Leve de koningin
Want haar verjaardagsfeestje is altijd geweldig! Vannacht vierden we met een groete groep vrienden, vrienden van vrienden en allerhande aanhang een briljante koninginnenach, Met name de Freestylers waren helemaal geweldig: de combinatie tussen een geweldige sfeer in het publiek en ultiem dansbare muziek waren méér dan voldoende om de avond volledig te doen slagen. Helemáál fantastisch werd het, toen Wim ergens vlak voor de Freestylers tegen me zei "goh, die gast achter ons he? Die lijkt verdacht veel op Pixel Addict*". Ik keek en kon niet anders dan beamen dat hij er inderdaad héél erg op leek. Het leek ons sterk, sinds die gozer achter ons een vriend van een vriend was, maar het kán natuurlijk altijd. Net toen ik tegen Wim zei, dat we het dan maar moesten gaan vragen, haalde het heerschap in kwestie echter een camera uit zijn tas om een foto te maken.. En het was nogal een klein dingetje. Omdat wij wisten, dat Pixel Addict juist een behóórlijke camera met zich meezeult, wisten wij meteen dat dit 'm gewoonweg niet kon zijn.
Toen Wim even later echter zíjn camera tevoorschijn haalde sprak diezelfde gast hèm aan: of hij misschien Oxidiser van Flickr was! Bizar, hoe klein de wereld af en toe is: al weken (of in Wim's geval: maanden) heb je contact met iemand via een website, blijkt hij ineens al jaren zijlings in je vriendengroep rondte dwarrelen. Ontzettend leuk om zowel hem als zijn vriendin even te spreken, dit was nu echt een té bizar moment voor woorden.. Toen ik het hele verhaal aan zijn vriendin vertelde moest zij ontzettend lachen: het kleine camera'tje was niet van Pixel, maar van háár!
Vandaag waren de vrijmarkt en het terras voldoende om ons een middagje zoet te houden en nu, aan het einde van een briljant lang weekend, beginnen mijn ogen te branden. Ben bang dat ik zodadelijk maar gewoon mijn bedje induik en nog even mijn boek ter hand neem...
*: Pixel Addict is iemand die óók lid is van de fotografie-website Flickr. Wim en ik zijn met hem in contact gekomen via de 'Den Haag'-groep en gedrieën reageren we regelmatig op elkaars foto's.
Mooie dag
Vandaag was een mooie dag om rond te rijden door het Westland. Om bij mijn ouders langs te gaan en even naar de vijver en de tuin te kijken. Om op ons balkon rond te hangen, hard te zweten en snode plannetjes te maken voor de rest van ons lange weekend. We hebben lekker saampjes gegeten, gaan zo misschien nog even een stukje lopen, of een filmpje kijken. Het programma-lijstje van de Koninginnenach ligt al klaar, voor morgen. Maar vandaag kwamen we even tot rust.
En vandaag was óók nog een mooie dag voor iets anders! Vol trots kan ik vertellen: ik ben vandaag weer begonnen in een boek. Al sinds ik begon te 'burn-outen' had ik moeite met lezen en tot nu toe zag ik er erg tegenop weer in een echt boek te gaan beginnen.. Maar de kop is eraf, de eerste hoofdstukken van Jpod ben ik door. Gelukkig is dit boek een goede her-introductie voor het lezen; het is niet al te moeilijk en het leest lekker weg. Voor mijn gevoel is dit misschien wel de grootste mijlpaal van allemaal: de dag dat ik mijn faalangst in de wilgen hing, (hopelijk) voorgoed afscheid nam van mijn concentratiestoornis en één van mijn grootste hobby's weer opnam..
Tijd
We hebben afgesproken, dat we maximaal één keer per dag mogen kwijlen. We hebben er een mooi plekje voor gevonden in huis, zodat we niet bang hoeven te zijn dat er iets mee gebeurt. Paul's vinger is een beetje schraal, van het vele om- en afdoen. We hebben zelfs al even geoefend en ze om elkaars vinger geschoven. (De kus is moeilijker, die moeten we nog véél vaker oefenen.) Het is moeilijk de verleiding te weerstaan ze niet 'alvast' te gaan dragen, langzaamaan komt het besef dat het niet nog maar 2,5 maanden zijn, maar dat het nog wel zo lang duurt eer het zo ver is. De tijd gaat te langzaam...
Onze ringen zijn gewoonweg geweldig! Zelfs het dóósje is mooi 
Happy birthday
Een feestmaal bereidde ik zojuist. Met het nodige ongeduld werd dit aangezien, gelukkig viel het feestmaal zèlf uiteindelijk in goede aarde. Ook een cadeautje werd besteld. Of dat óók leuk gevonden wordt valt nog te bezien, maar je kan in elk geval niet zeggen, dat ik er geen aandacht aan besteed heb. Een paar knuffels, een paar kussen, wat spelletjes. Het kan allemaal zo simpel zijn.
Zodadelijk moet ik er weer vandoor, want er zijn trouwringen die in Alkmaar voor ons klaarliggen. Enigzins bezwaard voel ik mij wel; ik loop immers weg van een feestje in volle gang. Maar als we thuiskomen feesten we vást nog wel even verder. Met het laserlampje, of de hengel met de knuffelvis eraan, ofzo.
Ze vieren vandaag hun eerste lustrum: ze worden 5 jaar. Al 5 jaar zijn zij mijn 'kindjes', kan ik niet zonder ze. Mis ik ze, op het moment dat ik niet bij hen ben, denk ik aan ze waar ik me ook bevind, vertel ik over ze, als ik even de kans krijg. Vanaf het moment dat ik ze voor het eerst zag, de oogjes nog gesloten, dicht tegen hun échte mama aangedrukt, zijn het mijn schatjes. Nu ben ik hun mama en voor zover ik het na kan gaan zijn ze daar heel tevreden mee. En nu zijn die schatjes dus al vijf jaar oud!
Ontploft
Ons balkon is ontploft. Nu heb ik nog meer spijt van die warme middagen die ik op mijn werk doorbreng:
Zucht...:
Ik heb wel een mede-gevangene:
Stil
Vanochtend toen ik op de fiets stapte naar mijn werk,verbaasde ik mij. Ons buurtje, waar het altijd wel rustig is, maar nooit écht stil, was verlaten. In gedachten zag ik waaibosjes voorbij waaien en hoorde ik krekels tjirpen*. Ook de rest van de weg was het opvallend: niet één keer werd ik bijna aangereden door haastig uitparkerende automobilisten, op normaalgesproken drukke en chaotische punten kon ik fluitend doorfietsen, bij dat ene stukje waar het fietspad héél smal is en er altijd een extreem langzame zooi mensen in de weg fietst hoefde ik mijn pas niet eens in te houden. Heerlijk, zo'n dagje, daar niet van, alleen begreep ik het niet. Was het meerendeel van de mensen ineens weggezapt door aliens? Was ik gewoon een uur te laat zonder het door te hebben?
Zelfs op het werk was het opmerkelijk rustig (al bleken mijn collega's gelukkig niet weggezapt te zijn), de telefoon rinkelde nauwelijks en de hele dag was er geen klant aan de balie te zien. Pas toen mijn collega vertelde dat haar man vrij had genomen om lekker vakantie mee te kunnen vieren met hun kinderen viel bij mij het kwartje: de schoolvakantie is weer begonnen! Anders dan sommige anderen vind ik het absoluut héérlijk te werken terwijl de rest van de wereld vrij heeft. Lekker rustig 
*: Waaibosjes zijn van die bosjes takken die je in westerns altijd over verlaten dorpspleinen ziet waaien en in andere films zijn tjirpende krekels vaak een teken van verlatenheid en/of stilte.
Naar bed, naar bed
Zei Duimelot.. Het is weer eens tijd voor de wekelijkse poging tot vroeg naar bed gaan. Wanneer er geknikkebold wordt op het werk en er nog vóór het einde van de avond alweer schrikbeelden opdoemen van de wekker van morgenochtend weten we, dat het tijd wordt de kookwekker op een half uurtje te zetten en deze bel als onweerlegbare grens tussen het doen en het laten te accepteren.
Als we dan morgen weer opstaan hopen we er weer opgefrist bij te zitten, zodat we ons het komende weekend* weer uit kunnen putten...
*: Koninginnenach here we come!
Zon-dag
Ja hoor, ze was er, luid en duidelijk: de zon! Vandaag was de ideale dag om rond te slenteren op de kampeerbeurs van de ANWB en dat is dan ook precíes wat we gedaan hebben. Voor onze komende vakantie willen wij graag een nieuwe, grotere tent hebben (onze huidige tent doet het nog prima, maar is eigenlijk te klein om langdurig in te kamperen) en deze tentensow leek ons een uitstekend startpunt. Onze ogen keken wij uit en uiteindelijk waren er twee tenten, die wij zó mooi vinden dat we er dáár graag één van willen hebben. Helaas gaat ons budget dit jaar volledig op aan de bruiloft, dus kopen kunnen we 'm niet.. Maar op ons verlanglijstje zetten kan natuurlijk altijd. Wat is er nu een idealer huwelijkscadeau dan een bruidssuite voor onze huwelijksreis? Vingers gekruisd dus!
Toen we eenmaal thuis waren kregen we nog even bezoek: Ralph en Karen kwamen ons het ontwerp voor onze trouwkaart laten zien! Ik kan er natuurlijk niets over zeggen, behalve dat de tranen me in de ogen sprongen bij het zien ervan. Zó mooi! We zijn er dus helemaal gelukkig mee en plan B gaat per direct in de prullenbak. Morgen bel ik even met een kennis die een drukkerij heeft om te vragen wat we ermee kunnen en morgenavond gaan we eens even aan de tekst zitten. Het wordt in elk geval helemaal stoer!! WOE-HA!
Grenzen
Het levert me soms intrigrerende tafrelen op een kordate persoonlijkheid met een zéér goed ontwikkelde ignore-mode te zijn. Dágen-, wéken- of soms máándenlang kan ik vervelende dingen negeren, doodzwijgen of 'wegsmoezen'. Zo kan ik er weken over doen die drie stuks afwas, die niet in de vaatwasser mogen, weer van hun natuurlijke glans te voorzien en heb ik mezelf nu al sinds onze vakantie (eind september) wijs kunnen maken dat het wassen van mijn auto écht nog even uitgesteld moest worden (een zekere aanrijding kwam daarbij handig van pas).
Maarja, dan komt het punt dat ik het zat ben. Dat is doorgaans een zéér aanwijsbaar punt: middenin een gesprek bereik ik ineens mijn irritatiegrens aangaande de afwas en ren ik naar de keuken; bij het zien van een benzinestation kan ik bruut mijn stuur omgooien om per direct auto-shampoo en aanverwante artikelen in te slaan. Om deze vervolgens ook metéén te gebruiken, ook wanneer het al kwart over acht in de avond is en de schemering al heeft ingezet.
Mijn auto heb ik zojuist dus gewassen en het Decepticon-logo (my pride and glory) is heden ontdaan van de smet, die ervoor zorgde dat mijn kordaatheid plots van zich liet horen (vogels kunnen mijn hele auto onderschijten, pas als mijn logo wordt aangetast blijk ik het niet meer te trekken). Om de 14 jaar oude, kwalitatief zeer slecht lak echter weer echt mooi en schoon te krijgen, moet er meer gebeuren: binnenkort zal ik nog eens een middag flink in de weer gaan met mijn vaders professionele autopoetsmachine. Maar dat stel ik nog even uit.
Missie
Je zal er maar één in huis hebben: een vrouw met een missie. Paul wordt er zo onderhand gestoord van: mijn missie begint langzaamaan obsessie-achtige vormen aan te nemen. Het zit namelijk zo: al járen, eigenlijk zo lang als ik me kan herinneren, heb ik problemen met mijn nagels. Ik bijt niet, maar toch zien met name de nagels van mijn wijs- en middelvingers er behoorlijk afgekloven uit. Deze nagels zijn namelijk extreem zwak: ze scheuren al in wanneer je ernaar kijkt; bovendien splijten* mijn nagels tot aan het midden (elementary, my dear Watson; ik heb nog nooit iemand gezien die dat zo erg had als ik) om het geheel met een nog iets troostelozer sausje te overgieten.
Logischerwijs droom ik dan ook, zoals het een goed vrouw betaamt, immer van juist dátgene dat ik niet heb: ik zou zo graag eens écht mooie, lange, sterke nagels willen hebben. Zeker nu een zekere 12 juli dichterbij begint te komen beginnen mijn vergrijpen met betrekking tot nagelverharders, voedende crèmes en wondervijlen uit de klauwen te lopen; met name finaciëel gezien zou ik misschien beter terug kunnen vallen op een leuke set van gel.
Maarja, dát wil ik natuurlijk niet. Ik weet immers maar al te goed dat deze kortstondige liefde tevens 90 % kans geeft dat het vervolgens nog véél erger wordt met mijn nagelproblemen. Ik modder dus nog maar even verder, terwijl ik bij elke week die verstrijkt die prachtige foto van onze handen met die geweldige trouwringen eraan weer een pietsie meer in rook op zie gaan..
Gelukkig kan ik de fotograaf altijd nog vragen uit te zoomen
*: Wanneer je nagels splijten laat de bovenste nagelplaat los van de onderste, waardoor je op de plaatsen waar de nagel gespleten is een flinterdun laagje nagel overhoudt dat ultiem zwak is én er niet uitziet.
Elke avond...
Elke avond komt zij bij me liggen, wiegt zij mij in slaap. Het is óns momentje samen, na een drukke dag. Wanneer het tijd wordt om naar bed te gaan komt ze me halen, draait ze om me heen tot ik meekom. Terwijl ik mijn tanden poets kíjkt ze me naar bed. Als ik eenmaal op de rand van mijn bed zit komt ze bij me zitten en laat duidelijk merken dat het zetten van mijn wekker en het opdoen van mijn labello echt veels te lang duurt. Dan ga ik liggen, drapeer een handdoek (die altijd klaarligt) over mijn arm en schouder en draai ik me op mijn zij terwijl zij de dekens al opzij duwt met haar neus. Dan, éindelijk, houd ik de dekens voor haar omhoog zodat zij eronder kan kruipen en nestelt ze zich na veel gedraai langs mijn lijf. Haar nagels zet ze in mijn bovenarm (hence de handdoek) en spinnend kijkt ze me aan. Tevreden. Ik aai haar zo lang ik nog bij bewustzijn ben; langzaam zakt de deken die ik omhoog hou naar beneden. Meestal word ik ergens in de nacht nog even wakker, omdat de handdoek me dan in de weg zit. Beertje is dan allang gevlogen, maar dat doet zij meestal in stealth-mode, als ik al (bijna) slaap.
Mijn lieve schatjes zijn èchte gewoontediertjes: we hebben het wakker-wordt-ritueel, het thuiskom-ritueel, het eten-geven-ritueel, het wachten-tot-de-mensen-uitgegeten-zijn-zodat-er-een-snoepje-geïnd-kan-worden-ritueel, het douche-ritueel en dus ook het slaap-ritueel. Wat kan het leven simpel zijn.. En als er reïncarnatie bestond zou ik best terug willen komen als één van mijn eigen katten
Jeej!
Vandaag belde onze vriend cq ceremoniemeester cq trouwkaartjesontwerper Ralph.. Met de mededeling dat we naar het ontwerp van onze trouwkaart kunnen komen kijken! Met een beetje geluk donderdagavond (anders zaterdag) zullen wij dus definitief een keuze kunnen maken m.b.t. onze uitnodigingen. Bovendien werd Paul vandeweek gebeld dat onze ringen klaar zijn 
'T gaat écht opschieten nu...
Laatste trede
Ik kijk over mijn schouder, naar beneden. Ik zie hoe ver ik geklommen ben, hoe hoog ik nu ben gekomen. Ik stap de laatste trede op en weet nu, wat ik in mijn mars heb. Dat ik het kán. Ik viel een tijd geleden van de trap af, omdat ik niet uitkeek. Ik wist niet dat die trap er zat en voor ik het wist, lag ik beneden. Nu ben ik me bewust van de aanwezigheid van deze trap, van het feit dat je er vanaf kan vallen en van de diepte van het trappegat. Maar ik sta boven. Dat heb ik zelf gedaan. Ik had hulp, maar ik heb het zelf gedáán. En dat voelt goed.
Vanaf vandaag werk ik weer full-time, 8 uren per dag.
Ik sla bíjna de bladzijde om, laat al bijna een oud hoofdstuk achter. Ik ga aan een nieuwe beginnen. Ik groei.. En ik ben trots.
Een verjaardag
Paul's verjaardag was gezellig en zonnig, leuk en vermoeiend. Om tien uur stonden we op, om een uur of 4 lagen we erin. De strandwandeling was heerlijk, de soepen (Paul maakte tomatensoep, ik kippensoep) vielen zeer in de smaak, op het balkon was het nog lang gezellig en nadat de ouders op huis aan waren bleven de aanwezige vrienden nog ruime tijd hangen. Paul kreeg nog een t-shirt, een foto-boek over ruimte-fotografie, én, natuurlijk.. Taart:
Zowel aan Paul's pinguin-fetisch als aan zijn voorliefde voor Linux kwam ik tegemoet: Linux-mascotte Tux wenst Paul een fijne verjaardag!
Verder was er dus een leenhond: Alan nam puppy Jessie van zijn ouders mee:
En haar eerste keer op het strand vond ze geweldig!
Er waren er maar 3 die de hond niet hélemaal te gek vonden, en zelfs díe deden hard hun best hun angsten te overwinnen:
Vandaag bleven we achter met een ravage in de keuken, bakken zand op de vloer en de vermoeidheid in ons lijf.. Maar dat was het méér dan waard!
Busy bee
Jemig zeg, wat was het warm vandaag! Gelukkig had ik maar een 'paar' dingen te doen: boodschappen doen voor morgen (onze ouders, broer, zus en een paar goede vrienden van Paul komen hem zijn 31e verjaardag inwrijven ), soep koken, een taart decoreren (bakken had ik gisteren al gedaan) en schoonmaken. Voldoende om een vochttekort op te lopen, want dat heen-en-weer-gesleep met zware tassen en kratten bier terwijl je lief nog hard aan het werk is valt dan best tegen, en ook boven zo'n dampende pan soep hangen is ineens een stuk minder aantrekkelijk bij een temperatuur in de 20+.. En dan is de taart nog niet eens klaar op dit moment!
Gelukkig word mijn harde werk morgen beloond: in de vroege middag staat er een ploegje visite, incluisief leenhond, op de stoep voor een strandwandeling. Yay! Ik ga zo dus nog maar even de batterijen van mijn camera opladen, want ik weet dat er de laatste tijd veel bruinvissen langs het strand worden gespot. Leuk!
Wat trouwens ook leuk was, was dat ik vandaag mijn lieve nichtje Lisanne tegenkwam in de supermarkt: ik was aan het afrekenen, zij was er aan het werk. Een dikke klapzoen voor Paul kreeg ik mee naar huis, om hem te feliciteren met zijn verjaardag. Ze hielp me zelfs nog even met het inpakken van mijn tassen; wat een schatje is mijn nichtje toch
Nou hoor..
Ik wìl wel, maar het lúkt gewoon allemaal even niet.
Grmbl...
Tot morgen 
Feest
Gisteravond vierden wij dus een feestje. Wij ontmoetten elkaar bij het station (ik had geen zin om helemaal naar Paul's werk te fietsen, wel 3 minuten verderop) en fietsten samen naar de Urban Oasis (de zuurstofbar). Tenminste, dat dacht Paul. Uiteindelijk, twee deuren vóór de Urban Oasis, zei ik hem dat hij tóch deze deur maar door moest lopen: de deur van restaurant de Greve, om precies te zijn. En daar dineerden we, uitgebreid. Carpaccio en lamsrack om van te smullen. Toen het toetje in zicht kwam en we eigenlijk net wilden gaan bestellen, werden mijn ogen naar de zaak aan de overkant getrokken. Die toetjes mocht de Greve houden en we staken over om iets lekkers uit te zoeken bij IJssalon Florencia.
Langzaam, onderwijl smullend van onze ijsjes, struinden we door het centrum van Den Haag. De grote kerk, de gebouwen daaromheen, het Binnenhof, de Tweede Kamer.. Voor even bekeken we het met andere ogen, allemaal. "Mooie gebouwen hebben we hier eigenlijk" zei ik tegen Paul. Grappig, hoe zulke dingen je nooit opvallen, hoe normaal ze zijn. Zo kwam ik er pas rond mijn 21e achter dat er op de toren van de Grote Kerk geen haan, maar een ooievaar staat. We gniffelden wat voor ons uit en liepen een stukje terug naar een ander heel mooi gebouw: de Tuchinski-bioscoop op het buitenhof. Tijdens het eten kreeg Paul namelijk nog een cadeautje van mij: een DVD van Happy Feet met daarin 2 kaartjes voor de nieuwste Frank Miller-verfilming: 300. En wat een geweldige film was dat zeg! Ik weet, dat 'ie veel slechte kritieken krijgt omdat 'ie historisch gezien niet accuraat* is, omdat het verhaal niet voldoende diepgang heeft en en de karakters onvoldoende uitdiept** en omdat de Perzen en met name koning Xerxes té fantasy-achtig worden neergezet***, maar eigenlijk.. Boeide dat gewoon niet. Liefhebbers van briljant vormgegeven actie, verhalen over glorie en heldenmoed, op-het-puntje-van-je-stoel-spanning en visuele hoogstandjes: ga dat zien! Verwacht geen film van epische proporties, verwacht een uitermate vermakelijke film, en je zal niet worden teleurgesteld. (Overigens: geen film om met de kleintjes te kijken...)
Pas laat waren wij weer thuis, en al vroeg ging er weer een wekker. Gelukkig maar, dat we gisteravond een fijn avondje hebben gehad; dat maakt de teleurstelling dat we elkaar vanavond pas rond bedtijd treffen een stúk minder groot
*: Na het één en ander te hebben nagelezen over het onderwerp vind ik dat eigenlijk wel meevallen, in grote lijnen komen de verhalen overeen. Er is veel geknoeid met details, maar dat vond ik persoonlijk absoluut niet storend.
**: Hoeveel diepgang en karakter-uitdieping kan men verwachten, bij een film waarvan de filmposters vol staan met brullende Spartanen, speren en zwaarden, bloedspetters en tag-lines a la "Tonight we dine in hell!" ?
***: De Perzen worden inderdaad vást niet accuraat weergegeven, maar het is belangrijk te weten dat deze film is gemaakt vanuit het perspectief van de Spartanen: mensen die medio 500BC leven en het plots op moeten nemen tegen mensen uit een 'andere wereld', met bijzondere gebruiken, dieren en wapens. De koning, Xerxes, is in deze helemáál een apart verhaal: in deze film wil hij meer worden als 'slechts' een koning: hij wil een God zijn. Het karakter doet daardoor in uiterlijk, versiering en bewegingen zéér sterk denken aan de Hinu-God Shiva, waardoor hij tevens nogal overkomt als eh.. Een travestiet 
Surprise surprise...
Morgen is mijn lief jarig. Helaas voor mij (én voor hem ) heeft hij gewoonweg geen tijd om het met mij saampjes te vieren, want zijn stage en zijn school kan hij niet afbellen of verzetten. Omdat ik hem morgen dus nauwelijks zie heb ik hem dus laten weten dat hij vanavond maar vrij moet houden in zijn agenda, omdat ik iets leuks met hem wilde doen voor zijn verjaardag. Vanavond vieren we het dus met z'n tweetjes, aanstaande zaterdag komen de ouders, broer, zus en een paar jeugdvrienden langs. Hij heeft géén idee wat we zo gaan doen, dus ik ga hem zo ophalen uit zijn werk om hem mee te nemen.. Ik heb er zin in, het wordt vast leuk!
Dan ga ik nu nog snel even iets inpakken en me omkleden!
Sunny weather
De vrije dagen doen het goed in huize Annibal. Jammer, dat aan alle goede dingen een eind komt; het is alweer bijna voorbij. En we hebben ons prima vermaakt! Gisteren zijn wij bij mijn ouders gaan eten en dat was heel gezellig; hierna zijn we naar de stad gefietst, alwaar onze vriend (en ceremoniemeester voor de bruiloft) Ralph zijn verjaardag vierde. We waren een beetje moe en hadden het eigenlijk zo onderhand wel gehad met al dat rond-gecross, maar eenmaal in het café was het zó leuk, dat we met z'n negenen de barman ervan wisten te overtuigen ons nog één rondje te geven ruim nadat de laatste ronde al was geweest. Om een uurtje of 3 rolden we ons bed in, om er vanmorgen pas weer om een uur of 12 uit te komen om een overheerlijk paas-ontbijt naar binnen te schuiven.
Onze middag brachten we vervolgens door in het zonnetje op ons geweldige balkon; zoals op de foto te zien is staat het er allemaal behoorlijk op z'n voorjaars bij! Zodadelijk gaan we ons paas-weekend met z'n tweetjes afsluiten met een spelletje of filmpje met een wijntje en een toastje erbij..
Overigens zal ik morgen of overmorgen nog de beloofde foto van mijn nieuwe slippers posten, voor nu moeten jullie het 'helaas' doen met een foto van Gomez en Morticia Addams (die zich verexcuseren voor de kwaliteit van het beeld, een telefoon is nu eenmaal niet zo geschikt voor foto's bij slecht licht ):
(en nee, Morticia was het ook niet geheel eens met deze 'handkus'...)
Happy happy Joy Joy
Pardon me, maar ik ben even een SUPERweekend aan het hebben! Na gisteren mijn vermoeidheid weg te hebben geslapen heb ik achtereenvolgens:
- een energiegevende zuurstofbehandeling ondergaan (helemaal top!),
- een briljant verkleedfeest bezocht (Paul en ik waren Gomez en Morticia Addams),
- een gewèldig verjaardagscadeau voor Paul gekocht (een 19'' TFT-scherm),
- Paul daar ook héél blij mee gemaakt,
- voor drie knaak vijftig zèlf ook nog eens een geweldig TFT-beeldscherm (17'') op de kop weten te tikken (waarvoor dank, lieve Wim )!
Mijn bureau ziet er nu dus ineens über-opgeruimd uit én het beeld dat ik dagelijks voor ogen heb is stúkken rustiger/beter/mooier/scherper. Hoera ende hoezee! Blij!
Zo
En nu, nu ik mijn eerste week met 7 uur werken per dag erop heb zitten, nu mijn computer MEGAsnel is door het nieuwe RAM-geheugen dat vandaag arriveerde, nu het 2 GB geheugenkaartje voor mijn camera binnen is, nu ik het pakje waar vermoedelijk mijn hippe nieuwe slippers inzitten op kan halen bij de buren, nu zich een lang weekend voor mijn voeten uitstrekt, ik morgen kan uitslapen en ik nog 1001 dingen te doen heb... Duik ik mijn bed in. Ik is moei.
Tot morgen.
Nieuwe mees
Sinds een paar weken hebben we een nieuwe spinning-leraar. Eentje van het kaliber "Vanavond ga ik jullie eens lekker afraggen!", om precies te zijn. En ookal doet het soms pijn, het is óók verdomde lekker om compleet afgemat thuis te komen.
Het enige nadeel is.. Dat ik er zo verdomde hyper-actief van word! Als ik thuiskom sta ik nog helemaal stijf van de adrenaline en moet ik mìnstens een uur meekrijsen met de ergste tering-tyfus-takkeherrie* die ik in mijn muziekmap heb staan
*Gaat nog even rondrennen*
*: Sorry Nien, mocht je dit lezen..
Ware liefde
Van alle soorten liefde die er in de wereld zijn is er misschien géén zo onnavolgbaar als de liefde die een vrouw koestert voor een paar door háár uitverkoren schoenen. Zelfs vrouwen, die niets hebben met de verhalen over liefde op het eerste gezicht en de bijbehorende romantiek kunnen tóch over één vorm van liefde op dat eerste gezicht meepraten: de plots opwellende liefde voor een paar schoenen dat zich trots van z'n beste kant laat zien in een etalage. Wat zij vervolgens ook doet, nimmer zal het verkozen paar schoenen ver uit de gedachten wijken; nimmer zal zij nog een béter paar kunnen vinden wanneer zij zoeken zou. Nee, wanneer een vrouw eenmaal voor een paar schoenen is gevallen, dan is het voorbij met de pret. Obsessief moet er langs de bewuste etalageruit worden geparadeerd, altijd glurend, soms misschien zelfs even stilstaand, in openlijke bewondering. En dan, op het moment dat het saldo toereikend is, zal de vrouw haar slag slaan: gewapend met een vlijmscherpe betaalpas zal er razendsnel een code worden ingetoetst, waarna de vrouw in kwestie zwevend op roze wolken de winkel zal verlaten. Tot het einde van diens levensduur zal dit paar schoenen de collectie sieren; nooit zal dat ene paar schoenen écht zijn glans verliezen, hóe hopeloos afgetrapt deze ook zal geraken. Immers, de zweem van die eerste ontmoeting zal het paar altijd zijn glans doen behouden.
Soms, uiteraard, kan het voorkomen dat de liefde on-echt was: bij nader inzien blijken de schoenen afschuwelijk pijn te doen bij het lopen, of komt de vrouw erachter dat alleen een liefde voor de stof waarmee dit bewuste paar is bekleed niet voldoende is om ook van het modèl van de schoenen te gaan houden. Of nog erger: soms wordt de liefde zelfs helemáál nooit wederzijds. Wanneer de verblindde vrouw dan toch éindelijk van voldoende dubloenen is voorzien om de prooi naar huis te kunnen slepen blijkt haar -iets té gangbare- maat al dágen te zijn uitverkocht. Voor altijd. (*insert dramatische muziek*)
Elk jaar, aan het begin van de lente, koop ik één paar goede flipflops (a.k.a. teenslippers, maar dat vind ik zo'n vies woord) om mijn zomercollectie mee te verrijken. Het eerste merk waarvan ik altijd de collectie bekijk, is Reef, een surfersmerk met überhippe slippers die niet stuk te krijgen zijn. Aldus brak hèt moment voor 2007 aan: ik surfte naar de website, bekeek de collectie, en dáár waren ze: de prachtigste slippers die ik ooit had gezien (nou, ok, sinds dat ene paar waar deze 'traditie' mee begon zo'n 4 jaar terug). Verliefd! Tot over mijn oren zelfs.. En ookal was het bewuste paar níet te vinden in de nederlandse e-winkels, na even wat mailen heb ik het toch voor elkaar: eind van de week kan ik mijn schatjes waarschijnlijk in de armen sluiten...
Tim
Iets meer als 2 weken geleden zijn onze vrienden Rob en Nicol ouders geworden van hun zoon Tim. Vandaag mochten wij hun prachtige kindje komen bewonderen: wat een schatje!
Dit bezoek was, uiteraard, de reden dat ik mij gisteren een paar uurtjes opsloot in de keuken: een geboortetaartje hoort er wel bij, tegenwoordig De jonge ouders waren érg blij met het taartje en de rompertjes die wij voor hen (of eigenlijk: voor Tim) hadden meegebracht en we hebben gezellig even bij kunnen kletsen. Er is me daarbij tevens weer een hoop duidelijk geworden omtrent de geheimen van het ouderschap: er bestaat géén Geheim Genootschap waar je automatisch in toetreed bij de eerste tekenen van zwangerschap, zoals ik altijd dacht, het blijkt dat de meeste 'geheimzinnige informatie' wordt betrokken van de kraamzorg en/of uit boeken. Weet ik dát ook weer...
P.S.: Zoals jullie kunnen zien is Tim al vroeg voorzien van idealen: ook híj is tegen de walvisvaart!
Tante, taart en tuinieren
Gistermiddag, na de boodschappen en een bliksembezoek aan mijn ouders, liepen wij nog even naar het tuincentrum hier om de hoek. Er was namelijk een klusje, dat al een tijdje op ons lag te wachten, waarin wij meer en meer zin kregen: het opnieuw inrichten van ons balkon. Van de winter logeerden de meeste van onze balkonplanten op het portiek en nu het zonnetje zich vaker en vaker laat zien vonden wij dat zonde. Wat nieuwe potten en plantenbakjes, een zak aarde, wat zakjes zaad om de vrijgekomen woningen van nieuwe bewoners te voorzien en een cadeau-plantje voor mijn tante rijker vertrokken wij weer huiswaarts. Toen we wat spullen op het balkon neerlegden konden we meteen even kijken hoe het ervoor stond met de Clematissen, waarvan de takken afgelopen herfst zo verstrengeld waren met de balkonrailing dat zij genoodzaakt de winter doorbrachten op balkon.. En we schrokken! Allevier de planten waren niet alleen uitgelopen, maar zaten al bomvol knoppen! Waren we vlak voor we gingen kijken nog bang dat ze de winter niet hadden overleefd, nadat we ze hadden gezien hadden we alleen nog maar méér zin om zo snel mogelijk ons balkon op orde te maken!
Na het eten was er helaas geen tijd om onze kriebelende vingers hun zin te geven: we hadden met mijn tante afgesproken om de nieuwe woning van haar en haar vriend te gaan bekijken. Het werd een héél erg geslaagde avond: het huis is hardstikke leuk en het was zó gezellig, dat we pas rond tweeën weer huiswaarts keerden. Op sommige momenten vind ik het jammer dat er te weinig tijd in mijn week zit om veel af te spreken met lieve mensen als mijn tante, oom en nichtje, maar het is fijn om te weten dat zij er zijn: wij kunnen bij elkaar terecht.
Vandaag was het programma wederom druk: het huis moest schoon, ik wilde een taart bakken en nu wordt het toch éindelijk tijd om ons balkon verder in te gaan richten. De taart is érg goed gelukt, al zeg ik het zelf (de resterende info én foto's volgen morgenavond) en Paul is op dit moment bezig het balkon schoon te spuiten met de hogedrukspuit die wij gisteren van Wim leenden. Als hij zodadelijk klaar is gaan we nog even een half uurtje rotzooien om de planten op orde te krijgen, daarna fietsen wij naar onze vrienden Vincent en Iraas om een film bij ze af te droppen en met z'n viertjes gezellig te eten. En daarna is het weekend alweer voorbij, helaas... Maar gelukkig hebben we wel iets om naar uit te kijken: volgende week mogen we een volledig lang weekend bezig zijn waarmee wíj willen. Gooi op die paaseitjes!
