. Létterlijk: ze botste in volle vaart tegen mijn kuiten terwijl ze aan het spelen was en omdat ik dat natuurlijk niet aan zag komen stortte ik in slow-motion, op uiterst oncharmante wijze, ter aarde. Als een spartelende schildpad lag ik daar, want ik had mijn grote camera-rugzak om. Met mijn been dubbelgevouwen onder mijn lijf, dus ik heb een mooie herinnering: een enkel ter grootte van een kleine bal (een biljartbal ofzo) met mooi blauw eromheen. Gelukkig kon ik er best verder op lopen en de wandeling werd er niet minder leuk van, maar eenmaal thuis krabte ik me toch wel even op mijn hoofd: durfde ik mijn legerkisten nu nog wel uit te doen? Ik zwik nogal vaak door mijn enkels omdat mijn banden daar niet zo stevig zijn, maar toen mijn enkel na een paar seconden na de val nog steeds pijn deed wist ik het al: dit is niet best.
Uiteindelijk heb ik mijn kisten toch maar uitgetrokken (ik had natte voeten), maar veel meer tijd heb ik er niet aan kunnen besteden, want ik en mijn lieve nichtje Lisanne en vrienden Chanoek en Mark hadden een trein te halen. We gingen naar Reel Big Fish! Het concert was geweldig en na het vieren van dit punkige ska-feestje keerden we tevreden weer huiswaarts, alwaar mijn lief ondertussen ook weer thuis was aangeland, zodat we nog even fijn saampjes na konden praten.
En vandaag, tot slot, washet dan tijd om met wat meiden richting de Hammam te gaan voor een ontspannen dagje. Helaas: meer dan in de richting kwamen we ook niet, want de hammam bleek voller dan vol en de wachttijd om nog binnen te komen bedroeg minimaal een uur. Maar ach, de thee/koffie en taartjes bij één van de dames thuis waren óók erg gezellig. En nu mogen we heel snel weer in de herhaling voor stoombaden, moddermaskers en olijfzeep
*: Zie de hond op de foto. Ze heet Ziggy en is echt een ongelooflijk schattig beest
De meiden
Je hebt van die dagen dat het tellen van je zegeningen niet bepaald veel moeite kost. Tot over je oren in de zegeningen, zeg maar. Zo'n lucky bastard was ik, gisteren.
Ik haalde mijn vriendinnetje Eefke op van huis. Eefke en ik zijn al heel lang vriendinnetjes: sinds de derde klas van de middelbare school hou ik heel veel van haar. Onze 'vriendinnen-openingszin' is werkelijk fenomenaal ("Hé, jij hebt óók groen haar") en dat is ook wel een beetje hoe onze vriendschap is. Twee tegendraadse meisjes (die allang niet meer zo tegendraads zijn. Meisje trouwens ook niet meer zo heel erg, schijnt, maar dat geloven we zelf nog niet zo) die altijd van die rare dingetjes hebben samen. Eefke is altijd dichtbij gebleven, was getuige op onze bruiloft en ik kan me mijn leven zonder haar niet meer voorstellen.
Samen wachtten wij ons vriendinnetje Francis op, in de stad. Francis ken ik zo mogelijk nog langer als Eefke en al sinds de brugklas is Fran mijn gekke, vrolijke, geweldige vriendinnetje. We zijn elkaar een hele periode uit het oog verloren toen zij studeerde en ik.. God weet wat aan het doen was.. Maar toen zij mij had zien lopen op straat heeft ze hemel en aarde bewogen om aan mijn telefoonnummer te komen* en op een avond, nu zo'n 5 jaar geleden, belde ze me op en hingen we meteen alweer anderhalf uur aan de lijn. Ondertussen zien we elkaar weer met regelmaat. Misschien niet meer zo vaak als vroeger nu zij in een andere stad woont en we allebei drukdrukdruk zijn, maar de fondness van vroeger, die is nooit weggegaan. Ik heb mezelf beloofd haar niet nog een keer uit het oog te verliezen, dat zou me veel verdriet doen.
En nadat Fran was aangehaakt liepen we met z'n drietjes de La Place in om broodjes kaas en/of salades met elkaar te eten. En bij te kletsen. En te lachen. En ouderwets Fran-Eef-An te doen. Hetgeen ouderwets afkeurende blikken opleverde, van zo ongeveer alle omzittende 55-plussers. We zijn het nog niet verleerd
En er moest ook nog iets met een 'baby-uitzet'. Fran, nu zo'n zeven maanden zwanger**, haalde een heus voorgedrukt papier tevoorschijn waar een soort van koop-handleiding-voor-beginners opstond. En omdat de Hema nu eenmaal een geweldige baby-uitzet-afdeling heeft (leerde ik aldus) snuffelde Fran fijn rond op deze afdeling en zocht op haar gemakje de spulletjes uit die ze nodig had. Terwijl Eefke en ik als twee hyperactieve pubers door elkaar heen renden en bij elk retro-pakje dat we in onze klauwen kregen over de baby-uitzet-afdeling gilden "Déze, Fran! Kijk deze nou!" en "Fraaaaan! Déze moet je echt kopen! Jawel hoor, kan écht wel voor een jongen!" en "Weet je zeker dat het een jongen is? Dit júrkje!" en "Wat is dit?"(waarop Fran met engelengeduld uitlegde wat het voor was en waar het voor diende). Ik kreeg een helder ogenblik en zei Eef dat Fran ons vermoedelijk heel erg irritant vond, met de bedoeling om voor te stellen even een andere afdeling onveilig te maken terwijl onze mama-to-be op haar gemak even haar winkel-ding deed. Daarop greep Francis me meteen bij de arm en riep "Nee! Ik vind jullie helemaal niet irritant! Ik ben juist blij dat ik éindelijk eens niet allerlei goedbedoelde adviezen en opmerkingen krijg tijdens het winkelen.."
With that setled winkelden we nog wat verder. Eefke vond nieuwe schoenen in de uitverkoop. En toen het zo langzaamaan tijd was om naar huis te gaan besefte ik hoe gelukkig ik me voel, op momenten als deze. Op stap met mijn vriendinnetjes. Misschien is het heel gewoon.. Maar ik voel me heel bijzonder
************
Eenmaal thuisgekomen liep ik meteen door naar het volgende feestje: onze automonteur had onze nieuwe auto klaarstaan. Alles was gecheckt en ok bevonden, dus vanaf heden zijn we weer helemaal mobiel. Jeej! Die rib uit je lijf ben je binnen no-time vergeten wanneer je in de auto stapt en de sleutel omdraait in het contact.
De monteur heeft ons trouwens wél wat letterlijk genomen toen we hem vertelden dat we het liefst zo'n zelfde auto terugwilden:
Het goede nieuws is dat hij dacht dat we best nog een leuk bedrag kunnen terugkrijgen voor onze oude auto, als we een beetje geluk hebben. Dat viel mee! Van het weekend gaat 'ie dus maar eens op Marktplaats, en dan zien we wel wat ervan komt. Nádat de trekhaak er nog even vanaf is geschoefd, dan..
* Ik had mezelf geweldig goed onvindbaar gemaakt, om aan een verleden te ontkomen dat niet los wilde laten.
**: And gorgeous!
Gratitude!
We zijn ondertussen een paar weken verder en ik ben nog steeds erg blij met mijn iphone. Eén van de leuke dingetjes eraan is, dat je applicaties kunt downloaden via de geïntregreerde Apple-store. Sommige applicaties kosten geld, anderen zijn gratis. De prijzen variëren nogal (vanaf € 0,49 tot € 9,99 ben ik ze tot nu toe tegengekomen) maar er is veel mogelijk voor geen of slechts enkele centen.
Afgelopen zondag was ik een beetje aan het rondzoeken in die winkel en mijn oog viel op een icoontje. Een schattig plaatje van een kleine, catooneske Zen-Boeddhist lachte mij sereen tegemoet. "Grattitude!" stond ernaast. Na erop gedrukt te hebben om erover te lezen besloot ik direct dat de maker van dit programma'tje mijn € 0,79 mocht hebben wanneer ik dit kleine, maar geweldige progje op mijn iphone mocht zetten. Nu heb ik dus een Gratitude-journal op mijn telefoon staan, waarbij ik elke dag puntsgewijs in kan vullen waar ik deze dag allemaal dankbaar voor was. Met sterretjes kun je aangeven hoe leuk je dag was en naast de sterretjes kun je een foto voegen die je dag weergeeft. Leuk!
Niet alleen merk ik hoe positief ik ga slapen, nu ik al een paar dagen voor het slapen gaan de léuke punten van mijn dag nog eens aanhaal, ik bemerk dat ik me er gedurende de dag bewuster van ben wanneer ik ergens blij van wordt en dat ik zelfs overweeg met wat voor een foto ik deze dag kan uitbeelden. Zo heel intensief als wanneer ik vrij ben zal ik er vast niet mee bezig zijn wanneer ik weer dagelijks op mijn werk zit, maar het is fijn om een soort van bezinnings-momentje aan het eind van je dag te hebben. Vooral wanneer het positieve bezinning is.
Er zit zelfs nog een hele leuke 'bonus'in het programma: elke dag als je je dagboekje hebt ingevuld volgt er een oosterse wijsheid op je scherm. Die van gisteren was érg toepasselijk: "Lack of money is no obstacle. Lack of an idea is an obstacle".
Ik denk dat dit de beste tachtig cent is die ik deze maand uit heb gegeven
Alle zeilen bij?
Nou, een paar dan..
Terwijl we het internet afstruinen op zoek naar een vakantiebestemming voor dit jaar ratelen onze hersenen. We rekenen en tellen, denken na en tellen nog eens. Niet alleen omdat we onze vakantie een perfecte balans tussen budget en exotisme willen meegeven, ook op korte termijn ratelen de cijfers. Begin dit jaar begon in sprankelende rijkdom: geen huis gekocht, zoals drie jaar terug, geen huwelijk te bekostigen, zoals twee jaar terug en geen nieuwe auto en CV-ketel aan te schaffen als een jaar geleden. Maar het tij kan keren: we sloopten gezellig onze auto even en haalden onze schouders er min of meer over op. Wij zijn geen arme mensen en kunnen het 'lijden'. Een duur lesje, dat dan weer wel, maar ach..
Nu komt dan het moment van de afrekening. Morgen kunnen we onze nieuwe auto halen. Na veel beraad hebben wij besloten deze luxe te laten prevaleren boven de exotische vakantiebestemming waaraan we anders ons vakantiegeld hadden besteed en morgen is het zo ver. Dat betekent vervolgens, dat wij niet alleen met het uitzoeken van een bestemming komende zomer de hand op de knip moeten houden, maar ook deze resterende maand. We betalen een groot deel van de auto vanuit dit salaris, dus alle leuke afspraken en gezelligheden ten spijt zullen we deze maand concert-afspraken af moeten bellen en onze creativiteit los moeten laten op nog aan te schaffen verjaardagscadeau's.
Dat klinkt allemaal heel zakelijk en negatief, maar éigenlijk typ ik dit logje met een lach op mijn gezicht: we krijgen het nog stééds voor elkaar zonder een boterham minder te hoeven eten. Enenenen! Morgen een nieuwe auto, dus! Om onszelf de (terecht) beschamende commentaren van anderen te besparen hádden we, achteraf gezien, best ons mond kunnen houden over deze gehele olie-blamage. De auto die we terugkrijgen is exact hetzelfde merk. Hetzelfde type. Dezelfde motorinhoud. En dezelfde kleur. Dat we er deze komende drie weken even krap voor moeten zitten nemen we gráág voor lief.
En ook qua vakantiebestemming zijn wij niet echt heel zielig: jaarlijks is meneer de fiscus zo vriendelijk de door ons betaalde hypotheekrente terug te storten op onze rekening. Dan gaat deze teruggave maar niet, zoals gepland, in z'n geheel op de spaarrekening. Dan doen we daarvan maar een beetje bij een vakantie..
Op sommige momenten voel ik mezelf ziekelijk rijk. En dit is er zo één.
************
Dit alles maakt het er trouwens niet mákkelijker op, wanneer je op zoek bent naar een mooie plek om een paar weken van je zomer te slijten. Na de kou van vorig jaar willen we nu graag wat meer zekerheid betreffende mooi weer (heel warm hoeft niet, maar behaaglijk lijkt ons wel heel fijn) en dan kom je al snel in het zuiderlijke deel van Europa uit. Het nadeel dáárvan is echter weer, dat de bestemmingen die wij het meest aantrekkelijk vinden een flink stuk rijden zijn en dat is dan weer lastig, sinds Paul binnenkort pas gaat beginnen met zijn rijbewijs en we dus nog één keer met één bestuurder op pad zullen zijn. Of zullen we dan stiekum, voor één keertje, heel decadent, het vliegtuig pakken? Nouja, lastig dus, want als je gaat vliegen moet je weer een auto huren als je op de plaats van bestemming ook mobiel wil zijn (ook in het buitenland heb ik een broertje dood aan het OV) en dat is dan weer kostbaar.
We weten het dus nog niet. De grote kanshebbers zijn op dit moment Griekenland, de Pyreneeën en good old Italië. Maar morgen zouden dat zomaar weer Portugal, Spanje en Cyprus kunnen zijn. Het is in elk geval erg leuk om allerlei plekjes te bekijken. We googelen dus nog maar even verder en genieten maar gewoon van onze besluiteloosheid. Het bekijken van witte stranden, palmbomen, pittoreske vissersdorpjes, kastelen, uitgestrekte wouden en idyllische zonsondergangen is immers hélemaal geen straf
