Lijstjes vol dank
Lieve Mama, Papa, Wim, Arie, Anneke, Suus, Erica, Nelis, Sjoerd, Bijzonder, Martine, Kelly, Vedat, Gieling, Eve, Remy, Marieke, Ralph, Karen, Iraas, Sabine, Emile, Eefke, Lynn, Alan, Astrid, Nienke, Mémé, Ria, Chris, Manuela, Kees, Margo, Marcel, Bart, Fred, Patricia, Alice, Kirsten, Dennis, Tommie, Wieneke en natuurlijk Paul,
Héél erg dank jullie wel voor al die bijzonder lieve, fijne en leuke felicitaties, die mij gisteren per weblog, voicemail, hyves, e-mail, post, sms, telefoon en in-het-echt toestroomden: ze zijn allemaal zéér gewardeerd en hebben mij allen tesamen een hele mooie en bijzondere dag bezorgd. Deze felicitaties, tesamen met het ophalen van mijn jurk (is perfect vermaakt 
), het bijwonen van een geweldige theatervoorstelling (hoera voor Iraas), een SUPERgeweldig nieuwtje over onze bruiloft per sms (er komen een paar surprise-guests meefeesten!), een lieve verassing van mijn lief (DVD-box van Mr. Bean), een toevallig op mijn verjaardag uitgevoerd werk waar ik al heel lang op wachtte (de klimop die hier aan de muur zat en mij al tijden een doorn in het oog was, lag toen ik thuiskwam ineens op de grond), een diner bij McDonalds (yum) en natuurlijk die bak Ben & Jerry's (yum²), hebben ervoor gezorgd dat de grijns die ik de hele dag op mijn gezicht had er zelfs toen ik naar bed ging niet af te bikken was.
Vandaag voel ik me weer even wat minder; ik ben zojuist een uurtje eerder weggegaan van mijn werk omdat ik me toch niet lekker meer voelde, maar mijn verjaardag was gewoonweg briljant. Jullie zijn lief!!
Itz mah birfday..
28. Yup. Ondanks het feit dat ik de 30 nu toch wel angstvallig snel zie naderen, tóch wel een mooie leeftijd. De felicitaties stromen op dit vroege moment van de dag al binnen en ik voel me ook qua gezondheid weer een stuk beter. Erg fijn, want als dit de rest van de dag zo blijft kunnen we vanavond tóch gewoon naar het theater om mijn verjaardag te vieren. Zodadelijk ga ik me maar eens buiten wagen (ik móet vandaag mijn paspoort aan gaan vragen, want het oude is verlopen en dat vakantie't niet zo heel lekker) en daarna zie ik wel hoe het gaat. Hoe dan ook, die bak Ben & Jerry's ijs in de vriezer is vandaag VAN MIJ! (*insert evil laughter here*)
************
Vanochtend werd ik trouwens nog wakker met de schrik om het hart: ik was vannacht onze kennis/vriend Jacco tegengekomen in de supermarkt. Terwijl ik aan kwam lopen stond hij driftig knopjes in te drukken op zijn mobiel; toen hij mij zag klapte hij 'm snel dicht om een praatje met me te maken. Jacco, een vrolijke Frans als altijd, vertelde me blij dat hij toevallig nèt op het punt stond een huurmoordenaar in te schakelen om zijn buurman te laten afmaken. Die tapte namelijk al een hele tijd stroom bij hem af en had vanochtend vervolgens het lef gehad om Jacco te bellen om te klagen: omdat Jacco te veel stroom gebruikte had hij elke keer koud water (wat koud water exact met stroom te maken heeft? Géén idee! Dromen, hè? 
). Toen ik wakker werd realiseerde ik me daardoor dat we Jacco en zijn vriendin zijn vergeten uit te nodigen voor onze bruiloft (hence de schrik) en nu moet ik nog maar even hemel en aarde bewegen om Jacco te bereiken en hem op z'n minst te laten weten dat hij van harte welkom is..
Bijna..
Koortsige dromen. Woelen. Zweten. Neusspray* en andere medicijnen. Slapen. Bakken vol vitaminepillen. Af en toe wakker schrikken tijdens het opzuigen van een keelpastille. Tegen heug en meug een boterham eten. Keelpijn. Hoesten. Meer slapen en nog meer slapen. Traanogen en snotneus. Oorpijn.
En dan.. Wakker worden met licht aan het eind van de tunnel. Het is woensdag en ik leef weer! En met een beetje geluk.. Ben ik er voorlopig weer even vanaf** 
*: Inderdaad Neel, klotespul. Maar het wèrkt wel!
**: Ik weet het, ik weet het, ik bèn er nog niet.. Maar van 'ronduit ziek' naar 'behoorlijk verkouden' gaan is al een hele vooruitgang, toch?
P.S.: Dìt filmpje kon ik jullie niet onthouden (voor extra dimensie: geluid aan):
Maar ik zal 'm krijgen hoor. Ik slááp 'm er gewoon uit.. (Ok, ik heb weinig keus; iets anders doen als slapen lukt me niet echt.. Op naar bed dus maar, zodadelijk. Een potje vitaminepilletjes erin en een extra glaasje water op het nachtkastje. En dan hopen dat ik het er in een nachtje weer uit kan slapen... Voor mijn nieuwe macro-lens!Huisarts
"Misschien moet ik maar eens een abonnement bij u nemen" zei ik vanmiddag tegen de huisarts. Nouja, éigenlijk zei ik "Bizzien boed ik maah eenz een abobbebend bij u beben", maar dat kleine verschil mag geen naam hebben. Zo ga je nooit naar de huisarts, zo zit je er keer op keer. "Wat kan ik voor je doen vandaag?" vroeg hij. Ik vertelde heb van mijn zéér vervelend gezwollen en bovendien erg pijnlijke verhemelte, snotterde in de tussentijd een zakdoekje vol en keek hem koortsig aan. De ruis in mijn hoofd was alleen nog maar erger geworden in het half uur dat ik in zijn wachtkamer had doorgebracht en ik kon nauwelijks nog rechtop blijven zitten. Hij scheen met een lampje in mijn keel, stak een spateltje in mijn mond en knikte bijna per direct dat hij al klaar was. Nog even de klieren in mijn hals voelen en hij was eruit. "Ontstoken." Zei hij kort. Even later stond ik in de apotheek om de medicijnen op te halen die zowel het virus dat ik onder de leden heb als de keelontsteking die mij dwars zit onder bedwang moeten gaan krijgen; het bonusgetal was de neusspray die de arts me erbij voor had geschreven. Voor de nachtrust. Voorlopig uitzieken, dus. Ik snap nu wel ineens, waarom ik me sinds afgelopen donderdag al zo raar voel. Een gemeen griepje heeft zich in mijn keel gevestigd en maakt er nu een feestje van. 
)Ziekig
En dan, aan het eind van een weekend vol kraambezoekjes (één nieuwe baby, één nieuwe puppy) en Parkpop in de regen voel ik 'm opkomen: die mega-verkoudheid die me al een week lang plaagt zonder daadwerkelijk dóór te breken. Nu snap ik in één klap waarom ik al 4 dagen niets meer proef, al een week lang word geteisterd door hoofdpijntjes e.d. en me vandeweek zo slecht kon concentreren op mijn werk.Hoera
Deze laatste foto is genomen op maximale zoom; de daadwerkelijke grootte van wat je ziet is zo'n 1 x 1,3 centimeter!
Spijt
Dat ik soms iets té makkelijk omga met dingen sinds ik zo ongeveer alle info en koopwaar binnen het bereik van een toetsenbord heb, daar kwam ik vandaag even achter. Achteraf gezien is het niets dat niet goed is gekomen, alleen had ik de stress die het opleverde er vantevoren gewoon niet bij bedacht.
Allereerst is daar de zaak van mijn opzet-lens. Al sinds ik 'm heb ben ik absoluut dól op mijn camera en de mogelijkheden van het apparaat geweldig, maar er was één functie waarbij ik al vanaf het begin tegen beperkingen op liep: de macro-funtie. Al is deze uitgebreider als op een gemiddelde camera, voor mijn wensen was deze funtie toch iets te beperkt. Gelukkig heb ik echter een super-camera: er zijn opzet-lenzen (cq converters) waarmee je diverse functies uit kunt breiden. Goed plan, dus. Om de macro-converter van mijn gading nog vóór onze vakantie in huis te hebben (gemiddelde levertijd bij Nederlandse winkels: 2 maanden) moest ik 'm wel even uit het buitenland halen, maar gelukkig: als lid van E-bay is dat binnen no-time geregeld en zo kon het dat ik maandag mijn lens bestelde in Amerika en er vanmiddag al een briefje van de UPS in de bus lag met de mededeling dat ze morgen opnieuw aan de deur zouden komen. Er stond echter óók nog iets op het briefje waar ik even iets minder hard op had gerekend: er moet wel even € 22,73 contant worden afgetikt bij de bezorger. Invoerrechten, BTW en administratiekosten. Fijn, dat betekent dus dat die lens ineens dik twee keer zo duur is. Zucht.. Je moet wat over hebben voor je hobby, zullen we maar zeggen.
Het tweede geval is nóg leuker: toen ik erachter kwam dat het uiterlijk van mijn mobiele telefoon kan worden veranderd door er een ander frontje voor aan te schaffen, was ik natuurlijk metéén verkocht. "Hoera! Hip-rose-met-witte-telefoon-i.p.v.-saai-zilver-met-zwarte telefoon, here I come!" dacht ik bij mezelf en bezocht wederom de gewraakte veilingsite. Omdat het niet zo'n telefoon is met van die klik-frontjes, had ik al wel bedacht dat het verwisselen ervan iets lastiger zou zijn. "Maarja," zo redeneerde ik "als het écht moeilijk zou zijn zouden die frontjes vast niet in groten getale aangeboden worden op het internet. Bovendien staan er toch overal tutorials van."
U voelt 'm al aankomen. Au. Naarmate Paul meer en meer onderdeeltjes van de (dure, nog practisch nieuwe) telefoon afpeuterde en de telefoon steeds meer uit losse onderdelen ging bestaan begon bij elk krakerig/knakkerig/vallerig geluidje mijn hart een stukje harder te bonken in mijn keel. Hoogtepunten waren daarbij het beeldschermpje dat van de telefoon af viel (zo'n ding blijkt slechts met één draadje vast te zitten aan de telefoon!!) en de twee miniscule veertjes die uit het pakking-kje van het speakertje vielen, die zó klein waren dat het net leek of er twee bróódkruimels op tafel waren gevallen. Toen bij de assembly van het tot mini-prutjes gereduceerde technische hoogstandje niet helemaal 100 % meer in elkaar paste vielen zowel Paul als ik half flauw, maar uiteindelijk, toen alle schroefjes er weer in zaten.. Wèrkte 'ie gewoon weer. PFIEW. Mooi natuurlijk, dat we de garantie hiermee naar de klote hebben geholpen, maar tegen de tijd dat we daar goed en wel achter waren was het toch al te laat. Gelukkig maar, dat alles het nog perfect doet. Maar een lesje was het wel: het internet is últiem makkelijk.. En dáár moet je je van bewust blijven...
(And the bright side: mijn telefoon is nu wel ultiem hip én past rétegoed bij mijn nieuwe tas!!)
I believe..
In love at first sight!
Die details.. 
Leuk
Ik heb zojuist meegedaan aan mijn aller-eerste echte foto-wedstrijd. Ik acht de kans dat ik zal winnen bijzonder klein, maar wellicht zit er een klein kansje op een korte expo in, daar er niet zo veel inzendingen zijn (het is dan ook een zéér lokale wedstrijd* ). Ook Wim en een Flickr-kennis van ons doen eraan mee, dus ik hou in elk geval mijn vingers gekruist dat op z'n minst één van ons drieën bij de 8 foto's zit die zullen worden tentoongesteld.
Wish us luck!
*: Het betreft hier een foto-wedstrijd van de kunstwerken die even geleden in Kijkduin tentoongesteld werden.
Daar komt 'ie dan..
Mijn laatste volledige werkweek. Volgende week ben ik op donderdag vrij omdat ik dan jarig ben, de week erna heb ik ADV op vrijdag. Daarna heb ik 3 weken vakantie en als ik terugkom gaat mijn 32-urige werkweek in!
Wát een vooruitzicht...
Mijn weekend was overigens druk, maar fijn: mijn trouwjurk heb ik afgepast en is nu terug naar de winkel om vermaakt te worden, de eerste oefen-sessie met mijn haar-styliste zit erop, we hebben supergezellig gegeten bij mijn collega en haar gezin en vandaag was het leuk om vaderdag te vieren met mijn ouders en broertje. Een goed begin is het halve werk, zullen we maar zeggen.
Zomaar een gedachte..
Gisteren was ik met de auto op weg naar Maaike en Mark en ergens op de Laan van Meerdervoort naderde ik een zebrapad waar nèt een meneer en een mevrouw met hun hondjes aan kwamen lopen. Ik stopte. De meneer en mevrouw staken over en begonnen mij wild gebarend te bedanken voor het voorrang verlenen. Zelfs toen zij mijn auto al voorbij waren en ik net op ging trekken, draaide de mevrouw zich om, lachte me breed toe en stak nog eens haar duim op.
Dit gebeurt mij vaker: ik geef mensen die voorrang hebben voorrang en vervolgens zijn zij mij zó dankbaar dat ze mijn auto wild gebarend voorbij lopen of fietsen. Meestal denk ik dan bij mezelf, dat ik het eigenlijk maar triest vind, dat er zo weinig mensen stoppen dat het bijzónder is als je het wel doet.. Maar gisteren, terwijl ik de rest van mijn rit naar Voorburg met een brede grijns terugdacht aan dit voorval, kwam er een heel andere gedachte in mij op. Eigenlijk zouden we dat allemáál eens wat vaker moeten doen: iemand die iets goed doet in het verkeer complimenteren, in plaats van de vervelende mensen af te zeiken. Hoe anders zou onze dagelijks leven er dán wel niet uit zien...
Moeilijk
Het is ongelóóflijk leuk, om af te tellen naar een bijzondere dag als je trouwdag. Maar er zit één addertje onder het gras: je moet geheimen bewaren en weten wanneer je er wel en niet over kan praten. Ookal wil ik hier geen Ik-Ga-Trouwen-en-kan-het-vervolgens-nergens-anders-meer-over-hebben-log van maken, ik kan me niet altijd even goed inhouden. Waar het hart van vol is..
Het lastigst zijn al die geheimen die je wil bewaren. Je wil natuurlijk zorgen, dat ook je gasten reikhalzend naar D-Day uitkijken en dat lukt toch het beste als ze niet al weten hoe je eruit zal zien, wat voor auto je hebt en wat voor taart er zal zijn. Vervolgens zijn er dan wel weer bepaalde mensen bij bepaalde geheimen betrokken en dán wordt het het lastigst: wie weet ook al weer wat? En tegen wie moet je ook al weer waarover je mond houden? Naarmate de dag dichterbij komt zijn er meer en meer van dit soort geheimen en jéétje, wat is dat moeilijk zeg. Zo kan ik ultiem leuke fotosessies die ik op mijn schijf heb staan niet posten, zo verlul ik me heel soms nog wel eens tegen iemand (met name bij mensen die meerdere geheimen kennen is het moeilijk te bepalen wat ze ook al weer wel en niet weten) en zo moet ik goed op mijn woorden passen als ik het met Paul over, bijvoorbeeld, mijn jurk heb. En dan is er natuurlijk nog de vraag, wie iets wel of niet mag weten. Wat is geheim en wat niet? Mogen mensen de schoenen al zien, of weten wat voor bikini ik aan zal hebben? Hoe erg is het als ik Paul al laat zien wat voor nagellak ik zal dragen? Pfff..
Omdat ik nogal slecht ben in het bewaren van (mijn eigen) geheimen is het maar goed dat het allemaal niet al te lang meer duurt. Hoe dichterbij het komt, hoe meer ik merk dat ik er graag met mensen over praat en dat het moeilijker wordt mijn klep te houden over ál die leuke kleine details. Je moet continue on guard zijn, anders is de kans groot dat je je verspreekt, of erger nog: het per ongeluk expres verklapt, omdat het zó leuk is.. Ook in dít opzicht mag D-Day van mij dus wel komen. Ik kan niet wachten!
Warrig
Er zit veel in mijn hoofd, de laatste tijd. Mijn gedachten schieten alle kanten uit; ik bedenk veel terwijl er eigenlijk weinig uitkomt. Ik ben dromerig, afwezig en ik let niet goed meer op. Mijn thee gooi ik met mokken tegelijk over belangrijke stukken op mijn werk heen en ookal lijk ik heel georganiseerd, mijn leven hangt van half vergeten afspraken aan elkaar. Ook met mijn log merk ik dat goed: de hele dag door bedenk ik onderwerpen om over te schrijven, maar als ik in de avond op mijn gemak achter de pc schuif met een kop thee (jaja, nog steeds met gelatine erin, I might add) heb ik geen idee meer waar ik het allemaal over wilde hebben en blijft mijn tekstveld angstvallig leeg.
Wellicht heeft dit te maken met mijn vermoeidheid: nog altijd voel ik me slapjes. Wellicht ook, speelt het mee dat het grote aftellen nu toch écht wel is begonnen. Vandaag nog exact 4 weken tot D-day, evenals exact 3 weken tot ik vakantie heb. Mijn éérste echte vakantie sinds ik weer ben begonnen met werken op 2 januari. Weliswaar heeft het nog een tijd geduurd eer ik weer volledig aan het werk was, het was er niet minder vermoeiend om. En ik heb het weer ouderwets druk; waarmee precies weet ik alleen niet zo goed. En waar de fuck heb ik het nu eigenlijk over? Zelfs dit logje voelt warrig, alsof ik allemaal halve verhalen vertel maar van allen de clou ben vergeten.
Laat ik het er dus maar op houden dat het Grote Aftellen voor ons nu écht is begonnen en dat we er bizar veel zin in hebben. En nu ben ik mijn prachtige slotzin ook alweer kwijt.. Tijd om naar bed te gaan (om me daar vervolgens mínstens 4 van de 5 onderwerpen die ik had bedacht te herinneren, dat weet ik nu al ). Lat0r!
Leuk klusje
Muziekjes uitzoeken voor in het zwembad de 12e!
Dáár word ik nu nog eens blij van..
Trots
Mijn lief belde me vandaag, op mijn werk. Die sollicitatie die hij had lopen, voor die aantrekkelijke functie, daar was bericht op gekomen. Hij heeft de baan! Het is een tijdelijke functie binnen het bedrijf waar hij nu al werkt, dus waarschijnlijk zal de afdeling waar hij nu werkt hem 'uitlenen' voor zo lang als nodig is. In de plaats van klanten te woord staan op de klantenservice zal hij zich gaan bezighouden met het verbeteren van de processen óp diezelfde klantenservice en ik ben vreselijk trots.
Hij kan gaan bewijzen wat hij waard is en dat.. Is héél wat waard
Yay!
Fijn
Het was fijn, om vandaag met mijn Flickr-vriendjes Xenocrates, Pixel Addict en Oxidiser (alias Wim Alias mijn broertje) op pad te gaan naar Clingendael, om aldaar een beetje in het rond te fotograferen. Het was fijn, om bij thuiskomst de tweede harde schijf ingebouwd in mijn pc te vinden, zodat ik nu weer voldoende ruimte heb om mijn foto's op te slaan en te bewerken. Het was fijn, om even een uurtje te huishouden, zodat het allemaal weer fris ruikt en van overtollig kattenhaar is ontdaan. En het was óók fijn om gezellig samen met mijn lief te eten en een nieuw recept te proeven dat hij vandeweek had verzonnen. Nu het weekend alweer bijna voorbij is en ik er genoegzaam op terugkijk, denk ik.. Och, ik heb tenminste de foto's nog
En vanaf morgen.. Is het weer even gedaan met de foto-logjes.
Gezellig
Mijn mama was vandaag jarig en wij vierden feest! De gegokte barbeque bleek een schot in de roos, het gezelschap was leuk, mijn mama was blij met haar cadeau's. Zelfs de poes was het ermee eens: ondanks haar natuurlijke weeerzin tegen gezellig knuffelen en dat soort dingen meer kwam ze zelfs even op schoot!
Ik heb het héél gezellig gehad, al moet ik eerlijk bekennen dat ik me wel een beetje zorgen maak om bepaalde dingen die onbedoeld naar de oppervlakte kwamen drijven. Ik hoop dat iedereen op z'n pootjes terecht zal komen; voorlopig maken we er maar even het beste van.
Héél erg gefeliciteerd, lieve Mama!
Kunst op Kijkduin
Wim belde gisteren: of ik misschien zin had om even naar kijkduin te gaan. Daar is nu de 'Sculptuur Biënnale' te zien, oftewel: een openlucht-expositie van diverse kunstwerken met als thema 'Reflecties aan zee'. Daar had ik wel zin in. Paul ook. Dus gewapend met 3 camera's togen wij naar het kleine badplaatsje (of eigenlijk: bad-wijkje) en gingen aldaar even helemaal los:
Deze foto's in het groot en anderen zijn weer te vinden op mijn Flickr-account. Het was fijn om even bij de zee rond te lopen, onderwijl allerlei bijzondere dingen fotograferend. Bovendien was het gezellig!
Ook gezellig was het, om vandaag tussendoor even met ceremoniemeester Ralph wat laatste dingetjes te bespreken bij het zwembad en er nog even van 'the Grand Tour' te genieten. Ook Ralph vond het een geweldige plek, dus nu zijn we er nóg zekerder van dat het allemaal briljant gaat worden
Ik hoor hier ondertussen de eerste onweers-rommels en als ik de voorspellingen mag geloven zal het een hels kabaal gaan worden. Zo dus lekker op bed liggen met een boek en de gordijnen open!
Goed advies
Van het weekend zaten wij met onze vrienden Maaike en Mark te dineren in eetcafé de Babbelen, toen het feit dat ik straks minder zal gaan werken ter sprake kwam. "Weet je al welke dag je gaat nemen?" vroeg Maaike. Blij vertelde ik, dat ik in principe de maandag ga nemen, tenzij er niemand ADV heeft op de vrijdag (de vaste ADV-dag bij ons op kantoor, die om tourbeurten ingepland wordt). In dat geval zou ik de vrijdag nemen. Dit zou dus inhouden, dat ik twéé lange weekenden in de maand zou hebben. "Cool he?" riep ik nog. Maar Maaike en Mark vroegen, of ik er niet aan had gedacht de woensdag te nemen als vaste dag. Het breekt je week (je hoeft nóóit meer als twee dagen achter elkaar te werken) én je hebt meer regelmaat. Ik had het wel even vluchtig overwogen, gaf ik toe. Maar mijn weekend verlengen had zo oneindig veel léuker geklonken; het voelde gewoon vele malen aantrekkelijker. Maaike, zèlf een ervaringsdeskundige als het om overspannen raken gaat én al een tijd happy met haar 32-urige werkweek, zei dat zij tijdens haar overspannen-heid van de arts aangeraden had gekregen juist die woensdag als vaste vrije dag te nemen. Voorheen had zij altijd de vrijdag, maar sinds zij overspannen is geweest is zij inderdaad overgestapt naar de woensdag.
Het gesprek eindigde in een unaniem "Maar och, jij komt toch uit een full-time-situatie, dus dan maakt het allemaal wat minder uit." en daarmee leek de kous af. Maar het had wel radartjes aan het draaien gezet, in mijn hoofd. Woensdag vrij, hmmm.. Toen vandaag vervolgens mijn ziekte-begeleidster belde voor een eindgesprek en ook zíj begon over de woensdag, ging er definitief een lampje bij me branden. Vertwijfeld legde ik het voor aan mijn baas. We spraken er even over en hij zei me, dat ook hij hier al aan had zitten denken. Ik mocht het anders wel even proberen met die maandag en vrijdag, een maandje ofzo. Vertwijfeld keek ik hem aan. Maaike's woorden galmden door mijn hoofd. "Nooit meer meer als twee dagen achter elkaar werken"...
"Doe maar de woensdag." zei ik tegen mijn baas. Ik had mijn besluit genomen. Ik moest even van mijn lange weekenden af stappen, maar ik denk de juiste keuze te hebben gemaakt. En mijn baas is in elk geval flexibel, heeft hij me op het hart gedrukt. Als het een keer beter uitkomt op een ander dagje mag ik gerust ruilen. En die ADV-dagen.. Die mag ik houden, dus eens in de zoveel tijd mag ik nog steeds van mijn vrije vrijdagje proeven!
Tegendraads
Ik ben een eigengereid en tegendraads meisje. Altijd al geweest, geloof ik. Mijn uitingen hiervan vierden hoogtij rond mijn 16e: ik verfde mijn haar in alle kleuren van de regenboog (mijn favoriet was groen), ik droeg zwarte make-up en mijn kleding was gescheurd en slobberig. Ondertussen zijn we alweer zo'n 12 jaar verder en je zou zeggen dat die tegendraadsheid een puberkwaaltje was. Make-up draag ik nog zelden, mijn kleding is alternatief, doch (doorgaans) niet zwaar opvallend en ook mijn haar beperkt zich weer tot natuurlijke kleuren. Ik heb me aangepast. Waarom? Omdat ik nu weet, dat ik ook mezelf kan zijn zónder groen haar en zwarte make-up. Bovendien vind en behoud ik op deze manier een stuk makkelijker een baan en daar is uiteindelijk toch óók wel wat voor te zeggen.
Maar toch: die recalcitrantie huist nog altijd in mij; diep van binnen zit nog altijd de hopeloze hang naar mijn eigen rariteiten. Ik heb ze nog wel; ik doe ze nog steeds. En nog steeds verbaas ik mij soms over de onkunde van anderen om hiermee om te gaan. Met name wanneer ik zaken wil en doe die 'normaal' geacht worden (zoals trouwen bijvoorbeeld), beginnen mensen tegen te sputteren wanneer ik ze dan op míjn manier wil doen. En dat steekt. Omdat het zo hóórt, zeg ik maar dat het me niet kan schelen. Maar van binnen borrelt er een almaar groter wordende woede: diezelfde woede als die mij jaren geleden een pot groene verf in mijn haar deed smijten. Waar gáát dit nu helemaal over? Hebben jullie er wel eens aan gedacht dat het ONS feestje is, en dat jullie je nu eens voor één keertje zouden kunnen conformeren naar ONZE wensen? So fucking what als jullie het niet eens zijn met onze cadeaulijst? Met het feit dat wij geen stukjes op onze bruiloft willen? Dat ik trouw in het fucking pimpelpaars? Laat ons godverdorie met rust!! Ik ben het spuugzat me te moeten conformeren naar wat ánderen vinden dat iets moet zijn! Wij zitten niet te wachten op jullie cadeau's, jullie geld, jullie stukjes. Het enige dat wij willen, is jullie aanwezigheid, omdat wij van jullie houden. Ohja, en een beetje acceptatie: wij zijn zoals wij zijn. Ook zónder 800-delig visbestek of witte jurk.
En nu? Nu heb ik waarschijnlijk een aantal lurkers beledigd of gekwetst. Niet mijn bedoeling. Maar het moest eruit*. En dat is het, in elk geval. Doe vooral wat jullie niet laten kunnen. Vind maar, dat ik in het wit moet trouwen. Vind maar, dat je alleen duurzame cadeau's hoort te vragen voor je huwelijk. Vind maar, dat stukjes erbij horen. Dan doe ik het ondertussen op míjn manier, als jullie het niet erg vinden.
*: On the bright side of things: nu hoef ik tenminste geen groene haarverf te kopen voor mijn bruiloft..
Disclaimer: nu komen er ongetwijfeld een stuk of drie miljoen reakties als "dat is nou precies waarom ik niet wil trouwen!" en denkt iedereen dat ik het niet leuk meer vind. Het tegenovergestelde is juist waar: hoe dichter D-Day nadert, hoe meer zin ik erin krijg en hoe meer ik het anderen aan kan raden! Ik weet dondersgoed, dat de mensen waar ik zojuist over schreef het goed bedoelen en dat júist zij erg hun best doen dit voor ons een onvergetelijke dag te maken. Ik hoop dan ook dat jullie dit logje in het juiste perspectief zullen kunnen plaatsen: als een vuiltje in het oog, een irritatie-tje. Ik moest even wrijven, maar nu is het weg. Ik wrijf gewoon nogal hard, ben ik bang
Dwarrel
Als een blaadje los van de boom dwarrelde ik door mijn weekend heen: even gaan kijken bij Kaderock, met onze vrienden Maaike en Mark wat gaan eten in de stad, daarna nog even een terrasje.. Bij papa op bezoek die aan het vissen was met zijn vismaatje, een beetje fotograferen met Wim, met mama's hulp mijn jurk nog even passen (volgende week vrijdag afpassen voor het vermaken!) en samen met mijn lief een filmpje kijken.. Ook het huis is weer redelijk opgeruimd en de katjes werden heel blij van een avondje op het balkon.
Helaas, het zit er alweer op. Morgenavond dwarrelen we nog even verder en reizen we af naar Amsterdam om het eindexamen van Jordy bij te wonen, die op het conservatorium zit. Een optreden met zijn band Mindfields (hij doet de rock-richting) in de Melkweg zal gaan bepalen of hij zijn diploma gaat krijgen. Wij zullen hem toejuichen.
Maar nu ben ik moe. Mijn hooikoorts en de warmte spelen me parten, ik voel vandaag niet zo lekker. Hoofd vol snot, veel niezen, rauwe keel een een vervelend net-niet-hoofdpijntje op de achtergrond. Tijd om mijn bedje op te zoeken geloof ik..
The road goes ever on
(And on..)
Dat de paden die wij in ons leven bewandelen, lang en kronkelig zijn, dat wisten we al. De afgelopen weken, of eigenlijk maanden, zijn ik en mijn lief hard beziggeweest om ons pad vrij te maken. We kwamen beiden ons eigen road block tegen en moesten een manier vinden daarmee om te gaan. Eromheen gaan, misschien. Of teruggaan en een ander pad kiezen. Eroverheen klimmen? De blokkade gewoonweg weghalen was misschien ook wel een optie. Paul koos voor het ene, ik voor het andere. Mijn burn-out heeft zwaar gewogen. Ik heb er veel van geleerd, ik ben me nu erg van bepaalde dingen bewust. Van mijn grenzen, bijvoorbeeld. Al wilde ik het eerst niet toegeven, ik ben een hele duidelijke grens bij mezelf tegengekomen. Mijn vermoeidheid en blijvende RSI-klachten in mijn nek spelen mij parten. Al weken. Volgens bloedonderzoek ben ik kergezond, maar wat is er dan? Gelukkig heb ik het afgelopen half jaar geleerd, dat er méér grenzen zijn als fysieke grenzen. Na veel met Paul te hebben gepraat, na veel te hebben nagedacht en na het vinden van een opening, heb ik mijn kans gegrepen en heb ik een voor mij héél belangrijke en ingrijpende beslissing genomen. Het viel niet mee, want ik moest hiervoor eerst in het reine komen met mijn eigen, begrensde denkbeelden. Maar de kogel is door de kerk en vandaag heb ik de bevestiging van mijn nieuwe start gekregen: per 01 augustus a.s., direct na mijn vakantie, ga ik wekelijks een dag minder werken. Van 40 naar 32 uur, met al dat daarbij hoort. Ik ga het rustiger aan doen, ik gun mezelf meer tijd. Werken is belangrijk en goed, maar het is niet alles. Mijn lichaam geeft mij nog steeds tekenen en ik kan ze niet langer negeren. En zoals ik zei, er was een raam om door te klimmen, anders had ik dit niet zo gemakkelijk kunnen doen..
Mijn besluit hierin hangt nauw samen in Paul's besluit over zíjn road block. Hij had het zwaar met iets heel anders: zijn opleiding hing hem als een block ()aan zijn been. Voordat wij verkering kregen nam hij een besluit over zijn toekomst. Hoe hij privé ook terecht zou komen, van één ding was hij absoluut zeker: op het professioneel vlak zou hij zijn doel kennen. Hij wilde voor de klas. Maar de opleiding viel hem almaar zwaarder. De ellende begon aan het begin van dit jaar en het breidde zich uit als een cartoonesk van een besneeuwde berg rollende sneeuwbal. Zijn stage bleek een koude douche; voor de klas staan putte hem meer uit dan dat het hem energie gaf, op een school werken maakte hem moe en sjacherijnig waar het hem voldoening zou moeten geven. Toen hij vervolgens ook te horen kreeg dat hij zou worden ontslagen waar hij nu (nog) werkt viel het nog meer in duigen: zich concentreren op zijn opleiding ging slecht en de tijd en energie die hij éigenlijk in zijn opleiding moest steken, had hij nu nodig om een nieuwe baan te zoeken. Het werd nóg zwaarder toen hij een achterstand op school bleek te hebben: binnen 2 maanden moest hij 'nog even' zijn Propedeuse halen, anders moest hij van school af vanwege een negatief bindend studie-advies. Het duurde lang, eer hij zich kon neerleggen bij wat ik allang zag: dit pad loopt dood. Het was moeilijk voor hem om op te geven, want daarmee zag hij het zelfgecreëerde beeld van zijn toekomst in scherven vallen. Maar uiteindelijk lukte het hem toch. Precies twee-en-een-halve week geleden, op de dag dat ik het logje over routes schreef, nam hij zijn besluit. Dit pad was niet goed voor hem. Dus hij liet het voor wat het was. En ik ben vreselijk trots op hem, vanwege dit moedige besluit.
Nu mijn lief was gestopt met zijn stage en opleiding kwam er ruimte voor andere dingen. Hij kan weer meer gaan werken (vanwege zijn opleiding werkte hij de afgelopen jaren 32 uur) en hij kan op zoek naar een baan die beter past bij zijn opleidingsniveau. Wanneer hij geen 'ondermaatse' baan meer heeft, meer gaat werken en wij bovendien geen studiekosten meer hoeven te betalen is de weg vrij voor andere dingen. De weg vrij voor mij. Nu we ons beiden volledig hebben ontdaan van alle overtollige ballast is het tijd voor een nieuwe start: het rustige vaarwater dat ik in de verte zie glinsteren. Na onze bruiloft en onze vakantie slaan we hand in hand op meerdere manieren een nieuw pad in. Het heeft ons veel moeite en energie gekost, maar we zijn er gekomen. En waar wij nu staan, schijnt de zon op ons neer.
