Let's dance!
Morgenmiddag rijden we met een auto vol versiersels richting Scheveningen en in de avond ruilen we de auto om voor de fiets en rijden we weer terug. Het thema dress to impress zullen wij in ere houden (hell, ik heb er zelf voor gezorgd dat dit het thema werd, zodat ik los kon met kokerrok en hoge pumps
) en verder boeit het allemaal niet zo. Ik heb er zin in!!65
En dus, na twee dagen hysterisch rondjes rennen en haren uit mijn hoofd trekken, was het zomaar ineens kerst. Ik deed even mijn oogjes toe* en "tadaa!" deed kerstavond. En hoewel de kerstavond niet bij iedereen een even groot ding is, vind ik het altijd wel een heel bijzonder moment. Dat was dus tijd voor een wijntje. En cadeau'tjes. Lief en ik hadden afgesproken elkaar iets te geven en dat resulteerde in een grote stapel pakjes onder de boom. Omdat ik ook nog een samen-cadeau'tje nodig vond. Omdat de postbode woensdagmiddag héél toevallig nog even onze nieuw bestelde t-shirtjes kwam bezorgen, en ik toch nog kerstpapier over had. En omdat ik die Mr. Jummy uiteindelijk, ondánks het ontbreken van de spaarkaart, tóch nog mee had mogen nemen van die niet-zo-vrolijke postkantoormevrouw (en ik dus nog steeds kerstpapier over had).
Nouja, cadeau's dus. We hadden gelukkig allebei wel wat 'opwarm'-pakjes, zodat we ook nog wat overhielden voor de tweede kerstdag. Ik kreeg een theetipje passend bij mijn Pip-theeservies en Paul kreeg een groot pak versgemalen espresso-koffie voor in zijn nieuwe espresso-machine. De eerste kerstdag brachten we vervolgens door bij mijn ouders, samen met mijn schoonfamilie. Deze tweede editie van de gezamenlijke kerstviering was ook weer uitzonderlijk gezellig en het feestmaal van vier gangen (de koffie met bonbons meegerekend) was geweldig. Zó geweldig zelfs, dat ik de volgende dag na het ontbijt geen enkele behoefte meer had aan eten tot een uur of 8 in de avond. Deze dag werd verder getekend door de ultieme lui-heid: na een uitgebreide uitslaap-sessie sleepten we onze matras de woonkamer in, alwaar we ons in pyama bij de tv parkeerden, zodat we samen konden Wii-en, series konden kijken én onszelf gezamenlijk kapot konden lachen om een hilarische film van de regisseur van de briljante cult-klassieker Shaun of the Dead. Ook hier weer veel verwennerij: een Wii-spel en een érg inventieve peper- en zout-'molen' voor Paul en een práchtige edite van de boekenserie His Dark Materials van Philip Pullman.
En toen was het alweer om. En hoewel dat natuurlijk wel erg jammer is, is het wel bijzonder fijn om er meteen een weekend aan vastgeplakt te hebben. Zo konden we ons vandaag alweer bezighouden met het volgende feestje om naar uit te kijken: we zijn, toen we even niet opletten, zo in de organisatie van het jaarlijkse grote oud-en-nieuwfeest van onze vriendengroep gerold en hadden vandaag vergadering op de feestlocatie. Het begint zo langzaamaan vorm te krijgen en dat is érg leuk. We hebben er zin in! Op de terugweg renden we nog even de Bijenkorf in voor de kerstversiering-uitverkoop en kochten een geweldig lief kerststalletje voor € 12,50 (hij was eigenlijk € 35,=) en 36 onbreekbare, zilveren kerstballen voor € 12,= i.p.v. € 36,=. Hoezee!
P.S.: Mochten jullie je afvragen waar de titel van het logje op slaat: ik heb geén idee! Dat moeten jullie aan Max vragen, die kwam me even helpen toen ik zo snel even geen titel kon bedenken en typte dit. Ik vond het wel mooi zo 
*: Dat klinkt dan een stúk charmanter als het was, daar ik enigzins verkouden was en dus om de zoveel minuten wakker schrok van de geluiden die mijn neus produceerde. Nee, ik niet, mijn néus. Hoor.
Fijne dagen!
One of those days
Geweldig om je wekelijkse vrije dag op woensdag te hebben, wanneer de kerst op donderdag en vrijdag valt. Met oud en nieuw valt mijn woensdag ook al zo goed en ik besloot vandeweek dat het het waard zou zijn om me tot-en-met dinsdag flink rot te rennen, zodat ik mijn woensdag lekker kon chillen. Alleen het dessert voor de 1e kerstdag moest ik dan maken, maar jullie weten vast al dat ik voor een dergelijk klusje mijn hand niet omdraai. Ik kwam een recept tegen dat ik vlak na pasen overschreef uit een blad toen ik zat te wachten bij de kapper (is het écht alweer zo lang geleden dat ik mijn haar liet knippen??) en besloot dat ik een ei-vormig toetje ook best kon gebruiken met kerst, met die onbevlekte bevangenis and all.
Maar de chocolade-eieren die ik maakte stortten in. De vulling die ik maakte brandde aan. Kwaad kwakte ik de hele handel de afvalbak in en overwoog: wat nu? Een nieuw Annibal-waardig dessert fabriceren is op dit moment beyond my grasp, ik heb zo'n vreselijke pijn in mijn rug dat het eerste toetje maken al een marteling was. Na wat overleg met Paul en mét een provisorisch toetjesplan sprong ik in de auto. Ik moest toch nog een pakje ophalen. Maar ik kreeg de sleutel niet omgedraaid in het contact. Daarna kon ik de pakjes-ophaal-plek niet vinden. Tóen kreeg ik op mijn kop bij het postkantoor, want de Sultanapop-zegels die ik (als ik dan toch op pad was) wilde inwisselen voor een pop waren niet op een spaarkaart geplakt. En vervolgens bleek het sausje dat ik nog maar even bij de zalm wilde hebben op te zijn. Ook bij de volgende supermarkt. De chocoladesaus voor mijn improvisatie-toetje ook trouwens. Om over alle drukte overal nog maar te zwijgen. Wél vond ik in het voorbijgaan de bonbons, die ik heel graag had willen kopen maar hetgeen ik al 3x niet voor elkaar had gekregen (1x waren ze op, 2x was de bonbonwinkel dicht). Ik besloot ter plaatse dat dít het keerpunt in mijn geluk was; ik reed op mijn gemakje naar huis, trok mijn nieuwe badjas aan en frituurde een fricandel voor mezelf. En nu is het tijd voor een tukje.
Als ik heb geslapen is het kerst. Dan kruipen ik en mijn lief tegen elkaar aan en kijken we een fijne film. Daar heb ik zin in. Al ben ik al snel tevreden: ik teken er al voor als ik niet meer naar buiten hoef
Merry christmas you all!
Kerstboodschappen
Onze kerstplanning had dit jaar nogal wat voeten in de aarde. Eerst kwam er een halfbakken plan om de 1e kerstdag te vieren bij mijn schoonouders. Met míjn ouders en broertje erbij, omdat het vorig jaar met z'n allen bij ons thuis zo heel erg gezellig was geweest. Maar dat plan liep een beetje spaak; iedereen zat op elkaars reactie te wachten en omdat mijn vader op dit moment niet meer zo goed kan lopen* was naar Lelystad gaan ook geen handig plan. Dus er volgde een radiostilte van enkele weken. Paul en ik, om eerlijk te zijn het heen-en-weer-geharrewar een beetje moe, staken fijn ons kop in het zand en legden ons toe op andere dingen. En toen was het nog maar een week of anderhalf voor kerst. Woops. En toen?
Toen belde ik mijn moeder. En we spraken wat, en zij was het met me eens, en zij belde vervolgens mijn schoonpap. En toen was het zomaar, binnen een paar uurtjes, geregeld. Wij blij: kerst in Den Haag, bij mijn ouders. Met schoonpap, schoonmam en schoonzus erbij! Heel erg gezellig, en stiekum ook heel fijn om een dagje saampjes over te houden. Vervolgens vertelde schoonzus aan haar nieuwe lief dat ze de 1e kerstdag bij mijn ouders zou zijn. Nieuwe vlam zei teleurgesteld "oh." Want er was ook een soort van halfbakken plan geweest waarbij híj de 1e kerstdag ook naar Lelystad zou komen, om schoonpap en schoonmam voor de eerste keer te ontmoeten. Hoei. Dus ik overlegde nog eens, en belde wat. SchoonSuus** deed hetzelfde. En nu komt nieuwe liefde ook gezellig mee naar míjn pap en mam. Check!
Wij hebben er zin in dus. Maar toen moesten er wel boodschappen komen. Omdat mijn papa dus niet goed kan lopen op het moment zegden wij toe met alle voorbereidingen te zullen helpen."En joh" schepte ik op, "met de Albert worden de boodschappen tot in de keuken bezorgd, dus wíj hoeven ons niet druk te maken! We doen gewoon even een bestelling via de website en dan hebben we dat geregeld."
Vanmiddag waren we dus bij mijn ouders, om te helpen met de boodschappenlijst en de bestelling. "Kies uw bezorgmoment" zei de site van meneer Albert. Maar alle data waren grijs. "Grijs betekent vol" zag ik toen ik er met mijn muis overheen wiebelde. De eerstvolgende bezorgdag die te boeken was was 29 december. Een beetje laat, zeg maar. Dat werd dus toch boodschappen doen, en onder protest van mijn vader draaiden we in no-time een boodschappenlijst in elkaar en reden mijn moeder en ik achtereenvolgens naar de Albert Heijn en de Jumbo. Om 5 voor 5 kwamen we de laatste winkel weer uit, met een kar vol. Zelfs de spullen die ik nodig heb voor het dessert*** zijn al binnen. En het mooiste was: we waren volledig Zen. Klaarblijkelijk doet er níemand kerstboodschappen aan het eind van de zondagmiddag. Het was rustiger dan rustig, de schappen waren nog volledig gevuld en omdat er overal winkelpersoneel aan het bijvullen was hadden we geen enkel probleem om iets te vragen als dat nodig was.
Dus nagenoeg alles is in huis, bij paps en mams. Voor onze 2e kerstdag kunnen we de boodschapjes nog wel regelen in onze pauzes. Fijn, want dit was het lastigst. Nu alleen nog een toetje bouwen. En een kerstcadeau'tje kopen voor mijn lief. Maar ik hoef ook nog maar 2 daagjes te werken, dus dat zal best goed komen..
************
Ondertussen zijn we ook nog even bezig met het regelen van een oud-en-nieuw-feestje. Met de vriendengroep (en daar weer aan verwante vriendengroepen) wordt er elk jaarop locatie een groot feest georganiseerd en dit jaar zijn wij zo maar in de organisatie gerold. Gisteren hadden we dus 'vergadering' en spraken we alles dat moest gebeuren door. En en passant werd het ook nog eens héél gezellig. Leuk. Het is goed om bezig te zijn en te blijven, want ik ben nog steeds redelijk winterdipperig. Ik ben er vandeweek zelfs voor naar de huisarts geweest, ik was het zó zat.. Hij raadt mij lichttherapie aan. Morgen ga ik ervoor bellen (als ik eraan denk dan, het is vreselijk druk op mijn werk) en als ik weet wat dat kostga ik even bedenken of ik dat bij de aangeraden instantie ga doen, of zelf een daglichtlamp aanschaf. Als je dat nl. elders moet doen moet je voor een bepaalde periode elke dag naar die instantie toe. En na de kuur zou het klaar moeten zijn. Maar kun je dus niet zomaar even 'een onderhouds-sessie' doen. Ik kijk dus nog wel even. Maar dat ik er iets mee moet, daar ben ik nu wel over uit..
*: Mijn vader heeft een enkelprothese, welke helaas zijn beste tijd gehad heeft. Doordat het bot waaraan deze vastzit afbrokkelt, zit de prothese niet goed meer en heeft hij veel pijn bij het lopen. Binnenkort zal hij worden geopereerd en krijgt hij een zgn. 'revisie-enkel' , speciaal ontwikkeld voor mensen met het probleem van mijn vader.
**: Een verspreking van Paul die nog wel eens voorkomt: wanneer hij tegelijk "mijn zus" en haar naam "Suus" wil zeggen, maakt hij er nog wel eens "mijn Suus" van..
***: Wij hebben toegezegd voor het dessert te zullen zorgen deze 1e kerstdag. Schoonpap maakt het voorgerecht en Suus heeft ingetekend op 'iets bij de koffie'.
Verwennerij
Het is alweer bijna kerst en zo langzaamaan komen de dagen van over-the-top verwennerij in het vizier. Omdat het nu bijna kerstvakantie is, is op mijn werk het kerstfeest al losgebarsten: vandaag was de kerstborrel en er werd van alles aan gedaan om de dag een gouden randje te geven. Zo stond er in de ochtend een geweldig koor op de overloop van de personeelsingang kerstliederen ten gehore te brengen en was iedereen de gehele dag in bijzonder jolige stemming. Hoe vaak krijg je een hoge pief met de slappe lach aan de telefoon? Daarnaast kregen ik en mijn naaste collega's ook nog eens een cadeaubon (welke met een heel andere reden als de kerst gegeven werd, maar daardoor niet minder bijdroeg aan de feeststemming) én werd er een mailtje vanuit Om kwart voor drie was het tijd om op weg te gaan richting de borrel (de vond plaats in 't Goude Hooft, alwaar de 'bazen' van onze instelling het personeel van koffie en thee voorzagen. Heerlijke hapjes, drankjes en een speech van onze president (wij hebben geen directeur) waren eventjes fijn, maar de warmte steeg al snel naar ons hoofd en door de overvolle ruimte was zelfs de persoon naast je nauwelijks te verstaan.
Tijd om te ontsnappen dus, en met volle overgave stortten ik en een paar collega's ons op de winkeltjes in het centrum, waar ik vervolgens geheel tegen verwachting in tegen mijn kerst-outfit voor dit jaar opliep: de kokerrok die ik al van plan was te kopen. Jeej! Met een blij gemoed togen wij vervolgens naar het gereserveerde restaurant, want we hadden een tijdje terug al bedacht dat het gezellig zou zijn om na de borrel wat te gaan eten met ons ploegje. Een 3-gangenmenu met een vrolijk gezelschap luidde het slot van een erg fijne en geslaagde dag in. Ik had dit jaar voor één van de eerste keren in mijn leven écht geen zin in de kerst, maar hiermee is dat gevoel flink naar de achtergrond gedreven. Dit was leuk!
Vraag en antwoord
Zoekt, en gij zult vinden, zegt men altijd. Een interessante stelling welke ik graag eens zou willen testen met mijn waarde lezers. Want ja, na een paar dagen flink spelen met mijn nieuwe aanwinst (hierover zodadelijk meer) en een dagje geklust te hebben bij vrienden Eefke en Maurice, was het tijd voor de jaarlijkse kerstbomenstress. Nu hadden we het ergste al gehad natuurlijk, maar onze katten in combinatie met kerstboom en versieringen (ik zwijg nog maar even wijslijk over kaarsen) staat ook garant voor redelijk wat gedoe. Ook deze keer was het weer feest, nog voordat de boom überhaupt uit zijn liggende positie was bevrijd. En daar komt dan het zoekt-en-gij-zult-vinden-testje vandaan:
Tja, ik geef toe, de foto is verre van scherp. Maar het zou toch wel mogelijk moeten zijn te ontwaren wat erop staat. Alhoewel? Er staat een kat op. Een oranje kat, zelfs. Kunt u hem vinden? Ik geef het antwoord lekker nog even niet, dus leest u gerust verder. Of zoek gezellig verder, zo u wilt. Het antwoord komt onderop dit verhaal te staan, want ik heb natuurlijk nog wel wat meer te vertellen.
Zoals hoe wij vandaag dus onze kerstboom hebben neergezet, en ook de rest van het huis versierd hebben. De kerstballen zijn zo vreselijk loeigeel en de slingers en piek in de boom zo vreselijk loeizwart dat we nu toch écht denken de lelijkste kerstboom aller tijden te hebben gefabriceerd. Geweldig is 'ie!
We twijfelen er nog over om er een blacklight op te richten.. Maar we hebben ook welmooie versieringen hoor, zoals onze nieuwe kerstster:
En uiteindelijk blijkt het geheel nog best te pruimen, zodra er niet meer al te veel licht op de kerstballen schijnt:
En dan, als de kerst strakjes voorbij is, doen we een run op de uitverkoop en schaffen we nieuwe versieringen aan. Voor nu zijn we erg trots op onze boom en tellen we onze zegeningen: er heeft nog niet één keer een kat in de boom gezeten sinds 'ie staat. Nu heeft het vast wel een klein beetje geholpen dat Loki een flinke tijd opgesloten zat op het balkon (Paul had hem over het hoofd gezien nadat we de kerstboom hadden gepakt), maar dat zal allemaal wel. We hebben kerst in huis!
En dan nog even voor de nieuwsgierigen:
************
Een iphone dus. Het begin was even lastig, want ik verander altijd in een soort Neanderthaler wanneer ik een nieuwe gadget binnen krijg (leuke he? Een Neanderthaler met een gadget? Ha..). Dat betekent dat ik de verpakking openruk, het shiny new device uit de doos pluk, het aan-knopje zoek en per direct op knopjes begin te drukken. Maar zó werkt dat dan even niet. Neehee! Want eerst moet de Sim-kaart er nog in. Owja. En het Sim-kaartenklepje, dat is verdomd moeilijk te vinden wanneer je niet in de boekjes hebt gekeken. Maar uiteindelijk, na het klepje open te hebben gepeuterd met een paperclip, was stap 1 gezet. Stap 2 was iets met een kabeltje, stond er op een scherm. Maar dat zei mijn on-line gebruikshandleiding helemaal niet! Na uiteindelijk toch maar met hangende pootjes de gebruiksaanwijzing te hebben gezocht kwam ik erachter dat je eerst itunesmoet downloaden, dan je iphone moet registreren en een profiel aan moet maken, en dán mag je jezelf pas écht tot de Apple-gebruikers rekenen.
Daar werd ik natuurlijk een tíkje chagrijnig van.. Maar dat klaarde al snel op nadat deze basisstapjes werden doorlopen: wát een ding is die telefoon zeg! Het gebruiksgemak is beter dan ik ooit had durven dromen. Het maakt niet uit wát je wil doen, het gaat allemaal even gemakkelijk. Het gaat allemaal zó soepel dat ik 'm vandaag zelfs heb gebruikt voor een boodschappenlijstje, iets dat nog nóóit in me is opgekomen bij andere smartphones die ik in mijn bezit heb gehad. Voor het eerst overweeg ik zelfs de agenda in mijn telefoon te gebruiken, hetgeen ik bij andere apparaten altijd een crime heb gevonden. Verder is de beeldkwaliteit fantastisch, het apparaat is merkbaar gemaakt om te internetten (een grote reden waarom ik deze telefoon wilde) en ja.. Gebruiksgemak met een grote G dus. De interne voicemail is handig, want zo hoef je nooit meer belkosten te maken om je voicemail af te luisteren en zelfs de camera, die over het algemeen als slecht bekend staat doet wat ík wil: snelle snapshots maken. Sowieso is het een lekker vlot ding, je hoeft nooit lang te wachten eer een applicatie is gestart. Een behoorlijk verschil met mijn Nokia N73 dus, waarbij ik soms wel een halve minuut bezig was om één foto te maken.
Zijn er dan ook nog nadelen? Ja hoor, natuurlijk wel: je kunt er uitsluitend door Apple geregistreerde/gemaakte applicaties voor downloaden. Als Apple iets dat jij zou willen hebben dus niet interessant vind, dan krijg je het ook niet. En de batterijduur is ook niet bepaald geweldig, wanneer je even flink aan het spelen gaat. En de interactie met itunes heb ik ook nog niet helemaal onder de knie; hoe ik in 's-hemelsnaam muzíek op dat apparaat moet krijgen is me werkelijk een Godsraadsel. Maar over het algemeen: ja, ik ben blij met dit apparaatje. Aan de eisen die ik had voor mijn volgende telefoon is méér dan voldaan: gebruiksgemak, snelle reactietijden en prettig in internet-gebruik. Ik kan 'm dus aanraden!
Jeej!
Woohoo! Even een heel kort berichtje, maar dan wel vanaf mijn superduper hippe, vandaag ontvangen iphone :D Annibal is blij en heeft morgen vast weer een stuk meer te vertellen.. Dagdag!Verlanglijstjes - Part II
Het is weer klaar, met dat verlanglijstjes-gebeuren. Fijn. Ik hang mijn wensen weer voor een half jaar de kast in en ga verder met de dingen waarmee ik bezig was. Of toch..? Vandaag heb ik wel dégelijk weer veels te veel tijd doorgebracht met klikken in die éne webshop. Er zijn daar zó veel spulletjes die ik graag wil hebben! Ik kijk mijn ogen uit en plaats het ene na het andere product in het virtuele boodschappenmandje. Ik wil het allemaal! Ik wil het nu! Uiteindelijk bestel ik één van de twee bovenaan mijn lijstje prijkende spulletjes en hoop dat ik 'm snel zal ontvangen. Het is.. Een nieuwe krabpaal voor de katten! Nou, ok dan, samen met 3 zakjes snoep. Dan komen die nieuwe kattenbakken, drinkfonteinen, reistassen, ritseltunnels en dat 2-in-1-kitty-brain-train-spel vást wel wanneer we ons volgende salaris weer hebben
... Of gedraag ik me nu een beetje als een obsessieve mama?
Veel
Drukke dagen waren het. Donderdag, vrijdag, zaterdag en vandaag, allen waren volgepland met activiteiten en gebeurtenissen. Daarnaast gebeurde er nog het één en ander spontaan (niet altíjd even gezellig, maar ok) en zo kan het, dat ik eigenlijk niet zo goed weet waar ik beginnen moet. Bij het begin dan maar? Ok.
Donderdag begon het al goed: ik mocht dan toch eindelijk het contract van mijn mobiele nummer verlengen en een nieuwe telefoon uitzoeken. Iets waar ik al een tijd met smart op zat te wachten, want ookal is de telefoon die ik nu heb niet slecht en zeker wel handig, het toestel is zó vreselijk sloom dat ik er zo ondertussen een beetje simpel van word. Nouja, dat werd de Iphone dus, en omdat ik natuurlijk niet kon wachten tot ik 'm in mijn handen had besloot ik het apparaat in de winkel op te gaan halen. In de winkel wijzigden de plannen echter: ik moest € 80,= bijbetalen! En niet dat ik dat er nou niet voor over zou hebben, maar de aanbieding die ik op mijn persoonlijke site had gekregen was toch echt een heel stuk aantrekkelijker: daar kreeg ik hetzelfde toestel (de 8 Gb-versie) voor niets. Ik droop dus af naar huis en plaatste mijn bestelling on-line. Maar daar ging iets mee mis en hierna zei de site dat ik mijn contract niet meer mocht vernieuwen. Zucht. Dan de bestel-telefoonlijn maar eens lastigvallen. Een vriendelijke meneer aan de andere kant van de lijn gniffelde toen ik hem zei dat ik graag de 8Gb-versie wilde hebben. "Dat mág wel hoor, als u dat per sé wil. Maar de 16Gb is net zo gratis!" Verbaasd rondde ik dus mijn bestelling voor een 16 Gb I-phone af en vroeg me ondertussen af, hoe het in vredesnaam mogelijk is dat je in de winkel € 80,= bij moet betalen voor een standaard model, je ditzelfde model on-line gratis kunt krijgen en je telefonisch het betere model kunt krijgen voor hetzelfde geld, bij dezelfde provider. Maar I don't care, want ik krijg meer dan ik ooit verwacht had. Voor minder als dat ik gedacht had. Binnen een werkdag of 10 komt meneer de TNT mijn Iphone brengen. Joy! 
Vrijdag was ook al een bijzondere dag: Sinterklaas was natuurlijk jarig en mijn schoonpapa, -mama en -zus kwamen dit bij ons thuis vieren. De prachtigste surprises kwamen onder heerlijk vrolijke pakpapiertjes vandaan en uit deze surprises weer de meest geweldige cadeau's. Zo kreeg Paul een boek geschreven door een leeftijdsgenoot uit zijn geboortestad over de plek waar zij beiden zijn opgegroeid (waar nu nogal veel ophef over schijnt te zijn) (over het boek dan, niet over de geboortestad) en mocht ik een puntenkaart om on-line Wii-spelletjes mee te kopen uit mijn surprise peuteren, nadat ik een tekening had gemaakt van ons aller Sint en Piet. Maar natuurlijk was het vooral erg gezellig: door de erwtensoep van schoonmams lustte niemand nog suikergoed en de meegebrachte eetstokjes uit Vietnam brachten een hoop verse vakantie-herinneringen naar boven bij schoonzus,waar wij maar al te graag naar luisterden. Je kunt trouwens ook prima pepernoten eten met zulke stokjes, kwamen wij achter..
Gisteren stonden we enigzins bijtijds op, want het was klustijd: onze vrienden Eefke en Maurice zijn na vele maanden klussen eindelijk toegekomen aan het opbouw-gedeelte van de verbouwing van hun nieuwe huis en daar komt Annibal dan om de hoek kijken: verven kan ik wel. De hele dag werkten ik en Eefke samen aan de kozijnen en deuren in de toekomstige woonkamer en aan het einde van de dag viel er een hoop te bewonderen. Paul en Maurice werkten als team aan het aanschaffen en frezen van hout voor (ik geloof) in de gang en ook zij waren zeer succesvol. Omdat het zó gezellig was besloten we na het klussen met z'n vieren een hapje te gaan eten in de stad en doken we na ons heerlijke diner nog eventjes voor een drankje de kroeg in. Waar we vervolgens tegen nog meer vrienden én schoonzus aanliepen. Afgepeigerd togen we zo rond 12-en naar huis (een unicum, dat lukt ons anders nooit) en doken we vlug ons bedje in.
Een beetje té vlug zelfs, zo bleek vanmorgen. Ik lag prinsheerlijk te slapen. Droomde een beetje. Hoorde op de achtergrond soms een kat blèren, maar dat drong niet echt tot me door. Tót het geluid van kapotvallend porselein me wakker deed schrikken. En het was bijzonder te zien hoe zowel ik als Paul op een dergelijk geluid geconditioneerd zijn: binnen nog geen 3 seconden zaten we allebei op de rand van het bed en holden we naar de keuken. Want kapotgevallen porselein betekent scherven. En scherven betekenen bloedende kattenpootjes. En bloedende kattenpootjes betekenen akelig zielige katjes én hoge dierenartsenrekeningen.
In de gang keek ik ongelovig naar de keukendeur. Die was dicht. "Heb jij.." ik keek om naar Paul. "Oh, kút" antwoordde Paul, en zo wisten we beiden precies wat er aan de hand was. Toen we vannacht thuiskwamen heeft Paul de katten eten gegeven. En als we dat doen sluiten we Max altijd op in de keuken, want anders raakt hij gestressed en eet hij als een debiel. Dus Paul is naar bed gegaan. Ik ook, want ik wist niet dat Max nog in de keuken zat. En daarom was het arme ding het vanmorgen zó zat, daar in dat koude hok, dat hij de keuken afbrak. En gelijk had hij. Met een ruk trok ik de keukendeur open, waarna Max zich volledig uit zijn dak tegen me aan wierp. Aaiend en sussend stelde ik hem weer enigzins op zijn gemak en keek vervolgens naar de scherven van mijn theetipje (het tweede in een half jaar tijd, ik ben vervoekt), waar Loki al uiterst nieuwsgierig omheen aan het dralen was. De scherven waren gelukkig snel opgeruimd, maar Max bleef nog even héél zielig. uiteindelijk kwam hij met een vol maagje tot rust in bed, waar hij zich tevreden over mijn benen drapeerde. Het was ondertussen kwart over acht. En van slapen kwam weinig meer, voor mij.
Eenmaal uit bed volgde nog een beproeving: we gingen met mijn ouders kerstbomen kopen. En dát, lieve mensen, is oorlog, op 7 december. Een grote berg mensen stortte zich op een grote berg kerstbomen. Er werd gehard en geward, er werd getrokken en gesjouwd, en er waren zo veel mensen in elke kersbomen-ruimte dat er geen mens meer in of uit kwam. De mensen die ondertussen al een boom hadden probeerden deze tóch zo snel mogelijk weg te krijgen van andere graaiende handen en wrongen zich tussen de lichamen door, her en der een oog uitstekend met een tak, of een hoofd meppend met een stronk. Na een uiterst onplezierige beproeving hadden zowel mijn ouders als wij een boom waar we wel voor wilden betalen te pakken en zuchtten we nog eens een keer of twee: wisten we wel zéker dat we ook nog bij de versieringen wilden kijken? Maar onze slinger zijn ondertussen in dusdanige staat van ontbinding* dat we er niet onderuit kwamen, en wonderwel slaagden we hier een stuk sneller: nieuwe slingers én een nieuwe piek belandden in ons mandje. En weer eens wat anders/hélemaal onze stijl: ze zijn allemaal zwart! We renden nog even de verf-afdeling op en graaiden een spuitbus fluoriscerend gele verf mee (is het toch nog érgens goed voor, dat we plastic kerstballen hebben) zodat we vandeweek mogelijksgewijs de meest bizarre kerstboom die we ons voor kunnen stellen hebben. Morgen gaat Paul de kerstballen spuiten..
Vanavond at Eefke nog even bij ons en bestelde ik alvast een rubber bescherm-badpak voor mijn aanstaande I-phone (ik zal het apparaat gegarandeerd met regelmaat uit mijn handen laten flikkeren, dus laten we maar alvast maatregelen nemen) en nu ga ik er een eind aan breien, want dan kan ik nog even een momentje rustig met lief op de bank hangen met een stokbroodje, een kaasje en een wijntje.. Ciao!
*: Daar weten de deelnemers van onze kerstkaarten-wedstrijd van afgelopen jaar álles van: de laatste resten slinger heb ik meegezonden in de prijzenpakketten van de winnaars. En speaking of onze wedstrijd: winnaars-lief, wij mogen toch wel een foto van onze katten in júllie kerstboom tegemoet zien, hè?
Surpriseleed
Winkelen, winkelen en nog eens winkelen. Gevolgd door knutselen, knutselen en nog eens knutselen. En dan nog dichten, ook. Wat een gedoe! Ik zou best een beetje beter in dit soort dingen willen zijn, want God, wat een bevalling was dit weer. Maar ik ben klaar. De suprise staat in de kast, het gedicht zit in de enveloppe. Laat die Sint maar komen..Over bijna, al een heel eind
en flink klaar
Bijna. Het komt nader en zal er weldra zijn: dat fijne, magische moment dat gekoesterd wordt door gadget-freaks all over. Aanstaande donderdag mag ik mijn telefoon-abonnement verlengen en een nieuwe telefoon aanschaffen. Het water loopt me al in de mond wanneer ik eraan denk, want ja, ik heb 'm natuurlijk alláng uitgezocht. Ik zocht iets gebruikvriendelijks. Een telefoon die snél is. Het apparaat dat ik nu dagelijks in mijn tas duw is namelijk heel veel, maar snel is 'ie overduidelijk niet. En daar ben ik echt. Vreselijk. Klaar mee. Dus na veel onderzoek kom ik er toch telkens weer op uit. Ondanks het feit dat het tegen ál mijn principes is. Ik ga van mijn geloof afvallen, werkelijk waar. Maar ik wil 'm. Dus ja, gooi maar op, die I-phone. Voor het eerst in heel mijn mobiele carrière géén Nokia. My god, it's full of stars..
Zodra ik 'm heb (ik weet niet of ik 'm meteen al ga halen of eerst mijn volgende salaris afwacht) komt er vast nog wel een aanvullend verhaal, dus bij voorbaat excuses aan de gadget-nono's. Maar ik moet weer even freaken om een apparaat hoor
************
En dan eens even iets anders, want er gaat hier nog iets als een debiel: mijn tatoeage is gewoon al aan het jeuken én aan het vervellen! Duurde het bij het katje al zo'n anderhalve week eer er vervelsels loskwamen en nog eens twee dagen extra voor het ging jeuken, we zijn nu nog niet eens een week onderweg en het is al aan het laatste helings-stadium begonnen. Nu heb ik, toen ik woensdag bij de tatoeage-meneer was, van hem begrepen dat groen op de één of andere manier de moeilijkste kleur is voor je huid om van te genezen, dus dat zal dan wel het probleem zijn geweest. Maar man, dit gaat goed! Blij!
************
Iets waar ik minder blij van word is onze VVE. Ik zit er in de kascomissie en door een miscommunicatie is het goedkeuren van de stukken van 2007 blijven liggen. En nu voelt het alsof de hele VVE over me heentuimelt en míj de miscommunicatie aanrekent. En net nu ik er weer een beetje zin in begon te krijgen doordat een bestuurslid bij mij langskwam om me om mijn verhaal te vragen (en daar uiterst begripvol voor was), werd dit gevoel weer even fijn de kop ingedrukt door de voorzitster. Blèch, ik heb er echt de balen van. Dus ik kap ermee. Ik ben een cijfermuis en ik en mijn mede kascomissie-lid kunnen prima door één deur, maar klaarblijkelijk ben ik niet uit het juiste hout gesneden om mijn kennis ook toe te passen ten dienste van mijn buren en daar helder over te communiceren. Ik vind het allang best, want daar Paul ook in het bestuur zit belanden de problemen van de VVE uiteindelijk op ons hoofdkussen. Ik ben er volledig kláár mee. Zodra die jaarstukken van 2007 erdoorheen zijn dan, want ik hou niet van losse eindjes..
