En dan nu..
De foto!
Nou, op de ene foto ziet mijn been er heel raar uit (ik denk dat Richard een beetje gesoept heeft om de hele vogel zichtbaar te maken), mar je krijgt zo wel een idee van het totale werk:
De foto's die ik zef heb gemaakt zijn wat dromeriger en gedetailleerder door de combi groothoeklens en natuurlijk licht, maar als je die wil zien moet je maar even een berichtje achterlaten, zodat ik ze kan mailen. Die wil ik liever niet over het internet verspreiden..
Wel zeggen wat jullie ervan vinden hè? 
Klaar!
Nou, hoeveel verschil kan er tussen 2 berichten zitten? Ik ben superduperblij, want mijn tatoeage is af! Een foto zal ik jullie helaas nog héél even verschuldigd moeten blijven, omdat ik liever niet heb dat er foto's van circuleren op het web zonder het stempel van de artist erop*, maar ik kan jullie zeggen dat ze práchtig is! We zijn wel weer iets van het originele plan uitgeweken omdat dat uiteindelijk beter stond, maar als je freehand laat tatoeëren moet je je ook wel flexibel op kunnen stellen. Het maakt me ook allemaal geen kont uit om eerlijk te zijn, want het vrolijke, kleurige plaatje dat ik voor ogen had, dat is het helemáál geworden. En what's more: als je de losse 'onderdelen' zo eens opnoemt krab je jezelf waarschijnlijk eens op het hoofd, omdat dat behóórlijk druk en veel klinkt, maar wanneer je het uiteindelijk zíet klopt het gewoon. Heel fijn Zoals een vriend van me al opmerkte: "minder druk dan ik had verwacht van je uitleg vooraf, in dit geval "more is less"!!!!"
Zodra ik de foto heb zijn jullie de eerste hoor!
*: Dit i.v.m. copycats. Mét stempel kan dat natuurlijk ook gebeuren, maar een góede artist zal de tattoo niet namaken wanneer dit erop staat. En een slechte, tja.. Daarbij vraag ik me vooral af hoe dít eruit zou komen te zien in verkeerde handen 
Over moed en schoenen
Het is echt ongelooflijk naar, en stom, en onjuist, maar soms kan ik me zó uit het veld geslagen voelen door iets heel kleins. Ik bedoel, ik voel me als een vis in het water, heb het naar mijn zin, leer steeds bij en heb mezelf al tamelijk ingenesteld op mijn nieuwe stek. Ik kan het goed vinden met mijn naasten en we hebben wat voor elkaar over, wanneer dat nodig is. Maar dan, die éne keer dat ik ook eens iets nodig heb.. Dan kan dat ineens niet. Niet wat de naasten zelf betreft hoor, maar degene die daar weer boven staat gooide er even een portie streng zijn tegenaan. De argumenten daarvoor zijn op het eerste gezicht juist, maar wanneer ik er langer over nadenk uiterst onvriendelijk om tegen me te gebruiken en gaan voorbij aan hetgeen dat ík heb ingebracht. Want ik héb ingebracht. En ik voel me voor aap staan. Ik heb al een hele tijd niets gevraagd, en zelfs nu, deze ene keer, heb ik moed moeten verzamelen om überhaupt mijn vraag te stellen. Heb ik zoveel mogelijk beperkt waar ik om vraag. En dan dus een kous op de kop.
Tranen vloeiden. En dat vind ik eigenlijk nog het aller-ergste. Dat ik me zo laat kennen. Dat ik zó gefrustreerd raak, dat ik me dan niet in kan houden. Het is maar iets kleins. "Laat maar, het hoeft al niet meer." hoor ik mezelf zeggen. En ik meen het. Want ik ben er alweer klaar mee. De volgende keer zal ik nog eens extra nadenken wanneer ik mezelf laat schieten voor hen.
Tóch maar wel
Een tijdje terug schreef ik al over hoeveel moeite ik elke ochtend weer heb met uit bed komen. De laatste dagen leek het alleen maar erger te worden: nóg misselijker mijn bed uit, een nog flauwer gevoel en nog meer vermoeidheid in mijn lijf. Al een paar keer had ik gehoord van een product dat sinds een jaartje ofzo op de markt is, waar mensen zoals ik veel profijt van schijnen te hebben. Een Wake Up-light. Maar jemig, wat zijn die dingen duur. Dus ja, dan doe ik mijn koppige Annibal-act en weiger er één te kopen.Een paar weken. Een maand. Twee maanden. Maar toen ik donderdag kokhalzend mijn bed uit wankelde wist ik, dat ik de strijd verloren heb. Dus nu staat hij hier op het kastje. En log, lelijk en groot ding. Maar de twietvogeltjes die eruit komen maken een hoop goed
Maandag de vuurdoop: zou het? Echt?
************
"Dan is het nu toch écht tijd voor het I-told-you-so-dansje"zegt Paul. "Nee hoor," zeg ik "dat wordt niet op prijs gesteld." Ik stap op de fiets. Doet zeer. Loop door de stad, op zoek naar een wakeup-light en een cadeau'tje voor mijn jarige nichtje. Moet me diverse keren inhouden. Want dingen vastpakken doet pijn. Kracht zetten doet ook pijn. En ies zwaars optillen doet écht pijn.
"Ok" zeg ik in de Mediamarkt, uiteindelijk. "Maandag ga ik de dokter bellen." Paul doet het I-told-you-so-dansje. Midden in de Mediamarkt. Dat stel ik nog steeds niet op prijs, maar ik ontkom er niet meer aan, weet ik. Want na anderhalve week eigenwijs roepen dat het écht vanzelf wel weer overgaat is het op het punt dat ik bijna niets meer met mijn hand kan. Wat begon als een gekneusde duim doordat ik iets te hard naar een zware-deuren-openduw-ding graaide is nu uitgegroeid naar een rare bult in de muis van mijn hand. Zucht. Ja, jullie hebben het gezegd, mama, papa en Paul. Maar ik kon het toch best even aankijken?
En héél voorzichtig..
Beginnen mijn antennes zich uit te strekken. Ver over de grens van de jaarwisseling, of zelfs de winter, in de richting van iets waar ik wellicht nog niet aan zou moeten denken.. Maar is de grote vakantie nu écht nog zo ver weg? En mag een mens niet dromen? Dromen van wijdse landschappen, eenzame wandelingen en woeste natuur. Ik denk, heel voorzichtig, al zo'n beetje te weten waar onze volgende reis ons brengen zal. En ik hoop er te vinden wat ik ooit al in Canada vond: de perfect serene stilte in mij, die ik al sinds die paar weken over de oceaan terug probeer te vinden. Soms lijk haar terug te hebben, voor even, maar nooit helemaal zoals toen. Wellicht zoek ik een utopie. But you can't blame a girl for trying
************
Iets anders waar ik nog naar op zoek ben is naar dat éne kleine dingetje, dat mijn tatoeage zal moeten completeren. Aanstaande woensdag is het zo ver en gaat Richard er weer aan verder. Omdat de regenboog begint op mijn voet, vond hij het een goed idee om nog iets kleins als een lieveheersbeest o.i.d. aan de basis van de regenboog te zetten. Hoe langer ik erover nadenk, des te beter het idee me lijkt: op deze manier kan ik niet alleen mijn geloof in mezelf, mijn vrijheid en het afschudden van oude onzekerheden eren, maar ook de oorsprong ervan. In deze oorsprong is voor mij het getal '4' heel belangrijk, maar hóe ik deze nou precies moet verwerken in het totaalbeeld, daar kan ik niet goed op komen. Ik dacht aan 3 kleine sterretjes (á la de troetelbeertjes: een beetje rond van vorm en in verschillende kleuren, omdat ik al zo lang ik me kan heugen 'iets' heb met sterren) en een hart, maar zou dat niet heel afgezaagd zijn? Of misschien een lieveheersbeest met 4 stippen, hetgeen ik erg mooi en symbolisch vind klinken.. Behalve dan dat ik an sich niet echt iets bijzonders met lieveheersbeestjes heb. Tja. Kleine bloemetjes? Nee. Een vlinder? Nee, is het ook niet. Maar wel zoiets. Misschien. Denk ik. Nouja, een lastige dus. En hoewel ik er vast wel uitkom met mijn 'tatoeageman' ga ik het tóch zeggen: ideeën zijn welkom!
Enjoy
Voor het eerst in een heel, heel lange tijd heb ik morgen een absoluut, 100 % afspraakloze woensdag*. De hele! Dag! NIKS!
En om dit heuglijke feit te vieren ga ik per direct in mijn bed liggen met een boek. Hoera! 
*: Volgende week wordt dat weer ruimschoots 'goedgemaakt', dan ben ik zowat de hele dag niet thuis. Maar ook dát heeft z'n redenen. Weldra meer hierover!
Vernieuwing
Ook elders in Den Haag wordt er vernieuwd. Toen de C1000 in ons winkelcentrumpje hier de deuren sloot werden we al snel nieuwsgierig: wat zou ervoor in de plaats komen? De beplakking werd van de ramen afgehaald en we hadden goed zicht op het interieur van de winkel. Voor zover je het nog een interieur kunt noemen dan, want de binnenkant werd compleet gestript en al gauw zag je vooral veel bouw-afval en gereedschap door de ruimte verspreid liggen. Het gerucht kwam ons ter ore dat alle C1000-winkels die weg waren zouden worden vervangen door Albert Heijns ténzij er al een AH in de buurt zat. In dat geval werd het een Lidl. Sinds ons winkelcentrum al is gezegend met een gigantische AH hoopten we dus dat deze gerichten klopten, want een dergelijke prijsvechter zou ideaal zijn om in de buurt te hebben. Het is heel erg, maar op dit moment zijn we vaak gewoon te druk om écht moeite te doen om een goedkopere winkel op te zoeken en komt het er dus op neer dat we een boel boodschapjes voor de hoofdprijs ons huis binnen sjouwen.
Gisteravond, toen we nog snel even wat lekkers gingen halen voor de bios, liepen we weer langs de lege winkel. En waarempel: er zaten nieuwe stickers op de ramen. A. L. D. I. om precies te zijn, verspreid over 4 grote ruiten. Met een blij huppeltje vervolgden wij onze weg, richting de super waar wij nu naar op weg waren. Maar weldra kunnen wij met gemak op budget boodschappen doen
Babylon
Aan het Centraal Station in Den Haag zit een overdekt winkelcentrum vastgeplakt van twee verdiepingen. Babylon heet het. Ik heb er vele voetstappen liggen omdat ik twee jaar vlak achter Babylon gewerkt heb en er bovendien een bioscoop in dit centrumpje gehuisvest was waar ik altijd érg graag kwam. Een bioscoop met een heel persoonlijke, gezellige sfeer: wanneer je er thee of koffie haalde kreeg je dit nog echt in een kopje geserveerd, met een koekje erbij. Hoe geweldig is dát? De films die er draaiden zaten een beetje tussen de blockbusters en de filmhuis-films in, het soort films waar ik doorgaans heel blij van word. Maar sinds een poos is die bioscoop dicht. Sterker nog, heel Babylon is gesloten: er wordt grootscheeps verbouwd en de bedoeling is dat het ergens in 2009 weer geheel vernieuwd de deuren kan openen (kan dat eigenlijk wel met draaideuren? Babylon had altijd hele grote draaideuren als ingang). Elke dag fiets ik er nu langs, want ik werk een gebouw of twee achter mijn vroegere werkplek. Elke dag kijk ik dan ook melancholisch naar die grote kranen die het casco van het gebouw volledig opnieuw aan het opbouwen zijn. Het zal nog wel een tijd duren eer het nieuwe Babylon toegankelijk is. En zou de bioscoop wel terugkomen? En nog net zo fijn zijn?
Ik vrees met grote vrezen. De plannen zoals ze er nu uitzien zijn werkelijk práchtig, maar ik vraag me af of er nog wel plaats is voor zo'n bijzondere bioscoop in het nieuwe concept. Kijk maar:
Het oude Babylon
Het Babylon van de toekomst
Of ons vertrouwde bios-je nog terugkomt, zullen we ergens in het komende jaar wel gaan merken. Voor nu hoop ik in elk geval dat de bouw soepel zal lopen en inderdaad op de geplande datum klaar zal zijn. Er zit namelijk nog een nadeel vast aan deze revisie: het fietspad aan de Babylon-kant is afgesloten vanwege alle bouwmaterieel, waardoor er op één van de drukste fietspaden van heel Den Haag twee rijrichtingen op één redelijk smal fietspad zijn geplempt. Jullie kunnen je wellicht enigzins voorstellen wat voor tafrelen dat oplevert in de spits
Nee
Ook vandaag was mijn shawl niet bij de gevonden voorwerpen van de bioscoop. De HTM heeft 'm ook niet binnengekregen. En nou weet ik héus wel dat het ook gewoon een geweldige shawl is, maar móest iemand 'm dan echt inpikken? 
Gelukkig was mijn dag al snel weer goed, toen een indirecte collega op mijn werk mij uitgebreid complimenteerde op mijn bril. En ja, die ís natuurlijk ook wel heel erg hip. En een nieuwe shawl vind ik ook wel weer!
Verlanglijstjes
Dan komt the happy happy season alweer dichterbij, dus moeten er verlanglijstjes komen. Een stuk of 4 verschillende, want je hebt natuurlijk Sinterklaas met de schoonfamilie, Sinterklaas met de vrienden, kerst met je lief en dan ook nog ergens een suprise-ding tussendoor. Je spreekt een maximaal bedrag af met de betreffende mensen en gaat nadenken. En dan kom je er al snel achter dat het afgesproken bedrag éigenlijk net even een euro of vijf te laag is om écht een beetje keuze te hebben. Meer mensen blijken daar last van te hebben en het maximale bedrag wordt gewijzigd. Dankbaar vul je die twee dingen die je bedacht had in, om er vervolgens achter te komen dat álle cadeau's die je na deze nieuwe afspraak bedenkt.. Gewoon weer € 5,= te duur zijn 
(En wat Mickey Mouse hier dan weer mee te maken heeft weet ik eigenlijk ook niet. Maar fuck it, er staan sterretjes bij. En sterretjes zijn altijd goed, denk ik dan maar.)
Over een boek, een film
en een vermiste shawl :-(
Zondagen zo lui als deze zijn uiterst zeldzaam. Iets om te koesteren. Ik lag tot maarliefst een uurtje of 3 op bed met mijn boek. Het heet The Raw Shark Texts, het is geschreven door Steven Hall en ik kan het boek bijzonder aanraden: wat was 'ie spannend! Ik begon vanochtend dus met lezen en kon er niet meer mee ophouden. Het is enigzins absurdistisch, waarin het me een beetje deed denken aan één van mijn favoriete schrijvers Jeff Noon (maar dan zonder de sci-fi-invloeden) en de fundering waarop het verhaal is gebouwd deed me denken aan de geweldige film Memento.
Nadat we onszelf ons bed eindelijk uit hadden gesleept zijn we, om toch nog even de deur uit te komen, naar de film gegaan. De nieuwste film van de Coen-brothers hadden we nog niet gezien en ook hiermee vielen we met onze neus in de boter. Wat luchtiger dan hun vorige film, zogezegd, maar weer lekker absurd, verassend en grappig als altijd. Hun afstandelijke filmstijl is bijzonder herkenbaar en ook deze film had dus weer die vette Coen-stempel meegekregen.
Het uitje naar de bioscoop had wel een bijzonder onprettig gevolg: ik ben mijn shawl kwijt. We zijn er nog voor teruggelopen de zaal in, maar hij was niet meer te vinden. Ook bij de balie was niets afgegeven. Zou iemand 'm hebben meegenomen? Of had ik 'm misschien al in de tram achtergelaten? Het klinkt misschien heel duf, maar ik baal er dus écht van. Ik had 'm cadeau gekregen van twee hele lieve klanten van mijn vorige werkgever en het was niet alleen helemaal mijn kleur, maar ook nog eens een hele practische. En nu is hij dus weg. Morgen bel ik maar eens met de gevonden voorwerpenlijn van de HTM, en rij ik nog maar eens langs de bios na mijn werk, voor de zekerheid. Ik kan bést een nieuwe shawl kopen hoor, er zijn er genoeg. Maar ik ben een muts: dat wil ik niet. Ik wil gewoon déze
Wat moet je ermee?
Lief en ik wonen op een portiek met 8 huizen. Wonen in een portiek heeft zo zijn voor- en nadelen, maar meestal vind ik het wel leuk. Doordat je toch al een beetje thuis bent wanneer je op je portiek loopt en je bovendien wat gemakkelijker je buren tegenkomt zijn je buren al snel ook bekenden, met wie je af en toe eens een praatje maakt. Gezellig dus: elkaar zo af en toe een beetje helpen, elkaar op z'n minst even gedag zeggen en bij sommige buren gaan we zelfs wel eens op de koffie. Maar als dat allemaal niet meer kan met een bepaalde buur, wat moet je er dan mee?
Onze benedenbuurman is een vriendelijke, oudere heer van in de 70. Hij was altijd nog behoorlijk kwiek en beweeglijk, je zou hem zijn leeftijd absoluut niet geven. Laat ik hem Jan noemen. Wij kwamen Jan dus wel eens tegen op het portiek of buiten bij ons voor, en dan werden we altijd hartelijk begroet, kregen we een hand en spraken we wat. Begin dit jaar begon ons zo langzaamaan een verandering bij hem op te vallen: hij werd langdradiger in zijn gesprekken met ons, moeilijker te volgen soms, en af en toe had hij een vreemde lucht (vriendelijk uitgedrukt) bij zich. Maarja, het was en bleef een aardige man en wij zochten er niets achter. Tot er op een bepaalde avond een benedenbuurvrouw bij ons voor de deur stond. Zij vertelde ons dat Jan was opgenomen door Parnassia en dat zij met wat andere buren eigenlijk bij de woningbouwvereniging (waarvan hij zijn huis nog huurt) aanhangig wilde maken dat hij niet meer thuis kon komen, omdat de buren last van hem hadden. Hij was meermaals agressief geweest, zo vertelde ze. Omdat wij nooit een probleem met hem hadden gehad en wij ons moeilijk voor konden stellen dat wij de enigen waren voor wij hij vriendelijk was hebben wij haar succes gewenst, maar gezegd dat wij niet mee zouden werken aan haar actie.
Een aantal weken was het inderdaad stil beneden ons (Jan niest nogal hard, dus dat horen wij wel eens als hij thuis is), maar toen zag ik Jan opeens lopen. Hij liep wel erg vreemd en ik zag hem de tuin inlopen van de buurvrouw die bij ons voor de deur had gestaan, maar zij waren altijd bevriend geweest en omdat ik naar mijn werk moest heb ik er eigenlijk niet echt over nagedacht en ben ik doorgefietst. Toen Paul die dag thuiskwam had deze buurvrouw hem echter aangeklampt: Jan was ontsnapt bij Parnassia en ze was erg geschrokken toen hij ineens voor haar neus stond. Begrijpelijk, dus heeft Paul haar gezegd dat ze altijd bij ons aan mag bellen als er wat is en heeft haar zijn mobiele nummer gegeven.
Weer was het een aantal weken stil rondom Jan, maar sinds een paar weken horen wij hem weer niezen. En die eigenaardige lucht die hij wel eens bij zich had, die hangt nu regelmatig in het portiek. Tesamen met een ongelooflijke pislucht. Eergisteren was het zo vreselijk dat ik werkelijk dacht dat er iemand op het portiek had staan plassen, maar hoe hard ik ook zocht, ik kon niets vinden. Toen Paul later nog eens op het portiek kwam is hij rond gaan snuffelen en die lucht was het sterkst bij de voordeur van Jan. En nu weten we niet wat we ermee moeten. Het begint er zo langzamerhand toch wel op te lijken dat deze man niet meer voor zichzelf kan zorgen, maar Parnassia laat hem toch niet zomaar, onbegeleid, weer naar huis gaan? Moeten we nu toch ook maar de woningbouw bellen? Het voelt alsof we hem verraden, terwijl hij ons nooit iets heeft misdaan. Maar eerlijk is eerlijk, die lucht die hij achterlaat op het portiek is geen pretje voor mijn gevoelige neus, en als ik héél eerlijk ben moet ik bekennen dat ik hem ontwijk als ik hem op het portiek hoor, sinds ik die nare lucht bij hem heb geroken. Is zo'n man dan niet beter af wanneer hij hulp krijgt?
Het is heel gezellig bij ons op het portiek. We hebben leuke turkse buren, met wie wij koffie drinken en foto's kijken. We hebben een ouder stel als buren, waar wij wel eens komen en waar wij dan een beetje het gevoel hebben alsof we weer een opa en een oma hebben. We hebben een buurvrouw voor wie wij de post uit de brievenbus halen tijdens haar vakantie en die ons belt als er iets mis is; haar gehandicapte zoon is onze buurman die áltijd vrolijk is en die als eerste doorhad dat die grote rode auto in de straat onze nieuwe auto was. We hebben een buurman van onze leeftijd, met wie we altijd leuke babbels hebben over klussen in huis. En nu hebben we dus ook een buurman die ruikt alsof hij eergisteren in zijn broek heeft geplast
Lekk're choc-lade
En ja, soms dan krijg ik ineens zo'n aanval. En dan maakt het niet uit dat het al bijna kwart voor tien in de avond is. Dat we met z'n tweetjes hadden afgesproken lekker languit op de bank te hangen, sámen. Dan móet er gewoon toch naar de Albert Heijn gefietst worden.
Een reep melkchocolade, twee zakken milky-ways en chocoladevla moeten me de komende dagen toch wel een aardig eind op weg helpen..
Over een gemaakte fiets
en hoe we Max weer aan het eten kregen
Mijn fiets maakte al geruime tijd vreemde geluiden. Navraag had mij reeds geleerd dat dit kwam doordat de ketting te slap hing en Paul beloofde 'm op te spannen zodra hij er tijd voor had. Ik prees mezelf dus elke dag weer gelukkig dat je met een slappe ketting gewoon lekker door kunt fietsen en reed dan, gezellig rammelend en ratelend, naar mijn werk. Maar dat ook gezellig gerammel niet eeuwig kon voortduren bleek afgelopen wee. Op weg naar mijn werk deed er iets in mijn kettingkast een soort van 'KGGGRT!' en vervolgens deden mijn trappers héél snel 'SQUEAK' zonder dat er iets gebeurde. En nouja, als je trappers dan toch in het luchtledige rondjes aan het draaien zijn en je niet meer vooruit komt, dán kun je net zo goed stoppen. Maar mijn achteruittraprem deed exact hetzelfde als hetgeen mijn trappers vóóruit deden: niets. Gelukkig zat ik op een lang recht stuk zonder stoplichten en kruispunten enzo, dus kon ik mezelf uit laten rollen, en daar stond ik dan. Met wat hulp van Paul aan de telefoon wist ik uiteindelijk de kettingkast te ontdoen van z'n mooie bloemetjes-hoes (jaha, de fiets op het plaatje is precies dezelfde als die ik heb!) en peuterde ik voor het eerst in mijn leven een ketting weer terug op de tandwielen. Om vervolgens heel, héél voorzichtig door te rijden naar mijn werk. Ik was als de dood dat het nog een keer zou gebeuren namelijk, en het is in het mega-drukke centrum van Den Haag nu eenmaal geen heel best plan om plots geen remmen te hebben op een willekeurig moment.
Dit weekend dus, terwijl ik braaf aan het overwerken was (met de fiets van mijn moeder als tijdelijke vervanging van mijn trouwe stalen ros) spande Paul mijn ketting op. En hij smeerde 'm ook maar meteen even. En die lamme standaard, die ik met een tie-rib aan het spatbord vast had gemaakt omdat 'ie anders naar beneden zakte en over de grond ging schrapen, die schroefde hij er ook meteen maar voor me af. En boy, ik had vantevoren nooit gedacht dat deze kleine dingen zó veel verschil zouden maken: ik kan me niet heugen ooit zo lekker te hebben gefietst, en ooit zo licht te hebben getrapt! Nu heb ik deze fiets nieuw gekocht dus in een ver verleden was het vast wel eens net zo fijn, maar het verschil is op dit moment overdonderend. Heen en terug voelt het nu alsof ik wind mee heb. En daar wordt een mens best blij van!
************
Nog steeds, na al die maanden geploeter, waren we er niet uit. Max kon van al die leuke merken en smaken gemalen vers vlees eigenlijk maar één smaakje van maar één merkje eten zonder te gaan spugen: de vismix van Bandit. Hardstikke fijn dat er in elk geval íets was dat zijn hypergevoelige maag kan hebben natuurlijk, maar geef een kat élke dag 3 x hetzelfde eten en dat gaat de strot uithangen. Dat begrijpen wij heel goed en om eerlijk te zijn verbaasde het ons hoe langer hoe meer dat hij het überhaupt nog at. Voor de afwisseling dus af en toe een klein blikje Almo Nature*, hier en daar een kippenvleugel en verder vooral máánden ploeteren om uit alle hoeken en gaten van het land telkens weer andere merken rauwe voeding aan te laten rukken. Hij deed het er zó goed op, waarom kregen we die variatie nou niet voor elkaar?
Tot we bij één van onze leveranciers iets bestelden dat in ons hoofd meer een extra'tje was, iets waar onze katten zo af en toe eens blij mee gemaakt zouden kunnen worden. Iets dat ik maandenlang niet durfde te bestellen, uit angst voor mijn eigen reaktie. Eéndagskuikens. Uiteindelijk bestelde ik ze tóch, en die ene moedige bestelling heeft een lawine-effect. Loki en Beertje hoeven het niet maar Max! Ik kan bijna niet omschrijven hoe gelukkig hij wordt van die kuikens. We gaven hem er één en we waren verkocht: waarom zouden we nog op zoek gaan naar kant-en-klaar, gemalen vlees, wanneer hij zó vreselijk blij wordt van ongemalen vlees? Sindsdien krijgt Max nog maar 1 vismix-maaltijd per dag. Zijn blikjes Almo hebben we de afgelopen weken niet eens meer áángeraakt. Ondertussen is ons assortiment uitgebreid met kippenmagen, zalmstaarten en wat meer dies zij. Hoeveel levendiger het dier is geworden, hoeveel stoerder hij door het huis sluipt als hij er net eentje op heeft, is werkelijk bizar. Hij vind het dus geweldig. Voor het eerst in zijn leven is Max blij als hij eten krijgt. Vraagt, nee zéurt hij om eten. En het leukste: hij komt met piepende banden aangerend wanneer de vriezer opengaat, want daar komen de kuikens uit. Het klinkt allemaal misschien bijster on-interessant, maar voor mij is het een absolute mijlpaal. Al sinds Max blaasgruis had en ongelukkig werd van zijn dieetvoer ben ik aan het vechten met zijn voeding. Eerst wilde hij geen dieetbrokken hebben, vervolgens bleek hij een overgevoeligheid te hebben voor bijna alles dat wij hem voorschotelden. Dat is nu allemaal voorbij. En volgens mij heb ik een kat nog nooit zo vreselijk gelukkig gezien.
*: Almo Nature is een merk dat blikjes gekookt vlees maakt, waarbij de inhoud van het blikje 75 % vlees is, 24 % water en 1 % rijst. Weliswaar gekookt en dus niet rauw zoals wij ze het liefst voeren, maar wél nagenoeg alleen maar vlees, zoals wij het hebben willen. Voor Max' voeding waren die kleine rotblikjes dus een tijd lang absoluut onmisbaar.
