Music, maestro!
Je hebt wel eens van die klusjes, die een beetje blijven liggen. Je hikt ertegenaan, denkt af en toe eens bij jezelf "Ohja! Dát moet ik ook nog een keer regelen!" Om er vervolgens nooit toe te komen. Tot dat ene moment daar is, dat het inééns heel handig uitkomt. Dan regel je dat. En soms, dan maak je daar iemand HEEL erg blij mee. Zoals mijn lief mij vandaag blij maakte, door de autoradio in onze auto in te bouwen. Ik heb muziek!! 
Blij heen-en-weer-hupsend bewonderde ik het geluid, dat maarliefst van víer verschillende kanten door de auto schalt. Zó blij hupsend dat de buurvrouw van mijn ouders (aldaar voor de deur is de klus geklaard) er klaarblijkelijk nogal van schrok en zo haar huis weer in rende. Blij springend stuiterde ik vervolgens nog even door de keuken, gang en woonkamer van mijn mama en papa, want ja, een muziekje bij het autorijden vind ik (vooral als ik een flink stuk alleen rij en dat gebeurt nog wel eens) toch wel héél erg fijn. (Dat mijn nek dit gespring dan weer niet zo'n héél goed plan vond, dat kon ik ook niet helpen hoor 
)
En het komt nog precíes op tijd ook: morgen mag ik met wat weblog-vriendjes-en-vriendinnetjes op pad om bij B.A.R.T. en zijn D.U.S.H.I. de nieuwe woning te gaan bewonderen. Ik heb er ZO veel zin in! Jeej!!
************
Ohja, nóg zo'n goed-voor-jubelstemming-ietsje: ik ben vandaag DIK geslaagd voor een outfit voor de bruiloft van een goede vriend van Paul over twee weken. Omdat het op het strand gevierd zal worden moest het luchtig en tóch bruiloftswaardig zijn, dus het is een heel mooi stranderig jurkje geworden, mét een hoed! Jaha, écht waar! Foto's volgen wel. (Ooit. Misschien. 
)
L.S.
Waarde lezer,
Hierbij een mededeling van huishoudelijke aard:
De schrijfster van dit weblog had heden te kampen met een kleine aanval van verplichte creativitet (incluis deadline) en kon derhalve vandaag niet aanwezig zijn voor het produceren van een (al dan niet) vermakelijk stukje. Dit heeft zowel positieve als minder positieve kanten: het object in kwestie behoeft nog enige aanvullende aandacht (lees: het plan is er.. -red.), maar gelukkig zal het eindresultaat dezes (na de gestelde deadline) ongetwijfeld weer voor een dankbaar onderwerp voor dat (al dan niet) vermakelijke logje zorgen.
Wij wensen u een prettige voortzetting van uw dag en danken u voor de aandacht.
Tot ziens.
De sportschool
Sinds ik een nieuwe baan heb is het dramatisch, maar waar: ik kom de sportschool niet meer in. Nu ik een uur per dag, vijf dagen in de week, fiets en het bovendien drukkend warm is kan ik me er maar niet toe zetten me erheen te slepen. Sowieso is het allemaal al een beetje anders, want sinds ik niet meer mag spinnen vanwege mijn rug, nek en bekken moet ik mezelf vermaken i.p.v. een schreeuwende leraar tevreden stellen, en dat vergt toch ook wel extra wilskracht. Als ik eenmaal op de crosstrainer sta gaat het allemaal best hoor, dát wel.. Maar erhéén gaan, jemig zeg..
Bijkomende lastigheid (of, wellicht, bijkomend excuus?) is dat ik nu ook mijn woensdagochtenden werk for the time beeing, en dat maakt de vrije tijd ook nog eens schaarser. Maarja, ondanks mijn gefiets groei ik dus redelijk uit mijn voegen. Dikkie Dik, ben ik nu. En nee, ik zit er niet echt slechter van in mijn vel.. Maar wanneer je broeken strakker gaan zitten zítten ze gewoon niet meer zo lekker
Nu moet ik dus kiezen. Mezelf ertoe zetten. Echt. Minder snoepen (onmogelijke opgave voor een zoetekauw als ik ben). Of een toegankelijkere manier van sporten zoeken. Ik lees de laatste tijd veel over Wii Fit, iets waar ik éigenlijk niet zo in geloofde, maar hetgeen tóch wel enig zweet op de voorhoofden van de gebruikers schijnt te kunnen toveren. En op mijn werk is ook een fitness-ruimte. Misschien daar maar eens iets mee doen? Een combi? Ik weet het niet. Ik zie ertegenop om bij mijn sportschool op te zeggen. Het is een soort van mix tussen een sportschool en een buurthuis en ik heb het er altijd erg gezellig.. Maar nu betaal ik dus wel € 35,= per maand voor één keertje sporten. Hou ik mezelf voor de gek? Of kan ik misschien beter een verandering in gang zetten, zodat het weer verleidelijker wordt om te sporten?
Hoe lastig het ook is, ik wil hier wel iets mee. Ik ben niet voor niets aangekomen..
De taxi
Bezweet van al dik twintig minuten tegenwind in combinatie met drukkende, benauwde warmte wil ik over gaan steken. Als fietser heb ik geen voorrang op de auto's die ik kruis, maar evenwijdig aan mijn fietspad bevind zich een zebrapad en ik heb geluk: er gaat net een meneer oversteken. Op de eerste weghelft is trouwens sowieso geen auto te bekennen, dus dat is helemáál makkelijk. Op de tweede weghelft komt een grijs taxi-busje mij, de voetganger en nog twee mensen die met mij meefietsen tegemoet. Hij rijdt hárd. Maar ik ken dat van taxi's, die stoppen toch altijd op het laatste moment. De overstekende meneer denkt er precies hetzelfde over en zet voet op de zebra. Ik begin ook met mijn oversteek.
Maar de taxi stópt helemaal niet op het laatste moment. Die stopt een moment of drie ná het laatste moment, waardoor ik mezelf bijna van mijn fiets moet laten vallen om nog op tijd stil te komen staan. Hij is precies met zijn eigen raampje ter hoogte van mij stil komen te staan en heeft mij klem. Mooi, vind hij, want dan kan hij me even lekker uitschelden, want hij heeft voorrang. Ik kijk hem met grote, sprakeloze ogen aan en besluit voor hem langs te steppen, hier niet aan mee te doen. Maar dát vind meneer de taxi geen goed idee en laat woest zijn koppeling opkomen, waardoor zijn busje keihard naar voren schokt en me voor een tweede keer zowat van mijn fiets rijdt. Wederom sta ik klem en maakt de bestuurder in kwestie van de gelegenhuid gebruik om (met consumptie) tegen me aan te gaan schreeuwen. Ik versta er gelukkig niks van dankzij de muziek op mijn hoofd en op de één of andere manier komt het niet eens in me óp erop te reageren; uit automatisme begin ik opnieuw voor zijn busje langs te sturen. Wéér een brullende schok naar voren. Maar dán schrikt de taxi-man, want er klinkt een nog véél woester gebrul van vóór zijn busje. Hij heeft zojuist op een háár na de voetganger van het zebrapad gereden en híj is wel in staat tot een reaktie. En hoe!
Terwijl de taxichauffeur was afgeleid kon ik eindelijk mijn pad vervolgen. De taxi stond onderussen klem, want voor hem stond een wóeste man met opgeheven armen tegen hem aan te brullen en achter hem stond een rij toeterende auto's. Her en der reden fietsers om hem heen en vervolgden hun pad. Achteraf verbaasde me er trouwens wel over: hoe kon die man nou nog stééds op het zebrapad staan? Het kan niet anders dan dat hij is blijven staan, omdat hij zag waar die chauffeur mee bezig was. Wat een held!
Ik weet dondersgoed dat ík eigenlijk niet degene was die voorrang had, en misschien had ik het beter ook niet kunnen némen. Maar de reactie van de taxichauffeur (die trouwens meerde ouderen/invaliden achterin had zitten) was absoluut buitenproportioneel. Er was immers een voetganger waar hij tóch voor zou moeten stoppen (al was hij dat dus ook overduidelijk niet van plan) en telkens wanneer ik terugdenk aan dit voorval moet ik denken aan iets dat mijn rijleraar altijd zei: "Een goede chauffeur kan dan misschien een auto onder controle houden, het vergt een goede automobilist om de fouten van een ander te kunnen opvangen".
:(
Soms is een lange, warme douche gewoon niet genoeg..
Lichaamsgeheugen noemt men dat, schijnt. En volgens de arts duurt het zéker nog tot na de zomer eer míjn lichaam mijn spanningen is vergeten 
Geslaagd
Zijn ze niet móói??
Zo blij, zo blij
Hoera voor groothoek:
Waar we voorheen altijd moesten kiezen of we de hoek van de bank óf de hoek van de tv op de foto wilden hebben.. Met mijn nieuwe camera en lens past het gewoon allebei! Hoezee! En nog zoiets fijns: bij mijn camera zat een bonnetje waarmee ik voor € 45,= een dag cursus kon krijgen bij het NIDF, een cursuscentrum voor fotografen. De workshop is specifiek geënt op míjn type camera en is speciaal voor mensen die al wat meer weten van fotografie en nu een stapje verder de diepte in willen. Meer leren over belichting, compositie, kleurgebruik en witbalans, precíes die punten waar ik me nu meer in aan het verdiepen ben. Geweldige deal, dus 30 september aanstaande zit ik een dagje in Haarlem voor mijn éérste echte fotografie-workshop. Ik heb er nú al zin in!
Over wensen
(en het in vervulling gaan hiervan)
Wensen. Iedereen heeft ze. Of zou ze moeten hebben. Men zegt het wel vaker en ik geloof er heilig in: een mens moet wat te wensen hebben. Wanneer je niets hebt om naar uit te kijken mis je een hoop oprechte emoties om van te genieten: het verlangen naar iets, het streven om iets waar te maken, de moeite ervoor doen en tot slot natuurlijk de blijdschap, de winst, die ultíeme beloning wanneer je het dan voor elkaar krijgt is bijzonder en zou aan geen persoon voorbij moeten gaan.
Vandaag had ik het zeldzame genoegen een lang gekoesterde wens in vervulling te zien gaan: de belastingteruggave was binnen en hierdoor kon ik, na er héél lang naar te hebben uitgekeken, een heuse spiegel-reflexcamera aanschaffen En even better: doordat Canon nu tijdelijk ook nog eens een cashback-actie* heeft was het met mijn budget zelfs mogelijk het model te kopen dat ik altijd al wilde hebben, maar waarvan ik (gezien de prijs) nooit had durven dromen! Ik ben dus als een kind zo blij: met de twee lenzen die ik al van Wim over had genomen en de derde (kit)lens die ik erbij heb gekocht heb ik nu een behoorlijk complete set. YAY!!
Omdat we daarnaast ondertussen ook nog eens voldoende spaarcentjes op de rekening hadden zijn nu óók de Lowlands-kaartjes binnen. Blij²!
Ja, wensen heb ik nog altijd. Zeker wel. Maar voor nu voel ik me al verwend genoeg: zulke prachtige cadeau's krijg je niet elke dag
*: Je krijgt een deel van het aankoopbedrag teruggestort indien je de treepjescode van de doos en een kopie van je aankoopbon instuurt.
You rang?
Gelukkig doet mijn Pooh-Beertje áltijd open als je even aanbelt..
Over kattenvoer
(en oorlog in de supermarkt)
Al eerder vertelde ik over mijn dilemma met betrekking tot het dieet van mijn katjes. Ze zitten nu zo'n maandje op de blaasgruis-dieetbrokjes en ze vinden ze lekker. Een beetje té: Beertje is in dit kleine beetje tijd zo afschuwelijk veel aangekomen dat ze langzaam maar zeker model 'voetenbankje' begint te krijgen. Het is nog niet héél erg, maar mijn katten zijn nog nooit dik geweest en ik baal er dan ook stevig van. Veel van die brokjes krijgen ze niet eens, dus hoe ze het voor elkaar krijgt is me een raadsel. Maargoed. Die brokjes gaan er dus wel in. Omdat katten echter van nature slechte drinkers zijn en zij 'in het wild' hun vocht uit hun prooidieren halen is het belangrijk dat ze ook 'nat voer' binnenkrijgen. Maar Max wil zijn dieet-maaltijdzakjes niet. Hij vind ze niet lekker. En die van Loki en Beertje, die mag hij dan weer niet. Zij hebben echter het omgekeerde probleem: zij willen juist liever die van Max.. Maar om ze nu alledrie volledig over te zetten op dieetvoer vind ik dikke onzin, dus dat feestje gaat niet op.
Dus nu? Na veel onderzoek, nadenken, praten en advies vragen zijn we om. We hebben besloten ze over te zetten op natuurlijke rauwe vleesvoeding. Gisteren zijn we ermee begonnen. Langzaam laten wennen is het devies, want hun maagjes zijn er nu nog niet tegen opgewassen. Maar als ze er eenmaal aan gewend zijn is hun maagzuur véél zuurder als nu, waardoor ze het heel goed kunnen verteren. Volgens de dierenarts die ik heb gesproken zijn de meest opvallende werkingen de verbeterde vacht, verminderde haaruitval, héle schone tanden, ziektes die spontaan verdwijnen en nooit meer terugkomen en minder veel en minder stinkende ontlasting. Verder zouden katten op deze voeding vitaler, vrolijker en speelser zijn. We gaan het zien. Voor nu is het vooral wennen: Max en Loki vinden het vooral eng en raar, Beertje loopt er al volledig mee weg: wanneer ze haar eigen bakje leeg ge-stofzogen heeft peutert ze het verse vlees dat haar broers laten staan uit hún bakjes en eet dat er ook nog eens bij op..
************
Daarstraks in de Albert Heijn begon ik me even af te vragen of er morgen soms één of andere feestdag is waar ik geen weet van heb: het leek wel alsof er een oorlog was uitgebroken. De karretjes waren op, net als de handscanners (jaha, heel handig als het druk is en je niet in de rij wil), door gangpaden heen komen was een bijna onmogelijke opgave en als je niet uitkeek werd je aangereden door karren die zo hoog waren volgestapeld dat de bestuurders nauwelijks nog over de berg levensmiddelen heen kon kijken. Ik moest alleen maar een tube tandpasta en een brood, dus ik vloog zo goed en zo kwaad als het ging door de winkel, om er vervolgens bij de kassa's achter te komen dat ik toch écht heel geïrriteerd moest zijn omdat de handscanners op waren. Jémig, wat een rijen! De grote borden met "3 in de rij? Kassa erbij!" wiebelden treurig boven de véél langere rijen. Achter élke kassa stond minimaal één übervolgeladen kar, en ookal wisselde ik een paar keer van rij omdat het niet opschoot, al die mensen met überveel spullen hadden überweinig zin iemand met twee lousy boodschapjes even voor te laten. Uiteindelijk was mijn behendigheid mijn winnende voordeel toen er een extra kassa open ging; al die mensen met bijna onstuurbare karren waren nog aan het bedenken hoe ze daar in vredesnaam heen moesten komen toen ik er al bij stond. Lekker puh!
Maar mezelf de winkel weer úit worstelend begon ik het me toch wel af te vragen: hoe kan dat nou? Als ik mijn weekboodschappen doe laat ik altíjd mensen met een paar dingetjes eventjes voor gaan. Dat is toch niet meer als normaal? Dat doet toch iedereen? Kom ik dan in zo'n egoïstische supermarkt? Of is dit nou de 'verhardende maatschappij' ? Maar gelukkig, even later, bij de kaasboer waar een vriendinnetje van me net is gaan werken, werd mijn vertrouwen in de mensheid weer hersteld. Na al een tijdje te hebben gewacht op mijn beurt deed één van de medewerkers *druk* op een knopje en toen deed het nummertjes-omroep-dingetje *flip* en toen was de meneer of mevrouw met nummer 255 aan de beurt. Oh. Een beetje sullig liep ik naar de nummertjes-automaat. Samen met nog een meneer, en toen we elkaar vragend aankeken omdat geen van beiden klaarblijkelijk wist wie er eerder was, zei hij "Nou, dan mag jij wel éérst". Lachend om ons beider onhandigheid trok ik nummertje 259 en bedankte hem.
Alwéér welterusten!
Nou zeg, tussen allerlei heftige dromen, wakker-liggerige uurtjes en het werk door blijft er vooral een futloos hoopje Annibal achter op de bank. Gisteren had ik een 'afspraakje' met mijn lief, maar we waren allebei zo moe dat het niet veel meer werd dan tegen elkaar aan in slaap vallen. Vandaag gingen mijn antenne's even overeind: het onweerde! Heuse boemel-de-boemels gingen door de lucht, gepaard met bliksems en regen. Zou het dan toch afkoelen? Begrijp me niet verkeerd, ik vind het zonnetje héél erg lief, maar een beetje koelte tussendoor om bij te trekken en even aktief te gaan zitten doen is ook best welkom zo af en toe. Maar op de fiets naar huis was het gewoon weer warm. Wel wat natter als normaal, maar ach..
Ik begeef me dus maar weer naar bedje, al mijn voornemens van lieve mensen terugmailen, úitebreid reageren op andere logs en het bijwerken van de financiën ten spijt. Misschien morgen? In elk geval: sorry!
Ohja, nog wel één spannend (ahum) nieuwtje voor op de donderdagavond: ik had vandaag mijn eerste bedrijfsongeval. Toch nog best goed, een maand zonder me te bezeren! Maar vandaag dan toch: ik sneed me in mijn mondhoek met een enveloppe..
Pfiew!
Even fijn douchen (jaha, héérlijk met die nieuwe ketel! Hoezee!) en dan lekker vroeg naar bed 
Tot morgen!
Cultureel verantwoorde
gezelligheid
Had ik het in mijn vorige logje over oude vriendschappen die als een rode draad door mijn leven lopen, ook nieuwe vriendschappen zijn me erg dierbaar. Via het web heb ik, sinds ik een weblog schrijf, vele interessante, leuke en lieve mensen ontmoet (zowel virtueel als 'voor het echie'). Door met deze mensen af te spreken kom je weer op onverkend terrein, doe je dingen die anders aan je voorbij zouden zijn gegaan en heb je een geweldig gezellige dag met mensen die je pas een paar keer in je leven hebt gezien, maar die je voor je gevoel toch heel goed kent. Mensen bij wie je je direct al perfect op je gemak voelt.
Zo waanden ik en Paul ons gisteren in Latijns Amerika, alwaar we samen met Eveline en Remy een prachtige dag doorbrachten. We bekeken een korte dansfilm, bezochten het optreden van de band Caramba, hingen rond op een heerlijk terras, aten samen een té lekkere vette hap en struinden langs de prachtigste plekjes van Utrecht. Een feest! Al met het chinees nieuwjaar verbaasde ik me erover, en ook nu weer was het duidelijk: wat een léuke mensen, en wat is het gezellig! Ik voel me bevoorrecht om hen op deze manier te hebben gevonden en ik hoop ze nog véél vaker te zien. Eveline en Remy, heel erg bedankt. We hebben een top-dag gehad! Speciaal voor jullie de foto's (als jullie grotere willen, mail even, dan stuur ik ze op):
We aten ijsjes bij deze prachtige ice-creamtruck
Terwijl de mensen die wél kaart kunnen lezen de kaart consulteerden en een route naar onze volgende bestemming berekenden, deed ik waar ík goed in denk te zijn: ik knipte even een foto
Boze schapen nemen de wereld over. Of op z'n minst dit verkeersbord in Utrecht
De band Caramba was niet alleen leuk om te horen, de bandleden waren ook très fotogeniek
Vanaf het terras zag ik de hijskraan, die even verderop stond, draaien. Eerst vroeg ik me af welke arme drommel er toch op deze prachtige dag moest werken, maar het bleek dat hijskranen 'los' worden gezet als ze uit zijn om te voorkomen dat ze omwaaien
Deze meneer (die overigens nog even heel vriendelijk naar me zwaaide toen hij me zag fotograferen) zien Eveline en Remy regelmatig door Utrecht struinen en dit sprak tot de verbeelding: zou hij een voormalig zwerver zijn die de lotto heeft gewonnen, maar zijn oude gebruiken niet kan of wil afleren? Zou het een voormalige rijke stinkerd zijn die nu rondzwerft met niets in bezit, behalve een hagelwit pak?
Er voer zelfs een heuse gondel rond!
************
Nadat we Utrecht achter ons hadden gelaten zodat onze vrienden de schouwburg konden bezoeken bracht ik Paul naar zijn volgende bestemming: hij heeft vandaag zijn voorbereiding bij de YMCA, voor het komende kamp dat hij zal gaan leiden. Hij is voor het eerst hoofdstaf, dus hij zal een béétje extra zijn best moeten doen. Ik ben benieuwd hoe hij het heeft, en of hij het overleeft daar, met al die natuur, want zijn hooikoorts is de afgelopen dagen dusdanig ernstig dat ik hem heb aangespoord nog eens met de dokter te gaan praten.
Nadat ik zelf veilig en wel weer thuis was aanbeland en de katten hun maaltijdzakje had gegeven ben ik nog even op de fiets gesprongen: het was immers moederdag, dus ik wilde mijn mams graag nog even haar cadeau'tje brengen. Ze was er héél blij mee (ik kan nog even niet zeggen wat het is, omdat wij komend weekend iets soortgelijks aan de ándere mama gaan brengen) en we brachten nog een paar heerlijke uurtjes door in de tuin. Juist in het donker is het geweldig om nog buiten te zitten, dus in opperbeste stemming fietste ik terug naar huis, om vervolgens na het verschonen van de kattenbakken in een volledige coma te geraken. Strakjes ga ik bij Maaike en Mark eten en horen hoe hun vakantie in Toscane is geweest, maar eerst ga ik nog even met mijn katjes chillen op de bank. Ik doe het rustigaan, want al die gezelligheid is héél gezellig, maar je wordt er best moe van!
Lang niet gezien!
Ik ben een erg makkelijk mens, in vriendschappen. Mijn verjaardag onthouden hoeft niet, ik ben niet beledigd wanneer je een periode lang geen tijd hebt me te bellen of mailen en wanneer ik behoefte heb om iemand te spreken, dan bel ik zelf wel. Verwijten over wie er het vaakst belt, de meeste tijd voor de ander vrij maakt of de meeste moeite in de vriendschap steekt, daar heb ik een broertje aan dood. Ik vind wel dat iets van twee kanten moet komen, maar wanneer een vriendschap goed zit, komt de balans in deze dingen vanzelf wel. Daar doe je dan namelijk béiden moeite voor. Wanneer een vriendschap verwatert kan deze wat mij betreft rustig weer op een later tijdstip worden opgepakt, met als enige vereiste dat beide partijen het leuk moeten vinden.
Omgekeerd zit ik ook niet te wachten op een vriendschap waarin dingen volgens roosters moeten worden vastgelegd. Wanneer ik zin en tijd heb om te bellen bel ik, maar dat kan inderdaad soms maanden duren. Als je me eerder wil spreken, heb je zelf ook twee handen en een telefoon. Ik vind het leuk om met mensen af te spreken, maar ik ben ook een beetje een Golden Retriever: ik vind iedereen lief en hou ervan leuke dingen te doen met ál die mensen. Kun je er dus niet tegen om mij soms een paar maanden niet te zien, maar vervolgens ineens 3 x in twee weken tijd iets met me te doen omdat het toevallig zo uit komt.. Tja, dan moet je dus niet bij mij zijn. Voor trouw echter wel: als je een béétje relaxed om kunt gaan met elkaar zien, schrijven en bellen zal ik je nooit vergeten. Nóóit. Dan kun je bij me aankloppen met een probleem als we elkaar al twee jaar niet hebben gezien of gesproken, en ik zal alles in mijn macht doen om je te helpen. Aan je denken. Er voor je zijn.
Zo kan het dus zijn dat ik oude vrienden uit het oog verlies en weer terug vind, als een rode draad in mijn leven. Zo zijn mijn vriendinnetje Mémé en ik wel eens een jaar of twee van elkaar weggedreven, maar hebben we nu weer met redelijke regelmaat contact. Soms zie of spreek ik haar zo maar een halfjaar niet hoor, mind you, maar dan, als vanzelf, komt er weer een mailtje, sms-je of een afspraak en hebben we het reuze gezellig. Sans prejudice. Geen verwijten over en weer, gewoon leuk als we elkaar zien of spreken, en zo niet, dan niet. Gisteravond was ze bij ons met haar lief Carlo, en we hadden het leuk, met z'n viertjes bij ons op balkon. Biertje en wijntje erbij, geweldig weer, veel lol. Van Mémé weet ik, dat het goed zit. We hebben elk ons eigen pad, maar deze blijven elkaar altijd kruisen.
En zo kan het zijn, dat ik een aantal dagen geleden een wijntje zat te drinken met mijn jeugdvriendinnetje Sabina. Héél lang niet gezien, dus erg bijzonder om elkaar weer tegen te komen op Hyves en weer eens af te spreken. Ik zal haar binnenkort zéker weer zien, dat hebben we al met elkaar afgesproken. Ook na al die jaren hadden we elkaar nog veel te vertellen.
En zo kan het dus ook zijn, dat ik mijn schoolvriendin Francis na een jaar of vijf ineens weer aan de telefoon had. Zo'n drie jaar terug. Het kan zo maar voorkomen dat we een tijd lang niet spreken. Dan zijn we druk, met van alles. Maar wanneer we elkaar weer zien, zoals vandaag, lachen we heel wat af. Samen struinden we door Haarlem, haar huidige woonplaats, bekeken we winkeltjes, shopten we voor leuke spulletjes, aten we samen op haar balkon en bespraken we van álles. Ik was erg moe en vertrok dus bijtijds weer naar huis, maar ik weet zeker dat we nog úren hadden kunnen vullen met elkaars gezelschap. Dus spreken we vast snel weer af. Of iets minder snel. Maar dát maakt niet uit, dan. Want we hebben het gezellig, als we elkaar zien. En als er iets ís, dan zijn we er ook. Wanneer dat ook is..
On-missie
En ja hoor, ik had dus toch béter af moeten kloppen. Ik heb zó'n jeuk gewoon.. Klote-zonne-allergie
Tukjes
Raar eigenlijk, hoe het menselijk lichaam soms werkt. Als ik me héél moe voel en besluit een tukje te gaan doen, vraag ik vaak aan Paul of hij de tijd voor me in de gaten wil houden en me wakker kan maken na een uurtje. Steevast vergeet hij dan de tijd en slaap ik een uur of 2 à 2,5, word ik vervolgens héél moeilijk wakker en ben ik de rest van de dag duf..
Hoe grappig is het dan dat ik, áltijd als ik even 'mijn ogen dicht doe' wanneer Paul niet thuis is, na exact een uur weer wakker word?
Op de foto: Een tukje doen hiero op de bank is overigens vaak een érg gezellige aangelegenheid: er komt bijna altijd wel een katje met me knuffelen
gebeld
Komende dinsdag heb ik vrij genomen. Ergens voor 12 uur in de ochtend komen er dan wat meneren, en die gaan dan wat dingen doen in de gangkast. En als die meneren weg zijn, dan spring ik onder de douche voor de meest uitgebreide haren-was-sessie in eeuwen.. Met de verwarming UIT
Agenda
Er zijn zó veel leuke mensen om mee af te spreken. Zó veel leuke dingen om te zien en te doen. Er staat van alles op stapel: we willen in juni een paar daagjes Oerol meepakken, deze maand gaan we onze lowlands-kaartjes aanschaffen, diverse mensen zullen we opzoeken of thuis ontvangen.. Langzaamaan sijpelt de agenda naar de zomer toe weer vol.
Het enige dat maar geen vaste omlijning wil krijgen is onze vakantie. Waar gaan we heen? Wat willen we gaan doen? En wanneer? Dat het geen ontzettend spannend gebeuren gaat worden, dat weten we al. Daar kiezen we bewust voor. Dit jaar wil Paul namelijk zijn rijbewijs gaan halen*, en ik wil graag een spiegelreflexcamera aanschaffen. Bovendien kwam er een nieuwe auto, werd Max plotseling ziek en hebben we net een voor akkoord getekende offerte voor een nieuwe CV-ketel op de bus gedaan, omdat we geen warm water meer hebben als we de verwarming niet laten loeien**.
Geen überspannende, geldverslindende bestemming dus. Maar wat dan wel? In elk geval kamperen, da's niet zo moeilijk. Niet zo ver weg, dat is ook wel een goed plan. Maar toch, met dit warme weer begint het bij mij alweer te kriebelen. Ik wil weg, met de grote tent in de grote auto. Naar gebieden waar dieren rondlopen in de bossen die we hier niet hebben. Naar plaatsen waar alles nieuw is, en alles net een beetje anders. Frankrijk misschien? Luxemburg? We zullen zien, we hebben waarschijnlijk tijd zat: eerder als september zal het zeker niet worden. Maarja, die kriebels zijn er dus. Sinds ik en lief een ontbijtje aten op balkon, gezeten aan onze kampeertafel, waarbij de melk om de één of andere reden die typische camping-smaak kreeg en het luie gevoel van nog-lang-niet-werken door mijn hoofd zong..
*: Hij gaat zo'n all-in cursus doen. Dan is hij tenminste in één keer van al het gezeur (en wíj van de kosten) af..
**: Dat ging nog best, toen het nog koud was. Maar nú, pfff.. Het wordt ook steeds erger: eerst moesten we de verwarming aan laten slaan tot het water warm werd en dan kon de thermostaat weer naar beneden, maar ondertussen moet 'ie blijven draaien zo lang je warm water wil. Zwaar irri, als je gaat douchen, want daarna vergeet je natuurlijk om 'm weer lager te draaien. We hebben hier nu gemiddeld 4 maal per week sauna
Gloeiend
Elk jaar wanneer de zon weer gaat schijnen komt opnieuw mijn wederkerende (en meestal redelijk hopeloze) missie omhoog borrelen: ik wil bruin worden. En niet alleen op mijn rug, zoals meestal nog wel enigzins lukt, maar óveral. Op mijn rug, mijn armen, mijn buik en ja, zélfs op mijn benen. Redelijk hopeloos dus, aangezien ik een bijna doorzichtig bleke huid heb en dus ook altijd práchtig rood opkleur, om vervolgens met nauwelijks extra pigment af te bakken. Bovendien kreeg ik een aantal jaren terug last van zonne-allergie, waardoor ik nu éxtra voorzichtig met de op mij vallende zonnestralen moet zijn. Gelukkig (*klopt af*) heeft die allergie zich al een hele tijd niet laten zien, maar daar heb je nog geen mooi bruin kleurtje mee.
Vandaag vond ik een uitstekende dag om een start te maken aan de werkzaamheden ten behoeve van een jaloersmakend gepigmenteerd velletje: ik en mijn lief zouden ontbijten op balkon en tijdens onze uitgebreide brunch (een ontbijt was het niet echt meer te noemen) heb ik me netjes in feest-verpakking (hemdje en rokje) in het zonlicht geparkeerd. "Vanaf de eerste mooie dagen meefikken is het devies voor een zongebruinde huid" weet ik, dus daar voeg ik me dan maar naar.
Na een tijdje te hebben rondgerommeld op het balkon werd het warm en gingen we naar binnen: aan het begin van je missie moet je nooit in zeven sloten tegelijk gaan lopen. Maar om vijf uur hadden we een date: we gingen met Eefke en Maurice picknicken op het strand en ookal had ik me nog zo keurig gekleed, het bleek uiteindelijk warmer als ik dacht, dus de broekspijpen werden opgerold en mijn shirt ging uit (thank the Gods voor het aantrekken van een bikini-bovenstukje). En dán, ja.. Dan weet je het natuurlijk al. Ik ga genádeloos verbranden. En dat gebeurt dan ook. Zo hard ging ik, dat zelfs Maurice, die nogal ernstig gevoelig is voor verbranding, verbaasd was over mijn eindresultaat.
Nu zit ik dus gloeiend en rood achter de pc. Gloeiend van binnen ook, vanwege mijn eigen stommiteit. Ik had het me nog zó voorgenomen. Maar nu gaat het alweer mis. Híer word ik niet bruiner van
Eén bright side aan het verhaal: mijn benen zijn nog net zo fluoriscerend wit als altijd. Dáár zit dus nog een sprankje hoop..
Buitenlucht
Met lange, vrije weekenden als deze vind ik het een absolute traktatie om veel tijd buiten te kunnen doorbrengen. Vroeger vond ik mezelf vooral een binnenmens, maar naarmate de tijd verstrijkt kom ik er steeds meer achter hoe fijn ik het vind om me buiten te vermaken. Het mooie weer van nu komt dan ook als geroepen! Eergisterenmiddag, na een hele ochtend vol regen, zagen we langzaam-maar-zeker de lucht opentrekken en het zonnetje gaan schijnen. Voorzichtig keken we het even aan, maar al snel vonden we het tijd worden: camera meegraaien en naar buiten! We hadden de afgelopen dagen al het één en ander aan pluizig-heden voorbij zien komen en die wilde ik allemaal gráág even op de foto:
Terwijl wij trouwens over een bruggetje heen hingen om mama-, papa- en baby-hoentjes te aanschouwen zagen we op de bodem van het ondiepe stroompje ook nog iets liggen dat we maar even aan de politie hebben doorgemeld: een laptop en een geldkistje Waarschijnlijk iets dat bij een inbraak is buitgemaakt. Toen we daarstraks boodschappen gingen doen hebben we nog even over het randje van dat brugje heengegluurd, maar de spullen lagen er niet meer. We hopen dat de eigenaar kan worden opgespoord en op z'n minst nog kan worden blijgemaakt met zijn kistje (de laptop lijkt me niet zo'n hele grote aanwinst meer)..
Voor gisteren stond er óók een frisse uitwaai-actie op het programma: ik stond vroeg op en reed met papa en Wim naar de Maasvlakte. Aldaar keken we onze ogen uit, waaiden we fijn uit en lieten ik en Wim onze camera's bovendien hard voor ons werken:
Het was er héérlijk! Jammer dat het me niet goed is gelukt de fazanten die we zagen vast te leggen en ook de paar broedse meeuwen die er al waren weigerden zich met hun nestje te laten vereeuwigen, maar ik heb mezelf alsnog kostelijk vermaakt.
Ook vandaag was weer een dag met veel buiten-activiteiten: na het huis te hebben schoongemaakt is Paul aan zomerklaar maken van het balkon begonnen, terwijl ik de auto waste*. Na het wassen van de auto heb ik hem nog even geholpen met het schrobben van het balkon zelf; hierna zijn we lekker gaan zitten op onze mooie schone balkonstoelen om te genieten van onze planten, die (nu het mooi weer is) ook per direct in de knop zijn geschoten. Clematissen, Hortencia's, de aardbeien, alles loopt al uit! In één pot ontdekten we zelfs een plantje dat letterlijk aan is komen waaien: er zit een soort nootje half verscholen onder de aarde en daar komt nu een klein plantje uit. Leuk!
Het weekend is voor mij pas aanstaande dinsdag voorbij en ik zie dan ook geen reden om de komende twee dagen ergens anders door te brengen dan op ons balkon, wandelend door onze heerlijk groene buurt en eventueel nog een wandeling over het strand. De planten en bloemen lopen uit, baby-beestjes worden geboren en ik voel me alsof ik net wakker ben geworden uit een winterslaap
*: Dát is nou echt het enige nadeel dat ik aan de lente kan ontdekken: al die blije lente-vogels schijten heel je auto onder!
