Zoekt.. En gij zult vinden?
Het lukt me nog niet zo om mijn draai te vinden. Als ik iets aan het doen ben is dat ene dat ik níet aan het doen ben altijd leuker, ik raak snel afgeleid, het kost veel moeite me ergens op te concentreren (met name op mijn werk) en ik voel me moe. En ik ben niet de enige: ook Paul worstelt hier al twee dagen mee.
Ik weet ook wel waar het allemaal vandaan komt; die meer-dan-gemiddelde tegenzin om weer te gaan werken na de vakantie, die opstartproblemen, die vermoeidheid.. Normaalgesproken kunnen we een vakantie lang ons eigen ritme aanhouden, onze eigen dingetjes doen, bijkomen van alles. Nu hebben we een shitload aan emoties over ons heen gekregen, er in één klap een vreselijke hoeveelheid energie doorheen gejaagd en veels te veel te doen gehad voor 3 weken tijd. De eerste dagen eiste het regelen van de laatste dingetjes al onze aandacht en energie op, toen was Onze Grote Dag aangebroken, vervolgens hadden we nog 2 dagen om onze vakantiespullen in te pakken, te genieten van alle leuke cadeau's, kaarten, stukjes in het gastenboek etc., de eerste foto's te bekijken en moesten we ook nog naar een familie-barbeque. Daarna leefden we ons anderhalve week uit in het buitenland, om vervolgens nog maar 4 kleine dagen te hebben om ál die dingen, waar we de weken ervoor niet aan toe gekomen waren te doen (én uit te rusten van de reis terug, én te huishouden, én uit te pakken, én te wassen, én.. Nouja, you get the point) . Tja, en daarvoor waren die vier dagen gewoon veels te kort, zodat er een gevoel van gemis ontstond. Het waren briljante dagen en ik had het niet anders willen hebben, maar ik denk dat wij nu iets ervaren, dat wel iets wegheeft van een kater: 3 weken lang woon je op een andere planeet; begeef je je in een rose wolk met gouden randen. Dan, nog voordat je tijd hebt gehad de rose wolk écht goed te bekijken, zak je erdoorheen en beland je in je bureaustoel op je werk. De overgang is te groot, dus doet hij extra pijn.
Onze vakantie had niet beter kunnen zijn als dit, dat zou onmogelijk zijn.. Vandaar juist, dat ik er gráág wat meer van had gehad 
Morgen pluk ik voor het aller-eerst de vruchten van mijn splinternieuwe 32-urige werkweek en ik hoop een beetje bij te kunnen trekken. Misschien dat ik morgen over het gevoel heen kan komen dat ik in mijn vrije tijd continue 5 kwartier in een uur probeer te proppen. Eens even écht, voor het eerst, in alle rust kijken naar alle mooie dingen die mensen op onze bruiloft voor ons op hebben geschreven. Op mijn gemak voelen, ruiken, kijken, spelen met de cadeau's die we hebben gekregen. Uitslapen, of op z'n minst rusten. En een beetje orde scheppen in de blije, maar vermoeiende chaos in mijn hoofd..
Bijna over
En dan, zomaar ineens, is het afgelopen. Nog één avondje foto's kijken (we hebben de bestanden van de fotograaf binnen!) en met onze Nintendo Wii (huwelijkscadeau) spelen en dan is het weer gebeurd. Morgenochtend om een uur of 8 zal de wekker mijn wakkerword-orgaan (of het gebrek hieraan) weer pijnigen en doet de eerste werkdag zich alweer aan. De kleine troost dat ik woensdag dan meteen weer een vrije dag heb in het kader van mijn op 1 augustus ingaande 32-urige werkweek doet niets af aan het feit.. Dat ik echt ongelófelijk geen zin heb!
Bah..
Nouja, zoals men wel eens zegt.. We hebben tenminste de foto's nog 
Een huwelijksreis
Om een van-dag-tot-dag-verslag van onze vakantie moet je mij niet vragen. Met veel moeite kan ik meestal nog nèt oplepelen uit mijn geheugen wat ik gisteravond heb gegeten, maar veel verder dan dat gaat het niet. Dat kan soms wel eens lastig zijn; met name wanneer je een logje wil gaan schrijven over wat je allemaal hebt gedaan in Zwitserland is het moeilijk te weten waarmee en hoe je moet beginnen. Tuurlijk, ik kan prima opsommen wát we hebben gedaan.. Maar er ook echt een samenhangend verhaal van maken, tja..
Ik weet, dat we ergens in de eerste twee dagen voor het eerst zijn gaan wandelen. We pakten zo'n kabelbaan-gondel-dingetje naar een bergplateau bijna direct boven onze camping met een wandelkaartje onder onze arm en kwamen vervolgens per direct een tweetal belemmerende factoren tegen:
1. De op het kaartje aangegeven wandelroutes werden nergens met bordjes aangegeven, zodat je maar aan je water moest voelen waar je heen moest (tót je de route dan eindelijk gevonden had),
2. Van wandelen houden betekent niet automatisch dat wandelingen op ca. 1,5 kilometer hoogte met behoorlijk steil omhoog leidende paden én met flink warm weer ook daadwekelijk leuk zijn om te lopen.
Al snel weken we dus van de door ons gekozen wandelroute af en liepen ons eigen pad (hoera voor tomtom-achtige progjes voor wandelaars!) en spijt hiervan hebben we geen seconde gehad:
De dag daarna, of de dag dáárna, hebben we een autotocht gedaan over de Simplon-pas, een route door de bergen welke is aangelegd door Napoleon. Het was wat ondertussen iets afgekoeld, waardoor het goed toeven was in de auto én op de stoppunten:
Ergens in de dagen hierna namen we opnieuw een kabellift naar boven en wandelden een route op zo'n 2,5 kilometer hoogte in de Gemini-pas. Omdat dit boven de boomgrens is was het een behoorlijk vervreemdende wandeling; we voelden ons soms alsof we op de maan liepen en het was bijzonder om door de sneeuw te lopen terwijl de route vanaf de parkeerplaats naar de kabelbaan weer vreselijk heet was geweest:
Na deze wandeling beloonden we onze vermoeide spieren met een bezoek aan de weldadige thermaalbaden in het plaatsje Leukerbad, aan de voet van de Gemini-pas en dit bleek een schot in de roos: het heerlijk warme water in combinatie met de afgekoelde berglucht (het was ondertussen flink gaan regenen, hetgeen wij tijdens onze wandeling hoog boven het dal niet in de gaten hadden gehad) én een spectaculair uitzicht vanuit de buitenbaden gaven ons het meest gelukzalige gevoel van heel onze vakantie (en dát zegt iets!).
Zaterdag (Ha! Deze weet ik zeker! Harry Potterdag!) slenterden wij door het naburige stadje Sion, alwaar wij een oude burcht en het bijbehorende museum bezochten én, uiteraard, engelse boekwinkel Payot, alwaar er reeds een exemplaar van dat ene boek op mij lag te wachten. In Sion spotten wij trouwens ook nog een Bekende Nederlander, die klaarblijkelijk ook van zijn vakantie aan het genieten was en lekker aan het shoppen leek te zijn:
Nadat ik zondagmiddag de laatste bladzijde van mijn Harry Potterboek had omgeslagen stapten we in de auto en reden we naar de hoogste dam van de wereld: de Grande Dixence. Vanaf beneden gezien lijkt het niet al te bijzonder te zijn, maar eenmaal bovenop genoten we van een paar bijzondere uitzichten:
Maandag gooiden wij onze geplande laatste wandeling overboord wegens het onheilspellende weer en winkelden en wandelden wij in het plaatsje Brig. Dinsdag bezochten wij, nadat wij zo goed als wij konden onze spullen hadden ingepakt voor de thuisreis die de volgende ochtend aan zou vangen nog één keer de thermen in Leukerbad.
De terugreis verliep zéér voorspoedig en nu zijn we vooral aan het genieten van onze laatste vrije dagen!
Hieronder nog wat foto's om het plaatje compleet te maken:
Onze superstoere, nieuwe tent (let ook op onze nieuwe, van onze getuigen en ceremoniemeesters gekregen stoelen én het geweldige kleed, exact op maat voor de voortent)
Ook qua macro-fotografie kwam ik prima aan mijn trekken met de prachtige Alpenfauna
Een fontein in Sion
Weer terug
Nou, daar zijn we weer hoor! Gisteravond rond kwart voor tienen in de avond sloften we doodmoe van een hele dag in de auto (10 uur in de ochtend vertrokken) over de drempel, knuffelden 3 uitzinnig blije katjes, namen een uitgebreide douche (wat kan dát lekker zijn zeg), belden onze ouders, bekeken alvast héél even de foto's en rolden doodop maar gelukkig ons héérlijke bed in. Nu ben ik weer een beetje bijgelezen op iedereens weblog, mijn mailbox is weer overzichtelijk en strakjes, nadat we even naar de stad zijn geweest om foto's van onze bruiloft af te laten drukken en nog wat dingetjes, ga ik aan de slag om de foto's die ik heb gemaakt te bewerken. Wordt vervolgd!
Onze vakantie was héérlijk, maar it feels good to be back 
Toch nog even..
Jaha, jullie dachten al bijna dat we de verleiding daadwerkelijk EEN HELE VAKANTIE LANG zouden kunnen weerstaan hè? Nouja.. Dit is onze eerste mogelijkheid tot internetten (internetcafés blijken ernstig aan het uitsterven te zijn), dus tja..
Anyway, even in het kort: we hebben het hier geweldig, het weer is over het algemeen goed doch wisselvallig, de omgeving is prachtig, de tent (alsook de bijbehorende, voor ons trouwen gekregen gear) is BRILJANT, de auto doet het weer prima en Harry Potter (gistermiddag uitgelezen) was érg cool Overmorgen aanvaarden we alweer de terugreis, waarna we nog 4 dagen hebben om met onze huwelijkscadeau's (een wii en een nieuwe breedbeeld-televisie 
) te spelen. Tot woensdagavond danwel (bij grote vermoeidheid na het rijden) donderdag!
P.S.: Dank voor al jullie leuke/lieve/geweldige reakties!
Dús
En als je dan drie kwartier voor de wekker gaat wakker schrikt van kapot vallend glas, je de steel van die prachtige bloem uit het vorige logje breekt wanneer je hem uit het glas probeert te vissen (sorry Jesse 
) terwijl je ondertussen een kat probeert te inspecteren op glas in haar pootjes, je het opruimen van het glas deels aan je man over moet laten omdat je een wegtrekker hebt van het snelle uit bed springen en je bij terugkomst in bed erachter komt dat er een kat over je dekbed heen heeft gekotst.. Dan weet je dat het tijd wordt om met vakantie te gaan
Overigens is de bloem niet kapot, hoewel de steel een stuk korter is. Ik zou nog even moeten slapen, maar het lukt niet.. Dus dan gaan we zo maar eens proberen een halve huisraad in een Suzuki Swift te proppen.
Tot na onze vakantie! (Of tot het eerste internet-café waar we de verleiding niet kunnen weerstaan..)
Such a perfect day...
I wouldn't fear
For I've never known completeness
Like being here
Wrapped in the warmth of you
Loving every breath of you
Still in my heart this moment
Or it might burst
Could we stay right here
Until the end of time until the earth stops turning
Wanna love you until the seas run dry
I've found the one I've waited for
Een ode
Mijn laatste dag als ongetrouwde vrouw is aangebroken. Nog steeds voel ik me (op bewust niveau) niet nerveus, al moet ik toegeven dat ik me vanochtend nu ook niet bepaald Zen voel. In alle vroegte werd ik wakker van iets en kon ik vervolgens de slaap niet meer vatten. Gedachten dwarrelen door mijn hoofd: gedachten aan wat ik vandaag moet doen, gedachten aan de waslijst 'laatste moet-jes' die wij gisteren glansrijk wegwerkten, gedachten aan morgen.. Maar ook andere gedachten, die zich al langere tijd op een iets minder bewust niveau manifesteren. Gedachten, over de afgelopen 4 turbulente jaren, waarin Paul en ik elkaar vonden in een partnerschap waarin onvoorwaardelijke liefde, trouw, vertrouwen en een (soms niets ontziende) eerlijkheid een eenheid vormen waarin wij beiden zo veel vertrouwen hebben dat wij een officiëel ja-woord niet langer uit de weg besloten te gaan.
Morgen zullen wij officiëel beteugelen wat wij al langer denken te weten: wij houden van elkaar en hebben vertrouwen in onze toekomst samen. Met deze man wil ik oud worden. In het leven is alles een gok en dit is statistisch gezien zelfs een behoorlijk grote, maar de dingen die wij de afgelopen 4 jaren samen hebben meegemaakt en overwonnen leggen mijn twijfels het zwijgen nagenoeg op. Ik kijk achterom; zie de bergen die wij samen hebben beklommen en dalen die wij samen zijn doorgekomen. Onze relatie had een moeilijke start en er waren zware momenten, waarin wij ieder voor zich uit moesten maken of hetgeen wij hadden het gevecht wel waard was, maar gelukkig hebben wij deze vraag uiteindelijk altijd met een volmondig "JA!" kunnen beantwoorden. Geen van beiden heeft ooit écht getwijfeld.
Hij is precies degene die hij voor mij moet zijn: zichzelf. Hij is bijzonder; vult mij aan, laat mij lachen, respecteert mij, doet mijn hersens soms kraken... Groeit met mij.
Dus morgen is het zo ver. Wij beloven elkaar eeuwige trouw en voor altijd voor elkaar te zullen zorgen, maken wij elkaar onze erven, sluiten wij een samenlevingscontract en maak ik Paul de vader van mijn eventuele kinderen. Ik ben niet bang. Ik sta achter deze belofte en weet dat Paul dat ook doet.
Het wordt een mooie dag.
Ja
Parade. Sangria*. Moe. Welterusten.
*: Waarvan er overigens maar één is omgevallen...
Verassend
Het bleek een uitstekend plan om vanmiddag eens even richting de bioscoop te gaan: nèt op het moment dat we begonnen met het inpakken voor onze tassen voor de 12e en de 13e (die ochtend worden we wakker in een bruidssuite) en daardoor allebei volledig in de stress schoten was het tijd om naar de bios te fietsen en eens even flink afgeleid te worden. De film bleek, redelijk onverwachts, behóórlijk mee te vallen: ik vond 'm best wel spannend, de effecten waren geweldig, het verhaal niet bepaald spannend, maar wèl onderhoudend.. En eigenlijk, héél stiekum, was het vooral gewoon heerlijk om weer eens onder mijn oude, favoriete jeugdhelden te verkeren en een nieuw verhaal over hen te volgen. De flauwe grappen in het verhaal konden ons niet bekoren en de ongeloofwaardigheid van bepaalde zaken (de twee mooie meiden in de film zijn óf automonteur, of computernerd -de natte droom van bijna elke 14-jarige jongen) maakten de film niet bepaald sterk en er zaten wel een paar flaws in de film, maar as much as I hate to admit it als hardcore tegenstander van de betreffende regisseur.. Ik vond 'm leuk!!
Vrijgezellig!
Jaha, gisteren was het zo ver: Paul en ik mochten een dagje 'vrijgezellen'! Hardstikke leuk, helaas niet meer 100 % geheim*, maar toch volkomen briljant werden we uit huis geplukt om onder vrienden te vieren dat wij gaan trouwen. Het begon al leuk: de 'lunchafspraak' met Ralph en Karen die wij tussen half één en één uur hadden, hadden wij al wel doorzien; wat wij echter níet hadden verwacht was dat niet Ralph en/of Karen, maar mijn vriendinnetje Mémé met een blij hoofd op onze deur zou komen kloppen. Na haar mededeling, dat we nog een paar minuten hadden om naar de opstapplek van onze TukTuk te lopen, waren we dus tóch enigzins verward terwijl we onze spullen bij elkaar raapten en met Mémé meegingen. De TukTuk was al een belevenis op zich: we hadden ze al een aantal keren zien rijden en ik en Paul hadden dan ook al wel bedacht dat we er zéker nog eens een keer gebruik van gingen maken, dus dat dit nu buiten ons medeweten om geregeld was maakte het allemaal nóg leuker! Vlakbij de Grote Markt zette onze chauffeur het wagentje aan de kant en Paul werd gesommeerd het voertuig te verlaten, terwijl ik moest blijven zitten. Na Mémé's instructies, dat er op de Grote Markt op hem gewacht werd en een dikke kus aan mij ging Paul dan ook op pad en vervolgde onze TukTuk zijn weg. Uiteraard was organisatorisch wereldwonder Mémé () (overigens náást dat ze de precieze opstapplek al was vergeten) niet helemaal zeker meer van het correcte huisnummer waardoor we in eerste instantie voor het verkeerde pand stil kwamen te staan, maar gelukkig was de vriendelijke TukTuk-meneer wel te porren om nog even een rondje te rijden om ervoor te zorgen dat we niet terug hoefden te lopen naar het begin van de straat.
Eenmaal aangekomen en uitgestapt bleken wij het eerste op onze plaats van bestemming te zijn aangekomen: de Hammam! Toen iedereen was verzameld en we naar binnen gingen bleek ons een middag vol luxe te wachten, vol warm én koud water (en alles daartussenin), traditionele zeep, scrubs waarbij de vellen eraf hingen, modderpakkingen, een behoorlijk heftige stoomkamer, verwarmde zit- en ligbanken, turkse muntthee, Baklava, massages en vooral: intense gezelligheid en volledige ontspanning. Toen we na een paar uur baden in weelde besloten boven in de relax-ruimte koffie en thee te gaan drinken hingen we met z'n negenen volledig ontspannen en bovendien stil (een zeldzaamheid) in de bankjes en stoeltjes. Toen ik vervolgens riep hoe Zen ik me wel niet voelde konden mijn vriendinnen niets anders dan beamend mompelen (waarna we weer met z'n allen achterover leunden). Toen we uiteindelijk rond de klok van vijf loom de Hammam uitsloften stond het zweet op onze hoofden: wat is het warm daarbinnen! Tijdens het baden is dat heel prettig, maar bij het 'afdrogen' was het toch een stuk lastiger. Ookal was ik de enige die niet wist wat we gingen doen, bleek ik wel degene te zijn die er het best op gekleed was: als enige zonder strakke spijkerbroek aan hoefde ik, unlike the others, niet de kleedkamer door te springen om mijn broek aan te krijgen
Het volgende op het programma vond plaats bij Suus thuis: de negen dames werden versterkt door een tiende vriendinnetje. Nicol verbrak daarbij stiekum een béétje de vrijgezellen-regels door een man mee te brengen; baby Tim was dan ook de koning te rijk met zoveel vrouwelijke aandacht. Met zijn prachtige blauwe ogen keek hij het balkon rond en hypnotiseerde menig vrouw. Toen hij vervolgens een schone luier moest was de link dan ook gauw gelegd: onze stripper! Al meteen bij thuiskomst ging de wijn open en nog voor de barbeque goed en wel aan was waren er alweer twee vriendinnen op pad om wijn bij te gaan halen: na de hitte van de Hammam sloegen we de wijn achterover alsof het water was**. De barbeque zelf was érg gezellig én lekkker (wie zegt dat vrouwen geen fikkie kunnen stoken??) en hierna moest er even vergaderd worden: wat zouden we nu gaan doen? Het plan was bij de organisatie gevat om ergens samen te komen met het mannelijke feestgedruis (voor mij een goed plan, want ik had bedacht dat ik nu Paul toch wel héél graag een kus zou willen geven) en ergens waar we anders nooit komen te gaan dansen, maar de keus viel al gauw op iets anders. Na wat sms-contact met het mannelijke front ("Hoe ver zijn jullie?" "Net bij het hoofdgerecht!") werd aan mij medegedeeld dat wij als eerste klaar waren en dus mochten kiezen wat we zouden gaan doen, leek het me een prima plan om verder te gaan met dronken worden in het Lokaal, waarna nog wat telefonisch contact met de heren volgde. Om de één of andere onverklaarbare wijze moesten we eerst nog wachten tot de mannen in het Lokaal aanwezig waren, maar sinds er toch wijn was bijgehaald bleek dit een niet ál te groot probleem. Mémé haakte op dit punt af vanwege hoofdpijn en na haar gedag te hebben gekust liepen en fietsten wij door naar het Lokaal. Bovenaan de trap kreeg ik een blinddoek om; na begeleiding de trap af werden er bekende handen in de mijne gedrukt en voelde ik een bekende kus op mijn mond; de blinddoeken mochten af en ik en Paul konden elkaar na een geweldige dag in de armen vallen! Paul had al net zo'n geweldige dag gehad als ik: hij was met een speurtocht vol opdrachten door heel het centrum van Den Haag gestuurd, had boodschappen mogen doen, moest een dienblad in elkaar McGyveren van satéstokjes en duckttape om vervolgens een rondje te moeten halen, had moeten stoepkrijten en voor zijn complete 8-koppige vriendenspan moeten koken (sushi).
Honderduit (maar met dikke tongen) vertelden de mannen en de vrouwen hoe ze het gehad hadden en andersom; ook hier was het vreselijk gezellig. Wim maakte tussendoor nog wat foto's, het bier ging behoorlijk hard en Paul, ik en Ralph hadden nog een historisch gesprek waarvan ik vermoedelijk tot mijn 80e kan nagenieten Ik vertelde Paul blij, dat ík een stripper had gehad op mijn feestje en Paul reageerde geschokt: hij weet dat ik daar helemaal niet van hou (de enige reden dat hij me geloofde was dat Suus eerder ook al had geroepen dat er een stripper was geweest) en wilde metéén van Ralph weten waar zíjn stripper dan was gebleven. Blij vertelde ik door: de stripper had alle vrouwen in katzwijm doen vallen met zijn prachtige blauwe ogen. "Maar het was dus een stripper!" riep Paul vol ongeloof. "Ja hoor" zei ik, en toen Paul begon over kleren uittrekken verklaarde ik "hij had een poepluier!". Hierop begon Ralph hard te lachen; hij had al vertwijfeld gekeken, want hij zat in de organisatie, maar wist niets van eens stripper. Paul had echter niets door: "Een stripper!" riep hij nog maar eens. "Jaha," verklapte ik "Maar wees maar niet bang hoor, het was Timmeeeyyyy maar!"*** Maar zelfs na déze hint viel het kwartje nog niet. "Huh?" riep Paul "Had je een stripper in een rólstoel??"
Pas toen ik en Ralph weer opgekrabbeld waren na over de grond te zijn gerold van het lachen kon ik hem uit de droom helpen: "Nee, het was báby Tim! Je weet wel, De zoon van Rob en Nicol?" waarop Paul 'm dan éindelijk doorhad en vervolgens nog harder moest lachen dan ik en Ralph bij elkaar.
Toen we zo'n drie kwartier na sluitingstijd behoorlijk lam het Lokaal uitgeveegd werden pakte Paul zijn stoepkrijt er nog maar eens bij en schreef op straat dat hij van mij hield (lief!), waarop Eefke ook een krijtje pikte en een hinkelbaan tekende. De gevolgen van deze actie zijn natuurlijk wel te raden: nog zéker een half uur hinkelden we er met z'n allen op los. Toen we eenmaal écht afscheid namen van onze vrienden stond de straat volledig volgekalkt en hadden we allemaal krijt op onze konten van het vallen. Geweldig!! Paul en ik maakten dankbaar gebruik van onze cab-fare en nadat de taxi ons zo rond half 4 voor de deur van ons huis had afgezet vervulde Paul récht voor de portiekdeur nog zijn laatste opdracht van onze briljante vrijgezellendag:
En togen wij doodop maar volmaakt gelukkig naar bed (alwaar wij vervolgens vóór vijven niet sliepen, omdat we elkaar zo veel te vertellen hadden). Met héél erg veel dank aan Suus, Karen, Eefke, Maaike, Iraas, Mémé, Kirsten, Lynn, Nicol, Timmeeeyyy, Ralph, Vincent, Job, Alan, Wim, Rob en Ivo!!!
*: Op mijn verjaardag kreeg ik een sms-je van Alan, die vroeg of wij al nerveus waren voor de 7e. Híj had namelijk mede de regie in handen! Na een eerste "Huh? Hij zal de 12e bedoelen?" Viel er een kwartje..
**: Dit moest later door een páár personen, waaronder ondergetekende, bekopen met een aardige hoofdpijn: na een aardig vochttekort bij elkaar te hebben gezweet in de Hammam is het natuurlijk niet helemáál handig om drie glazen wijn in een uur naar binnen te gooien
***: Ik en Paul noemen Tim altijd 'Timmeeeyyy' naar Timmy uit South Park. Timmy uit South Park is een gehandicapt jongetje in een rolstoel, die niets anders kan zeggen dan "Timmeeeeyyy", waardoor dit natuurlijk meteen een gevleugelde uitspraak wordt wanneer je vrienden hebt die hun zoontje Tim noemen.
N.B.: Op de eerste foto: Annibal en Eefke rollend over de grond na een frontale botsing op de hinkelbaan
En dan nu..
Het instort-moment!
*bonk*
Best vermoeiend om al die dingen die je nog moest doen (nouja, ok.. Bíjna alle) in je aller-eerste vrije dag te proppen On the upside: nu kunnen we wel lekker veel leuke dingen in onze resterende vrije dagen plannen. Nog een keertje naar de film (tja, dan tóch maar naar de Transformers*), naar de Parade, met wat vrienden afspreken, hopelijk nog véél uitslapen (ik wil die wallen en kreukels onder mijn ogen zo graag weg hebben).. We zullen zien wat ervan komt. Ik ga nog stiekum even een half uurtje liggen voordat Ralph en Karen komen lunchen. Ciao!
*: Ookal vrees ik met grote vrezen.. De regisseur staat vooral bekend om zijn niet al te intelligente humor, inhoudsloze verhalen, slechte karakteruitbouw en overdadige gebruik van special effects (al is dit laatste in dít geval misschien een kleine pré) en de kritieken zijn dan ook overeenkomstig. Maar wellicht, héél misschien, juist omdat ik er zo weinig van verwacht, is 'ie tóch nog vermakelijk. En wie weet redt Peter Cullen (de originele stem-acteur van Optimus Prime in de tekenfilms) als O.P. wel de hele film, ofzo..
WOOHOO!!
I'm ready! Vacation! I'm ready! Vacation!
Mán, wat heb ik er zin in.. (Met natuurlijk al meteen weer een héél volgepropte dag morgen, maarja.. Dan heb ik dat ook maar weer gehad.) En dan gaan we nu onze vakantie inluiden met een filmpje!
Overigens moet mijn arme lief van mij morgen tóch nog even naar zijn werk, want vanmiddag rond drieën ging er iets mis met de servers op zijn werk, waardoor hij nèt zijn werk niet heeft kunnen afronden.. Maar daarna hebben we echt samen vakantie!! Ik heb er vreselijk veel zin in (duh), volgens mij wordt dit echt de beste (tevens: de snelst voorbije) vakantie ooit!
Jéééééjj!!
*rent weg*
Zucht..
Het is weer zo ver: de maandelijkse aangelegenheid waarin mijn lijf de opslagplek voor een eventuele kleine hummel grondig reinigt is aangebroken. Zorgvuldig om bruiloft en vakantie heenplannend zag ik begin van het jaar, toen ik zorgvuldig uitrekende wanneer ik wel of niet pilletjes naar binnen zou moeten hakken om dit voor elkaar te krijgen, slechts één klein manco over het hoofd: wanneer je de week vóór je bruiloft ongesteld bent wordt je die ene week automatisch een nóg hulpelozer geval als je normaalgesproken al bent.
Als ik ongesteld ben verander ik namelijk in een soort van sprinkhaan: alles dat is gemaakt van koek, suiker, slagroom of chocolade wordt naar binnen gepropt alsof het het laatste is dat ik ooit zal eten. Laat niets lekkers in mijn buurt liggen; voor je het weet is het vakkundig weggestofzuigerd.
En dan is het een mooi grapje van moeder natuur, dat die onbedwingbare behoefte tot schranzen wordt vergezeld van een onmetelijke onzekerheid: terwijl ik muffins, snoepjes en taartjes naar binnen werk zie ik mezelf ondertussen uitgroeien tot monsterlijke proporties; het spookbeeld van een aan-alle-kanten-uit-haar-trouwjurk-lubberende Annibal dringt zich volcontinue aan mij op. Dus wat doe ik eraan? Ik duw nog maar eens een kinderchocoladereepje naar binnen en vraag Paul voor de zoveelste keer of ik écht niet dik ben. Die bruiloft laat mij mijzelf wel honderdduizend keer beloven dat ik na dít ene dingetje écht kap met dat gevreet en me weer keurig zal gaan gedragen; hetgeen, uiteraard, gepaard gaat met allerhande schuldgevoelens en waandenkbeelden ("Zit mijn broek nou ineens strakker? Of lijkt dat zo?") wanneer ik me dan tóch weer niet in kan houden. Wanhopig hou ik me dus maar vast aan het fabeltje (?) dat de stofwisseling van een vrouw tijdens haar periode ca. 1/3e sneller gaat, waardoor al die troep die erin gaat in elk geval nog een béétje verbrand. Want vanavond werd ook mijn spinning-les al afgebeld...
Druk
Bijna. Vakantie. Nog. Even.
Nog drie dagen werken, dan zijn we vrij. Donderdagavond, als we onze laatste werkdag erop hebben zitten, vieren we onze vrijheid in de bioscoop. Shrek 3 gaat het worden. Verder móeten er vooral nog een hoop dingen: nog éven de spullen naar de ceremoniemeesters brengen, nog even naar de tandarts, de pedicure, het zwembad, CD's branden, haar laten verven, de laatste komen-ze-wel-of-komen-ze-niet-gasten smekend aankijken en hopen dat ze uitsluitsel kunnen geven, de catering laten weten hoeveel gasten we exact verwachten.. En dan natuurlijk ook inpakken voor de vakantie. Maar voorlopig moeten eerst die drie resterende werkdagen maar eens vol, dan zien we wel weer verder..
Dan hoop ik maar dat die drie laatste werkdagen zich iets minder sloom voortbewegen als die van vandaag
Winkels, pak en poesje
Vandaag had ik de eer op sleeptouwgenomen te worden door mijn lieve broertje Wim. Er moest namelijk gewinkeld worden en winkelen gaat nu eenmaal beter met z'n tweetjes. Wim moest namelijk een pak, omdat hij binnenkort een bruiloft heeft waarbij hij graag goed voor de dag wil komen. Het pak is zéér goed gelukt (incluis hip overhemd én manchetten); vervolgens zijn we ook nog geslaagd voor een nieuwe zwembroek. Helaas waren de bijbehorende schoenen niet meer in Wim's maat te krijgen, dus nu is er een poging tot een internet-bestelling de deur uit.
Na het winkelen had ik nog een grotere eer: ik mocht mee om de eerste keer naar Wim's nieuwe katje te gaan kijken, die hij over een weekje of 5 op mag gaan halen. En wat is het een ongelooflijk snoepie! Net als zijn zusjes en broertje trouwens.. Kijk maar:
