Over het heden en de toekomst
(en het onlosmakelijke verleden)
Elk jaar vind ik het weer een bijzonder moment: oudejaarsdag. Ergens in mij roept een stemmetje, dat het allemaal niet zo heel spannend is en eigenlijk stélt het natuurlijk ook niet zo heel veel voor, maar toch.. De symboliek grijpt me, elk jaar weer. Het idee een jaar af te sluiten, een lei schoon te vegen en opnieuw te kunnen beginnen, terug te blikken op een hapklare brok herinneringen en gebeurtenissen, netjes afgeschermd tussen twee exacte genzen in de tijd. Eén jaar. Bijzonder. Een grens is wat je er zelf van maakt. Zelfs in tijd.
Als ik achterom kijk zie ik waar ik vandaan kom: een moeizame, niet altijd even gelukkige jeugd. Ouders met problemen zó groot, dat ik me nu nog stééds afvraag hoe ze het in Godsnaam gerooid hebben in die tijd. De tranen van mijn moeder om 12 uur 's-nachts, terwijl de rest van de wereld uitbarstte in vuurwerk, zoenen en gelach. Via mijn moeilijke eerste stappen op het pad dat ik zélf in ben geslagen, los van ouders en broer, naar de plek waar ik nu ben: comfortabel, warm en gelukkig. Natuurlijk, met problemen, zoals bij ieder ander. Maar in een huis vol liefde en vertrouwen. Deze plek is mijn nu en ik hoop deze plek nog lang mijn thuis te mogen noemen. Daarmee verstel ik mijn blik vooruit, naar de toekomst. Die is vaag, zoals bij ieder ander. Maar meer dan ooit tevoren zie ik lijnen, die zich aftekenen. Weten wat je wil, terwijl je op een kruispunt staat. Het pad dat je gaat kiezen is helder. Wat er vérder allemaal op dat pad ligt, dat weet je nóóit, maar het is fijn een rode draad te hebben gevonden, na zo veel jaren vol twijfel.
Tweeduizendzeven is bijna ten einde. Het jaar van gemengde gevoelens, het jaar van hoge pieken en diepe dalen. Het zal voor altijd het jaar zijn dat ik mijn burn-out overwon, mezelf leerde kennen, mijn recht behaalde tegen onterechte beschuldigingen van een onbekende en vooral natuurlijk ook, het jaar dat ik trouwde. Een dag, waarvan de herinnering mijn hart voor altijd zal verwarmen.. Vanavond zal ik met mijn vrienden vieren dat 2007 tóch wel een mooi jaar was. Vanavond zal ik ook met mijn vrienden vieren, dat 2008 een mooi jaar zal worden. Want wat er ook gebeurt, een nieuw jaar dat begint met een feestje is áltijd goed 
Een prettige jaarwisseling en een ontzettend gelukkig nieuwjaar, allemaal..
Op de foto: Paul en ik vonden in de bibliotheek van mijn oude middelbare school toevallig (?) mijn jaarboek en namen onverwachts een kijkje in mijn verleden..
Verdikkie!
En hoe lang je het dan ook uit weet te stellen, hoe ver je het ook voor je uit weet te schuiven, er komt een dag dat dat niet meer lukt. Helaas is die dag voor mij nu aangebroken, de dag vóór oud en nieuw, hetgeen mij natuurlijk niet bepaald lekker uitkomt. Maarja, ik heb er vandaag toch maar echt aan toegegeven en zal morgen op de dag zéker ook heel rustigaan doen, in de hoop dat ik morgenavond niet meer ziek zal zijn en tóch nog even een uurtje of wat op ons oud-en-nieuwfeestje kan gaan kijken..
Helaas hield ik het gisteren ook op Jordy's verjaardagsfeestje niet zo lang uit, ookal zag ik oude vrienden terug die ik al 4 jaar niet had gezien, ik stond te tollen op mijn benen en ben toch maar naar huis gegaan 
Ja mama en papa, ik zal oppassen.. Als het niet lukt dan lukt het niet, maar probéren mag, toch?
Anders
Vandaag was gewoon een gewoon dagje, maar tóch een beetje anders dan anders. Er gebeurden allemaal van die kleine, rare dingetjes die mijn dag helemaal blij maakten! Zo hebben we hele hippe filmpjes gemaakt voor ons oud-en-nieuw-feest (Paul is de VJ), kwamen we een groepje mensen tegen die gratis knuffels uitdeelden (die we op ons filmpje hebben laten zwaaien omdat we te druk waren met filmen om te knuffelen, maar gelukkig kwamen we ze nog een tweede keer tegen zodat we uiteindelijk tóch nog onze knuffel mochten ); werden we door de beveiliging aangesproken in de tramtunnel omdat we daar niet mochten eten en hebben we vervolgens al kletsend met de security over Paul's camera-constructie (2 aan een grote stok ge-duckt-tape-te telefoons) tóch onze patatjes opgegeten en moesten we op de terugweg ergens halverwege de tram uit omdat er iets aan de hand was, waarna we besloten te gaan lopen, om vervolgens bij de volgende halte ónze tram weer tegen te komen waarbij de chauffeur omriep dat we wel weer in mochten stappen omdat "de situatie alweer voorbij was". Grappig, om te zien hoe een hele tram schoorvoetend leegstroomt, een hele zooi van die schoorvoetende mensen gaat lopen en vervolgens bij de volgende halte net zo hard diezelfde tram weer inspringt. Ik verdenk de overheid (of Veilig Eten Nederland, ofzo) ervan een offensief te zijn begonnen om mensen meer te laten bewegen
Verder slaagde ik vandaag voor deel 1 van de Doctor Snuggles-DVD-reeks, zodat ik ze nu alle drie heb, vond ik de nog ontbrekende zaken voor mijn outfit voor het komende oud- en nieuwfeest (thema: zilver, logischerwijs ga ik dus als.. Piraat! 
) én... Mijn man verraste me met een geweldig cadeau: een prachtig Hello Kitty-horloge* dat ik heel graag wilde hebben! Ik hou eigenlijk niet zo heel erg van sieraden, dus het was bijzonder voor hem mij een heus sieraad-achtig ietsje cadeau te kunnen geven. Hoera voor mega-dunne polsen dus, want het is éigenijk een kinderhorloge.. Ik ben er zó stoer mee!! Ohja, waar we ook nog glansrijk voor slaagden: een derde Wiimote, zodat we nu met 3 personen tegelijk met onze Wii kunnen spelen. Fijn, want ze schijnen overal mega-uitverkocht te zijn.
Dan gaan we zo op de verjaardag van mijn goede vriend Jordy aan en dat gaat vast heel gezellig worden.. Ciao!
*: Die op het plaatje, maar dan in het blauw
Over kerst
(en aanverwante dagen)
Wat hebben wíj het fijn gehad zeg, deze kerst. Op kerstavond kropen we tegen elkaar op de bank en keken we een paar episodes van Lost (de laatste 2 die we hadden!). Buiten nog wat laatste voorbereidingen voor de eerste kerstdag deden we het lekker rustigaan en hadden we het saampjes érg gezellig. Op eerste kerstdag zette het feest zich geweldig voort; mijn ouders, Paul's ouders, mijn schoonzus Suus en mijn broer Wim kwamen bij ons langs en het was vreselijk gezellig. Zonder dat de rest dat wist zorgden wij stiekum voor kleine kerstcadeau'tjes (er was afgesproken hier niet aan te doen), omdat het ons zo leuk leek om voor iedereen iets onder de boom te hebben. Zonder dat wij dit hadden gepland kreeg iedereen een cadeau'tje met jeugdsentiment: voor Wim vonden we een DVD van Tom & Jerry en eentje van Foofur, voor Suus kochten we DVD's van Ti-Ta-Tovenaar, voor mijn ouders maakte Paul een DVD met alle shows en alle liedjes van Neerlands Hoop in Bange Dagen, Paul's ouders kregen een CD-rom met foto's van een fietstocht die wij een paar jaar terug door Den Haag maakten langs allerlei plekjes uit hun jeugd, Paul kreeg het aller-eerste (DOS!)spel van GTA en voor mij lagen er DVD's van Dr. Snuggles onder de kerstboom. Leuk!
Nadat we met iedereen hadden bijgekletst en cadeau's hadden gegeven werd het zo langzaamaan tijd om te gaan eten en gelukkig viel het diner dat wij voorbereid hadden in goede aarde; er werd gesmuld van de carpaccio, de zalmfilet en het toetje (en tevens de reden dat ik ruim 3 dagen nodig had voor de voorbereidingen):
Ik zeg het niet snel als perfectionist zijnde, maar ik was stiekum best een beetje trots op het applaus dat ik voor mijn kersttaart in ontvangst mocht nemen, want mijn taart was best aardig gelukt 
Op 2e kerstdag bleek ons plan om de trein naar Emmen te pakken om een bezoekje te brengen aan de dierentuin hopeloos te zijn: we versliepen ons gigantisch en we hadden eigenlijk veel meer zin in een rustig dagje om bij te komen van de drukke eerste kerstdag. We besloten de dierentuin dan ook een dagje op te schuiven en maakten van gisteren onze on-officiële 2e kerstdag. We hadden het vreselijk naar ons zin en waar ik persoonlijk érg gelukkig van werd, was dat ik de spiegelreflexcamera met toebehoren van Wim mee had, omdat hij zo lief was om die aan mij uit te lenen. Geweldig om er gewoon eens een beetje mee te kunnen rotzooien en spelenderwijs beetje bij beetje weer wat meer over een spiegelreflex te leren. Het had trouwens nog wel wat bijzondere bij-effecten, die DSLR: het blijkt dat als je als vrouw met een gigantische lens* aan je camera rondloopt, er een hoop mannen met spiegelreflex-camera's zijn die klaarblijkelijk bang zijn dat je dan een grotere piemel hebt als zij en daar bloedsjachrijnig van worden. Ofzo. Want jemig, wat kreeg ik een vreselijke blikken toegeworpen toen ik met Wim's mooiste lens* op de camera plaatjes aan het schieten was, zeg! Als blikken hadden kunnen doden..
Een andere onprettige bijkomstigheid was, dat er een aantal keren mensen zagen dat ik een foto van iets wilde gaan maken, op het laatste moment tussen mij en mijn onderwerp sprongen/renden om er vervolgens zélf een foto van te gaan maken. Zwaar irritant, als jij net enige tijd bezig bent geweest met het instellen van je camera. Gelukkig waren er ook mensen die het wél heel leuk vonden dat ik zo veel moeite deed om mooie foto's te maken: een vrijwilliger van de dierentuin die er op zijn vrije dagje gezellig met zijn vrouw aan het wandelen was wees me de beste plekjes om foto's te maken, gaf me een aantal tips over het vinden van de kolibrie in de vlindertuin en vertelde nog eens een heleboel over de tijgers, waar we op dat moment stonden. Geweldig! Dankzij deze meneer heb ik een best aardige foto van de kolibrie kunnen maken én weet ik dat het waarschijnlijk erg interessant zal zijn om komend voorjaar opnieuw een bezoekje aan deze dierentuin te brengen. De foto's zijn alleen nog niet klaar, dus daar moeten jullie nog eventjes op wachten..
Gisteravond was het feest pas écht compleet toen mijn vriendinnetje Eefke en haar lief Maurice spontaan even langskwamen. Wij met z'n viertjes hebben op de één of andere manier een érg leuke 'klik', waardoor we gisteren heel veel en heel hard hebben gelachen..
Helaas is het niet alléén maar geweldig nieuws voor deze afgelopen dagen: de dag voor kerst begon mijn keel een beetje te zeuren en sinds gisteren is het redelijk veilig om te melden dat ik, voor de dérde keer dit jaar, weer een keelontsteking te pakken heb. Gelukkig was mijn huisarts de laatste keer zo pro-actief om me extra gorgel-medicijntjes mee te geven "voor als het weer terugkwam", dus ik ben maar weer aan het gorgelen geslagen..
En dan tot slot nog één klein-maar-heel-groot-pro-actiefje van mij: door doortastend op te treden toen ik zag dat een vriend van ons bezig is met een reclame-campagne voor zijn gitaarmerk heb ik voor eind januari opnieuw een flinke visagie-klus in de wacht gesleept. Het is de bedoeling dat er in twee dagen tijd 39 modellen worden gefotografeerd. Ik ben wel érg blij dat ik er als visagiste niet alleen voor zal staan, al zal het alsnog wel flink aanpoten worden. Maar.. Ik heb er nú al zin in!!
*: Objectief, eigenlijk.
Fijne kerstdagen!
Ik wens jullie allemaal een briljant kerstfeest vol liefde en geluk. Wat je ook eet, geeft (of niet) of doet, samen zijn met de mensen die je dierbaar zijn is een feest op zich..
N.B.: Mocht je in de knutsel-mood zijn, knutsel dan je mooiste Loki en mail 'm naar ons terug, wie weet win je de prijs! (Ja, het is een échte wedstrijd!)
Over slinger, ovenwanten
en fikkende billen
Het ging echt ontzettend per ongeluk. En ookal moet je zoiets niet al te vaak doen, stiekum was het maar ál te leuk. Gisteren vierden we uitbundig dat onze vriendin Iraas jarig was en om al die winterse kou een avondje te vergeten maakte zij er een zomer-feestje van: de verwarming op overdrive, overal hawaii-patroontjes, een blij zomerjurkje en sangria.
Wij hingen onze blije hawaii-slingertjes om en feestten mee; zoals je misschien al in de vorige zin was opgevallen was het feestgedruis van iets voorzien waar onze lieve Annibal moeilijk haar tengeltjes vandaan kan houden.. Juist, sangria dus. Omdat er ook bier in overvloed aanwezig was was ook Paul prima in zijn element en het was ontzéttend gezellig. Voor we het wisten was het al kwart over vier en begrepen ik en Paul elkaar zonder woorden: tijd om af te taaien (of misschien kwam het doordat de overige 4 overgebleven feestvierders aanstalten maakten om weg te gaan? ). We wisten het natuurlijk al wel een beetje, maar eenmaal buitengekomen kwamen we er pas écht achter hoe dronken we precies waren. Erg dronken, zeg maar. We fietsten dan ook al slingerend naar huis en toen we rond vijven ons huis binnenstrompelden was ik amper nog in staat mijn tanden te poetsen en vanmorgen vertelde Paul me, dat hij zelfs in de gang was gaan liggen, omdat hij het een prima plan vond om daar te gaan slapen (met zijn jas nog aan). Gelukkig bleek de grond toch bést nog hard te zijn, zodat hij toch ook nog de moeite heeft genomen in bed te kruipen..
Toen ik vanmorgen dan ook fenomenaal vroeg (kwart voor 10 in de ochtend,nog geen 5 uur nadat ik mijn bed in was gegaan) weer wakker werd herinnerden niet alleen de op de grond geworpen hawaii-slingers aan mijn alcohol-inname van de avond ervoor.. Eigenlijk was ik stiekum nog stééds een beetje lam 
Woops.. Daarbij moet ik het misschien maar niet eens hebben over Paul's kater; zíjn wereld hield pas op met draaien toen hij van half twee tot 3 had geslapen bij Mémé thuis, waar we waren om de katten van ons vakantievierende vriendinnetje te knuffelen, eten te geven en bij één van hen een pil naar binnen te duwen. Paul had overigens wél gewoon zijn 8 uurtjes slaap gehad..
***********
Sinds wij hier wonen ben ik al dólgelukkig met mijn prachtige oven. Hij zit iets lager als ooghoogte (handig! Ik hoef nooit te bukken!), doet zijn werk perfect en hij staat ook nog eens mooi in onze keuken. Hij heeft slechts één euvel: Het verwarmingselement zit nét iets lager dan de rand van de oven-deur (ofzo?), waardoor ik me met enige regelmaat brand. Ik denk er immers nooit aan dat er nog iets heel heets onder de rand van de deur uit steekt. Vorige week was het, zoals ik al had geschreven, weer feest en brandde ik één van mijn vingers dus flink. De brandblaar ging meteen bij het klussen al stuk en sindsdien is het gaan ontsteken. Hierom heb ik me per direct ingaand voorgenomen dat ik nóóit meer iets met de oven ga doen zonder ovenwant. Ben ik ook weer van die schroeilucht in huis af, dacht ik.
Dácht ik dus, want Loki dacht daar anders over: die duwde daarstraks nietsvermoedend zijn kont in een kaars (kerstig he?) waarna ik vervolgens een flinke vlam van zijn achterwerk af zag komen. Ik schrok me wild! Van schrik riep ik heel hard "Verdorie, Loki!!" waardoor hij natuurlijk metéén dacht dat hij iets stouts deed. En tja, die gedachtengang werd natuurlijk alleen nog maar versterkt doordat ik hem als een debiel op zijn kont begon te slaan.. Het arme beest rende in paniek weg zonder ook maar een moment in de gaten te hebben dat hij in de fik stond en gelukkig was mijn snelle reaktie voldoende: tegen de tijd dat hij de grond raakte was zijn behind weer vuur-vrij. Ik ben vreselijk dankbaar dat hij zich niet heeft bezeerd, alleen die lúcht die nog een uur in het huis hing .. Bah! Wederom dus het bewijs: mijn katten en kaarsen gaan niet goed samen. Dit stelt overigens de opmerking die mijn vader wel eens maakt als hij héél heet eet in een heel ander perspectief: Pap, voortaan moet u maar niet meer zeggen dat de vlammen u uit uw hol slaan, haha!
************
Een ander hoogtepunt van vandaag vond ik toch wel de komst van de meneer van de Albert, die drie keer op een neer moest lopen om onze partij kerstboodschappen binnen te brengen. Let our happy hollidays begin!
Afspraakje
Vandaag heb ik een afspraakje gemaakt. Terwijl wij met onze vrienden Kirsten en Dennis over het strand wandelden bedachten ik en Kirsten hoe leuk het zou zijn om samen eens een weekendje weg te gaan. Dus gaan ik en Kirsten het eerste weekend van mei saampjes naar Berlijn. En de mannen? Die gaan samen wel Wii-en, ofzo
En het strand? Dat was genieten geblazen, met weinig wind, een héél blij hondje (Kirsten en Dennis hebben een pup van iets meer dan een half jaar oud) én een prachtige zonsondergang:
Footoowtjes
Het was alweer eventjes geleden dat ik gewoon zomaar even mijn camera pakte en ermee ging spelen. De laatste tijd heb ik een druk schema gehad en op de schaarse momenten dat ik wél even tijd had zat het weer (qua licht) niet echt mee. Ik riep al wel een aantal keren dat ik graag weer eens een 'sessie' met mijn 3 favoriete fotomodellen zou willen doen, maarja, wat niet gaat..
Gisteren werd me plots echter een buitenkansje in de schoot geworpen: mijn 3 lieve poezels lagen met z'n drietjes lui tegen elkaar aan op bed. Is het sowieso al een zeldzaamheid om deze 3 alledrie tegelijk voor je lens te krijgen, nu lagen ze ook nog eens in het zonnetje. En zelfs toen ik voorzichtig mijn camera tevoorschijn haalde begonnen ze niet spontaan te bewegen als debielen, maar bleven ze gewoon schattig liggen. Sterker nog: Loki ging zelfs nog heel eventjes bij Max sabbelen*, iets dat normaal alleen maar gebeurt als ik zelf ook in bed lig! Kortom: ik ben nu dus de trotse bezitster van een aantal geweldige nieuwe foto's van mijn katten, waarbij er zelfs een paar zijn waar ze allemaal op staan
Dit zijn ze dan:
Zijn ze niet lief zo?
*: Voor Loki was het een beetje te vroeg, toen hij bij mij kwam wonen, maar helaas kon dat door omstandigheden niet anders. Doordat het voor hem te vroeg was om het nest te verlaten heeft hij erg veel 'opstartproblemen' gehad bij mij thuis en één van de daarvan overgebleven rariteiten is, dat hij graag nog bij Max aan zijn buikje (of eigenlijk aan een plukje haar) sabbelt alsof hij bij zijn mama aan het drinken is. En hoewel dat echt überschattig is om te zien denkt Max daar meestal anders over; die wordt er altijd erg chagrijnig van
Good day!
En dan krijg je zomaar, totaal onverwachts, een prachtig kerstcadeau* van een zakelijke relatie. En een uitnodiging voor een assessment voor een baan waarop je hebt gesolliciteerd ("uw sollicitatiebrief is positief beoordeeld"). En dan bel je je man (yup, nog stééds een raar woord) in je pauze om hem dit heuglijke nieuws te vertellen, en dan krijg je boven alles op nog eens van hem te horen dat hij nog minimaal een half jaar mag blijven bij zijn huidige werkgever**! Wij proosten er zo maar eens een wijntje op
*: Twee hele mooie kandelaren precíes in onze stijl. En dat terwijl we net hadden afgesproken vóór de kerst nog nieuwe te gaan kopen, omdat we er zo weinig hadden!
**: Er wordt op dit moment ge-reorganiseerd bij Paul op zijn werk, maar in dit geval is het voor hem een groot voordeel dat hij een tijdelijke kracht is; links en rechts worden er vaste krachten ontslagen, terwijl hij voorlopig aan kan blijven om, voor zolang het duurt, de open plekken op te vullen (er gaan namelijk ook nogal wat vaste krachten eerder weg, uiteraard). Voor zolang het duurt duurt voolopig dus nog tot juni
Dromen
Hoe blij kan een mens worden van een sollicitatie? Héél blij.
Alleen het idéé dat het wel eens wat zou kunnen worden doet mij al grijnzen van oor tot oor. Stel je voor.. Ik! Dáár! Dátgene doen, dat ik zo graag doe.. En ervan kunnen leven!
Duimen jullie met me mee?
************
Het is zo ver: de kerstboom is éindelijk versierd. Tot nu toe valt het nog steeds mee met de klimmende en klierende katten, al hebben ze al wel in recordtempo meerdere slieren lametta naar binnen gewerkt. Binnenkort poepen ze dus glitters, ben ik bang.. Over de (s)katjes gesproken: toen ik vanochtend de woonkamer binnenkwam waren ze met z'n drietjes heel beteuterd aan de nieuwe luxaflex aan het peuteren. Ze wilden naar buiten kijken. Niet iedereen is er dus even blij mee, al was het vanmiddag zó'n verademing om tv te kunnen kijken terwijl de zon scheen
Op schema
Vandaag was een mooi dagje om weer eens te klussen. Die oude, lelijk geworden gordijnen (ook wel bekend als 'kattenspeelgoed') eraf, nieuwe luxaflex erop. Daarna zouden we nog wel even de kerstboom, die we gisteravond al hadden opgezet, versieren. Maar first things first: eerst even ontbijten. Bij het voorbereiden van dat ontbijt nam ik alvast een voorsprong op eventuele klus-ongelukjes en brandde mezelf aan de oven toen ik de bagels eruit wilde halen. Au! De brandblaar die zich op mijn knokkel vormde moest het later, tijdens het klussen, uiteraard ontgelden en is dus opengegaan, maar daar staat tegenover dat ik de rest van de dag 'ongevalsvrij' bleef.
Maargoed, dat ontbijt dus. Tijdens het naar binnen schuiven van het één en ander aan lekkere hapjes kwam het gesprek redelijk automatisch op het naar binnen schuiven van het één en ander aan lekkere hapjes. Maar dan met kerst. Voor we het wisten zaten we achter de pc om een boodschappenlijst samen te stellen (je doet je kerstboodschappen via internet of niet, he?) en na een tijdje heen en weer klikken, overleggen en nadenken hadden we een prachtig lijstje compleet. Handig, dat je ook een bezorgmoment in de toekomst kunt ingeven, want daardoor was het net zo makkelijk om 'm meteen maar te verzenden; volgende week zondag komt er dus een meneer van de Albert onze waslijst aan spullen in onze keuken neerzetten. Hoera voor luxe, decadentie en het daardoor volledig ontlopen van de kerstdrukte! Dáár hou je een Annibal nou blij en gelukkig mee
Daarna de luxaflex. Dat ging wat minder van een leien dakje: het raam waar Paul de eerste wilde ophangen was met recht van hardhout en kostte dus ook dik anderhalf uur om voor elkaar te krijgen (inclusief een ritje naar de Gamma voor nieuwe schroeven). De twee erna gingen gelukkig wel vlotter, maar evengoed was het nog best een klus. Gelukkig dus maar, dat de moeite heeft geloond: de woonkamer ziet er zó anders uit zo! We zijn er héél blij mee (en zodra het licht meezit zal ik eens pogen een foto te maken). Door deze klus hebben we het vervolg van onze activiteiten maar wel even opgeschort: allebei hadden we last van ons rug en echt zín in het versieren van de boom hadden we ook al niet meer.. Dit jaar dus een unicum: al twee dagen een kerstboom zónder versiering (nouja, op de piek na dan). Zou dát de reden zijn dat de katten pas een paar keer in de boom hebben geklommen?
Nouja, hoe dan ook, voor de kerst liggen we in elk geval lekker op schema; morgen met de naaimachine aan de gang voor mijn tafelkleden (zou het lukken?) en de kerstboom versieren, woensdag eens even flink bezig met het dessert en zondag dus even de boodschappen opruimen. Ohja, en de kerstkaarten zijn vandaag ook op de bus gegaan. En nu ga ik nog maar even genieten van onze mooie strakke woonkamer, onze Wii én mijn kerstgevoel. Yay!
Woei!
ARGH! Druk! Veel! Dingen! Woei!
Ik doe even een paar dagen standje ADHD, ok? De kerstboom staat ondertussen op balkon, morgen gaan we het huis versieren. De kerstkaarten liggen verspreid over de tafel, met én zonder tekst (hetzelfde geld voor de enveloppes), want tussen het schrijven door ren ik steeds weg om andere dingen te gaan doen. Daarstraks tussen de Gamma en de Hornbach (kerstbomenjacht) even snel een hapje gegeten bij de MekDonnels en aldaar -bizar genoeg- een überhippe piek voor op de kerstboom gekocht (met streepjes! ). Menu voor kerst is in half-affe staat (delen ervan liggen al in de vriezer, andere delen ervan zijn nog niet eens bij elkaar verzonnen). Ohja, en EINDELIJK weer eens een nachtje goed geslapen (een gesprekje met de arts over mijn zwaar gebroken nachten sedert het begin van mijn prozac-gebruik leerde mij dat ik mijn capsuultje beter niet vlak voor het slapen in kan nemen en waarempel: het ter harte nemen van deze info WERKT!). Ooohh, en dan ook nog zomaar ineens een extraatje voor kerst gekregen van de baas, waardoor we vanavond zomaar ineens hele mooie luxaflexjes hebben kunnen kopen voor in de woonkamer (want het mooie-lange-gordijnen-experiment is i.v.m. de drie allerschattigste demon-cats-from-hell toch écht wel heel erg mislukt).
Enenenen! Leuke plannetjes! Blijblijblij! Zinin!
*rent rondjes*
Oh, en óók moe. Ja.
*plok*
Misschien eerst maar even een beetje naar bedje toe.. 
Kerst in aantocht
Elk jaar is er weer dat ene moment. Dat éne moment, dat je de kerst ineens in je buik kunt voelen rommelen, de dennetakjes zich ineens vormen in je hoofd en je in de verte engeltjes kunt horen zingen.
Dit jaar was het voor mij dat eerste kerstkaartje, dat ik gisteren in de bus vond, dat het 'm deed. Vandaag kwam er nog een schepje bovenop: onze eigen kerstkaarten zijn klaar. Deze weken wordt het dus tijd om me toe te leggen op allerlei kerstige activiteiten; ik moet nog tafelkleedjes naaien (hoera voor de naaimachine!), kerstkaarten schrijven, een menu samenstellen, een kerstboom gaan kopen, boodschappenlijstjes maken..
Wij hebben ons dit jaar een hoop kerstdrukte op de hals gehaald, want de eerste kerstdag komen beide ouderparen, Paul's zus en mijn broer bij ons eten. Daar staat dan weer tegenover dat ik en Paul op tweede kerstdag een écht samendagje hebben, zodat we met z'n tweetjes naar de dierentuin kunnen gaan. Ik heb er om eerlijk te zijn kinderlijk veel zin in, want ik weet nu al dat het heel gezellig gaat worden. En jullie, mijn waarde lezers? Hebben jullie al plannen voor de kerst? En is bij jullie het kerstgevoel al 'ingedaald'?
Oh, en Erica, dank je wel voor de kerstklokjes in mijn hoofd
Shopping spree
Jeetje, wat was het gisteren schandalig. Maar jeetje, wat hebben wíj ons gisteren vermaakt! Na een paar maanden de financiële broekriem strak kwam afgelopen week dan eindelijk de verlossing: geld terug van de energie-afrekening, geld terug van de verzekeringen, twee salarissen op de rekening en een gat in de kledingkast. Na al deze tijd van inhouden, rustigaan en geen geld uitgeven (het jaar vóór ons trouwen moest er natuurlijk driftig bezuinigd worden) hadden we ineens een leuk budget om mee de stad in te duiken. Zoals gezegd hoog tijd ook, want qua kleding waren we ondertussen allebei een beetje zielig. T-shirts hadden we onszelf al via Threadless gegeven, maar qua broeken, sokken, ondergoed en vesten was het nog steeds een sneue bedoeling.
Gisteren gingen we dus de stad in met een gevulde portemonnee. Met in ons achterhoofd het gegeven, dat wie zoekt én geld heeft meestal juist níet slaagt, trokken we de winkels in en kwamen erachter dat voornoemde regel niet altijd op gaat: we slaagden voor álles. And then some. Werkelijk álles dat we ook maar bedachten hadden we binnen no-time gevonden, in modellen en printjes die we leuk vonden en niet zelden zelfs nog afgeprijsd ook. Wat een feest! Ik heb mezelf dan ook behoorlijk laten gaan; ik kocht:
Twee nieuwe broeken (afgeprijsd),
Twee nieuwe vesten,
Twee nieuwe hemdjes (waarvan één gratis),
Een nieuwe rok (afgeprijsd),
Een nieuw jasje (afgeprijsd),
Vijf nieuwe onderbroeken (waarvan 4 stuks afgeprijsd),
Eén nieuw setje ondergoed,
Een nieuwe riem,
Een leren armband,
Nieuwe sloffen,
Een nieuwe portemonnee (was ik al máánden naar op zoek, maar kon ik niet vinden),
Een regenjas (afgedprijsd én had ik nog niet).
Ik geef toe dat ik bepaalde dingen niet verschrikkelijk nodig had (een regenjas heb ik nog nooit gehad want daar word ik claustrofobisch van en sloffen had ik al), maar hey: hoe zou ik in Godsnaam een zwaar afgeprijsde Hello Kitty-regenjas kunnen weerstaan? Of die schattige, bijna niets kostende rose fluffy slofjes?
Paul daarentegen, deed the manly thing en kocht exact wat hij nodig had:
Een nieuwe broek,
Een nieuw vest,
Vier paar nieuwe sokken,
Een nieuwe riem.
Na het stadten stapten we op de tram om bij Maaike en Mark te gaan eten, waar we een érg leuke avond hadden met een heerlijk diner, een heel bijzonder toetje, rosé, veel gezelligheid én een cadeau'tje van Maaike: twee geweldige posters van Wii-spelletjes waar wij fan van zijn (Rayman Raving Rabbids 2 en Super Mario Galaxy), dus nu is onze gang helemaal blij en fleurig. Net als ik!
Radiohoofd
Hoe mooi is het, als er precíes op het moment dat je financiëel de 'klap' van de bruiloft en de vakantie weer helemaal, 100% te boven bent, precies op dát moment, de kaartjes van Radiohead in de voorverkoop gaan??
Buiten spelen
Na twee geweldige avonden vol Sinterklaas-viering mocht ik vandaag, zoals ik dat noem, een dagje buiten spelen. Vandaag was namelijk de dag dat een drietal dames op de foto gezet zou worden voor het Buddy-netwerk en dat ik met visagistenkoffer aan mocht rukken. Al vroeg waren we in touw: om negen uur was de eerste shoot. Ik moest er dus vroeg mijn bed voor uit en ik ben en passant ook nog een paar keer flínk verzopen op de fiets, maar voor zover ik heb kunnen zien met goede reden; er zijn zéker mooie plaatjes uit voortgekomen. De tweede shoot was om één uur, vanaf 3 tot 6 was ik 'vrij' en van 6 tot 10 was ik weer in touw. Ik kan er nog niet al te veel over vertellen, maar ik ben érg enthousiast over het concept en de uitvoering. Bovendien: het was LEUK!!
En wat misschien nog wel belangrijker is: ik heb een oude liefde hervonden. Jéétje wat is dit toch eigenlijk een geweldig beroep! Ik heb me de hele dag kostelijk vermaakt, geweldige contacten gelegd (de fotograaf was zéér tevreden met mijn werk, meldde dat hij "zéker nog wel vaker met mij wilde werken" en vroeg mijn kaartje) en tja, eigenlijk.. In deze tijd van zweven en niet weten wat ik wil, is het wel frappant om er weer even achter te komen dat juist dít is waar ik echt vreselijk blij van word. Wat ik er precies mee kan weet ik nog even niet, maar ik heb vandaag wel één ding besloten: ik zal het zéker niet uit de weg gaan om hier meer mee te gaan doen (eventueel in de toekomst in combinatie met minder veel 'vast werk'). Ik voel me om eerlijk te zijn een beetje alsof mijn ogen weer even zijn geopend: waarom zóu ik het niet gewoon proberen? Waarom gá ik niet gewoon een beetje aan de slag? Een vaste baan is prettig, maar voorlopig sluit het een het ander nog niet uit. Toch? Ik ben in elk geval érg blij dat ik vandaag mee heb gewerkt aan deze productie, want wát er ook in het verschiet ligt voor de toekomst, ik had vandaag in elk geval een BRILJANTE dag! En ja, zodra de campagne is gepresenteerd zal ik de foto's zéker posten
De wind
Zaterdagavond waaide* de wind door de bomen**. Morgenavond ook. En op 5 december, de échte verjaardag van sinterklaas (ik doe niet mee aan de 6 december-discussie, ik vind het best zo), waait de wind waarschijnlijk éxtra hard. Zaterdagavond kreeg ik een heleboel chocoladeletters, marsepein, een picknick-koffertje en óók nog een surprise (een planten-EHBO-koffer i.v.m. mijn planten-etende schatjes) met daarin een Wii-controller. We hadden het erg gezellig, knus in het warme huis van Suus, en iedereen werd rijkelijk voorzien van moois, leuks en lekkers.
Morgenavond is de avond van de warme chocolade en de door mijn papa zelfgemaakte borstplaat***. En overmorgen, dán is het tijd voor de pakjesavond met wijn, cryptisch omschreven cadeau's, onze vrienden en een Sinterklaas-spel. Ik heb er érg veel zin in, want beide avondjes zijn me op het lijf geschreven. Een gezellig samenzijn is het grootste cadeau dat de goedheiligman ons geven kan.
Alleen.. Ben ik een verwend, vervelend en veeleisend meisje, wanneer ik aan de Sint zou willen vragen of hij tussen al die Sinterklaasavonden, met name wanneer ik naar mijn werk fiets, die wind dan weer even uit zou kunnen gooien?
*: Of 'Woei'? Wie het weet mag het zeggen! ('Woeide' vind ik óók leuk klinken trouwens..)
**: Iets met makkers, wild geraas en stakingen.
***: YUM!
Fijn
Wat
kan er fijner zijn
dan een vrije zondagmiddag
geen afspraken,
doorgebracht in een warm bedje,
dommelend,
kaarsjes aan,
luisterend naar storm en regen?
