Beetje bij beetje..
Komen we weer verder. Vandaag was dag 2 van operatie 'Scrapheap-Challenge' en dit was grotendeels Paul's dag. Het verschil in aantallen was aanzienlijk: Tegen Paul's bizarre hoeveelheid dozen staken mijn 3 grote en 1 kleine doos (nu verworden tot 2 grote en 1 miniscule doos) nogal schril af. Paul heeft immers altijd over voldoende opslagruimte beschikt om niet al te kritisch te hoeven zijn op wat hij bewaarde, maar toen ik bij hem introk was zijn behoorlijk ruime zolder* al grotendeels vol en was het dus noodzakelijk dat ik een flinke schifting in mijn spullen maakte. Nú ben ik daar bijzonder blij om: ik hoef nu niet 15 jaargangen aan administratie weg te gooien en ben dan ook twéé dagen eerder klaar als mijn lief 
Morgen maakt hij zijn laatste dozen af (nog maar een stuk of 7 te gaan!) en zoals we het nu hebben uitgeteld blijven er dan totaal minder dozen over als we voorheen alleen al in de kelder hadden staan. Er gaat behoorlijk wat naar de kringloop, 3 kleine dingetjes gaan op marktplaats, de rug van de vuilnisman is morgen vast niet erg gelukkig met ons en het oud papier is ondertussen zo veel dat we hebben besloten het maar zelf naar de gemeente-reiniging te rijden (het stukje bij beetje door de gleuf van de papierbak prutten gaat waarschijnlijk mínstens een uur duren). Daarna hebben we onszelf twee dagen gegeven voor het verbeteren van de ophanging van de kastdeuren (door het gebruik van verkeerde schroeven is een deel van de ophangrail weer uit het plafond gekomen) en het in elkaar zetten van het binnenwerk. De laatste twee dagen van deze klusweek zullen we dan gebruiken voor het in orde maken van wat kleinere klussen als het opbouwen van onze vitrinekast en het ophangen van een aantal zaken, zoals een extra douchekastje, een kalender en een fotohoesjes-ding ter opvrolijking van het toilet en ons schilderij dat boven de eettafel moet gaan komen.
En dan, daarna, is het weekend.. En dan zijn we waarschijnlijk halfdood Prettig detail bij dit alles is overigens dat ik me gisteren en vandaag niet echt 100 % voel; ziek ben ik niet, maar ik ben hoofdpijnerig, schor en continue moe. Zelfs een nacht slaap van dik 14 uur heeft daar niets aan kunnen veranderen, dus ik hoop maar dat die gevreesde griep die nu heerst zich niet in mijn binnenste aan het nestelen is, want daar heb ik absoluut geen tijd voor.
*: Zo, waarde Jeff en Vedat, heeft het kunnen gebeuren dat Paul een mega-verzameling aan oud papierwerk en allerhande rotzooi heeft kunnen aanleggen die zijn weerga niet kent: het huis was dan misschien miniscuul, over het gehele oppervlak van het huis was er wel een zolder, die niet hoog genoeg was om in te leven, maar wél groot genoeg was om een shitload aan dozen weg te werken. Die zolder was de grootste ruimte van het hele huis!
Dag 1
Het resultaat van één dag puin ruimen:
3 vuilniszakken voor de vuilnisman,
2 vuilniszakken voor de kringloop,
1 vuilniszak voor het oud papier.
Daarnaast: een halve stellingkast leeg, 4 dozen leeg, een doos of 10 opnieuw gesorteerd en ingepakt. Ohja, én we hebben het balkon nog even ontdaan van een overstroming wegens een zeer verstopt putje 
En nu.. Ben ik doodop. Zodadelijk lekker met mijn lief Top-Gear kijken en dan naar mijn bedje. Morgen doen we even een dagje andere dingen en zondag gaan we weer verder. Het gaat in elk geval harder als verwacht, dus we krijgen er steeds meer moed in!
Vooruitzichten
De vooruitzichten voor ons zijn goed: vanaf morgen heeft ook Paul vakantie en kunnen we dus écht aan het werk aan het huis. Ik heb er érg veel zin in, want het wordt eens tijd om spijkers met koppen te gaan slaan. Er is slechts één ding waar ik op dit moment voor vrees: ik heb de laatste dagen weer last van mijn nek en i.v.m. maandelijkse ongemakken voelt mijn rug ook niet al te prettig aan. Gelukkig hebben we de tijd en hoeven we als het goed is dus niets te gaan forceren. Dit biedt natuurlijk geen garanties (hell, ik ken mezelf), maar het is wel fijn om te weten. De kledingkast moet zéker wel af gaan komen, we hopen dat we daarnaast ook nog tijd hebben om onze virtinekast in elkaar te zetten (ik wil zó graag wat spulletjes van onze bruiloft én de foto's van mijn overleden dierbaren een plekje geven) en als het even kan schroeven we ook nog even het luchtroostertje dat de katten vandeweek uit de plint onder de keuken hebben gepeuterd vast, zodat we dan echt zeker weten dat het kattenkruid veilig is gesteld*.
Ik ben in ieder geval blij dat de kop er al af is, want de bijwerk-jes van gisteren zien er in elk geval prima uit (of eigenlijk: je ziet ze niet)!
Morgen gaan the Ramones dus in de cd-speler (HEY-HO, let's go!) en dan gaan we beginnen 
*: Tja, vandeweek was er dus een tweede slachting, met ongeveer soortgelijke gevolgen..
Witte streepjespoes
Ik heb sinds vandaag een witte streepjespoes. Ze kwam aangerend en *pats*.. Het was gebeurd.
Het zit namelijk zo: voordat wij hier kwamen wonen hadden wij bedacht, dat wij hoge plinten in de woonkamer zouden gaan maken, waardoor we het niet zo heel erg belangrijk vonden om de muren tegen de grond aan goed te witten. Die hoge plinten zijn er echter nooit gekomen en dus heb ik al anderhalf jaar alle reden om me dood te ergeren aan die paar plekjes langs de lage plinten, waar het witsel wat geliger is als de rest. Het bijwerken van deze plekjes stond al heel lang op ons to-do-lijstje en hoewel ik één keer eerder een poging heb ondernomen hier werk van te maken is het er uiteindelijk nooit van gekomen: die ene poging strandde namelijk hopeloos in een speurtocht naar de verdwenen bak latex.
De betreffende bak latex is echter al maanden terecht en daar vandaag mijn eerste vrije dag van mijn aan-het-huis-klus-vakantie was vond ik het een mooie gelegenheid om een poging 2 tot het bijwerken van de muren te doen. Ik zou hierin bijstand krijgen van mijn vriendinnetje Eefke, dus dat was metéén een mooie stok achter de deur. Vol goede moed plakten we dan ook de plinten af en begonnen te verven.. Om er vervolgens achter te komen dat er één verschil is tussen opknappen vóórdat er verhuisd is en plekjes bijwerken nádat er verhuisd is: een drietal vreselijk nieuwsgierige katten. Ze zijn érg lief, maar als je aan het verven bent kunnen ze óók best nog lastig zijn: ze duwen overal hun neus tussen, willen constant aan de verf ruiken en omdat je dicht bij de grond zit is het érg leuk om je neus en gezicht kopjes te gaan geven.
En zo gebeurde het dus ook: Ik zat wanhopig te proberen Loki ervan te overtuigen dat hij op moest houden mijn gezicht kopjes te geven, terwijl ik op mijn hurken zat en met mijn hand mét verfkwast erin op mijn knie steunde. Juist tóen bedacht Beertje dat het cool zou zijn om héél hard onder mij door te rennen en tja, omdat ik vlak naast de muur zat was daar maar weinig ruimte voor en ín die ruimte.. Bevond zich dus mijn kwast. Ze rende er onderdoor voor ik er erg in had en tegen de tijd dat ik erop kon reageren was de poes in kwestie alweer doorgerend. Verschrikt rende ik erachteraan: een kat die latex uit haar vacht gaat zitten likken leek me een recept voor nare gevolgen.
Maarja, zoals het een goed Beertje betaamt was ze niet te vangen: op het moment dat ze in de gaten heeft dat je iets van haar wil dan vlucht ze. Dus daar zat ze, midden onder het bed, precies op dat plekje waar je als mens met geen mogelijkheid bij kunt. Zich schoon te wassen. Verdorie. Ondertussen hoorde ik Eefke heel hard lachen in de kamer: uit mijn gebrul en geroep naar Beertje was duidelijk op te maken geweest wat er aan de hand was. Paul kwam me maar even helpen en gelukkig weet hij precíes hoe je een Beertje onder het bed vandaan te krijgen: zijn hoofd onder het bed steken en heel hard "OEGABOEGABOEGA!" roepen. Het hielp meteen, want Beertje rende meteen als een debiel de woonkamer in. Waar Eefke nóg harder zat te lachen. Enfin, na Beertje nóg een keer onder het bed vandaan te hebben ge-boega't kreeg ik haar uiteindelijk te pakken toen ze zich achter de bank schoon zat te likken; met een natte doek wreef ik zo veel mogelijk de verf van het wriemelende katje af.
Een tijdje later zag ik echter, dat ik het dier, ondanks mijn geweldige pogingen, tóch niet helemaal schoon heb gekregen: als je goed kijkt zie je een lange witte streep vanaf haar nekje tot vlakbij haar staart lopen. Gelukkig is het meeste er nu wel vanaf en probeert ze het er niet meer af te wassen. Per heden heb ik dus een witte streepjespoes..
En nu is ze heel lief met een propje aan het spelen 
Obsessie
Jaja, het gaat gebeuren: komend jaar, zodra ons schip met geld weer aan is gekomen, zal mijn lief gaan beginnen met zijn rijbewijs. Hoera ende hoezee! Droombeelden van eens-een-keer-niet-de-bob-zijn, van niet terug hoeven rijden van Lowlands, sámen naar onze vakantiebestemming kunnen rijden en hulp bij het schoonmaken van de auto* borrelen in mij op. Ik ben eigenlijk best ook wel trots op hem, want het is geen kleine stap om te nemen als je je al zo lang zonder dat schattige gevalletje weet te redden. Voor mij heeft dit nog een prettige bijkomstigheid: wanneer er een deel van de inhoud van dat schip met geld naar mijn lief gaat om te besteden aan zijn rijlessen mag ik natuurlijk óók een deel van die inhoud besteden aan mezelf. Eigenlijk had ik voor mezelf al uitgemaakt wat ik met dit geld zou gaan doen: een nieuwe fiets moest er maar eens komen, want ik wil wel zo'n mooie paarse van Batavus en die nieuwe computer stond eigenlijk toch ook wel erg hoog op mijn verlanglijstje. Niets aan de hand, zou je zo zeggen.
Maarja, Annibal zou Annibal niet zijn als ze hier netjes aan vast zou houden. Waarom zou je het jezelf gemakkelijk maken door gewoon rustig af te wachten tot het moment dat het geld binnenis om het vervolgens keurig conform de planning te besteden? Nee hoor, een Annibal maakt het zichzelf graag moeilijk: ze wil een spiegelreflex-camera. En tja, ik weet dat ik een ondankbaar nest ben, dat een fiets een veel verstandiger, volwassener en Oud-Hollandscher (doe-maar-gewóón!) keuze is.. Maar ik merk de laatste tijd steeds vaker dat ik minder plezier heb in mijn hobby, omdat het gereedschap dat ik gebruik niet toereikend is voor wat ik ermee wil. Mijn camera is op zich een geweldig ding en ik ben er (nog steeds) een groot fan van, maar doordat ik mij steeds meer ga verdiepen in de mogelijkheden van de fotografie kom ik steeds vaker de grenzen van mijn lieve camera'tje tegen. Daar baal ik dan vervolgens van, omdat ik voorbij die grenzen wil. Ik ga dus gewoon lekker stom doen en mezelf die nieuwe camera cadeau doen zodra het kan.
En tja, als ik dan eenmaal weet wat ik wil.. Laat ik het zo zeggen: één van mijn karakter-eigenschappen is, dat ik erg vasthoudend en doortastend ben. In principe zijn dit best goede eigenschappen, maar wanneer je er een beetje te veel van hebt en in je enthousiasme wat doorslaat, kan het zo maar zijn dat je al ver vantevoren, avond aan avond tot over je oren in je onderzoek (dat ondertussen obsessieve vormen aan begint te nemen) (volgens Paul dan) naar spiegel-reflexcamera's zit. Op zich niet slecht, want ik heb nog flink wat te leren, maarja.. Nu wil ik 'm alleen nog maar liever! (En, het liefst, niet dan, maar NU!)
De daarbij komende grap is, dat nu blijkt dat ik waarschijnlijk niet eens een nieuwe pc nodig heb. Doordat er een paar rare constructies in deze pc gebouwd zijn heeft 'ie eigenlijk nooit lekker gelopen en nu Wim en Paul een beetje aan het rommelen zijn geweest met analyse-software komt daar uit, dat ik met een paar vrij simpele aanpassingen de performance van mijn pc zó kan verbeteren, dat ik gek zou zijn wanneer ik een nieuwe pc aan zou schaffen. Zo heeft Paul daarstraks een deel van het RAM-geheugen uit de pc gehaald, waardoor 'ie nu sneller loopt ** Happy happy joy joy!!
* : We houden het positief; ik zal niet (al te hard ) spreken van de spookbeelden die daarmee hand in hand gaan: regelmatig mijn auto kwijt zijn op vervelende tijdstippen, discussies over wie er mag rijden, discussies over wie er móet rijden..
**: Technisch verhaal voor de liefhebber cq nieuwsgierigen: het stripje geheugen dat standaard in deze pc zat, had een veel lager vermogen als de rest van de pc. Later heb ik er geheugen bijgekocht, maar doordat het eerste stripje geheugen een te laag vermogen had voor de pc werd de werking van de tweede strip geheugen ook naar beneden gehaald. Door het weghalen van de oude strip presteert de nieuwe veel beter, waardoor mijn pc nu ineens een stuk sneller is (en já, dat is écht dusdanig veel dat je het kan merken als je programma's opstart e.d.!) Met nog een paar van dit soort trucjes valt er dus véél meer uit dit oude beestje te halen..
Mooi
Mijn trots van gisteravond: deze foto, welke ik heb genomen tijdens de prachtige uitvoering van het stuk "Sleepless" door het Nederlands Danstheater II. Voor meer foto's van de afgelopen 2 avonden verwijs ik jullie naar mijn Flickr-account.
(Mental note to self: ik wil een spiegel reflex-camera!!)
Het indrukwekkendste van de TodaysArt-vrijdag
Vertwijfeld kijkt hij ons aan, alsof hij zelf nog niet helemaal weet of hij zijn vraag durft te stellen. "Mag ik jullie misschien wat vragen?" vraagt hij tenslotte tóch. "Natuurlijk" vinden wij. "Zouden jullie mij heel misschien kunnen helpen? Met wat kleingeld?" vraagt hij vervolgens, zijn ogen neergeslagen. "Nee, sorry." zegt Wim. "Ik heb eigenlijk nooit geld bij me, ik pin alles." "Sorry.." zeg ik nu ook, iets in zijn blik bespeurend..
Ik kijk naar het broodje, dat ik net aan het eten was. "Maar je mag wel een stuk van mijn broodje, als je honger hebt?" Vragend kijk ik hem aan, half verpest door al die arme zielen op het station, die bedelen om kleingeld, maar boos op je worden zodra je ze zegt dat je liever een patatje voor ze wil kopen. ik krijg een verlegen lach terug. "Nou, als dat zou mogen.."
Ik breek mijn broodje doormidden en geef hem een deel. Een nog veel verlegener knikje als dank. Hij loopt door. En dan, als hij denkt dat niemand het kan zien, zie ik hem de grootste hap nemen die hij kan. Op dat moment wilde ik, dat ik nog 10 broodjes kaas bij me had..
Pers
Vanavond en morgen zijn Wim en ik even héél stoer: via een contact op onze fotosite hebben we perskaarten gekregen voor het TodaysArt-festival hiero in de stad. Een mooie bezigheid voor mij, terwijl Paul zich weer een half weekendje bij de YMCA aan het vermaken is. Ik ben nog nooit naar dit festival geweest en ik heb dus ook geen idee wat ik ervan kan verwachten, maar het wordt vast heel leuk! Alleen jammer dat ik mijn camelbak niet kan vinden op het moment, want ik vind het altijd erg fijn om water bij me te hebben (ik heb nl. nogal snel dorst).
Ik hoop trouwens dat het me niet te veel in de weg zal zitten dat ik nog geen statief heb, want met name in de avond is het lastig fotograferen als je niet wil flitsen. Nouja, ik zie wel!
************
Mijn afgelopen vrije dagen zijn werkelijk omgevlógen; ik ben bang dat mijn Zelda-verslaving nu écht eenzame hoogten bereikt heeft. Ik móet en zál telkens nog weer 'even' spelen. Vervolgens verlies ik de tijd volledig uit het oog (gisteren tegen Paul: "Joh, wat ben je vroeg thuis vandaag!" "Nee hoor, ik ben juist laat!" *blik op de klok* "Oh..") en kom ik amper nog toe aan de dingen die ik eigenlijk óók nog wilde doen die dag. Nouja, na maandag en dinsdag gewerkt te hebben ben ik weer anderhalve week vrij, dus ik heb nog tijd om die dingetjes later nog te doen. En een beetje ontspanning op je vrije dagen mag best, toch?
Voldoening
Warm. De warme stralen van onze douche masseren mijn vermoeide spieren. Totale leegte, de doorlopende waterval van gedachten aan-van-alles-en-nog-wat tijdelijk verstomd. Slechts een gevoel van voldoening van een spinningles zoals ik ze op de één of andere manier het lieftste heb: hard en medogenloos. Het gevoel van nèt iets te ver gaan, wéten dat je over je grenzen gaat, en het tóch doen. In volledige concentratie. En. Daarna. Dit. Helemaal goed.
Voldoening vanuit inspanning, maar ook voldoening vanuit pure luxe. Vandaag de weekboodschappen thuisbezorgd krijgen en wel tot in de keuken. Meneer Albert gaf € 10,= korting weg en wij besloten het een keer te proberen. Ik heb altijd al een hekel gehad aan boodschappen doen en ik wist terwijl ik pinde op mijn eigen aanrecht al: dít wil ik vaker. Elke week is nergens voor nodig, maar zo af en toe.. Mag een beetje verwende luxe best. Toch? Ik heb nu al zin in de kerstboodschappen
Herfst
Sloffen weer opgegraven, warme ochtendjas uit de kast, paraplu weer in de auto, handschoenen en regenkleding binnen handbereik en legerkisten weer ingevet voor +4 waterdichtheid.
Daarbij: ik heb het koud!
Het is weer zo ver.. De herfst is in het land.
(En dat terwijl ik éigenlijk nog steeds op de zomer zit te wachten... )
Precies goed
Ken je dat gevoel, dat je soms hebt? Dat gevoel van precies goed, van puzzelstukjes op hun plek? Zo'n weekend was het, dit weekend. Een weekend van rustigaan, geen afspraken (behalve het vieren van mijn papa's verjaardag vandaag); een weekend van uitslapen en bijkomen. En ik ben bijgekomen, ik heb uitgerust. Gisteren voor het eerst in tijden weer eens uitgebreid met de wii gespeeld, een beetje boodschappen gedaan, in de avond weer eens een biertje wezen drinken in de Sowie (en nog één, en toen nog een sapje, en toen nog wat wijntjes).
In de Sowieso kwamen we erachter dat déze dag precies de goede dag was om er te zijn: een dierbaar vriendinnetje bleek in dezelfde situatie te zitten als ik bijna een jaar geleden zat. Ze was er nog flink mee aan het worstelen en zat nog wel een beetje in de ontkenningsfase (maandag niet gaan werken wilde er nog even niet in), maar haar klachten waren voor mij zó herkenbaar.. En gelukkig kon ik haar, juist omdat wij haar daar tegenkwamen, even uitgebreid spreken, advies geven, knuffelen en een hart onder de riem steken. Ik hoop dat ze er wat aan had; ik vond het in elk geval fijn dat wij precies op het juiste moment op de juiste plek waren.
Na vervolgens een gezellige zondag bij mijn ouders en broertje te hebben doorgebracht heb ik nog twee daagjes werken te gaan, waarna ik tot aan volgende week maandag vrij zal zijn; hierna moet ik weer twee daagjes werken tot aan mijn herfstvakantie (anderhalve week )! Ook hierin heerst het gevoel van precies op tijd; ik verlang naar wat tijd om mezelf en mijn huis weer even op orde te maken en de dingen te doen, waar ik nu niet aan toe kom..
Lazy saturday
Fijn weekend allemaal
(Overigens zal ons leven nooit meer hetzelfde zijn: de laatste afleveringen van de Soprano's zijn erdoorheen...)
Veel
Gisteren was dus, zoals reeds gezegd, een flink vermoeiende dag. Ik had een paar heftige gesprekken naar aanleiding van een hoop denkwerk mijnerzijds: ik heb sinds ik met vakantie ben geweest namelijk nog steeds een onbestemd gevoel als het op mijn werk aan komt. De laatste weken begon mij dan ook langzaam te dagen wat het probleem is: er zijn bepaalde aspecten binnen het verzekeringswezen behóórlijk veranderd en ik weet daar niet zo goed mee om te gaan. Enfin, ik kan hier een hele verhandeling neer gaan zetten over het hoe en wat, maar het komt er eigenlijk een beetje op neer.. Dat ik mijn werkzaamheden niet meer zo leuk vind. Ik merkte dat ik steeds meer tegen bepaalde taken op ging hikken, ging uitstellen en soms betrapte ik mezelf erop, dat ik opgelucht was wanneer ik het één of andere klusje niet kon doen (bijvoorbeeld doordat de benodigde stukken op een woensdag bij ons binnen zouden komen). Om er vervolgens metéén ook weer een soort van schuldgevoel doorheen te voelen: ik ben niet zo afschuiverig en míjn onttrekking aan een dergelijke taak hield automatisch in dat een collega ermee opgezadeld werd.
Ik heb hier de afgelopen weken veel over gesproken met mijn lief en met mijn collega. Het is raar: wanneer je al bijna 8 jaar naar volle tevredenheid bij hetzelfde bedrijf werkt en je komt beetje bij beetje tot het besef dat je je werkzaamheden eigelijk steeds lastiger en vervelender gaat vinden, is de vraag wat je dán wil. En well, quite frankly.. Ik heb nog steeds geen idee. Juist op dit punt was mijn baas een heleboel weken achter elkaar weg: eerst was hij met vakantie, en toen hij nèt twee dagen terug was moest hij wegens familie-omstandigheden ook weer een periode verstek laten gaan. En tja, juist in deze periode kwam er een interessante vacature op mijn pad. Veel twijfels en schuldgevoelens later solliciteerde ik tóch. En werd vervolgens, vóótdat mijn baas terug was en toch eigenlijk enigzins tegen mijn verwachtingen in, uitgenodigd op gesprek. Help! Wat nu? Leuk, dát zeker.. Maar ik voelde me eigenlijk vooral heel raar; als een dief in de nacht, rondsluipend, heimelijk bezig met zaken die het daglicht niet verdragen kunnen..
Gisteren was dan ook een grote dag: mijn baas zou voor het eerst weer op kantoor zijn én in de middag zou ik mijn gesprek hebben! Met knikkende knieën trok ik de stoute schoenen aan, vroeg mijn baas of ik hem even kon spreken en vertelde hem wat me allemaal dwars zat. Hij reageerde erg begrijpend en ik was érg blij, dat ik mijn hart uit kon storten. Pas tijdens het gesprek, toen er stiekum wat traantjes uit mijn ooghoeken glipten, kwam ik erachter hóe erg het me precies dwars had gezeten. In de middag had ik vervolgens mijn sollicitatiegesprek en ook deze verliep prima: ik heb er een goed gevoel over. Dinsdag a.s. krijg ik een telefoontje waarin ik te horen zal krijgen of ik ben aangenomen of niet: best spannend dus! Daarna heb ik Paul uit zijn werk gehaald en zijn we samen nog even de stad in gedoken om een verjaardagscadeau voor mijn papa te kopen, dus toen ik thuis kwam was de koek wel aardig op
Wat werk betreft zie ik wel waar het schip strand. ik ben niet mega-heftig aan het solliciteren, maar ik hou mijn mogelijkheden open. Op mijn werk gaan we nog bekijken wat we kunnen doormiddel van het herverdelen van de werkzaamheden, dus ook wat dat betreft zijn er mogelijkheden. En verder? Wie weet!
Moe
Vandaag was even een heftig dagje; eigenlijk heb ik heel erg veel te vertellen. Als gevolg van alles dat vandaag gebeurd is ben ik echter dóódop, zodat ik hier nu even geen ontzettende verhalen neer ga zetten.. Maar me nu gewoon eens even ultiem vroeg richting mijn bed ga bewegen
Sweet dreams!
Zien
Al eerder worstelde ik met mijn gezichtsvermogen. Mijn ogen waren verslechterd, maar toch was er wel een héle mooie bril voor nodig om mij ook echt tóe te doen geven dat ik slechter ben gaan zien. Nu is er opnieuw een bepaald punt binnen mijn brildragers-carrière bereikt: waar ik mijn bril voorheen vooral gebruikte op mijn werk (langdurig) achter de pc, tijdens het autorijden in het donker en als ik een film keek, begin ik de laatste weken te merken dat mijn ogen steeds sneller vermoeid raken (en ik zelf dus óók, als gevolg hiervan). Bij de avondschemer, wanneer ik een klein uurtje achter de pc zit, in de auto bij wat minder goed weer of bij het kijken van een nog geen uur durende Soprano's-aflevering word ik ook al heel snel raar in mijn hoofd, zonder bril. Ik gebruik 'm dan ook steeds vaker en ik begin me zo langzamerhand te beseffen, dat het eigenlijk nog weinig zin heeft om 'm telkens af te zetten tussendoor. Ik zal er dus aan moeten geloven: in de ochtend mijn bril opzetten en deze weer wegbergen als ik ga slapen.
Misschien klinkt het niet als een big deal en mega-dramatisch is het inderdaad niet, maar toch.. Iets meer als twee jaar geleden geloofde ik nog, dat ik een practisch perfect gezichtsvermogen had, terwijl ik nu toch écht bijna full-time met een bril op mijn schattige neusje rondbagger. Raar hoor!
************
Overigens gaan mijn benen alweer een stukje beter. Vanmorgen ging het zelfs zó goed, dat ik had bedacht dat ik wel even naar mijn werk kon fietsen. "Fiets ik de rest van de pijn er gewoon even uit." Mispoes, natuurlijk. Ookal heb ik de afgelopen twee dagen gemerkt dat het beter gaat als ik mijn benen blijf bewegen, zo maar even op de fiets springen en blij naar het werk trappen is toch echt nog even wat te veel van het goede. Ik was nog geen 10 meter van de deur vandaan of ik voelde het al: kracht zetten met mijn arme pootjes gaat absoluut nog niet. Met brandende benen en binnensmonds vloekend ben ik naar boven gestrompeld om mijn autosleutels te gaan halen.. Misschien toch nog maar even een nachtje aan de tijgerbalsam en de ibuprofen?
Au!
Sinds gisterochtend heb ik, zonder dat ik er een aanleiding voor kan bedenken, heel erg pijn in mijn benen. Een mengeling tussen kramp en spierpijn in beide kuiten en bovenbenen, die dusdanig aanwezig is dat ik nu al twee dagen rondloop (lees: strompel) als een 'oud wijf' (inclusief bijbehorend gesteun-en-gekreun). Ik kom nauwelijks nog een trap af en raak met enige regelmaat zwaar gefrustreerd als ik mezelf zo stijf als een hark richting het één of ander probeer te bewegen.
Vandaag gaat gelukkig al íets beter als gisteren, maar het is en blijft irritant: ik heb namelijk geen idéé waar het vandaan komt (helemaal geen rare dingen gedaan ofzo) en nouja.. Sinds ik om me heen nogal wat geluiden hoor over zieke mensen en nare griepjes hoop ik maar, dat dit gewoon een ouderwets 'koutje op de spieren' is.. 
Open monumentendag
Vandaag was het open monumentendag in Den Haag*. Een mooie dag voor ons om eens rond te kijken in de Eerste Kamer, de Ridderzaal, de Tweede Kamer, de Duits-Evangelische kerk en de kerk aan de Elandstraat. We vermaakten ons prima; wat is het leuk om een keer toerist te zijn in je eigen stad! Een hoop wijzer, maar voorál een hoop foto's verder, trokken we huiswaarts:
Het wapen van Nederland in de eerste kamer
De Ridderzaal (die in mijn hoofd toch écht een stuk groter was)
De bibliotheek van de tweede kamer
Het altaar in de Duits-Evangelische kerk
De verder heel sobere Duits-Evangelische kerk had wel hele bijzondere lampen
Een altaar voor Jezus in de kerk aan de Elandstraat (O.L.Vr. Onbevlekt Ontvangen kerk)
Volgend jaar gaan we zéker nog een keer!
*: Morgen ook nog, maar dan is er een stuk minder geopend. Bovendien gaan wij morgen op bezoek bij mijn schoonouders, dus was vandaag de dag voor ons.
VERMIST
Met enige regelmaat kom ik ze tegen: "VERMIST"-postertjes met een gekopiëerde foto van een poes (of, héél soms, een hond) erop, een verhaaltje over het betreffende dier en een telefoonnummer. Vanochtend, toen ik mijn fiets ging pakken om naar mijn werk te gaan, hing er ineens één aan de voordeur van ons portiek. Zoals ik altijd trouw doe heb ik de volledige tekst gelezen (je zal het dier maar tegenkomen) en zoals ik óók altijd doe hou ik mijn ogen open. Omdat ik best een kattenmens ben zíe ik ze ook altijd overal, op van die typische kattenplekjes. Voor mij érg herkenbaar dus. Ik vind het min of meer wel iets dat ik moet doen; het zál je gebeuren dat je kat er om de één of andere reden vandoor gaat*.. Ik zou doodongerust zijn!
Het enige nadeel aan dit soort acties vind ik alleen, dat het altijd zo'n mijl op zeven is: ik heb nog nóóit een vermiste kat teruggevonden. Bovendien, ik kan me zomerseizoenen herinneren dat er rondom mijn werk tegelijkertijd een stuk of negen van die überzielige postertjes door de buurt hingen. Geen mens die dan nog onthoudt waarop er gelet zou moeten worden. Ik vraag het me ook wel eens af: hoe vaak hélpen die briefjes nou? Er is nooit eens iemand die nog een keer een briefje ophangt om alle mensen die hebben uitgekeken voor het vermistje katje te bedanken, of ze te melden dat de arme drommel is teruggevonden, laten we zeggen ergens onder en balkon ofzo, schuilend voor de regen, nat, verkleumd en hongerig, maar verder ongedeerd. De briefjes verdwijnen meestal langzaamaan, na de eerste flinke regenbui, of na wat harde wind. Soms hangen ze er wéken, maanden misschien zelfs wel, tot de tekst is uitgelopen en verkleurd. Dat vind ik eigenlijk nog het treurigst; het doet het ergste vermoeden.
Eergisteren las ik in de Volkskrant Magazine een artikel over de zoektocht naar het vermiste engelse meisje 'Maddie'. De verdwijning van het meisje, dat inmiddels ruim vier maanden vermist is, krijgt veel media-aandacht en een grootschalige, internationale zoektocht is gestart. Waar de vermissing van een huisdier nog een aardige kans op een goede afloop lijkt te hebben, is de vermissing van een kind zonder meer mensenwerk. Waar een kat nog voor zichzelf kan zorgen, is een kind is vollédig afhankelijk van zijn of haar verzorging. En wanneer een kind al zo lang weg is als de kleine Madeleine.. Who knows, really? Een mens kan niet anders dan hopen, dat de zoektocht naar 'Maddie' geen mijl op zeven zal zijn. Dat alle aandacht die deze zaak krijgt in de media en van beroemde mensen zal helpen het kind terug te vinden, zonder verwondingen of trauma's. Daarnaast kan ik niet anders doen dan hopen dat de massale aandacht en alle moeite die wordt gedaan voor Madeleine ook besteed zal worden aan de zaken van al die talloze andere vermiste kinderen. Geen kat of hond zou gemist moeten worden door degenen die van hen houden. En kinderen al helemaal niet.
*: Eén van mijn aller-grootste angsten: thuis komen, erachter komen dat er ingebroken is en dat mijn katten weg zijn (of erger)..
Tijd
Tijd. De tijd, de klok, de agenda. Ze beheerst levens. Mensen rennen en vliegen, houden zich bezig en dóen. Op de achtergrond altijd die zandloper, onzichtbaar maar toch aanwezig, vol met waardevolle korrels zand. Hoe waardevol die korrels zijn beseffen we ons zelden; meestal hebben we geen tijd om daarbij stil te staan. Dat is ook beter zo, misschien. Wanneer je er continue bij stil zou staan zou die waardevolle tijd júist door je vingers glippen. Er zijn ook momenten, dat de tijd juist wèl tot ons doordringt. Dan staan we erbij stil. En dán, wanneer we niet rennen of vliegen, bezig zijn en dóen, juist dan verwordt die tijd tot een moeilijk te bevatten begrip. Hoeveel tijd heeft een mens, om te genieten van alles dat dierbaar is om hem of haar heen? Men zegt wel eens dat oneindigheid een nauwelijks te bevatten begrip is, maar eindigheid vind ik eigenlijk zo vreselijk veel moeilijker. Wat begeurt er dán?
Wanneer ik denk aan de eindigheid van degenen van wie ik hou begin ik als vanzelf te huilen; alleen al de gedáchte aan dat verlies maakt me verdrietig. Gelukkig, ik prijs mezelf 1.000 maal gelukkig, dat dit verdriet voor mij op dit moment ver weg is. Voor iemand in mijn nabijheid is het dichtbij en ik sta even stil.. Maar ík hoef niet te huilen, want voor mij zijn het slechts gedachten, nu. Gedachten die ik niet toe hoef te laten, wanneer ik ze niet wil. Ze zijn er nu wel, in mijn hoofd. Naar de voorgrond gedrongen. Maar beter dan ze die nare filmpjs af te laten spelen voor mijn geeste-oog kan ik genieten van al dat ik heb.
En dat is veel.
Niets
En morgen is het dan gewoon even tijd voor het grote niets. Uitslapen, filmpje kijken, beetje nintendo-en.. Tijdig bedacht ik me, dat ik nu óók alweer druk bezig ben mijn woensdagen (a.k.a. mijn extra rustdagje) vol te plannen met van alles en nog wat en dát was nu juist niet de bedoeling. Dus: pas op de plaats, agenda leeg (nouja, op mijn spinning-les in de avond dan) en morgen lekker een beetje aanrommelen. Goed plan!
Tevens, in het kader van de recente nieuwsberichten omtrent de wikipedia:
Wellicht heb ik hier de échte dader te pakken?
Toch niet..
Uiteindelijk móet je soms wel onderkennen dat er af en toe grenzen zijn aan je mogelijkheden, tijd en middelen. Zo zóuden we over een paar weken héél relaxed een ultiem goedkope herfstvakantie door kunnen brengen in een briljant huis mèt zwembad in Zuid-Frankrijk. Paul's ouders zullen daar een maand op het huis van vrienden passen en wij waren uitgenodigd hier een weekje van mee te genieten. De zin was er, met enig geschraap viel het geld ook nog wel bij elkaar te sprokkelen (ondanks de huidige ultieme blut-heid onzerzijds), maar wanneer we erbij na gingen denken dat
- we nèt terug zijn van onze laatste vakantie,
- we dus éigenlijk geen geld hebben,
- we stiekum ook al niet bijzonder zitten te wachten op wéér een lange autorit (nog een paar uur verder dan onze huwelijksreis en het vliegtuig is geen geweldige optie),
- we bovendien al bijna anderhalf jaar in dit huis wonen maar nooit de tijd hebben gehad om dozen uit te pakken (er staan er nog zéker een stuk of 20 ) en spullen uit te zoeken,
leek een eventuele betere besteding voor onze komende herfstvakantie meer dan duidelijk. Bovendien worden we er allebei al heel lang gek van dat we geen kledingkast hebben (kattenharen all over the place!) en is het met 3 katten absoluut geen geweldig plan een kamer te hebben die zó vol staat dat je 'm niet schoon kunt houden.
En die vrienden van Paul's ouders kunnen we ook altijd zèlf nog eens op gaan zoeken..
Maar dat schone, opgeruimde en georganiseerde huis, inclusief kledingkast en (hopelijk) nog wat andere afgemaakte klusjes, dáár hebben we nu allebei ineens bijzonder veel zin in! Yay!
rommellog
Ja, eindelijk! Het mag! Toen ik vandeweek mijn vriendinnetje Maaike sprak was is zó enthousiast over wat zij mij te vertellen had, dat ik er meteen een heel blaatverhaal over postte. Toen ik vervolgens begon met naar bed gaan (duurt bij mij altijd even) deed er ineens een kwartje *plink* in mijn hoofd: Maaike had me aan de telefoon verteld dat ze het graag persoonlijk aan nog wat mensen wilde vertellen, waarvan ze in elk geval één iemand pas gisteravond zou zien. Woops! Maar vlug mijn logje aangepast.. Maar nu mag het wèl: mijn vriendjes Maaike en Mark gaan trouwen! Bovenop de Sacre Coeur vroeg hij haar ten huwelijk; volgend jaar zal het gaan gebeuren. Ik ben ontzettend blij voor ze en ik hoop dat zij net zo'n briljante dag zullen hebben als wij hebben gehad. Lieve Maaike en Mark, héél erg gefeliciteerd en een dikke kus!!
Naast het goede nieuws van Maaike kwam er ook nog wat goeds uit de hoek van haar zusje: de verhuizing (part II) van Eefke is prima gelukt. Er was geen busje (woensdag bleken die allemaal alweer verhuurd te zijn) maar Eefke had haar trekhaak nog vers in het geheugen en had een aanhangwagen besproken. We hadden nauwelijks nog spullen op te halen en we vreesden dan ook al dat we zó snel klaar zouden zijn dat we ontheemd achter zouden blijven, maar gelukkig wist Eefke dit prima te voorkomen door (onbedoeld) een kleine speurtocht voor ons uit te zetten: haar wasmachine en koelkast waren gestald bij een vriend wonend in de Sumatrastraat. Alleen woonde die vriend niet in de Sumatrastraat, zo bleek toen wij aldaar aankwamen en het bewuste huisnummer niet bestond. Gelukkig wist ze meteen waar hij dan wel woonde: in de Surinamestraat. Maarja, eenmaal daar.. Bleek ook dit niet goed. Gelukkig was de oplossing om de hoek; niet in de Surinamestraat maar in de Paramaribostraat vonden wij wat wij zochten. Yay! Na nog even met z'n allen te hebben geluncht (gezellig! Tevens: yum! Vis!) gingen wij op huis aan; wij hadden immers plannen. We wilden onze ceremoniemeesters Ralph en Karen graag nog bedanken voor alles dat zij voor ons hebben gedaan en toen ik op Jackie's log las over het bostheater ging er bij mij een lampje branden: leuk om ze mee naar toe te nemen!
Na thuis te zijn gekomen van Eefke's verhuizing gingen wij dan ook aan de slag met het bakken van verse broodjes, het maken van salades en het inpakken van de picknickmand. We troffen het met het weer: we aten in de laatste zonneschijn en dronken vervolgens koffie en thee op de tribune van het Bostheater. De voorstelling was absoluut briljant, we vermaakten ons kostelijk en gelukkig waren ook Ralph en Karen helemaal blij met onze keuze voor het bedankje. Volgend jaar wéér naar het bostheater!!
Vervolgens ben ik vandaag nog met Wim op pad gegaan om te fotograferen: hier in de buurt zit een hele oude begraafplaats, alwaar onder andere een hele oude (1247) kerkruïne te vinden is. Wegens tijdgebrek (we moeten nog eten!) verwijs ik naar mijn Flickr-account voor de betreffende foto's met bijbehorende uitleg.. Tot morgen!
P.S.: Ben ik vreselijk, wanneer ik zowel gisteren als nu bij het loggen mijn tweede logverjaardag ben vergeten?
