29 van de 30
Dat was mijn examen-score! Dat ik één fout gemaakt had wist ik al; dat mijn zelfvertrouwen verder terecht was is fijn om te weten. Mijn docente, die wanneer zij geen lessen geeft secretaris is op mijn eigen afdeling, was trots op me en had een lollie voor me meegenomen. Jeej! Verder is het bij ons vooral heel hectisch: doordat er in een kort tijdsbestek 4 fulltimers zijn weggevallen en de stroom binnenkomende post en aanverwante artikelen alleen maar groter wordt is er een achterstand ontstaan waartegen er nu al maanden gestreden wordt, zonder dat er echt resultaat is geboekt. Dit weekend doen we er met z'n allen een gooi naar om de achterstand wat in te lopen en zodoende, hopelijk, wat meer ademruimte te creëren door zaterdag over te werken. Een druppel op een gloeiende plaat, ben ik bang, maar al is het maar weer éven op orde, dan kunnen we weer even ademhalen. Ik moet hier overigens bijzeggen dat het me verrast hoe gemakkelijk het me af gaat om dit van me af te zetten. Hoe moeilijk dat ook was bij mijn vorige werkgever, hier is het op de één of andere manier een stuk makkelijker om afstand te nemen. Natuurlijk wordt ik hier, als nieuweling, ook nog wel gespaard, maar de stapels en stapels en stapels ingekomen stukken (echt, je wil het niet weten) zouden toch echt al een flinke last moeten wezen. Ik ben dus trots op mezelf, nu ik erachter kom hoe veel ik precies heb geleerd door mijn burn-out. Niet slecht, toch?
************
Tjonge, nou, de jeuk continues hoor! Met wel nog een kleine nouveauté erbij: vervellen. Echt, de vellen hangen ervanaf, dus katjelief ziet er niet uit op dit moment. Maar dat geeft niet, want dat is op dit moment juist de bedoeling. Na het vervellen komt er een mooi, vers huidje tevoorschijn en is de afbeelding zoals 'ie zijn moet. In theorie dan, want nu lijkt het alsof de complete tatoeage eraf valt. Er zijn twee kleine stukjes waar je al door de vellen heen naar de nieuwe huid kunt gluren en aldaar is zekerste weten kleur te zien, dus het komt zeker wel goed. Ik kan alleen bijna niet meer wachten.. 
Over films en jeuk
Wij houden van films. Het is een gezamenlijke hobby van mijn lief en mij om op te gaan in andere werelden, mee te leven met verschillende verhalen en achteraf te discusiëren over wat wel en niet goed was aan de film die we zojuist hebben gezien. En wanneer de dagen weer korter worden, het weer tijd wordt je jas weer uit de kast te halen en je als vanzelf op een dag een onoverkoomlijke trek krijgt in warme chocolade, dán is bij ons pas echt het hek van de dam: gooi op die films! Toen we afgelopen week dus een bioscoopbezoek planden voor de zaterdagavond en het bioscoopaanbod van de komende tijd bekeken besloten we dat het nu dan toch éindelijk tijd was geworden om het onbeperkte bioscoop-abonnement te gaan aanschaffen waar wij al een tijdje een oogje op hadden. Gisteren, voor onze film, vulden we dus onze formulieren in, legitimeerden we ons, lachten we voor de foto.. En nu gaan we dus een donkere winter tegemoet. Ons lijstje met films die we willen zien groeit gestaag en we zijn alweer aan het twijfelen of we dinsdag of woensdag opnieuw willen en welke van de twee al uitgezochte films het als eerste moet gaan worden. Gosh, wat kun je blij worden van een passe-partout voor élke film die er draait!
************
Na een paar dagen met een gezwollen en soms gloeierig been is de eerste helings-fase voltooid. Per vanochtend is de fase aangebroken die ik al vóór het zetten van de tatoeage vreesde met heel mijn wezen: ze jeukt! Vanmorgen en overdag ging het nog wel, maar terwijl ik zit te typen weet ik af en toe niet waar ik het zoeken moet. Maar goed dat ik morgen vrij ben dus, want mijn concentratievermogen wordt er op deze manier niet beter op. Morgen ga ik lekker met mijn mama op stap dus qua afleiding komt het wel goed, en dan hoop ik maar dat de kriebels snel plaats maken voor verse, genezen huid. Hoopt u met mij mee?
1 choco, 2 thee zonder suiker,
1 met, een 1-4'tje en een koud water
Op mijn werk wordt er voor ons natje gezorgd middels grote koffie-automaten. Althans, zo noemen ze dat dan, maar er komt nog veel meer uit. Zo heb je ook thee, natuurlijk, en heet water. Koud water, chocomel en zelfs een bakkie groentesoep kun je krijgen. En het klinkt misschien duf, maar zo'n automaat kan mij mateloos intrigreren. Het brengt een geheel eigen cultuurtje met zich mee. Zo heb je natuurlijk van die handige bekertjes-houders, waarmee je voor je hele afdeling ineens koffie (en aanverwanten) mee kunt zeulen. Wij noemen ze frisbees. En daaraan onlosmakelijk verbonden heb je natuurlijk het rondje vragen-wat-iedereen-wil-drinken. "Wil jij wat drinken, Anita?" "Nou, doe mij maar een één-viertje."
En dán wanneer de automaat stuk is: sneller als de snelste roddel gonst het over de afdeling. De automáát is stuk. Jaja, mensen, dat is echt een ramp van wereldformaat. Dan moet je namelijk naar het einde de volgende gang lopen! En vóór jullie het muggeziften noemen: lóóp die afstand maar eens met een frisbee vol net iets te volle bekertjes, hoor. Tsssk. Ook leuk is het wanneer er 'een nieuwe' of 'een externe' is. Die weten dan niet zo goed hoe de automaat werkt en dan drukken ze nog wel eens een verkeerd knopje in. Dat ze een kán koffie willen hebben bijvoorbeeld, in plaats van een bekertje. Maar dat is ook altijd wel een beetje sneu, want er past namelijk helemaal geen kan in het uitgifte-dingie. En er komt áltijd een bekertje uit. Dus dan wordt het bekertje overspoeld met een kan-hoeveelheid aan koffie. Of koud water. Of groentesoep. Tja.. Heel zielig. Maar het beteuterde heen-en-weer-gestommel met druipende plastic bekertjes maakt altijd weer een hoop goed. Voor de toeschouwers dan.
Ja, die koffie-automaat vind ik wel grappig. Behalve die zeldzame keer dat er een bekertje klem komt en dat 'ie die dan plet. Maar dat mag de pret niet drukken, want ik weet nu hoe het is om in een automaten-cultuur te werken 
************
De tatoeage gaat goed. Ze zal nog tijd nodig hebben om te helen, in de avond zet mijn been op en gaat het pootje maar even hoog. Behalve wat trekkerigheid en soms een beetje een zwaar been merk ik er niet zo veel van. Alleen stoten is naar. Verder kan ik zeggen dat de reacties redelijk eenduidig zijn: shock over de grootte, verbazing over de felle kleuren. Ik heb in elk geval besloten dat ik mooie hoge pumps en een kokerrokje ga kopen als het werk helemaal klaar en genezen is. Zulke vrouwelijke, nette kleertjes vind ik echt kick-ass met zo'n knetterende tatoeage eronder
Deel 1 staat erop
En hier is ze dan:
Er komt nog een vogeltje boven het katje (daarom kijkt ze omhoog) en een regenboog achterlangs. Is ze niet zoet?
Koken
Ik ben geen keukenprinses. Met tegenzindraai ik (indien noodzakelijk) een eetbare maaltijd in elkaar, maar mijn hobby zal koken nooit worden. Wanneer je mij vrijwillig de keuken in wil hebben zul je me dus om een taart moeten vragen.. Of om een kipgerecht. Want ok, koken mag ik dan heel suf vinden, kip grillen kan ik buitengewoon goed. En Annibal's houden van kip.
Vroeger, toen ik nog een kleine Annibal was bijvoorbeeld. Eens in de zoveel tijd nam mijn mama me mee naar de poelier. Daar kochten we dan 'gerimpaneerde kip' en daar was ik ab-so-luut dol op. Gerimpaneerde kip is eigenlijk gepaneerde kip, maar dat kon ik niet uitspreken ofzo. Toen wij eervorige week dus een lekker hapje gingen eten bij Maaike en Mark was ik blij verrast toen ik een verloren gewaand stukje nostalgie op mijn bord vond. En unlike sommige andere jeugdsentimenten, die in het volwassen leven nogal tegen blijken te vallen*, was die gerimpaneerde kip érg lekker. Zelfgemaakt had ze 'm (of zelfgerimpaneerd, zo u wilt), dus dat bracht mij op ideeën: even googelen naar het recept et violà! Sindsdien hebben we hier al twee keertjes van gesmuld en zat zijn we het zéker nog niet. Eetse!
Benodigdheden:
Patentbloem
1 eiwit
Klein scheutje olijfolie
paneermeel
1 kipfilet per persoon
Snijd de overtollige stukjes vet en kraakbeen van de kipfilets. Haal de filets door de patentbloem en roer de olie en het eiwit door elkaar. Bestrijk de kipfilet met het ei-oliemengsel en strooi het paneermeel eroverheen. Ca. 15 minuten bakken in boter of margarine.
*: Een tijdje terug kwamen we bij de C1000 van die koekjes met zo'n gekleurd suikerlaagje tegen. Je weet wel, net als Café Noir, maar dan met fruitsmaakjes. Die kregen zowel Paul als ik vroeger altijd bij oma, dus over-enthousiast kochten wij 3 pakjes. Eenmaal thuisgekomen konden wij ons niet inhouden, scheurden een verpakking open.. En wisten vervolgens niet hoe snel we onze koekjes weer uit moesten spugen. Bah! 
Studeren
Voor mijn -inmiddels niet meer zo héél nieuwe- baan is het de bedoeling dat ik weer ga studeren. Het is niet zo heftig als mijn vorige studie*, maar het is wel zaak dat ik meer leer over de achtergrond van mijn werkzaamheden en de instantie waar ik nu in dienst ben. Anderhalve week geleden begon ik dan ook met 'module 1', waaraan twee lesdagen, een stage en een examen zijn verbonden. De twee lesdagen zitten er inmiddels op en komende donderdag heb ik mijn examen. Dus dat betekent studeren. En als je studeren zegt, zeg je (in mijn geval) ook studie-ontwijkend gedrag. Ik ben een ster in het uitstellen van de benodigde studie-uren, ongeacht of ik de studie leuk vind en of ik die tijd al in heb gepland. Het is gewoon té makkelijk om het nog even uit te stellen..
Erg trots ben ik dan ook dat ik mezelf er vandaag mooi even níet met een Jantje van Leiden heb afgemaakt: de drie belangrijkste schema's van hetgeen ik moet weten zitten al practisch volledig in mijn hoofd! Wonderbaarlijk snel ging het; ik was even vergeten hoe goed ik precies ben in stampwerk. En belangrijker: ik was even vergeten hoe leuk ik het eigenlijk vind om te studeren, nieuwe informatie op te slaan en bezig te zijn met het toepassen van nieuw geleerde structuren. Ik ga dus lekker nog een paar avondjes aan de slag met het boek dat ik gekregen heb en na mijn examen staat er (als het gelukt is tenminste) een voor mij persoonlijk érg interessante stage op het programma, welke ook voor mijn werkzaamheden heel relevant is. Geloof het of niet, maar ik kijk ernaar uit
*: Toen ik daarmee bezig was was de gehele opleiding opgedeeld in twee examens, die zo moeilijk waren dat het slagingspercentage zo rond de 25 % schommelde. Ondertussen is die opleiding volledig herzien en opgedeeld in maarliefst 6 modules.
Sweet dreams
Hele dagen zou ik in bed kunnen liggen. Slapen, luieren, knuffelen.. Katjes erbij, lief tegen me aan, verder helemaal niets. Vanmiddag dwong ik mezelf om één uur uit bed te komen, omdat we nog naar Wim toe zouden gaan om zijn verjaardag te vieren. Terwijl ik gisteravond reeds om een uur of 12 op bed lag. En raad eens? Als ik nú ga liggen, slaap ik gewoon weer binnen een minuut of 10.
Verder heb ik best het één en ander te vertellen, maar de pijn in mijn nek speelt me weer eens parten. Ik denk dat het te maken heeft met gisteren, want we hadden een bedrijfsuitje met onze afdeling en bij het buksschieten denk ik dat ik mezelf teveel heb ingespannen. Die buksen zijn best zware wapens! Het komt er dus allemaal even niet uit zoals ik zou willen, maar ik heb de hoop dat het morgen weer beter zal gaan. Welterusten dus maar..
De tijd vliegt..
Soms denk ik er ineens aan. Besef ik het me allemaal. Dat ik nu alweer meer dan 3 jaar aan het loggen ben. Ik en mijn lief alweer 5,5 jaar samen zijn. De brugklas alweer 18 jaar geleden is. Mijn broertje overmorgen 24 jaar wordt. Het alweer dik 6 jaar geleden is dat ik 3 héle kleine bolletjes pluis mee naar huis nam, met z'n drietjes in één reismandje. Ik mijn eerstvolgende verjaardag voor de derde keer een decennium vier. En zowel mijn eerste tatoeage als mijn rijbewijs alweer bijna 10 jaar in mijn bezit zijn.
Soms vind ik het fijn. De tijd die verstreken is heeft me doen groeien. Me inzichten gegeven, wijzer gemaakt. Ik weet nu wie ik ben, wat ik wil en dat ik ok ben. Maar soms benauwt het me. Waarom gaat het zo hard? Hoe ouder ik wordt, hoe bewuster ik me word van de tijd, en het verstrijken ervan. Mijn eigen sterfelijkheid komt dichterbij, net als die van mijn naasten. En ik word niet alleen bewuster, ik kan er ook minder goed tegen. Waarom ben ik de afgelopen twee jaar zo'n emotionele doos geworden? Hoe komt het in vredesnaam dat ik eens nauwelijks blikte of bloosde van zaken waar ik nu niet eens meer aan kan dénken zonder bijna in tranen uit te barsten? Ik kan het leed van de wereld niet meer aan, wil het niet meer zien. En denken aan het feit dat ik ooit mijn katten of mijn ouders zal verliezen trek al helemáál niet.
Er was een tijd dat ik continue wilde dat het al morgen was. Nu wil ik alleen nog maar dat het vandaag zal blijven. Zal ik dan over een tijdje gaan verlangen naar gisteren? Meestal kijk ik vol vertrouwen mijn toekomst tegemoet. Maar op sommige momenten kijkt het kleine meisje in mij vooruit en dan schijt ik in mijn broek..
Wellicht is het toch geen slecht plan om een reserve-voorraad chocolade in huis te hebben voor op de momenten dat ik écht. Héél. Erg. Ongesteld ben
Diesel
In de ochtend ben ik een echte diesel. Wanneer mijn wekker gaat ben ik vaak nog diep in slaap en met enige regelmaat ben ik zelfs nog aan het dromen; als ik mezelf eenmaal uit bed heb gesleept (na een kwartier of 3 snoozen) ga ik mijn ochtendroutine in semi-slaapstand door en meestal word ik pas écht wakker wanneer ik al op mijn werk ben. Ik kan er niets aan doen, het zal wel met de combinatie van avondmens/diepe slaper te maken hebben, ofzo. Sinds de vakantie is het pas echt erg: mijn laatste werkdagen voor we vrij waren was het nog licht als de wekker ging, toen we weer moesten werken was het ineens nog stikdonker op het moment van opstaan. Die botte overgang van wakker worden met licht naar wakker worden als vleermuis is een beetje too much voor mijn arme lijf. Nu kan ik al helemaal niet meer wakker worden. Ik slaap nu echt door de wekker heen. En als ik me dan uiteindelijk over de rand van dat warme nestje heb weten te gooien ben ik misselijk.
Misselijk, ja. En nee, ik ben niet zwanger. Dat is een kwaaltje waar ik al sinds mijn jeugd last van heb: wanneer ik te vroeg op moet ben ik een uur of anderhalf misselijk en krijg ik geen hap door mijn keel. Oh, de hel van ontbijten in de tijd dat ik nog vakantiewerk deed voor de bloemenveiling (om half vijf opstaan!!).. Nouja, de laatste weken heb ik dat dus vaker wel als niet en dat is bijzonder irritant. De oh zo zorgvuldig opgebouwde verdraagzaamheid voor die paar boterhammen in de ochtend is volledig weg. Het is de laatste dagen zo erg dat ik zelfs al heb opgezocht wanneer de wintertijd weer ingaat. Ik kijk dus uit naar de 26e, want dan kan ik weer even van de schemering proeven wanneer ik wakker word. En wie weet krijg ik die donkere wereld dan wél in mijn systeem gebouwd. Of misschien moet ik maar gewoon een wake-up light aanschaffen? Ik vraag me af of je daardoorheen kunt slapen
Haha
Eerste afspraak
Ik heb 'm gemaakt! Vanmiddag. Mijn eerste afspraak met mijn tatoeage-artist!
Sinds mijn besluit een derde tatoeage te gaan nemen heb ik mijn gedachten uitgebreid de vrije loop gelaten. Wat begon als een kleine hello kitty werd al snel een grote, wazige blanco. Ik wilde iets dat voor mijzelf staat, maar wát? Hello Kitty is maar gewoon een merk, uiteindelijk. Dus dat werd 'm niet. Het door de broer van een vriend ontworpen katje was heel erg lief. Maar des te meer ik me in de materie verdiepte, des te meer mijn droombeeld groeide. Figuurlijk, maar ook letterlijk. Van een liefhebster van zwarte tatoeages warmde ik langzaam maar zeker op voor gekleurde stukken. Grotere stukken. En uiteindelijk zal ik de 22e voor het eerst onder de naald gaan.
Freestyle gaat hij 'm zetten: het ontwerp wordt ter plekke ontworpen (op mijn been) en gezet. Heel spannend en ook best een beetje eng, want op deze manier heb ik nog nooit iets laten zetten, maar ach.. Zo weet ik in elk geval zeker dat ik iets heel bijzonders krijg. Maatwerk. En eigenlijk vind ik het ook wel stoer om gaandeweg aan het ontwerp te werken. Het jaar bedenktijd dat ik mezelf altijd gegeven heb heb ik op deze manier niet, maar wat ik ervoor terugkrijg is iets dat mij zo op het lijf geschreven is (ha-ha) dat ik 100 % zeker weet dat ik er gelukkig mee zal zijn en blijven. Ik heb er zin in!
Mooie middag
Hoe had deze hele mooie, zonnige middag nu beter kunnen eindigen dan op een terras, met een drankje en mijn boek? Wat eerder klaar vanwege mijn eerste cursusdag in het kader van mijn werk, wachtend op mijn broertje om hem eens flink van nieuwe kleding te voorzien, zat ik daar in het zonnetje. En ik las. En ik genoot. En toen hierna ook het kopen van die kleding van een leien dakje ging kon het allemaal niet meer stuk. Drie nieuwe broeken, twee riemen (of riems? Riemen dan maar), een paar schoenen, twee blouses en nieuw gezichts-was-spul in maar zes winkels. Aardige score, vind u niet?
Dus onze late middag was mooi. Práchtig. Nouja, op één ding na dan. Waarom hebben ze toch overal van die belachelijk grote spiegels in die pashokjes-area? En zulk heel erg onflatteus licht? Net nu ik een beetje vrede had met mijn gewicht, en nu ik net had geleerd "whatever" te denken bij mijn 'bewegende delen', krijg ik weer allerlei van die feiten op mijn neus.
En wist u dat je van Wii Fit bést wel kunt zweten?
Pepernoten!
En zo kreeg ik van het weekend pepernoten van mijn moeder. Géén kruidnoten, mind you, want daar vind ik niet veel aan. Nee, échte, verse pepernoten. Dus daar genieten ik en lief al een paar dagen van. En hoewel het natuurlijk eigenlijk wel naar is dat al dat spul al zo vreselijk vroeg in de winkels ligt... Ze smaken er niet minder om!
Houden jullie je in tot de Sint weer in het land is?
's-Hertogenbosch
Alweer meer als een jaar geleden 'kregen' we een heel bijzonder huwelijkscadeau. Onze vrienden Kirsten en Dennis nodigden ons uit voor een bijzonder dagje 's-Hertogenbosch. Dat dagje werd een flinke tijd op de lange baan geschoven want we zijn allemaal hardstikke druk, maar een paar weken geleden vond Kirsten dat we daar maar eens mee op moesten houden. En terecht! Een afspraak werd dus genoteerd en afgelopen weekend was het dan zo ver: zaterdagmiddag vertrokken we, compleet met slaapspullies, naar Den Bosch. En ja, werkelijk alles werd voor ons uit de kast getrokken en van zaterdagavond tot-en-met zondagavond werden we in de watten gelegd met heerlijke diners, leuke spelletjes op de Wii, een rondje winkelen, een heuse rondvaart over de Binnendieze en natuurlijk echte Bossche Bollen. Wat een feest! Wij genoten volop van al dit lekkers en al dit leuks, maar héél stiekum toch vooral van dat weerzien, waarbij vrienden die je al veels te lang niet hebt gezien ineens een weekend lang in de buurt zijn om mee te praten en te lachen 
Bibliotheek
Toen wij hier kwamen wonen riepen lief en ik al meteen naar elkaar "wat leuk! Een bibliotheek naast de deur!". Beiden haalden we herinneringen op aan de bibliotheken waar wij in onze jeugd de wereld ontdekten tot we ze hadden leeggelezen en met dit droombeeld in ons hoofd werden we lid. Ohja, en dat we dan nooit meer verplicht waren tot het aanschaffen van dure reisgidsen voor eenmalig gebruik was ook wel heel handig.
De eerste desillusie volgde meteen diezelfde dag nog: bij het speuren naar reisgidsen voor onze toekomstige vakantie kwamen we erachter dat onze bieb niet eens Lonely Planet's had. Huh?? "Nouja," dachten we nog, "wellicht zijn er andere gidsen die we net zo fijn vinden" en sloegen het voorteken in de wind. Maar in de loop van de twee jaar dat we nu lid zijn komen we erachter dat het toch niet helemaal voor ons is weggelegd, dat bibliotheek-gebeuren.
De laatste twee boeken die ik leende waren de druppel. Ik leende ze ooit, op een vrije woensdag, toen in mijn hoofd nog het gevoel van zeeën van tijd rondzong. Ik legde ze in de boekenkast en vergat ze vervolgens. Na dik anderhalve maand kwamen de boeken onder een stapel oude kranten en tijdschriften vandaan en bezorgden me een minor hartaanval. Na in één week tijd drie keer voor een gesloten bieb te hebben gestaan toch maar even on-line verlengd, en netjes op tafel gelegd, zodat ik ze niet kon vergeten. Tot er visite kwam en ik ons huis aan kant wilde hebben. Boeken weer in de vergetelheid. Opnieuw anderhalve maand later (het kunnen er ook 2 zijn) kwamen de boeken weer tevoorschijn, uit die boekenkast. Ik denk ten gevolge van een 1e herinneringskaart van de bibliotheek. En dan. De schaamte. Zo lang geleden geleend en nog steeds niet teruggebracht. And on top of that: ook nog steeds niet gelezen!
Dus ik deed wat elke reasonable adult would do: ik stak mijn kop in het zand en probeerde heel hard te vergeten dat ze bestonden. Na de tweede herinneringskaart probeerde ik eerst nog even Paul zo ver te krijgen ze terug te brengen, maar ook hij doet een perfecte struisvogel-immitatie, dus dat lukte niet. En toen. Kon. Het. ECHT. Niet meer. En ik deed het. Ik pakte ze op, liep (hoe symbolisch) door de stromende regen naar de bieb en bracht ze terug.
Het was nog érger dan ik verwacht had, in elk mogelijk opzicht. Eerst had je de twee bibliothecaresses, die beurtelings eerst met grote ogen en open mond naar het schermje op hun inname-schermpje keken (ik lieg niet, ze deden het echt), elkaar vervolgens aanstootten, aankeken en zenuwachtig gniffelden alvorens het boetebedrag aan mij te vertellen. Daarna kwam natuurlijk, na het eerste oh-dat-valt-me-nóg-mee-gevoel, het toch wel pijnlijke moment van een briefje van twintig uit je portemonnee trekken (dat is twee nieuwe boeken. TWEE!) en daar ook nog wat kleingeld bij moeten passen. Maar toen! Oh, de vernedering. Net terwijl ik met de staart tussen de benen af wilde druipen om me nooit, nóóit meer in deze bibliotheek te vertonen, de stem van die ene bibliotheek-dame, incluis strenge schooljuffen-toon. "Mevróuw. Dit boek is nat geweest." Ik hoefde gelukkig geen zwart-wit gestreept pak aan, terwijl ik naar een ander tafeltje dieper in de spelonken van dit hellehol werd gebracht, waar weer een andere bibliotheekdame woonde. Maar het scheelde niet veel.
En toen, na een hele verhandeling ("Nee, mevrouw, dat heb ik niet gezien. Ik heb zojuist meer dan € 20,= aan boete betaald, maar die boeken heb ik niet eens ingekeken." ... "Nee, dat heb ik écht. Niet. Gezíen!") en nog veel meer strenge schooljuffen-praat, mocht ik weg. Eindelijk. Na, uiteraard, van de strenge mevrouw te hebben gehoord dat ze zou overleggen wat te doen met de kosten van het boek. Wellicht kon er iets geregeld worden i.v.m. de leeftijd van het boek (waarbij ik maar meteen aannam dat het zo klaar was, gezien de zwaar vergeelde pagina's van het betreffende boek). Eenmaal thuisgekomen besloot ik dat wij overduidelijk nog niet verantwoordelijk genoeg te zijn voor een bibliotheek-abonnement en knipte de pas kapot. Met het bedrag dat we de afgelopen 2 jaar aan boetes betaalden hadden we sowieso al een flinke verzameling boeken aan kunnen schaffen. Misschien kunnen we het later nog eens proberen. Als onze kinderen 15 zijn, ofzo.
En nu hebben we óók nog een voicemail van de bieb. Omdat het boek nat was geworden en wij daar meer vanaf wisten is de € 8,20 die het boek kostte in rekening gebracht op onze bieb-kaart, zodat we die de volgende keer kunnen voldoen
Om
En nu is de vakantie alweer om.. Ik ga naar bed, want morgenochtend gaat de wekker weer. Wat kunnen 3 weken toch hard gaan!
************
Na gisteren vroeg te zijn opgestaan en files te heben getrotseerd kwam ik erachter dat die workshop voor de 'gevorderde gebruiker' (waarop ik korting kreeg i.v.m. de aanschaf van mijn camera) een nogal vreemd beeld heeft van wat een gevorderde gebruiker dan is. 95 % van hetgeen dat werd verteld wist ik al, terwijl ik nou heus niet een héél groot licht ben wat fotograferen aangaat. Om eerlijk te zijn baal ik er behoorlijk van, want van het geld dat ik nu aan die workshop heb besteed had ik een accessoire voor de cam kunnen aanschaffen dat ik heb gemist toen we met vakantie waren. Ik denk dat ik Canon hier nog maar eens over ga mailen, want € 45,= betalen om héél hard te vechten om niet in slaap te vallen (letterlijk!) vind ik wel errug jammer..
Anyway, naar bed dus, want morgen moet er weer ge-arbeid worden. Ciao!
