Chapeau voor Marco
Weten julle hem nog? Die melkglazen schuifdeurtjes die wij twee jaar terug, tesamen met de rest van onze nieuwe keuken, bestelden en vervolgens welgeteld vijf maanden later pas geleverd kregen van onze grote vriend Ikea? Die schuifdeurtjes, die wegen wat. Letterlijk: met name één deur zakte telkens heel langzaam van het ophangmechaniek af. Terughangen hielp niet echt, want met een aantal weken/maanden hing het ding weer zo scheef als een toeter. Twee maanden terug was het deurtje zelfs zo snel zo ver afgezakt dat we het niet meer verantwoord vonden om het te laten hangen. Het is dan ook een glazen deur van dik een meter bij 80 cm. ofzo, dus áls de hele handel zou besluiten om naar beneden te komen kun je je wel voorstellen wat de staat zou zijn waarin onze keuken na afloop van dit feestje zou verkeren. Eraf dus dat ding, en maar even behelpen tot de dag komt dat je naar de Ikea kan (én wil) om een nieuw mechaniek te halen.
Die dag was vandaag. En, zo kunnen we wel zeggen, ons bezoek aan de winkel was érg verhelderend: onze deurtjes blijken maar héél kort te zijn verkocht. Ze zijn al heel lang weer uit de handel, vanwege een constructiefout. Ze vielen namelijk heel snel weer van de keuken af..
(Insert hier nog een grafisch verhaal van Marco-van-de-keukenafdeling met daarin onze keukendeurtjes in de Ikea-showroom en een hoop deurtjes-heen-en-weer-schuivende klanten 
)
En ookal proberen we al twee jaar héél hard te negeren dat die twee deurtjes, waar we zo achterlijk veel moeite voor hebben gedaan, eigenlijk vies tegenvallen, nu kwam dan toch de aap uit de mouw. Rotdeurtjes, dat zijn het gewoon. Gelukkig was onze Marco van de keukenafdeling wel een soort Robin Hood: we mogen, als we dat willen, compleet nieuwe kastjes komen uitzoeken voor die plek. Gratis en voor niksie! Of we dat ook doen is nog evengoed nadenken, omdat het eigenlijk súperhandig is om schuifdeuren in de kast boven de wasbak te hebben i.p.v. gewone deuren (dan kun je nl. even snel iets uit de kast halen, ook als je man/vrouw staat af te wassen). Het aanbod van Marco deed ons in elk geval een hoop goed. Voor het eerst sinds we onze keuken hebben besteld heb ik het gevoel dat er iemand uit zichzelf met ons meedenkt, dat we niet overal zélf achteraan moeten en dat onze problemen worden onderkend. Door niet dood te zwijgen dat er iets mis is maar het gewoon te zeggen en vervolgens meerdere oplossingen aan te dragen is Marco onze held.
TodaysArt
Dus dan ben je alweer een paar daagies thuis. En dan ben je alweer ziek geweest. En je keel doet nog wel zeer, en je moet soms nog wel kokhalzen van het hoesten, maar de koorts, díe heb je gehad.
En ik ben natuurlijk ook gewoon een eigenwijze flapdrol (nee, Paul, dat is héél anders als koppig, écht waar), dus toog ik gisteravond lekker tóch naar de stad, voor het TodaysArt-festival. Hoe zou ik een perskaart af kunnen slaan? En ik was erg goed voorbereid: ik had vantevoren netjes een hele middag geslapen, had me keurig voorgenomen 2 ibu'tjes te slikken voor ik wegging (gelukkig zit er in de hal van het CS een Etos) en had, om me rustig te kunnen houden, zelfs de tram gepakt. En het was leuk! Leuke bands, interessante kunstprojecten, een adembenemende dans aan een hijskraan en -absoluut waanzinnig- 'zingende' Tesla Coils!
De foto's die ik maakte zijn erg ok geworden, voor een groot deel. En ach, vandaag weer even verder uitzieken zat toch al in de planning 
Ich bin wieder da
Hallo!
Jaja, het is alweer om hoor, die vakantie van ons. Al moet ik toegeven dat we ook wel een píetsie eerder thuis kwamen. Gisteravond om precies te zijn. Dat zat zo: kamperen halverwege september kan heel fijn zijn. Een zonnetje en een strakblauwe lucht doet een hoop. In de avond helder, veel sterren en een volle maan is ook práchtig om te zien. MAAR. My God, wat kan het 's-nachts koud zijn, zo in die periode. En als je dan met twee isolatiematjes, een gewoon matje, drie slaapzakken, een dekbed, een pyama, sokken, een vest en een sjaal nog steeds rillend in bed ligt krijg je toch wel énige twijfels bij dat ge-kampeer, zo kan ik u melden. En wat dan eigenlijk nog het meeste tegen gaat staan, dat is de tijdsverdeling tussen warm en koud. Want behaaglijk wordt het nu pas rond een uur of 10/11 in de ochtend, daro in de Ardennen. En zo rond 16.00 uur koelt het alweer af. Dat laat dus maar een hele korte tijd over om je ding te doen. Afgelopen zaterdag dus, exact een week na onze aankomst, pakten wij onze spullen alweer in en verhuisden wij naar een Centerparcs-achtige omgeving. Nooit geweten wat een weldaad een huisje met een verwarming kan zijn.
Tot zoverre het beklag, want voor de rest is er niets dan goeds te melden: de omgeving was práchtig, onze camping beviel buitengewoon goed, onze eerste vakantie met vrienden was súpergezellig (er zijn zelfs al plannen voor een volgende keer), we hebben ons buitengewoon vermaakt en door de desolate, buitengewoon rustige omgeving zijn we weer volledig Zen. We wandelden, winkelden, kajak-ten, bowlden, lazen, fietsten, dronken bier en wijn, aten franse kazen en rustten, en alles was goed. De laatste vrije dagen worden nu thuis met de katten doorgebracht (nouja, ok, met de katten, elkaar, én een aardige verkoudheid mijnerzijds) en ik voel me, ondanks keelpijn en gesnotter, héél erg fijn. Een uitgebreider verslag zal ik nog maken zodra ik mijn foto's heb uitgezocht en bewerkt!
Eraan toe
De bruiloft was geweldig, superleuk en prachtig. We hebben ons best gedaan en het werd gewardeerd. Complimenten vielen ons ten deel, al waren ze niet nodig: het bruidspaar zó zielsgelukkig zien was alle dank die nodig was. Onze vrienden zijn vandaag op huwelijksreis gegaan naar Maleisië en ook wij knijpen ertussenuit. En dat is nodig. De afgelopen twee dagen voelden we ons afgestompt; na zo'n heftige en drukke periode was er ook nu nog maar weinig ruimte om te rusten. Alles moest immers in orde worden gebracht voor het volgende punt op de agenda: onze vakantie. En ookal zullen we dan in zo veel rust terechtkomen dat deze vermoeidheid álle tijd krijgt om vervangen te worden door een flinke dosis Zen, op dit moment ga ik haar met gemengde gevoelens tegemoet. Het liefst zou ik eerst twee dagen de dekens van mijn bed over mijn hoofd trekken, mijn katten om me heen verzamelen, tegen mijn lief kruipen en doen alsof de wereld niet bestaat. Anderszijds zie ik erg naar de Franse Ardennen uit; de mooiste vakantie die ik ooit meemaakte was in Canada, in het grote Algonquin Park, waar je compleet afgesneden was van de buitenwereld. Ons is door meerdere mensen verteld dat de plek waar wij nu naartoe gaan een soortgelijk Groot Niets is, met veel ruimte en weinig om je heen. Bos, bos en meer bos, paden om te hiken, een kampeerplaats om je tent neer te zetten.. Maar meer heb ik ook even niet nodig. Alle drukte moet uit mijn hoofd. Ik ben er klaar mee.
Tot over twee weken!
(En ik zal het maar alvast toegeven: ondanks mijn grote behoefte aan leegte zal ik jullie missen 
)
Waggelend de vakantie in
De laatste keer dat ik bij iemand achterop de fiets stapte was ik een jaar of 13. Onze klas had gym op het sportveld en daar moesten we zelf heen. Omdat ik die dag niet met de fiets was ging ik achterop bij een klasgenootje en dat klasgenootje reed vervolgens, met mij achterop, in volle vaart tegen een paaltje. Dit werkte de controlfreak in mij nogal in de hand en sindsdien weigerde ik resoluut om bij iemand achterop te gaan. Tot ik er gisterochtend pas achterkwam dat ik mijn fiets was vergeten op te halen bij de tramhalte, na het vrijgezellenfeestje. Om toch nog op tijd op mijn werk te kunnen komen had ik twee opties: héél vroeg weggaan en mijn fiets ophalen óf met de tram gaan en de fiets op de terugweg meenemen. Omdat ik waarschijnlijk te laat zou komen bij beide opties koos ik uiteindelijk voor de optie die al 16 jaar geen opties was: achterop de fiets bij Paul, zodat hij me bij mijn eigenste fijne stalen ros af zou kunnen zetten.
En ja, ik kan jullie vertellen: er is een hoop veranderd in die 16 jaar tijd. Zo is het er allemaal niet comfortabeler op geworden. Ik ben nogal gegroeid, sinds die laatste keer achterop. En dat betekent, kort gezegd, dat je behoorlijk je best moet doen om te voorkomen dat je voeten over de grond slepen, of de trappers in de weg zitten. Zó goed je best zelfs, dat daar meteen verandering nummer twéé om de hoek komt zeilen: mijn lijf is een stuk minder flexibel. Gisteren was dat al redelijk duidelijk, maar vandaag was dit pas écht onontkoombaar: spierpijn! In mijn liezen, in mijn polsen, in mijn schenen.. En zo waggelde ik dus mijn laatste dag op het werk door. En ookal ging de tijd niet zo hard als ik 'm graag had zien willen gaan, hij gíng wel. Dus nu heb ik vakantie. Drie weken lang. Morgen ga ik zakdoekjes volsnotteren bij de huwelijksceremonie van onze vrienden, zaterdag stappen we in de auto en rijden we naar de Franse Ardennen. Maar voor nú waggel ik maar even mijn bed in..
Twee vrijgezellenfeestjes
"Hou 6 september maar even vrij in jullie agenda." Dat was de opdracht die ik Maaike en Mark een paar maanden geleden gaf, met het oog op hun vrijgezellenfeestjes. Aanstaande woensdag is het dan écht zo ver en zullen zij in het huwelijksbootje stappen. Maar eerst moest dus alles van gezellig, en van vrij enzo. Dus we regelden en regelden, mailden, maakten lijstjes, deden boodschappen en tot op de dag zelf bleef het allemaal spannend. Gelukkig kwam het allemaal goed: wij, de meiden, hadden tijdens onze fietstocht door Den Haag met gids prima weer en ook de heren hebben zich kostelijk vermaakt met de wijnproeverij die voor hem was geregeld.
De gezamenlijke picknick op het strand hebben we vanuit weers-overwegingen toch maar laten varen, maar de (in de ochtend door de dames* bij elkaar gekokkerelde) lekkernijen hebben we uiteindelijk toch gewoon op kunnen picknicken: een paar kleden op de grond, uit de ene set speakers caribbean muziekjes en uit de andere set speakers het geluid van de zee en meeuwen, een amiblight die de kleuren van de zonsondergang op een witte muur schijnt et violá: een strand-picknick, maar dan met een dak erboven, uit de wind en de kou, met een toilet in de buurt én 3 katten om mee te knuffelen en te spelen. Na het eten hebben we zelfs nog een hele tijd met de Wii gespeeld: wie durft er nog te zeggen dat computerspelletjes spelen ongezellig is? Er werd volop met elkaar meegeleefd!
Wanneer je zó vroeg op moet staan om te gaan koken is het héél fijn wanneer je wordt verwelkomd met thee en spekkoek. De ouders van de bruid waren zo vriendelijk huin huis, thee, spekkoek en gastvrijheid aan ons beschikbaar te stellen. Ellen en Ruud, ontzettend bedankt!
Na deze fijne ontvangst was het tijd om de keuken in te gaan: met z'n vijven verzorgden we de avondmaaltijd. De mannen hadden het maar makkelijk!
Omdat ons bruidspaar-to-be érg Italië-fan is hebben we de gerechten allemaal Italiaans gehouden. De kokkin in ons midden kwam met bijzondere dingen, maar ook de andere dames wisten van wanten. Van deze salade bleef (tot Paul's grote vreugde) nog wat over, zodat hij er vandaag ook nog van kon snoepen.
Na het koken haalden we Maaike op (en kwamen, geheel onverwachts, Paul en Johannes tegen die Mark kwamen halen. Sterk staaltje timing!) en trokken we naar het Noordeinde, waar onze fietsen klaarstonden, net als onze gids.
En die gids, dat ís me er één. René Bom, beter bekend als de Haagse nachburgemeester, wees ons de prachtigste plekjes van Den Haag en liet ons naar onze stad kijken zoals we nog nooit hadden gedaan. Geweldige vent, geweldige tour. Een aanrader!
Zo zagen we bekende, maar ook hele onbekende plekjes; onze grote favoriet was een klein koffie/thee/lunchhuisje verstopt aan de achterzijde van het Westbroeckpark. Vanaf de achterzijde alléén te bereiken met een klein pontje!
Nadat Maaike en Mark elkaar 'bij toeval' tegenkwamen in de Albert Heijn omdat ze beiden nog wat wijn voor bij het diner moesten kopen togen we met z'n allen naar onze stek, alwaar we een surrogaat-strandpicknick hadden. De ouders van Maaike en haar zus Eefke kwamen de in de ochtend door ons in elkaar gedraaide gerechten brengen en maakten deze geweldige groepsfoto van ons.
*: Vroeg opstaan!! Negen uur waren we al bij de ouders van de bruid, om hun keuken te gebruiken bij het in elkaar draaien van het diner voor allemaal.
Waar ik boos van kan worden
Daarstraks reed ik in de diepe schemering onze wijk uit. Bijna aan het einde van deze weg komt deze weg in een beetje een rare bocht uit op een andere weg en de auto's die al op deze weg zitten hebben voorrang. Op dit punt aangekomen komt er een donkergekleurde Volkswagen Golf (need I say more?) deze voorrangsweg af met een razend tempo en omdat hij zijn lichten niet aan heeft zie ik hem net iets te laat. Hij heeft míj klaarblijkelijk wèl gezien, want hij geeft gas bij, toetert en schiet voor me langs. Ik schrik me helemaal debiel; ik wéét dat hij voorrang heeft, maar dit is belachelijk. Ternauwernood weet ik een botsing te voorkomen door enig stuur- en remwerk en rij met mijn hart in mijn keel (en ja, toegegeven, scheldend) achter hem aan.
Maar dan, als ik in zijn auto kijk, dán word ik pas écht boos: deze mongool (pardon my french), die bijna opzettelijk op een aanrijding aan leek te sturen, heeft gewoon een klein kind in de auto! En het kindje zit niet in een autostoeltje of niets: het jongetje zit op het puntje van de achterbank en kijkt tussen de twee voorste stoelen door terwijl de bestuurder ondertussen vol in de ankers gaat voor de aankomende kruising. De rillingen lopen langs mijn rug wanneer ik eraan denk wat er hád kunnen gebeuren. Er komt stoom uit mijn oren wanneer ik denk aan die vriendin, die na jarenlange ellende haar kinderwens in de wilgen heeft moeten hangen, omdat zij niet zwanger kan worden. Verdórie, hoe vreselijk oneerlijk. Kinderen moeten met vallen en opstaan leren op eigen benen te staan. Maar niet door de voorruit van een auto vliegen omdat papa een kinderstoeltje een onnodige uitgave vind. Zo'n hele gepimpte auto vol met dure accessoires, puntgave lak enzovoorts, en dan dat kindje zó erin. BAH.
Troep
Iets dat ik deze dagen absoluut niet kan verdragen is troep. Heb ik mooi pech, want sinds Paul terug is van kamp is het hier een absolute teringbende. Ik kan nérgens kijken zonder de moed richting de schoenen te voelen zinken en na een paar dagen ignore-mode ben ik het nu zo vreselijk zat dat ik mezelf moet bedwingen om me niet in één keer over de kop te werken om alles weg te krijgen (met vreselijke nekpijnen tot gevolg). Eigenlijk is het stiekum dus wel goed, dat ik en Eefke er uiteindelijk niet meer aan toe zijn gekomen om vandaag naar de Hammam te gaan zoals we hadden afgesproken. Waarschijnlijk wordt het morgen, en als het aan mij ligt hebben we hier dan weer een mooi, opgeruimd huis. Ik ben in elk geval al een eind op weg..
************
En verder? Nog 4 werkdagen, dan heb ik vakantie. Op mijn eerste vakantiedag trouwen onze vrienden Maaike en Mark, en mogen ik en mijn lief bewijzen dat wij hun vertrouwen waard zijn en goed kunnen ceremoniemeesteren. Ik heb erg veel zin in de bruiloft, zeker nadat we gisteren met hen en Maaike's zus Eefke (tevens getuige en mijn beste vriendinnetje) om de tafel hebben gezeten en de laatste details omtrent het draaiboek hebben doorgesproken. Wat ons betreft is alles nu in kannen en kruiken en kan het feest beginnen! Vandaag was trouwens mijn eerste volledig vrije woensdag sinds ik bij mijn nieuwe werkgever ben gaan werken en ookal was er genoeg te doen, fíjn was het zeker. Na de vakantie heb ik mijn woensdagen weer terug en daar ben ik bijzonder blij mee. Ik denk dat één van de redenen dat ik er nu zo doorheen zit is, dat ik mijn vaste, wekelijkse rustpunt al een paar maanden moet missen..
Nou, nog een laatste aanrader voor ik mijn bed aan een nadere inspectie ga onderwerpen: Wii Fit! Het is niet alleen leuk om te doen, het balanceboard is een innovatief stukje speelgoed en de oefeningen die je doet doen zéker wat. Een volwaardige vervanger voor de sportschool is het zeker niet, maar wanneer je het leuk vind om op een speelse manier aan je postuur en balans te werken is dit een hele leuke. Voor ons trouwens een extra pluspunt: het balanceboard kan ook wegen. Dat betekent dus voor ons, als weegschaal-loze mensen, dat we eindelijk een goede manier hebben om het gewicht van de katten in de gaten te houden (ja zeg, jullie dachten toch zeker niet dat we ons éigen gewicht interessant vonden?? ).
Wel een veilig gevoel..
We zijn net thuis van een laatste bruilofts-bespreking bij Maaike en Mark. Ik ben alvast vooruit gelopen met onze ijsjes (yay voor McDonalds, de Rolo-McFlurry is aan te raden), terwijl Paul zijn fiets van de fietsendrager aan het halen is. Dan gaat de telefoon. Ik weet meteen al dat het Paul is, want wie anders zou op een dergelijk tijdstip bellen?
"Kun je misschien even naar beneden komen met de autopapieren en de autosleutel?" is de vraag. En hoewel ik het antwoord al denk te weten vraag ik het tóch: "Waarom?"
Toch een veilig idee, dat je fiets niet zomaar door Jan en Alleman (sorry, Janneman ) van je fietsendrager gepeuterd kan worden terwijl jij even niet bij je auto bent. De agenten bedankten ons voor onze medewerking na het inzien van de papieren. Wij bedankten hen voor het opletten.
