Bijzonder
Hoe bijzonder kan het soms zijnEen steen op de maag
Als een veertje zo licht
Simpelweg ontdaan van gewicht
Door niets dan een goed gesprek..
Jammer, maar toch ok
(én de eerste foto van de shoot!)
Vandaag kwam 'ie dan eindelijk: het telefoontje dat ik eigenlijk afgelopen vrijdag al had zullen krijgen over mijn sollicitatie. Een prettig gesprek volgde, want ookal was ik afgewezen voor de functie waarop ik gesolliciteerd had, er werd toch ruim de tijd genomen om me uit te leggen waarom dat was. Bovendien werden me een paar flinke harten onder de riem gestoken. Ik ben namelijk niet afgewezen omdat ik ongeschíkt was voor de functie, maar omdat ik overkwam als een krachtig en bekwaam persoon met een sterke wil en veel ervaring, hetgeen mogelijk problemen zou kunnen veroorzaken in een team dat op dit moment niet volledig stabiel is. Anders gezegd: als je over-gekwalificeerd bent en tóch in een dergelijk team komt te werken, zou dat wel eens strubbelingen kunnen geven.
De uitleg was overigens gedetailleerder en ik begreep het ook wel: het is belangrijk iemand te vinden die in de bestaande werksituatie past. Waar ik wel bijzónder blij van werd, was dat deze manager mij ook vertelde waaróm het zo lang had geduurd eer hij mij terugbelde: hij was bij personeelszaken gaan praten om te zien of ik niet ergens anders binnen het bedrijf geplaatst kon worden. Hij vond me namelijk té goed om te laten gaan. Helaas is dit niet gelukt. Hij zei ook, dat hij en zijn collega's erg van me onder de indruk waren geweest en dat hij tegen dit telefoontje op had gezien, omdat hij me eigenlijk niet wilde laten gaan.
Niet eens héél teleurgesteld hing ik op; hoewel ik bijzonder graag deze baan had willen hebben kan ik niet anders dan concluderen dat deze afwijzing terecht is en dat ik er prima mee kan leven. Ik ervaar het als een groot compliment dat deze man nog heeft geprobeerd mij elders binnen zijn bedrijf te plaatsen en dit gesprek geeft mij vertrouwen in de toekomst: dit was 'm misschien niet, maar ik kom er wel. Op naar de volgende sollicitatie..
************
Jaja, ik heb 'm al: de eerste foto van de shoot van dit weekend:
Fotografie: Dik Nicolaï
Model: Asseel Hassan
Visagie: Moi 
************
Ohja, nog een laatste nieuwtje dat ik jullie niet kan onthouden: na bijna 3 jaar als uitzendkracht werkzaam te zijn geweest, krijgt Paul nu een vast contract bij zijn werkgever! Ciao, Randstad! Ik ben zó trots op mijn lief!
Veel, druk, leuk, vermoeiend
Dit weekend was ik in Rotterdam, om zaterdag en zondag onderdeel uit te maken van een team dat een reclamecampagne neer zou gaan zetten voor het gitaarmerk van een vriend van mij en Paul. Het was een behóórlijke actie: zo'n 27 modellen op de lijst, een styliste, een fotograaf, ik en nog drie andere visagistes (waarvan één op de zaterdag en twee op de zondag), een schoonheidsspecialiste, een begeleidster en natuurlijk Emile zelf. Op de zaterdag assisteerde ik de bekende visagiste Lydia Thann en mán, wat heb ik veel van haar geleerd! Geweldig om met iemand te mogen werken die al 14 jaar full-time in het vak zit en dus ook héél veel kennis heeft. Het leuke was dat zíj mij een aantal oplossingen heeft aangereikt voor bepaalde dingen waar ik al een hele tijd mee 'worstel' (stoelen om modellen op te laten zitten zijn altijd te laag, met sponsjes trek je vrij snel strepen of maak je vlekken bij het opbrengen van de basis en dat soort dingen meer) en ondanks het feit dat ik nogal bibberig was over haar oordeel betreffende mijn werk, kreeg ik van haar een paar flinke complimenten. Zij vond zelfs, dat het voor míj knapper was om een mooie, technisch goede make-up neer te zetten als voor haar, omdat zij met makkelijkere producten werkt als ik. Natuurlijk zijn die producten (die ik nu overigens érg graag óók wil hebben ) niet de hoofdmoot waarom zij mij veel kon leren, maar toch.. Te gek om te horen hoor! De tweede dag verliep helaas wat minder soepel, maar ik was ook gewoon moe van dag 1, met alle indrukken, het harde werk, véél tijd (van 9 tot 11 bezig geweest!) en daarbovenop nog een klein restant grieprigheid dat me plaagde.
Zondag ben ik dan ook eerder naar huis gegaan, maar ik weet wel dat ik op beide dagen tenminste één geweldig resultaat heb geboekt, dat niet alleen in de campagne van Emile, maar ook op mijn eigen website-to-be (jaja, druk bezig) een mooie toevoeging zal zijn. Daarnaast was het ook gewoon leuk om Emile weer eens te spreken, zijn vrouw Sabine weer eens een dikke knuffel te kunnen geven, te kunnen spelen met hun drukke en jonge, maar oh zo lieve hond Fleur, uitgebreid te knuffelen en kroelen met de wat oudere, maar nog steeds heel stoere Bo en te kriebelen met en te genieten van de ondertussen al bejaarde, maar prachtige lieverd Kat. Ondanks het feit dat Bo en Kat (met name Bo) enorme honden zijn (voor katten-begrippen vooral) zijn Bo en Kat de enige honden bij wie mijn poezekatjes ooit dicht bij in de buurt hebben durven komen. Zó lief, dus..
En verder? Leuke nieuwe mensen ontmoet (één model en ik zijn al meteen een beetje vriendinnetjes en ook de begeleidster en ik gaan zéker nog eens afspreken!), lekker gegeten, goed geslapen en zondagavond éxtra fijn tegen mijn lief aan gekropen. En tja, ik barst nu weer van de nieuwe ideeën, zin in nieuwe visagie-tjes én.. Van een grotere verlanglijst vol visagie-producten en aanverwante artikelen dan mijn portemonnee lief is
En dán, tot slot, op veler verzoek nog even de receptuur voor een blauwe plek aan de binnenkant van je lip:
- Zoek ergens in de ochtend een hond, bij voorkeur ééntje die een keer of 5 groter is als je eigen huisdieren (en dan het liefst óók nog een hyper-actieve),
- Ga met haar spelen zoals je ook altijd met je eigen katten speelt (ruw, dus),
- Loop een stukje de trap af wanneer je geroepen wordt en draai je dan nog even om naar de hond, die nog vol speelsheid achter je staat,
- Vang de kopstoot op die het springende en blije dier op dat moment graag met je wil delen,
- Bemerk vooral de hardheid van haar schedel en de snelheid waarmee die tegen je kaak en je lip wordt gebeukt,
- Tol even op je benen en proef bloed,
- Bedenk jezelf dat je ook wel eens bloed proeft als je op je tong bijt, terwijl er dan geen sprake van een wondje is,
- Kom er pas laat op de avond, als je allang weer thuis bent en je nog steeds 'een wondje' voelt achter, dat 'dat wondje' twee flinke scheuren zijn en bemerk de rare blauw/rood/paarse plek tussen die twee scheuren..
Tadáááá! Succes verzekerd
Ooit geweten..
Dat je ook een blauwe plek aan de binnenkant van je lip kunt hebben?
Haha
Het weer is stom. Het huis schoonmaken is stom. Moe zijn is stom. Nergens zin in hebben is stom. En vuilniszakken moeten gaan kopen omdat je die bent vergeten is óók stom. Maar gelukkig, gelúkkig, oh hemel zij geprezen, is er altijd nog youtube om mij de winter door te slepen..
En Man, wat hou ik van die gekke japanners!
Enjoy! (Bij mij waren deze filmpjes, met name de bovenste, in elk geval goed voor tranen op mijn wangen..
)
Tjek dis out!
Trots!!!
De twee andere posters van de campagne, waarbij geen visagiste nodig was:
Overigens ben ik ook dit weekend weer bezig met een opdracht, dan in Rotterdam! I'm on a roll
Poeh poeh, nou nou..
Helaas, helaas, nog stééds geen scansels van mijn werk voor het Buddy-Netwerk, want de scanner van mijn mama en klein drukwerk gaan niet zo goed samen als ik hoopte. Sowieso schijnt het nogal lastig te zijn drukwerk te scannen, dus ik heb Vincent maar even gevraagd of ik misschien een digitaal bestand mag hebben. Nog éventjes geduld dus. Da geduld ik gezellig even met jullie mee, want ik had namelijk vandaag mijn 2e gesprek bij die ene hele leuke potentiële werkgever. Het gesprek was prettig en leuk, maar wel pittig: meer dan een half uur werd mij het vuur aan de schenen gelegd. Gelukkig was het (naar mijn idee) niets dat ik niet aan kon en ik heb het gevoel dat ik me goed heb kunnen uitdrukken, goed heb kunnen laten zien wat voor iemand ik ben en mijn eigenschappen op professioneel gebied betrouwbaar en correct weer heb kunnen geven. Deze week nog zal ik horen of ik doorga voor de koelkast, dus een laatste duim-actie is redelijk welkom
Daarnaast bleek na contact met de arts dat de maagklachten van afgelopen dagen niet het gevolg zijn van mijn medicijn-gebruik, maar waarschijnlijk vanwege een vervelend buikgriep-virus dat nogal érg heerst op het moment. Dat het nog niet over is had ik al wel gemerkt de afgelopen dagen, dus ik doe nog maar even rustigaan in de hoop dat ik er snel weer vanaf raak. Komt wel weer goed!
Verder ben ik druk bezig met allerhande (nog even) geheime website-dingetjes, waar ik héél blij van word! To be continued..
Een presentatie
Vandaag was het dan zo ver: de nieuwe reclamecampagne voor het Buddy-netwerk werd gepresenteerd. Ik voelde me vereerd om er vandaag bij te mogen zijn, de (prachtige!) posters te aanschouwen vóór ze door regio Den Haag worden verspreid en uit eerste hand de reakties van een groot deel van de buddy's te mogen horen. Achterin de grote zaal in Theater Korzo zaten wij op een rij: mijn vrienden cq de ontwerpers van de campagne, Vincent en Ruben van Pepper-mind, fotograaf Roelof Pot en zijn vriendin en little old me. Terwijl één voor één de posters werden onthuld hoorden we een stroom positieve reakties door de zaal gaan, hoe bijzonder!
Na een korte pauze werden de buddy's tijdens hun jaarlijkse bijeenkomst ook nog getrakteerd op een voorstelling van Sjaak Bral en Fred Delfgaauw en wíj dus ook. Geweldig! Een prachtig, bijzonder en komisch stuk dat een absolute traktatie was om te horen én te zien. Na het stuk dronken we tevreden nog een drankje en gingen zo langzaamaan op huis aan; omdat ik en mijn lief het vannacht nogal gezellig hadden op de verjaardag-slash-housewarming van vriendin Eefke (we lagen zo rond half zes in ons bed 
) was ik behoorlijk moe.
De indrukken die ik bij deze bijeenkomst heb opgedaan zijn erg bijzonder en ik ben er erg trots op dat ik deel heb mogen uitmaken van dit team. Wellicht volgen er binnenkort via de fotograaf wat nieuwe visagie-opdrachten want daar sprak hij me nog over aan en als het allemaal lúkt is de kans erg aanwezig dat ik op een later tijdstip opnieuw samen zal werken met de mensen van het Buddy-netwerk, omdat er plannen liggen om een documantaire te maken. Sowieso was het vandaag bijzonder om onder deze mensen te verkeren: het is een zéér positieve groep mensen die stáán voor wat zij doen: stuk voor stuk gedréven mensen met een verhaal. Erg inspirerend!
Overigens is onze scanner stuk, dus helaas kan ik jullie mijn werk nog heel even niet close-up laten zien (ik heb boomerang-kaarten gescoord, yay!), dus jullie zullen het voor nu even met een foto van de presentatie moeten doen. Helaas is de foto van discutabele kwaliteit sinds ik slechts mijn telefoon bij me had om het één en ander op de gevoelige plaat vast te leggen, maar léuk is het wel:
Met v.l.n.r.: Wim van Polanen, PR-medewerker van Stichting Buddy Netwerk, fotograaf Roelof Pot, ontwerper Ruben Bouwmeester, Buddy Roman en Buddy Alette en ontwerper Vincent van der Horst. Bij de foto's uiterst links, uiterst rechts en de foto in het midden (de drie dames dus) heb ik gevisageerd 
P.S.: Mama: mag ik overmorgen-avond even een bakkie komen doen en jullie scanner komen misbruiken??
Ik borrel..
Bah zeg, ik voel me vandaag echt heel naar. Mijn prozac-jes vallen sinds gisteren verkeerd en mijn maag borrelt, brand en draait. Gisteren, op mijn werk, was het branderige en het ik-moet-bijna-overgeven-gevoel erg vervelend, maar toen ging het nog wel. Vandaag ging er echter nog een schepje bovenop: wel een half uur heb ik op het toilet gezeten. Na vier keer overgeven was mijn ontbijt er onderhand wel uit. Alleen het branderige gevoel niet, dat bleef. En het borrelige, dát bleef ook. Alsof alles eruit was, behalve die capsule
Na twee uurtjes slapen ging het wel weer wat beter: branderig voelt het alleen nog maar als ik 'lucht moet verplaatsen' (hetgeen helaas wel weer redelijk vaak moet) en verder voel ik alleen nog maar een soort van brok in mijn keel, maar dan in mijn maag (zeg maar). Morgen neem ik 'm gewoon niet, ik voel me liever lusteloos als zó. Bovendien heb ik morgenmiddag een feestje: de reclame-campagne van het Buddy-netwerk wordt gepresenteerd en ik mag ook mee! Joy! Morgen dus even netwerken (én, hopelijk, plaatjes van de posters/boomerang-kaarten posten hier!), overmorgen de huisarts bellen. Ik snap niet waar die heftige reactie ineens vandaan komt...
Door!
Gisterochtend stapte ik op de tram; haartjes strak in het gareel, mooie kleertjes aan een een net make-upje op. Gewoon een sollicitatie, gewoon een leuke baan. Ik kwam er aan, meldde me bij de receptie, kreeg een bezoekerspas opgespeld. Mooi gebouw, interessante mensen om gade te slaan tot iemand me op zou komen halen. De liftdeuren gingen open, een jongen stapte naar buiten. Even knipperde ik met mijn ogen: als ik niet beter had geweten had ik gezworen dat hem kende, vanuit de vriendengroep, of misschien de kroeg. Een type dat ik waarschijnlijk moeiteloos mijn vriendengroep in zou kunnen schuiven. A perfect fit.
Al babbelend liepen we naar de plaats waar we wezen moesten, alwaar ik een érg fijn gesprek had met hem en zijn collega. Zijn collega, mogelijk in de toekomst één van mijn naaste collega's, deed me denken aan mijn collega nu. Iemand met wie ik veel deel, iemand met wie ik veel lol heb. Serieus, rustig, prettig. Het klikte meteen: het leek eigenlijk meer op een gezellige babbel als een sollicitatiegesprek en toen we eenmaal waren uitgepraat wist ik het zeker: dit was niet alleen gewóón een leuke baan, dit was een héle leuke baan! En ook nog eens een leuk bedrijf! Ik voelde me er meteen op mijn gemak, zag hoe de leuk twee collega's met elkaar omgingen, proefde de sfeer van het bedrijf en wist meteen zeker: híer zou ik wel willen werken. Héél graag zelfs!
Gisteravond, vanuit mijn werk naar de McDonalds in de stad. Wachten op Paul in de wind, hopen dat mijn haar niet te veel door de war wordt geblazen. Zo vanuit je werk naar een sollcitatiegesprek gaan is één ding, er volkomen verwaaid aankomen een ander. Nadat we gegeten hadden nog één dikke kus en een succes-wens van mijn lief. Naar binnen. Plaats nemen in een wacht-hoekje. Wachten. En wachten. En nog een beetje wachten. En dan: het gesprek. Een prettig gesprek, zeker. Praten over mijn werkverleden, opleidingen die ik heb gedaan, waar ik naartoe wil, wat ik leuk vind om te doen. Bespreken wat de functie waarvoor ik op gesprek uit was genodigd inhoud. Weten, dat mijn angsten niet ongegrond waren: in de plaats van de werkzaamheden als in de advertentie genoemd, gaat het hier eigenlijk om het verkopen van make-up. En crèmes. Leuk werk, zeker wel. Maar stiekum toch ook héél erg niet wat ik zoek.
Vanmorgen, op mijn werk, een telefoontje. Een uitnodiging. Een tweede gesprek, dinsdag om 16.00 uur. Voor de baan die ik zo heel graag hebben wil. Ik zal er zijn. En ik neem mijn breedste glimlach mee
Twee
Twee gesprekken op één dag. De baan waar ik veel van verwachtte spreekt me niet aan, de baan die me 'wel leuk' leek is geweldig! Morgen hoor ik of ik door ben naar de tweede ronde.. Spannend! (Sorry, even heel snel, want ik heb ee beetje hoofdpijn en wil héél graag mijn bedje in)
Nouja!
Dus dan zie je er tegenop. Eén specifieke kat met bakje in de keuken zien te houden, de andere twee poezels afleiden van dat eerste bakje en meekrijgen naar een andere plek om de twee andere bakjes neer te zetten. Dan óók nog die eerste kat opsluiten, waar eigenwijsjes zoals hij natuurlijk allerminst van gediend zijn..
Dus dan zet je dat eerste bakje neer. Je roept Max. Hij snapt 'm meteen en begint te eten uit het bakje in de keuken. Loki en Beertje staan ondertussen al op de goede plek, in de gang, op hún bakjes te wachten. Je geeft ook hen eten, draait Max nog even een kwartslag (zónder dat hij ook maar een mili-seconde ophoud met eten) zodat hij niet meer in de deuropening staat en doet de keukendeur dicht. Dan ga je aan je bureau zitten, verwachtend dat er élk moment een kat waanzinnig uit zijn dak zal gaan omdat hij de keuken niet meer uit kan. Je ziet al bijna de door de paniekende ADHD-kat veroorzaakte chaos van kapotgevallen mooie theepotjes, leeggerauste vensterbanken, verscheurde kookboeken en kastdeurtjes die nog aan één scharnier zachtjes heen-en-weer-wiebelen.. Maar er komt maar niets.
Je kijkt nog even om het hoekje bij de twee niet-opgesloten vreetzakjes, die keurig (en rústig!) de inhoud van hun bakje op aan het kauwen (wanneer was de laatste keer dat ik ze zag káuwen??) zijn. Je gaat maar weer zitten. Nog steeds geen cycloon-geluiden vanuit de keuken. Loki komt de kamer binnen en gaat zich, très relaxed, zitten wassen. Ik kijk om het hoekje en zie Beertje haar bakje uitlikken. Beide bakjes zijn leeg, beide katten zijn in opperste staat van relaxed-heid. En nog steeds geen kik van Max.
Voorzichtig maak je de keukendeur open. Ook het bakje van Max is leeg en schoongelikt. Max zit als een keurig modelpoesje bij de deur, te wachten tot 'ie weer opengaat. Als ik opzij ga zodat hij de keuken uit kan lopen wiegt* hij op zijn gemakje de gang op, gaat in zijn doosje zitten en wast zich. Geen blík naar de bakjes van zijn broer en zus. Tevreden rekt Max, mijn lieve kleine Maxje, zich uit en kijkt me aan. Ik geef hem een aai en hij spint.
Verdomd als het niet waar is.. Dan háál je ze uit elkaar, blijkt de grootste raddraaier er ogenschijnlijk nog het méést blij mee te zijn ook! Noujá!
*: Precíes zoals van die luie grote leeuwenmannen lopen.
Max = boos
Een tijdje terug, toen ik in anderhalve week tijd op twee verschillende weblogs over zware blaasproblemen bij twee totaal verschillende katten las, schrok ik wel een beetje. Zeker toen één van de twee arme drommels overleed en de ander nog een tijd lang vocht met medicijnen, catheters en véél stress werd ik een beetje bang. Ik had al wel eens vaker gehoord dat blaasgruis en aanverwante aandoeningen hét grote probleem zijn bij veel huiskatten en ik vroeg me dan ook af hoe je de kans hierop zo klein mogelijk kon maken (zoals het een goed obsessief kattenmama betaamt). Vlak hierna sprak ik een bekende, waarbij ik ineens bedacht dat zij wel 13 jaar lang dierenarts-assistente was geweest. Tijd voor een katten-babbel dus.
Dat gesprekje was behoorlijk leerzaam: het is belangrijk dat je katten 'droog voer' krijgen, terwijl 'nat voer' eigenlijk grotendeels is omdat ze dat erg lekker vinden. Op zich is er niets mis mee om ze óók nat voer te geven want op die manier krijgen ze ook vocht binnen*, maar dan is het wel belangrijk ervoor te zorgen dat ze blikjes of maaltijdzakjes krijgen van góede kwaliteit. Ook handig: de kattenbak zo aantrekkelijk mogelijk maken. Hoe vaker ze hun blaas legen, hoe minder kans op gruis ze hebben. Aha. Ik besprak het één en ander met Paul en we kwamen tot de conclusie, dat we het allemaal ietsjes anders zouden gaan doen. Voortaan mínder voer uit blik zodat ze niet te dik worden, maar dan werd wel het eigen-merk-voedsel van het menu geschrapt. Daarnaast hebben we na wat experimenten gekozen voor duurder kattengrit, dat veel minder stuift en geurtjes beter tegen gaat. Goede combi, vonden wij.
De katten waren het er echter een stúk minder mee eens: 25 gram minder blikvoer per kat per dag viel niet in goede aarde en mijn popjes waren dan ook not amused. Na een weekje of 3 (zucht) was het ergste echter voorbij en leken ze er goeddeels in te berusten dat er nu eenmaal minder vlees op het menu stond. Er worden meer brokjes gegeten en blikvoer blijft niet langer staan**. Nouja. Goeddeels dus. Want Max, die trekt het allemaal nog stééds niet zo. Sinds we dus een maandje of 4 geleden begonnen met het aangepaste dieet laat Max zich tijdens het eten van zijn slechtste kant zien: hij is de baas en dat zullen ze merken ook! Wanneer de bakjes gevuld zijn verandert hij tegenwoordig dus in een hard grommend monster, dat angstaanjagend luidruchtig, met hoge rug en veel machtsvertoon eten uit de bakjes van de andere 2 katten gaat lopen jatten op het moment dat zíjn bakje leeg is. En dat gaat nogal vlug, want Max stofzuigert de hele boel ongeveer 2 x zo snel naar binnen als Beertje en Loki. Over het algemeen is Beertje de klos: zij is de laagste in rangorde en is dus erg bang wanneer Max zijn dictators-pet op zet: met angstige ogen gaat ze in een hoekje zitten en durft ze niet meer in de buurt van de bakjes te komen (of zelfs maar langs te lopen) tot Max weg is.
Maarja, Beertje begint zo onderhand haar eigen tactiek te ontwikkelen: die gaat gewoon óók steeds sneller eten. En zo kon het dus dat vandaag, anders dan anders, Beertjes bakje al leeg was toen Max op hol sloeg. En toen was Loki de lul. Helaas voor Max echter, trekt Loki zich doorgaans geen jota aan van Max' machtsvertoon een eet onbezorgd verder alsof hij niet eens in de gáten heeft dat Max raar doet. Dus wat doet een hebberige Max dan? Loki bij zijn bakje weg slaan en met nóg meer machtsvertoon en nóg meer gegrom het eten van Loki wegschranzen. Heel sneu: nu zaten er dus twéé zielige katjes in een hoekje op de gang, angstig te kijken naar hoe Max zich gedroeg als een debiel. Ik wás de laatste tijd al flink politie-agentje aan het spelen, maar nu ben ik het al helemáál beu: dit gaat niet meer.
En hoewel ik het dus héél spijtig vind en er helemaal niet gelukkig van word gaat er per morgen dus weer een nieuwe regel in werking: ingaande 15 januari 2008 eet Max in de keuken, met de deur dicht. Loki en Beertje kunnen dan op hun gemakje, zónder stress, hun vleesje naar binnen werken op het gebruikelijke plekje in de gang. Want eten alsof je leven ervanaf hangt voordat je volledig over de zeik gewerkt wordt door een angstaanjagende dief, daar zou ik ook niet zo blij van worden..
Vreemd genoeg is verder alles wel pais en vree: wanneer er geen eet-rituelen in de weg zitten slapen ze gezellig per twee bij elkaar en nog geen half uur na het eet-incident van vanavond zaten Max en Loki elkaar alweer allerschattigst te wassen
*: Katten zijn van origine woestijndieren en drinken dus erg weinig. Hun systeem is erop 'gebouwd' vocht te onttrekken aan het vlees dat zij eten.
**: Hét teken aan de wand dat je ze te veel blikvoer geeft: als ze het niet in één keer op krijgen.
And the winner is...
Jaja, we hadden het moeilijk, en ja, het kostte tijd. Uit de vele honderden inzendingen () van onze grote kerstkaartencompetitie 2007/2008 moesten wij de leukste kiezen. Het was zelfs zó moeilijk dat wij, de jury, uiteindelijk hebben besloten niet één, maar een viertal prijswinnaars te benoemen! Wij geven weg: de eerste, tweede, derde prijs én een troostprijs..
And now the moment you've all been waiting for! The winner is..
*insert tromgeroffel here*
(En dan natuurlijk nog wat méér tromgeroffel:)
Ivo!
Onze vriend Ivo verdiende zijn eerste plaats met deze creatie:
Ivo heeft ons prijzenpakket XL gewonnen, van harte gefeliciteerd!
Dan is het nu tijd voor de overige deelnemers de vingers te kruisen, de ogen toe te knijpen en héél hard te zweten voor de aankondiging van de winnaar van de tweede prijs.. En dat ís.. (Nouja, zíjn)..
Martine en Steven
met hun charmante creatie:
Gefeliciteerd met jullie prijzenpakket L!
Maar vlak ook de derde prijs niet uit, terecht verdiend door de originele inzending van Cornelis!
Cornelis, jij wint ons prijzenpakket M! Van harte!
And last but not least, we present de liefste inzending van het stel, de inzending van Erica, welke wij té leuk vonden om onbeprijsd naast ons neer te leggen:
Ook jij, lieve Erica, van harte gefeliciteerd met je prijzenpakket S!
De feestcomissie dankt iedereen voor de geweldige inzendingen en bonte uitingen van creativiteit en wenst allen een prettige voortzetting van het weekend. Tot ziens!
Noot voor de winnaars: er zal binnen een week contact met jullie worden opgenomen m.b.t. de verzendingen van jullie prijzen. Nog éven geduld, er wordt hard aan gewerkt!
Cadeau'tje
Ik ben niet zo'n hele erge sieraden-fan. Wanneer ik een juwelier voorbij loop voel ik geen dringende behoefte om een blik de etalage in te werpen, laat stáán te stoppen om te kijken. Veel vrouwen wel, maar ik niet. Ik koop zelden of nooit sieraden en de spulletjes díe ik heb, hebben bijna allemaal een betekenis. Ik heb ook niet, zoals bijvoorbeeld mijn collega, een aantal kettingen om te kunnen wisselen, ik heb er één. Nouja, sinds ik óók nog een ketting voor onze bruiloft kocht twee. Eén gewone, één nette. Het is niet, dat ik sieraden niet leuk vind ofzo, maar tja.. Ik weet het niet, de ringen, oorbellen en kettingen die ik heb vind ik wel genoeg, ofzo.
Tóch ben ik vandeweek stout geweest. Ik heb een cadeau voor mezelf gekocht. Ookal vind ik de vier ringen die ik draag meer dan genoeg, ik heb een nieuwe ring besteld. Die op het plaatje, om precies te zijn. Eén van de ringen die ik nu draag zal ik ervoor af doen. Die draag ik al 11 jaar elke dag en ik ben erop uitgekeken. En al is dat niet eens de reden dát ik die nieuwe ring wilde (dat was gewoon een kwestie van de verleiding niet kunnen weerstaan), ik ben er wel erg mee in mijn nopjes. Ik hou nu eenmaal van steentjes en glitters. En nouja, dat Paul 'm absoluut oer-lelijk vind.. Dat is niet mijn probleem
YAY!
Ik! Dáár! Op gesprek! Komende donderdag!! 
Cocooning
Paul's wekker gaat niet meer. Al heel lang niet, besef ik me wazig. "Je wekker is uit." meld ik hem. "Mjah, ik moet eruit" zegt hij en komt met merkbare tegenzin overeind. Ik hoor hem naar het toilet gaan, ik hoor hem douchen. Even wat getik op een toetsenbord, het gerommel van een bord, een mes en plastic boterhamzakjes in de keuken. Ik ben klaarwakker. Ik pak mijn DS en speel wat. Paul komt me gedag zeggen, geeft me een kus. Ik leg de Nintendo weg, pak mijn boek. Lees het uit.
Ik kijk om me heen. Ik wil er éigenlijk nog niet uit, maar ik ben al zo wakker. Ik zie Max en Loki tegen elkaar aan liggen bij mijn benen, hun vaste plekje. Lekker warm. Lief. Ik draai iets meer als een kwartslag in bed, zodat niet meer mijn benen, maar mijn bovenlijf bij hun warme lijfjes ligt. Ik schik mezelf nog wat onder de dekens, kruip tegen ze aan. Ik aai ze een beetje en een luid gespin stijgt op uit het blije hoopje kat in mijn armen. Mijn gedachten zweven over de wereld, alle kanten uit. Maar ook dichtbij. In de verte hoor ik de wakkere wereld, met auto's en glazenwassers. Maar in mijn wereld zijn wolken, sterren, dromen en katten. Af en toe staan Max en Loki op en gaan anders liggen. Maar altijd in mijn armen. Als Max terugkomt nadat hij even brokjes is gaan eten is hij wel 5 minuten heen en weer aan het lopen en aan het mekkeren: Loki heeft het beste plekje tegen mij aan ingenomen. Loki's oude plekje vind hij niet goed genoeg, hij wil dat Loki opzij gaat. In de verte zoeken ze het zelf maar uit. Ik doe niets.
Pas om half één, als de bel gaat omdat de postbode een pakje komt brengen, komen wij uit ons coconnetje. Uitgerust en opgeladen.
Wat is mijn wereld toch fijn, als ik vrij ben..
Vervélend!
Nou.. Ok.
Nog eentje dan.
Daarná hou ik op.
Echt.
Pfff..
Hum..
Nou, ok..
Nog ééntje dan!
(*Burp!*)
En nu.. Zijn alle witte op, én alle oranje! 
(Zucht, jaja, ok.. En de gele ook, dus.)
Leeg en schoon
Na dagen van uitstellen werd het vandaag toch écht eens tijd: de vakantie is bijna voorbij en het huis moest maar weer eens op orde. Omdat de eerste kerstbomen-ophaal in het nieuwe jaar pas weer op 7 januari zou gaan komen hadden we absoluut geen haast met het aftuigen van de kerstboom, maar vandaag was ik het toch écht heel erg zat. Eerst dus naar de supermarkt voor de weekboodschappen, even iets langsbrengen bij mijn ouders en vervolgens: weg met die zooi.
Ik vind het altijd weer een bijzondere gewaarwording dat ik, net als de meeste andere mensen geloof ik, blíj ben als het allemaal weer weg is, terwijl het nog maar een week of twee geleden is dat 'die troep' verheugd uit de kelder werd gesleurd en vol liefde door het huis werd verspreid. Maar alas, het donkere vacuüm dat januari heet is nu toch echt gekomen, dus ons huis is nu weer lekker kaal en schoon. Op de één of andere manier voelt mijn huis nooit écht opgeruimd en schoon met zo'n naaldenverspreidend stuk kattenspeelgoed in de kamer.. Nu rest mij nog één weekend van schoorvoetend niet toe willen geven dat het allemaal alweer voorbij is, wanhopig proberen de vakantie in mijn hoofd vast te houden terwijl de plicht alweer confronterend dicht in de buurt komt en terugdenken aan een fantastische december en een heerlijke 14 dagen van vakantie, waarin ik mezelf op alle mogelijke manieren heb laten gaan en er met volle teugen van heb genoten.
Dronken thuiskomen van feestjes, cadeau'tjes voor iedereen kopen, een feestdiner voorbereiden en met loved ones opsmikkelen, naar de dierentuin gaan, uitslapen, rustigaan doen terwijl je best nog veel te doen hebt.. Het zit er weer op. De blik gaat vooruit. Op naar het nieuwe jaar!
Nouja.. Nog één weekendje dan
Ziekjes zijn en theetje drinken
Al sinds ik op mezelf woon doe ik eraan mee. Ik knip ze trouw uit, stop ze in een speciaal blikje en ééns in de zoveel tijd tel ik ze en maak ik er bundeltjes van. Vreemd, daar ik het meestal onzin vind om punten te sparen, maar DE-punten, daar heb ik om de één of andere reden nooit omheen gekund. Misschien omdat het zo'n tijdloos systeem is. Misschien, omdat ze bij tijd en wijle zúlke grappige spulletjes in hun winkel hebben. Misschien, omdat ze er tóch op zitten en het een kleine moeite is. Ik weet het niet. Feit is in elk geval dat ik ze al spaar sinds jaar en dag.
En ja, toegegeven, ik heb hulp: mijn moeder spaart ze niet en schuift ze dus allemaal naar mij door en alle DE-punten die we op het werk hebben worden netjes verdeeld tussen mij en mijn collega. Maar dan nog: om er iets mee te kunnen moet je toch flinke aantallen van die briefjes bij elkaar sparen, dus vandaar dat ik ze al jaren trouw spaar en bundel, maar er nooit echt iets mee doe.
Maar dan ben je lid van de DE-nieuwsbrief, hetgeen inhoud dat je ééns in het jaar het nieuwe cadeau-boekje in de digitale brievenbus vind. Meestal blader ik 'm even vluchtig door, denk ik bij mezelf "oh, dat duurt nog wel een tijdje" en gooi 'm weg. Maar! Nu! Ik bladerde door het boekje voor 2008 en wist spontaan waarom ik al die jaren al hersenloos al die punten in dat blikje had lopen proppen: de mooiste, stoerste, liefste, grappigste en op een prachtige manier kitscherigste theepot die ik ooit heb gezien stond erin; ik was op slag helemaal weg van dat ding. Nu heb ik al jaren ergens in mijn achterhoofd de missie om ooit nog eens ergens een hippe theepot te scoren, maar tot op heden vond ik alles dat ik tegenkwam maar stom. Maar hoera ende hoezee: wie een missie bewaart, die heeft wat. Natuurlijk had ik nog niet voldoende punten*, maar hoera voor het DE-systeem: ik hoefde relatief niet eens zo veel bij te betalen om 'm in de kast te kunnen zetten.
Dus wat doe je dan, op je vrije dag, terwijl je toch al met veel snot, traan-ogen en keelpijn door het leven gaat en dus thee-grootverbruiker in het kwadraat bent? Naar de DE-winkel rennen met je blikje en je pinpas, het betreffende theepotje uit het rekje graaien, er en passant nog even twee aller-schattigste bijpassende mokjes bij in het mandje te proppen en toch éindelijk eens dat theetipje dat je je al jaren voornam eens te gaan kopen uitzoeken, naar de kassa hollen en gelukzalig met je aankopen naar huis zwieren.
Waar een zwaar ontstemde man ziek aan het wezen was, trouwens, want buiten het feit dat hij ziek is om vind hij mijn überschattige nieuwe theepot zo ongeveer het lelijkste dat hij ooit heeft gezien. Dus. Maarja, ík ben er happy-happy-joy-joy mee. En het is toch geen ding dat dag en nacht op tafel staat, dus hij kan het aan. Hoop ik. Nouja.. Ik heb in elk geval metéén weer een project geadopteerd: nu, met mijn nieuwe naaimachine, moet het niet al te moeilijk zijn er een hippe theemuts bij te maken
Maarehm.. Mooi zijn ze, hè??
*: Hell, ik ben pas 28, dus dat bestáát niet, de gemiddelde persoon die daar iets op punten komt kopen is boven de 50, heeft in de helft van alle gevallen een wandelstok of rollator en maakt onder het tellen van de punten het liefst een praatje met de verkoopster over hoe ze al haar hele leven voor deze thermoskan gespaard heeft
"Go dance with your crazy wife!"
Het is maar goed dat ik tóch naar ons oud- en nieuw-feestje ben gegaan, want anders had ik een BRILJANT feest gemist. Wat was het leuk! Ik heb me kostelijk vermaakt met leuke muziek, geweldige mensen en veel glitter (het thema was 'zilver'). Helaas zou ik ik niet zijn als ik mezelf op zo'n feest niet even flink pijn zou doen en mezelf daarbij gigantisch voor schut zou zetten, maarja..
Het was even na twaalven en iedereen ging naar buiten om vuurwerk af te steken en te kijken. Omdat mijn jas achter de bar lag en ik dus helemaal naar achteren moest om 'm te pakken ging ik als één van de laatsten buiten en daardoor kon het, dat er al een heel volk in en om de deuropening stond. Mensen ontwijkend worstelde ik me dus een weg naar buiten en nét op het punt waar niet zo veel mensen meer stonden gebeurde het: ík liep rechtdoor, maar de grond niet. Er zat namelijk een soort van bordestrapje van twee treden onder de deur, die ik natuurlijk hardstikke niet gezien had.
Dus ja hoor, daar ging ik: bij de eerste trede viel ik zijwaarts en bij het verstappen bleek er nog een tweede trede te zijn, waarvanaf ik achterover klapte, plat op mijn kont en Jan-Huigen-in-de-Ton-style met mijn benen de lucht in. Het ergste vond ik eigenlijk nog de medelijdende blikken van al die mensen om me heen; er stond nauwelijks iemand die ik kende en de blik in al die ogen zei hetzelfde: "Ach, kijk dat arme kind toch, het is amper 12 uur en ze is nú al kassielam."
ALSOF IK ALCOHOL NODIG HEB OM VAN EEN TRAPJE TE PLEUREN! Dat kan ik perfectly well on my own, thank you very much.. De rest van de avond heb ik er overigens niet al te veel last van gehad: het deed best pijn, maar ik heb de rest van de avond vooral blij dansend, springend, lachend en kletsend met bekenden én vreemden doorgebracht (de topictitel slaat op iets dat een tijdelijk op bezoek zijnde Indische vriend van vrienden meermaals tegen Paul riep, omdat hij mij zo vreselijk grappig vond). MAAR. Toen. Naar huis fietsen. Zadel. AU!
Nu loop ik dus al 2 dagen rond als een oud wijf. Als ik sta en moet gaan zitten of vice versa, als ik moet bukken om iets op te rapen (hurken gaat niet) moet ik dat héél. Erg. Tergend. Langzaam doen..
Charmante actie dus weer...
Een beter begin van het nieuwe jaar kan ik me dan ook niet wensen, waardoor ik dus reden te meer heb om jullie allemaal nogmaals een gelukkig nieuwjaar toe te wensen, met daarbij één kleine kanttekening: wees dit jaar alsjeblieft slimmer als een Annibal en kijk alsjeblieft een beetje uit waar je loopt
