Buddies
Vandaag, één van mijn laatste ADV-dagen van het jaar, had ik met vriendin Eefke afgesproken om naar de Hammam te gaan. Op mijn vrijgezellenfeestje mocht ik er al eens een heerlijke middag doorbrengen en op deze dag spraken Eefke en ik dan ook af dat we dit maar eens vaker moesten gaan doen. Mijn vrije dag kon dus bij voorbaat al niet meer stuk, maar nog voordat 'ie begonnen was werd 'ie nog béter: toen ik uit mijn bed kwam stond mijn buddy Vincent op mijn voicemail met het verzoek hem even terug te bellen. Toen ik dat deed vertelde hij me, dat hij en Ruben, zijn zakenpartner*, een opdracht hebben om voor het Buddy Netwerk een campagne op de rails te zetten. Het was de bedoeling dat er komende week foto's gemaakt worden voor deze campagne, en tja, nu had hij gehoord dat ik wel eens iets met make-up deed..
Waarschijnlijk ben ik a.s. donderdag dus een hele dag in de weer om de visagie voor een heuse regionale reclamecampagne te doen. Supercool! En daarbij: een paar jaar geleden, toen het niet zo goed met mij ging omdat ik mijn huis maar niet verkocht kreeg, heeft Vincent mij flink geholpen door een aantal foto's te bewerken (Wim maakte ze) voor op de verkoop-website. En met succes, want binnen twee weken nadat deze foto's op Funda waren gepost, was mijn huis verkocht.. Extra leuk om eens iets terug te kunnen doen, dus 
Vervolgens toog ik op mijn gemakje naar Eef, om me een hele middag lang met warm en koud water, stoomcabines, verwarmde stenen, scrubs en modder bezig te houden. Ook hier een daverend resultaat: na ofloop waren ik en Eefke helemaal bijgekletst, voelden we ons helemaal Zen en waren we voorzien van een puntgaaf perzikhuidje. Morgenavond, als we Sinterklaas vieren met mijn schoonouders en schoonzus, zit ik er dus op mijn opperbest bij 
*: Ruben en Vincent hebben sinds een paar jaar een eigen ontwerp-bureau.
Mysterie opgelost
Zoals terugkerende lezers inmiddels al wel weten, laat ik met enige regelmaat zaken verdwijnen. Meestal spulen (ik noem een bak latex), maar soms ook mensen. Sinds de fotobeurs had ik het weer voor elkaar: mijn fietslampjes waren in geen velden of wegen te bekennen. Ik wist zéker, dat ik ze in het plastic tasje had gedaan dat ik bij me had toen we weggingen. In dat plastic tasje zaten ook mijn vest, een flesje water en deo. Na de fotobeurs hing het vest weer aan zijn haakje, stond het flesje in de keuken en zat mijn deo weer in mijn tas. Maar waar waren die lámpjes dan?
Niet in mijn tas. Niet in de kast. Niet in mijn la. Niet in de opbergbakken naast de deur. Niet in de keuken en ook niet bij Paul. Naar de kelder dus maar. Maar geen lampjes in mijn fietstassen. Ook niet op mijn fiets. En in de la ook al niet. Weer twee dagen boven zoeken. Vanmiddag tóch weer naar de kelder. HOE doe ik dat toch altijd? Van mezelf balen. Mezelf wel tien keer voor mijn hoofd slaan. En er geen drol mee opschieten, natuurlijk. Al bijna besluiten dan maar nieuwe te gaan kopen.
Maar dan, tenslotte, ten einde raad tóch nog maar even aan Wim vragen of híj misschien enig idee heeft waar ze kunnen zijn, sinds hij mee was naar de fotobeurs. "Ja hoor" zegt Wim dan. "In mijn tas. Zoals je gevraagd had."
Echt waar??
Héle diepe, hartgrondige ZUCHT..
Maar..
Het is nog niet eens decémber!
Een surprise maken valt me elke keer weer zwaar
Ik roep dan dat ik dat niet kan, maar da's eigenlijk niet waar
Want ben ik eenmaal aan de slag,
Kost het me vaak nog geen dag.
Het moeilijkste vind ik dan eigenlijk nog het dichten
Alleen al de gedachte daaraan is genoeg voor nare gezichten
Maar ben ik dan eenmaal bezig,
Is er al snel een gedicht aanwezig.
Vandaag heb ik gewinkeld, gerijmd en geknutseld
En nu ben ik voor dit jaar alweer uitgefrutseld
Want hoera, het is écht waar..
Voor deze december ben ik alweer klaar! 
zoom Experience
Na uiteraard enige vertraging met de trein te hebben gehad (dat lukt mij altijd prima, die ene keer dat ik op de trein stap) liepen we de jaarbeurs in en vielen zowat om: jéétje wat was het druk zeg! Van een meneer bij de Fuji-stand hoorden we dat het volledig was uitverkocht en dat er zelfs niet meer mensen in mochten van de brandweer, hetgeen wij volkomen terecht vonden. Het was namelijk vechten om een stand in of uit te komen, een camera vast willen houden was graaien geblazen en ook een medewerker te spreken krijgen kostte het nodige kunst- en vliegwerk. Ergens anders heen lopen ging slechts op voorwaarde dat je je schrap zette om niet omver gelopen te worden, het fotograferen van de uitgerukte modellen (skaters, auto's, motoren, een monstertruck, een danser en meisjes in bikini) hebben we maar niet eens geprobeerd. Normaalgesproken word ik volkomen claustrofobisch van dit soort situaties, maar gelukkig viel het mee: ik heb het eigenlijk best prima naar mijn zin gehad! Al hoop ik natuurlijk wel dat ze volgend jaar niet één hal, maar de volledige jaarbeurs gebruiken. Maar ach..
Ik heb alle digitale spiegelreflexcamera's van mijn gading in mijn handen gehad (behalve die van Canon dan, omdat zij om de één of andere duistere reden de enige stand hadden waar er geen camera's waren om uit te proberen), gesproken met de enthousiaste medewerkers van de diverse stands en heb een tas vol brochures mee naar huis gesleept. Ik ben er een hoop wijzer van geworden en daar ben ik érg blij mee. Bovendien heb ik éindelijk het boek over digitale fotografie gevonden dat ik al een tijd lang zoek; voor een beurs-prijsje mocht ik deze mee naar huis slepen! Eindelijk kan ik me dus écht verdiepen in de werking van camera's, objectieven, lenzen en dat soort dingen meer. Tijd om me op de bank te verschansen met dekentje & boek dus! Ciao!
Pannen - Part 2
Een nieuwe pannenset kopen blijkt best nog vermoeiend te zijn als je dat doet vóór je hebt gegeten. Vooral als je eerst een andere set terug moet brengen naar de winkel, je nog een nieuwe uit moet zoeken, daar 3 winkels voor nodig hebt* en dán nog eens weekboodschappen moet doen..
Maar hey, we hebben nu wel een hele mooie, ultrahippe en vooral vaatwasmachinebestendige pannenset én die extra koekenpan die we al tijden zouden gaan kopen, maar wat er nooit van kwam. In de aanbieding! We zijn wel héél erg Tefal nu, trouwens. En ongelooflijk maar waar: we hebben nu een special edition koekenpan 
*: In de Blokker vonden we dé set, maar daar was 'ie uitverkocht, dus liepen we naar de Hema in de hoop daar iets tegen te komen. Maarja, daar vielen de pannen natuurlijk tegen (hey, we hadden immers al iets in ons hoofd), dus besloten we onverrichter zaken maar boodschappen te gaan doen. Op weg naar de supermarkt kwamen we echter langs de V&D en ik bedacht me dat die óók pannen hebben. En yay, daar hadden ze dat setje dat we hadden uitgezocht wel (lekker puh)
Woops
Wij horen vanaf vandaag officiëel bij de grote mensen. Vandaag hebben wij namelijk voor het eerst een heuse pannenset aangeschaft. Deden we het tot nu toe prima met de gecombineerde oude pannensets van Paul's ouders en mijn collega, toen pasgeleden bij de éénnalaatste nog levende pan een handvat afbrak werd het toch écht tijd. Met enige tegenzin toog ik vandaag dan ook naar de Blokker, alwaar ik de set van onze keuze naar de kassa sjouwde en zo vlug mogelijk afrekende. Eenmaal thuis haalde ik de pannen uit hun beschermende plastic-jes en zowaar, mijn tegenzin verdween: met enige trots, zelfs, zette ik ze in de pannenla.
Maar helaas: terwijl ik nog even in het bijgeleverde boekje bladerde werd ik meteen met mijn neus op de feiten gedrukt wat mijn on-ervarenheid op pannen-gebied betreft.. Bij het bladeren zag ik namelijk tot mijn grote schrik een icoontje voorbij komen waaruit bleek dat ze niet in de vaatwasser mogen! ARGH! Bestáán er dan pannen die niet in de vaatwasser mogen?? Voor twee uitzonderlijk luie mensen is dat natuurlijk een absolute no-go; reden voor ons dus, om onze échte, eerste, éigen pannenset morgen maar weer te gaan ruilen voor een andere. Tja, zo verslijt je nog eens een pannenset of twee..
En toen..
Zag het me ineens zwart voor de ogen.
Wilde ik net beginnen aan een nieuw logje, deed mijn beeldscherm ineens *zip*. En niet alleen mijn beeldscherm floepte uit, ook alle lampen, mijn pc en de telefoon. Op de tast wist ik de kaarsen en de lucifers te vinden, stichtte wat licht en kwam er vervolgens achter dat ik niet de enige was die in het donker zat: de hele straat was gitzwart. Achter een enkel raam zag je een klein flikkerig lichtje 'rondlopen', maar verder.. Niets! Wederom op de tast (mijn tas stond nog in de gang en mij laten lopen met vuur leek me geen briljante actie) zocht ik mijn mobiele telefoon op om Paul te laten weten dat hij zijn fiets wellicht beter even niet in de kelder kon zetten zo lang het licht het niet deed; tijdens het telefoongesprek floepte alles echter alweer aan. Gelukkig, geen Paul die zijn nek breekt over de kliko dus.
Aan de ene kant nog best jammer ook (dat de stroom weer terug is hoor, niet dat Paul zijn nek niet heeft gebroken), want ik vond dit wel dé perfecte smoes om een avondje niet te hoeven koken..
Writers block
Op 1 december vieren wij Sinterklaas met Paul's ouders en zus. Afgelopen vrijdag hebben we digitaal lootjes getrokken en vóór aanstaande woensdag moeten we allemaal zorgen dat we een verlanglijstje in hebben gestuurd. Dat brengt mij automatisch weer op mijn jaarlijkse writers block: áltijd wanneer ik een verlanglijstje moet maken heb ik geen idee wat ik erop moet zetten. Met veel pijn en moeite pers ik er dan een paar dingetjes uit die ik wel grappig vind.. Om vervolgens de eerste week ná het betreffende evenement diverse foreheadslap*-momenten te beleven wanneer ik me ineens van alles bedenk dat ik hád kunnen vragen.
Ik struin de komende twee dagen dus maar het internet af, op zoek naar zo veel mogelijk folders van zo veel mogelijk winkels. Tot nu toe is de vangst echter mager: ik kan me eigenlijk alleen maar boeken en DVD's bedenken, maar dat maakt ook weer zo'n saai verlanglijstje..
HELP 
*: Zie plaatje.
Sinterklaas
Na maanden wachten is het spel-der-spellen (voor Annibal's dan) er: Super Mario Galaxy voor de Wii. Gisteren kwam onze vriendin Chanoek bij ons eten en omdat zij bij Van Leest werkt, had zij het spel voor me meegenomen. Ik denk dan ook niet dat ik uit hoef te leggen wat we na het eten hebben gedaan: wát een SUPERgaaf spel!! Het ís dat ik vandaag andere dingen te doen had, anders had ik absoluut achter de Wii gaan wonen.
Maarja, vandaag was óók weer een belangrijke dag: Sinterklaas is weer in Nederland! Vandaag reed de Sint dan ook in een grote optocht door Den Haag en zijn wij met Wim, Eefke, Xavier, Sarah en Richard gaan zwaaien. Om goed beslagen ten ijs te komen kleurden we vooraf Sinterklaas-kleurplaten in (nouja, ik, Eefke, Sarah en Paul dan) en scoorden we vlaggetjes om mee te zwaaien bij de Intertoys. De optocht was helaas alweer snel voorbij, maar gelukkig hebben we wel pepernoten gekregen, onze tekeningen aan een Piet meegegeven voor Sinterklaas en was er zelfs een Piet die Eefke herkende ("Wat ben jíj groot geworden zeg!"). Leuk!
Omdat we vanavond naar de verjaardag van mijn nichtje Lisanne gaan heb ik helaas wéér geen tijd om met mijn hippe nieuwe spel te spelen, maar ik heb er ook wel erge zin in om mijn familie weer even te spreken. Morgen kan ik ook nog met Mario spelen, en wie weet mag ik van het weekend ook nog wel een keer mijn schoen zetten
Nog even snel twee foto's van de optocht:
Wat hadden déze Pieten een lief auto'tje zeg!
Jawel, écht waar: de Sint zwaaide naar ons terug!
Aha..
Dat rare (en pijnlijke) knak-gevoel aan de rechterkant van mijn rug, dat was geen spier, maar één van mijn ribben. En de snerpende, stekende pijn die ik sindsdien heb als ik lach, hoest, nies of een verkeerde beweging maak, dat is de tussenribspier, die ik bij het wegschieten van die rib heb verrekt.
Mijn fysiotherapeute is een onuitputtelijke bron van informatie
Wanneer je weet dat je te lang
achter de pc hebt gezeten
Na een dagje hard hersengolven uploaden op mijn werk heb ik last van mijn grafische kaarten. Ik denk dat ik mijn zachte schijf maar eens in mijn bed ga laten crashen..
Bizar
Ik heb vandaag écht een rare-dingen-dag, al dacht ik in eerste instantie nog dat het vandaag een rare-autoschades-dag was. Er was namelijk een auto die door onbekenden op z'n kant werd gerold en een auto waarvan het slot was kapotgemaakt bij een poging tot inbraak: wanneer je de auto van het slot haalde gingen álle ramen open. Vervolgens werd gedurende de rit naar huis het hobbeltje (alsof je over een spoor rijdt ofzo) dat mijn auto de laatste tijd maakt ineens een stuk erger, zodat ik besloot niet te wachten tot mijn afspraak voor a.s. woensdag en 'm maar metéén bij de monteur heb afgedropt.
Eenmaal thuis bleek het uiteindelijk toch meer om een algemene-dag-vol-wazigheid te gaan, toen ik een logje van Marieke las over extact hetzelfde onderwerp: van die dagen die een thema lijken te hebben. Daarna kwam ik óók nog eens een foto van Sanneke tegen op threadless, waar ik zag dat zij hetzelfde shirtje heeft gekocht als ik..
Náh! 
Televisie
"Haha, ja! Net als in die reclame, je weet wel!" Een vragende blik. "Ohja. Even vergeten dat jij wereldvreemd bent." Ik en mijn collega gniffelen. Dat is onze running gag. Want ik bèn wereldvreemd, in dat opzicht. Ik kijk namelijk geen televisie. Als het slechter weer wordt lenen of downloaden wij een tv-serie, waarover we mensen wier smaak wij vertrouwen hebben gehoord en die kijken we dan wanneer het ons uit komt. En films, die kijken we ook. Verder gebruiken we ons tv-toestel voor het spelen van computerspelletjes. We hébben het wel (digitale tv van de KPN om precies te zijn), maar ik krijg de decoder die je ervoor nodig hebt niet eens áán. Geen behoefte aan. Paul ook niet. Een tijdje terug was de ontvanger van de televisie kapot, maar we vergaten steeds te bellen. Toen Paul er eenmaal een keer aan dacht (we hadden namelijk een brief van de KPN gekregen over een software-update) belde hij met de klantenservice. Na drie kwartier in de wacht te hebben gestaan riep de dame aan de andere kant na het horen van het probleem welgemeend "Och meneer, wat naar voor u, en dat juist met het voetbalkampioenschap*!" "Nouja," bromde Paul "Dat is niet erg hoor, het apparaat doet het eigenlijk al meer als 3 maanden niet meer."
Insert flauwvallende KPN-dame hier.
De meeste mensen begrijpen er dus geen snars van. Die denken dan dat wij heel wat missen. "En het nieuws dan?" vragen ze. Alsof het nieuws alleen op de televisie te vinden is. "Maar waaróm dan niet?" willen ze weten. Alsof er zo vreselijk veel boeiends te zien is. "Maar, wat doen jullie dan, als jullie thuis zijn?" wordt er gestameld. Alsof het leven zonder tv leeg en nutteloos is.
Maar hoe dan ook, ze hebben gelijk. Want er is inderdaad één ding dat wij wel missen. Als je geen tv kijkt kun je namelijk niet meer volwaardig meedoen aan de normale sociale interactie. Dan weet je namelijk al die reclames niet en kun je dus niet met iedereen meelachen als er een one-liner uit een bepaalde reclame wordt gebruikt in een gesprek. Want dát is het enige dat mensen écht onthouden van hun avondjes televisie, zo merken wij..
*: Dat is niet helemaal waar. Ze zei "EK" of "WK". Maar ik heb geen idee wat voor kampioenschap het ook al weer was.
Rijk
Dat je thuiskomt met de weekboodschappen en de koelkast opnieuw moet indelen omdat het er anders allemaal niet in past. Dat je de kast opentrekt en zomaar iets lekkers kunt pakken, omdat je daar trek in hebt. Dat zelfs je katten hun eigen snoepjes hebben. Dat je kunt kiezen wat je vanavond wilt eten. Dat je het even snel opschrijft als er iets dat je regelmatig gebruikt op is, zodat je morgen nieuwe kunt gaan halen. Dat je soms wel eens iets weggooit, omdat je het per ongeluk over de datum hebt laten gaan. Dat je zo snel even niet kunt vinden wat je zoekt, omdat je voorraadkast zo vol is.
Soms voel ik me toch zó onnoemlijk rijk..
The future is now!
...Right?
Vroeger, toen ik nog een kleine Annibal was, was mijn toekomst me duidelijk. Altijd wanneer er iemand vroeg "En, wat wil jij later worden?" was mijn steevaste antwoord "Zuster." Pas toen ik begon te begrijpen dat het beroep 'zuster' meer inhield dan alleen een mooi kapje op je hoofd en een prachtige blauwe jurk met bijbehorend schort begon mijn heilige geloof in deze toekomst te vervagen. Naarmate de jaren verstreken werd mijn toekomstbeeld vager: hoe ouder ik werd, hoe vaker ik veranderde van toekomstig beroep. Ookal ben ik het meeste al wel weer vergeten, ik kan nog best prima een beeld schetsen van mijn wispelturigheid: agent bij de hondenbrigade, piloot, schrijfster, journalist, militair, etaleur, tolk, zwemjuf, reddingsbrigadier, dierenarts, edelsmid en archeoloog zijn zomaar wat beroepen die mij voor langere of kortere tijd hét beroep leken. Maar met alles was wel íets. Ik had een té specifieke voorkeur (wanneer je het leger in gaat is het vantevoren niet duidelijk of je wel op de plek die jij ambieert terecht komt), of ik was bij nader inzien toch wat te fijngevoelig (als dierenarts kun je niet gaan zitten huilen bij elk zielige diertje dat bij je binnenkomt), voor andere beroepen was de opleiding te duur of te ontoegankelijk (voor journalistiek was de kans op een plekje op de opleiding ongeveer 1 op 4).
Tegen de tijd dat beroepskeuze een serieuze aangelegenheid werd was journalistiek mijn ijkpunt en bij het samenstellen van mijn vakkenpakket koos ik een pakket gebaseerd op deze opleiding. Toen mijn eindexamen in zicht kwam ben ik bezig geweest met 2 serieuze opties: de luchtmacht (ik wilde op een Apache vliegen) en journalistiek. Beiden werden niets. Wat dan? Op de één of andere manier kwam er uit het niets een ander beroep in mij op. Schoonheidsspecialiste. Waar die gedachte vandaan kwam weet ik tot op de dag van vandaag niet; ik had tot dat moment nauwelijks een pot crème van dichtbij gezien. Maar ik opperde deze optie precíes op het moment dat het tijd was me in te schrijven voor een school, dus met mijn ouders deed ik wat onderzoek, ging bij drie scholen op bezoek en al gauw was het geregeld: na de HAVO ging ik de versnelde opleiding voor schoonheidsspecialiste volgen. In iets meer dan een jaar (i.v.m. een herexamen) was ik ermee klaar en begon ik, na vele sollicitaties, bij een schoonheidssalon. Vlak nadat ik in de salon was begonnen schreef ik me in voor een opleiding visagie (die ik ook heb afgemaakt), maar al gauw hierna liep het spaak. De salon waar ik werkte vond ik niets en bij het solliciteren kwam ik er voor de tweede keer achter dat dit een moeilijk toegankelijk wereldje was: er waren véél schoonheidsspecialistes en maar weinig vacatures. Een eigen salon was niets voor mij en toen meerdere werkgevers-in-spé (waarmee het allemaal niets werd) opperden dat ik véél meer kans maakte op een baan als ik de vervolgopleiding zou gaan doen begon er een kwartje te vallen: dat wílde ik helemaal niet.
Wilde ik eigenlijk überhaupt wel in een salon werken? In de salon waar ik gewerkt had was me langzaamaan steeds duidelijker geworden dat de hele dag gezichtsbehandelingen geven helemáál niet zo leuk was. Mensen gaan je door het lichamelijke contact héél snel vertrouwen en voor je het weet ben je naast het geven van maskertjes ook nog huis-tuin-en-keuken-psychologie aan het toepassen; vrouwen van meer dan twee keer zo oud als ik stortten hun leven vol smart over mij heen en ik had werkelijk géén idee wat ik ermee aan moest. Het enige stukje van het hele verhaal dat ik écht leuk vond was visagie, maar ook dit was niet echt een gouden toekomst: in dit vak is het gebruikelijk om free-lance te werken en omdat ook hier meer beroepsbeoefenaars als banen zijn is het nogal een ellebogenwerk-wereldje. En een eigen zaak is ook niets voor mij. Té onzeker. Langzaam maar zeker drong het tot me door: dit gaat 'm niet worden. Het uitoefenen ervan zal altijd een hobby blijven, maar mijn beróep.. Nee.
Bij het uitzendbureau langs. Een uitzendbaantje bij een grote verzekeraar. Na vier maanden via een tante een detachering bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Na twee jaar tóch weer solliciteren en uiteindelijk een leuke, uitdagende baan vinden bij een assurantiekantoor. Dagelijks mijn koppie gebruiken, ingewikkelde en minder ingewikkelde zaken oplossen. In 8 jaar tijd uitgroeien tot de all-rounder die ik nu ben. Maar de branche verandert; wetgevingen worden aangescherpt en vernieuwd, de werkwijze van de maatschappijen wordt anders, klanten kijken anders tegen verzekeringen aan als toen ik daar begon.. Uiteindelijk had ik even geleden een openhartig gesprek met mijn baas. Want ik heb een probleem: ik heb geen plezier meer in mijn werk. Ik stel dingen uit, hik tegen dingen op, ik zit mezelf in de weg. Voorheen had ik dat niet, maar sinds mijn burn out ben ik een hoop dingen gaan beseffen. Anders gaan zien. Op gaan merken. Doordat ik mijn werk niet meer leuk vind zit er bij mij áltijd, élke dag, een 'basisniveau' aan stress. Wanneer je stress hebt, wordt er adrenaline afgegeven in je bloed. Als je langdurig, dag in dag uit, adrenaline in je bloed hebt zitten kunnen daar klachten uit ontstaan. Zoals een verkrampte nek. Zoals depressie.
Ik loop nu alweer bijna twee maanden bij de fysio. Eind vorige week schreef mijn arts mij prozac voor. Voor nu even, "tot er licht is aan het eind van de tunnel". Maar er móet dus iets veranderen, want dit probleem gaat niet vanzelf weg. Langzaamaan volgt er weer een besef, net als een aantal jaar geleden. Een moeilijke beslissing ís in feite al voor mij gemaakt. Ik heb geen keus. Als ik beter wil worden, moet het roer om. Maar hoe? Ik weet het niet. Na ál die jaren ben ik geen fluit opgeschoten. Ik weet nog stééds niet wat ik worden wil. Ondertussen weet ik, dat ik geen carrièremens ben. Ik wil gewóón een baan waar ik het leuk kan hebben. Waar ik werkzaamheden kan doen die me liggen, met collega's die ik leuk vind. En verder? Don't ask me. Want niet weten wat je zoekt maakt het zoeken zo verdomde veel lastiger..
Friends
Ze komen wel eens zijlings langswaaien in mijn logjes: dikgedrukte namen, vaak in een verhaaltje over een bijbehorende activiteit die ik heb ondernomen. Mijn vrienden. In de loop der jaren heb ik een vrij imposante verzameling opgebouwd; bij het samenstellen van de gastenlijst voor onze bruiloft was het aantal vrienden mínstens even groot als onze niet al te kleine families. En ze zijn me dierbaar, deze mensen, allemaal op hun eigen manier. En soms kan het gewoon heel fijn zijn even iets bij ze kwijt te kunnen, met ze te kunnen lachen, met ze mee te kunnen leven of op ze te kunnen steunen als dat nodig is. Ik hoop ze allemaal, stuk voor stuk, bij me te kunnen houden. Ook al loggend ben ik bijzondere mensen tegengekomen: mensen die ik in het dagelijks leven niet of niet vaak tegenkom, maar bij wie ik tóch een hoop kwijt kan. Vriendschap is een bijzonder iets.
En soms mag het gewoon wel eens gezegd worden: wat ben ík blij dat ik jullie heb
Béétje anders..
Ik hou niet zo van veranderingen. Over het algemeen vind ik het prettig een beetje te blijven hangen in hetgeen ik gewend ben (mits het me goed bevalt). Dat is natuurlijk niet met álles zo, maar op het web heb ik daar érge last van. Ik vind het fijn een eigen plekje op het web te hebben; een plekje waar het voelt als 'thuiskomen'. Mijn home, zeg maar. En dat lukt me dus veel beter wanneer ik al wéét hoe het eruit gaat zien voordat ik op het betreffende linkje klik. Dit weblog is er een mooi voorbeeld van: in de banner is Charmmy Kitty terug te vinden, het poesje dat ik als achtergrond had toen ik nog bij BNN logde. Linksbovenin is het plaatje te zien dat ik álle 6 de jaren dat ik op mijn oude forumpje rondhing in mijn signature had staan. Destijds ook met datzelfde onderschrift. En natuurlijk mijn internet-nickname, welke ik al sinds mijn eerste stapjes op het internet trouw ben gebleven (jammer dat er sindsdien zo veel méér Mistique's bij zijn gekomen; gelukkig heb ik ook in het echte leven een bijnaam die ik als back-up gebruiken kan ). Wanneer ik op mijn linkje klik en ineens iets anders te zien krijg dan dat ik gewend ben voelt dat raar. Alsof het mijn site niet meer is, ofzo.
Tóch raak ook ik soms op dingen uitgekeken, wil ik ze anders. Moeilijk, want ik ben dus lichtelijk neurotisch als het om mijn web-omgeving aankomt.. Maar ik heb in elk geval íets geprobeerd. Zomaar ineens! Ok, toegegeven, veel van de wijzigingen waren al way overdue omdat anderen een stuk mínder neurotisch zijn over hun banners, maarja. Kniesoor die daarop let, hoop ik dan maar. En wellicht is dit kleine babystapje wel de eerste op weg naar iets heel moois en komen jullie hier over een tijdje op een volledig aangepast weblog terecht. Wie weet: er beginnen zich, ondanks mezelf, toch écht een paar kleine plannetjes in mijn hoofd te vormen..
Fijn weekend
Een zaterdagje rondhangen met Paul's zus Suus. Winkelen, met z'n drietjes eten, bijkletsen en wijntjes drinken. Daarna nog even langsgaan bij Chanoek, achter de bar in de kroeg waar zij werkt, om gedagte zeggen, af te spreken en wat cd's af te geven. Vandaag naar de dansparade van het Holland Dance Festival met Wim, om foto's te maken en te genieten van al die dansende mensen en prachtige kostuums. En vanavond, last but not least.. Een fijn avondje op de bank met mijn lief. Life is good
Mijn impressie van de dansparade:
Schattig!!
Waarom krijg ík mijn katten nou nooit zo op de foto? Als ze iets leuks doen of extreem lief kijken gaan ze als debielen bewegen zodra er een camera in de buurt komt. Tótdat je 'm op de film-stand zet, overigens; dán bevriezen ze volkomen spontaan en beweegt er werkelijk geen haartje meer
