Actie!
Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik acties tegen de walvisvaart actief en financiëel steun. Ik wil dan ook jullie aandacht vragen voor een bijzondere actie en ik hoop op z'n minst een paar mensen te kunnen bewegen ook met ons mee te doen. Over twee maanden is het weer tijd voor de jaarlijkse vergadering van The International Whaling Commission, de comissie die beslist over het wel of niet toestaan van walvisvaarten. Ook vorig jaar vroeg ik hier al aandacht voor op mijn weblog: sinds een aantal jaren begint de geldverslindende lobby van Japan zijn vruchten af te werpen en jaarlijks wordt de uitkomst van de stemming over de commerciële walvisvaart weer onzekerder. Ook dit jaar is het weer bijzonder spannend.
Vroeg ik afgelopen jaar slechts om een virtuele handtekening, dit jaar is het mogelijk een actiever standpunt in te nemen: Griekenland, een land dat tot nu toe geen lid is van de International Whaling Commission, overweegt lid te worden en zal, indien zij inderdaad lid wordt, tégen de walvisvaart stemmen. Dit verdient natuurlijk alle steun en aansporing die er op te brengen valt, weshalve een aantal Greenpeace-aanhangers een actie zijn gestart, waarin aan mensen wordt gevraagd met een uitdraai van deze tekst op de foto te gaan en deze foto te posten. De verzamelde foto's zullen worden aangeboden aan de Griekse regering om te laten zien dat de steun van de Grieken hard nodig is. Ik hoop dat jullie, net als ik, Paul, Wim en mijn ouders, bereid zijn mee te werken aan dit initiatief en een foto willen plaatsen bij deze actie. Om foto's te kunnen plaatsen moet je lid zijn van het on-line actie-commité, maar wanneer je er geen zin in hebt hier lid van te worden zou ik je willen vragen om mij in elk geval je foto te e-mailen. Het is de bedoeling dat je op de uitdraai zet uit wel land je komt, zodat de Griekse regering ziet dat mensen vanuit de hele wereld hun lidmaatschap steunen. Overigens is er op de site van het actie-commité ook een filmpje over deze actie te zien.
Sommige dingen zijn het waard om voor te vechten. Dit gevecht is er geen van wapens, dit is een gevecht van betrokkenheid. Doen jullie mee?
OČ
Het is inmiddels alweer bijna 2 jaar geleden dat wij over de drempel van de Oxygen Bar in Toronto stapten. De laatste tijd denk ik vaak aan de behandeling* die wij daar kregen terug: de boost die ik ervan kreeg, de vrolijkheid die bezit van mij nam en het gevoel, dat mijn hele wezen wakkerder was dan het in tijden was geweest, zijn allen dingen die ik me nog levendig herinner. Zowel Paul als ik waren om: ook in Nederland moets het fenomeen Oxygen Bar maar eens stevig in de markt worden gezet. Je doormiddel van volkomen natuurlijke middelen zó goed voelen, daar móet wel een markt voor zijn.
Een tijdje terug, vlak voor wij verhuisden, zagen wij dat er een nieuwe zaak in de stad was gekomen: Urban Oasis. Aan de afbeeldingen in de etalage af te zien zóu het wel eens iets Oxygen Bar-achtigs kunnen zijn, dachten wij nog verheugd. Toen ik echter ergens een flyer onder ogen kreeg, constateerde ik teleurgesteld dat het iets met massages te maken had. Jammer..
Maar nu komt Urban Oasis opnieuw op mijn pad. Ik heb namelijk een pluim gekregen die ik in kan wisselen voor een belevenis. In de lijst van mogelijke belevenissen stond de Zevende Hemels-behandeling van, je raadt het al: Urban Oasis. In de bijbehorende tekst stond te lezen, wat de behandeling inhield. Massage, blablabla, reinigende thee, blablabla, volledige zuurstofbehandeling, blabl-HEY! Zuurstofbehandeling?? Gehaast klikte ik door naar de aangegeven website. En ja hoor, we hadden het tóch goed gezien: het is wel dégelijk een Oxygen Bar. Hoera ende Hoezee, wat een geweldige ontdekking! Juist nu ik me zo slap, zo vermoeid, zo lusteloos voel.. Mag ik gratis een the-whole-works-behandeling ondergaan in een Oxygen Bar op fiets-afstand 
Compleet met massage, thee en de door mij zo geliefde zuurstofbehandeling. Ik heb zo'n gevoel, dat ze er daar een tweetal vaste klanten bij hebben...
*: Wellicht hebben jullie er al iets over gelezen: in Oxygen Bars krijg je een 'behandeling' waarbij je via een slangetje ca. 75 to 85 % pure zuurstof inademt voor een periode van ca. 15 minuten (in 'gewone' lucht zit slechts 21 % zuurstof). Toen wij lazen dat er een dergelijke bar te vinden was in Toronto konden wij het niet laten het uit te proberen: zou het nu écht zo heilzaam zijn en zo prettig voelen als in recensies werd beweerd? Het antwoord: een driewerf JA! Aanrader!
Geen zin
Al de hele week heb ik er last van. Dingen die moeten gebeuren, doe ik gewoon niet. In de dingen die ik doorgaans leuk vind, heb ik geen zin. Ik voel me slapjes en duf, de enige momenten dat ik me écht wakker voel zijn nu juist die momenten dat ik eigenlijk slapen moet. Wat ik dan doe, de hele dag? Ik heb geen idee, om eerlijk te zijn. Ik lees af en toe nog wat logjes, hang een beetje rond. Zelfs mijn Nintendo heb ik al dágen niet aangeraakt..
Zou dit 'm dan zijn? Die befaamde voorjaarmoeheid? Ik denk wel te weten wat het is, maar iedereen die ik het vertel lacht me uit.
Volgens mij heb ik een jetlag. Een jetlag van de zomertijd. Elk jaar, zodra 'ie er weer aankomt, zie ik er als een berg tegenop. Elk jaar als 'ie net weer in is gegaan, voel ik me een wrak. Ik weet vanuit onze reis-ervaringen naar Noord Amerika, dat ik zéér gevoelig ben voor jetlags: zelfs na de heenreis* had ik ze. Ik haat de zomertijd. Begrijp me niet verkeerd, ik vind de reden van het hele verhaal een nobel streven en een lekker lange zomer-avond is geweldig, maar áltijd, élk jaar weer, voel ik me anderhalve week lang verrot van die tijdsverandering. Ik ben gewoon niet gemaakt voor dit soort rare dingen. Toegegeven, van de verandering naar de wintertijd heb ik altijd veel minder last (omdat ik niet zo'n ochtendmens ben misschien? Dat ene uurtje uitslapen verdwijnt zó in mijn holle kies..), maar sinds die wintertijd toch de échte tijd is, stel ik bij de jaarlijkse ingang van de zómertijd een gelaagde invoer voor: elke week de klok 10 minuutjes terug. Is véél handiger, toch? Worden alle Annibals van de wereld in elk geval héél blij van, volgens mij... 
*: Reizend richting het westen hoort men normaalgesproken niet of nauwelijks last te hebben van dit fenomeen, hetgeen dus inhoud dat ik er slechts bij thuiskomst last van had moeten hebben. Helaas, mijn eerste dag in Amerika herinner ik mij maar al te goed: ik was zó moe en van de kaart dat ik het gigantische rek van 4 bij 4 meter (vol knal-oranje Finding Nemo-knuffels) dat zich op ca. 3 meter afstand van ons bevond, niet eens zág toen Paul het me aanwees..
Rare dag
Een vriendin, huilend aan de lijn, omdat haar vriend het een paar momenten geleden heeft uitgemaakt. Mijn lief, volkomen lamgeslagen aan de lijn, omdat hij net te horen heeft gekregen dat hij per 19 mei ontslagen wordt. Met die vriendin van daarnet bij mijn ouders zijn, om te bekijken hoe dat éne flexibele dingetje aan mijn trouwjurk het mooist is. Gesprekken voeren over iets, waar ik mij al een tijd steeds erger druk maak. Een hanger van een beschermheilige, die mij nóóit meer zal kunnen beschermen doorgeven aan iemand, die deze hanger nog wèl gebruiken kan. Een besluit nemen. Een splinter verwijderen, die pas door diens drager werd opgemerkt nu 'ie aan het ontsteken is. Denken aan dat ene, héél bijzondere pakje dat mij van het weekend overhandigd werd door de postbode. Een hart onder de riem, een knuffel. Bijzondere mensen.
Huilen. Lachen.
Oh yes, it's defenately a monday...
Time flies
Want it was fun, daar in Alkmaar.
Alkmaar?
Alkmaar. Op het internet vonden we een hip atelier met bijzondere, maar ook simpele to-the-point ringen. Het leek ons een goed idee daar nog even te gaan kijken alvorens waar we naar de trouwringenfabrikant te Dronten (ons eigenlijke doel voor deze zaterdag) zouden afreizen. Wij wisten zéker in Dronten te zullen slagen, maar die bijzondere juwelier lonkte. We wisten eigenlijk niet zo goed of de ringen van het atelier in Alkmaar wel onze stijl waren, maar er zaten wel wat mooie dingen tussen. Even gaan kijken kon altijd, besloten we. En kijken déden we; onze ogen uit, zelfs. Want als je ze eenmaal in het écht ziet zijn ze heel anders, dan op plaatjes op een website. Mooi anders. Nooit kwamen wij meer in Dronten aan: in Almaar hadden we zelfs twéé sets trouwringen die ons beiden goed stonden en voorál: die wij mooi vonden.
Bij de eerste, 'normale', juwelier die wij bezochten, was er véél keus. Maar veel van die keus stond ons niet of lag ons niet, dus die paar ringen die ons uiteindelijk wèl stonden cq lagen kwamen min of meer ook automatisch hoog in ons 'dat past bij ons'-lijstje. Dat daar geen enkele set tussenzat, stoorde ons. Maar wij wisten niet beter, dat lag immers aan onze handen. Dat die ringen op dat aller-eerste lijstje echter helemáál niet bij ons pasten, daar kwamen wij pas gisteren achter. Bij een niet-zo-normale juwelier kwamen wij er zelfs achter wat wèl goed bij ons past. Uiteindelijk zijn we er even weggegaan om te gaan lunchen, zodat we onze keus nog even konden overdenken. Die ene, of toch die andere? Al snel waren we eruit. Over 4 weken kunnen we ze ophalen: onze trouwringen. Dezelfde ringen en dus niet ringen uit verschillende sets, al zijn ze toch allebei iets anders. Hierdoor staan ze ons beiden goed, bovendien zijn ze erg bijzonder.. En we zijn er helemaal weg van
Nou
Ik wil zo graag, maar het komt er even niet uit. Al 4 dagen 6 uur per dag werken eist z'n tol: ik ben kapot. Mijn concentratievermogen is ver te zoeken; met moeite heb ik nog een paar kleine dingetjes gelezen.. Ik ga lekker op bed aan, morgen sleep ik me er wel doorheen. En dan, zaterdag.. Gaan we trouwringen kijken!!
Ballast
Al gaat het beter en beter met mij, soms kom ik er toch wel weer achter dat ik bepaalde dingen met me meesleep; als onzichtbare molenstenen hangen ze om mijn nek. Steeds minder moeite heb ik ermee, om die molenstenen te doen verdwijnen door ze simpelweg niet meer vast te houden; op het moment dat ik het touw loslaat merk ik tot mijn eigen verbazing dat ze wegzweven alsof het met helium gevulde ballonnen zijn. Die dingen, waarvan ik zelf loodzware stenen had gemaakt, kunnen dus lichter worden en zichzelf dragen naarmate ik het ze toesta. Uiteraard geld dit niet voor álle dingen: er zijn ook stenen die gewoon stenen zijn. En blijven. Die moet ik op een andere manier aanpakken, die kan ik niet weg laten zweven door het touw los te laten.
Vandeweek heb ik een échte ballast, die ik al járen met mij meezeul, af mogen werpen. Van mezelf, maar ook van iemand die er baat bij had dat ik deze molensteen om mijn nek droeg. De opleiding, die ik al vele jaren zonder succes probeer af te ronden, die ik doe voor mijzelf, maar zéker ook omdat het een belangrijke opleiding is voor mijn werk, leg ik af. Vandeweek sprak ik erover met mijn baas, want het állerlaatste examen voordat de opleiding ophoudt te bestaan komt in zicht. Al tijden zat ik er tegenaan te hikken: de gedachte eraan alleen al deed me, zonder te ovedrijven, wanhopen. Wat ik ook probeerde, dit láátste examen halen, dat lukte me maar niet. En nu, op het moment dat ik hard werk om mijn batterijtje weer oplaadbaar te krijgen, kan alleen een kleine hint naar Het Examen mijn batterijtje al leeg doen lopen. Als het komende examen niet het laatste zou zijn, had ik allang opgegeven. Tijdens mijn gesprekje met mijn baas zei hij, dat hij ervan overtuigd was dat er nog iets geregeld zal worden voor de mensen zoals ik: de mensen, met een half diploma. Hij zei me, dat het hem een goed idee leek als ik het komende examen in elk geval zou laten schieten. Ik wist niet wat ik moest zeggen, mijn woorden verstomden door de gigantische BONK waarmee ik mijn molensteen op de grond hoorde vallen. de komende tijd ben ik vrij. Mag ik me bezighouden met dat wat ik leuk vind, gaat mijn energie uit naar de wederopbouw van mijn weerbaarheid, energie en concentratievermogen. Ik ben dankbaar, dat ik deze beslissing niet zelf hoefde te nemen, want nu kan ik zonder schuldgevoel zeggen, dat ik stop. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Of er iets geregeld wordt of niet, dat zie ik dán wel weer.
Deze molensteen krijgt van mij geen aandacht meer..
Heen en weer
De katten begrepen er niets meer van: wat wíl dat mens nou toch? Wil ze blijven, of wil ze weg? Beiden kwamen niet erg van de grond vandaag. Drie afspraken op rij, met daartussen net teveel tussenpoos om in één keer door te rijden, maar net niet voldoende tijd om écht iets aan de tussen-tijd te hebben. Daarna nog een paar uurtjes werken, voor het eerst 6 uurtjes vandaag. Ik kwam thuis en ik ging weer weg, kwam weer thuis en ging weer weg. Tussendoor werd ik compleet meshuggah van het weer: drie hagelbuien in mijn nek, met een flinke snuf kéiharde regen en als toetje een wegglip-moment van mijn voet, die zodoende, in plaats van op de rand van de stoep náást mijn auto, terecht kwam in de enkeldiepe plas modder ónder mijn auto. Met één natte en één droge voet reed ik dus schoorvoetend weer naar huis, alwaar ik me dan kon opmaken voor de volgende afspraak.
Maar er zijn ook mooie dingen uit voorgekomen: zowel de bedrijfsarts als de psycholoog hoef ik niet meer op te zoeken en mijn nieuwe fysiotherapeut (mijn eerste is nu met zwangerschapsverlof) wist mijn nek en schouderbladen weer even flink los te werken (au!). De laatste uurtjes werken was ik alleen geen hol meer waard; door al het heen-en-weer-gevlieg was ik bekaf en kon ik dat laatste restje concentratie niet meer opbrengen. Maarja, het zij zo. Morgen weer een dag!
Geweldig!
Zoals Vedat terecht opmerkte bij mijn vorige logje ben ik gisteren met mijn broertje en vader naar een vlindertuin geweest om vlinders te zien en, uiteraard, te fotograferen. Het uitstapje was zéér geslaagd: ik ben erg onder de indruk van mijn camera, weet (mede dankzij Wim) hoe ik kan spelen met de diverse instellingen en heb een aantal foto's gemaakt waar ik érg trots op ben; deze foto's ontstegen mijn eigen verwachtingen van wat ik zoal kan op het gebied van fotografie. Uiteraard zal ik er een paar posten:
Deze vlinder zagen wij uit zijn/haar cocon kruipen. Bijzonder!!
Later zagen wij dezelfde vlinder stilletjes zijn vleugels 'laten drogen'. Ik was op slag verliefd: wat een ontzettend mooi dier! Deze foto is wonderbaarlijk goed gelukt en om eerlijk te zijn ben ik er dan ook héél trots op 
De belichting klopt niet helemaal, maar op de één of andere manier wordt deze foto er alleen maar mooier door.. (Dit is overigens beter te zien op de grotere versie.)
Lief hè?
Behalve veel mooie vlinders waren er ook veel prachtige planten...
Én hele grappige vogeltjes! Volgens mijn vader waren het een soort Kwartels, mij deden ze sterk aan Nieuw Zeelandse Kiwi's denken.
Meer foto's en grotere versies van deze kun je vinden op mijn Flickr-site, ik vind het leuk als je even komt kijken!!
************
Bij thuiskomst bleek dat ik niet de enige was die een geslaagde dag had beleefd: Paul was met zijn moeder en zus de stad in geweest en HOERA: hij is geslaagd voor een trouwpak Ik ben uiteraard bijzonder nieuwsgierig, nu kan ik al helemáál niet meer wachten tot D-Day. Paul's vader was trouwens niet meegegaan naar de stad; die bleef liever thuis.. En knutselde onze kast verder in elkaar! Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik thuiskwam en ben mijn (aanstaande) schoonpapa dan ook méér dan dankbaar. Wederom werd ik erop gewezen: ik krijg er een geweldige familie bij op 12 juli.
Die kast was voor ons dan ook het startschot om vanochtend eens flink te 'rausen': dozen zijn uitgezocht, uitgepakt of samengevoegd, de nog niet uitgepakte kleding werd flink uitgedund en ik heb zelfs twee tassen weggegooid. Ik heb nu nog maar één vuilniszak met bewaar-kleding over, de rest is allemaal in gebruik, weggegooid, of opzij gelegd voor de kleding-ruil-beurs die een vriendinnetje van mij organiseert volgende maand: met een aantal vriendinnen kleertjes ruilen onder het genot van allerlei hapjes en drankjes. Leuk!
De nog overgebleven uitpakkerij staat nu overzichtelijk opgestapeld in de kast en daar ben ik zó blij mee.. We zijn weer een stapje dichter bij een écht gestructureerd huishouden! Wie had dát ooit gedacht?
Weekend
Daar is ' ie dan: mijn favoriete moment van de week. De vrijdagavond. Moe maar voldaan van een week werken, met nog 2 volle dagen vrij in het verschiet. Leuke bezigheden, een schoon huis, boodschappen in huis voor de hele week: van alles in de planning, met allerlei prettige uitkomsten. Maar ook blanco's: momenten waarop je juist niets gepland hebt, waarbij je kan invullen wat je wil op het moment dat je het wil. Uitslapen? Of liever lezen? Nintendo-en? Of misschien toch uitgebreid die ene vriendin mailen? Het kan allemaal. En ik heb er zin in!
Fijn weekend allemaal!
Tsss
Wil je naar de film... Draait er niets boeiends! We zitten precíes tussen de interessante films in, qua première-data. Blijkt. Die paar hippe films die al draaiden blijken de bios alweer te zijn ontvlucht terwijl de volgende lading op z'n vroegst volgende week te zien zal zijn. Bummer.
Dan maar thuis aan de film. Ik heb morgen een date met mijn lief. We gaan naar Little Miss Sunshine Is trouwens nog best een coole bios, heb ik vernomen. Ze serveren er zelfs wijn in glas...
Bah
Ineens ging er vandaag een lampje bij me branden: er moet nog iets met onze belastingaangifte! In het kader van mijn nog altijd aanwezige niet-uitstellen-maar-doen-instelling leek het me een goed plan dit metéén vanmiddag beet te pakken. Elk jaar doet mijn baas trouw mijn aangifte dus hoef ik er niet al te veel naar om te kijken, maar dit jaar stond er ook voor mij een leuk klusje op stapel: omdat ik mijn tweede huis koop binnen 5 jaar nadat het vorige is verkocht was ik verplicht de winst van mijn vorige huis in ons huidige optrekje te steken.
Gaf niets, want dat was tóch al de bedoeling, maar wanneer de belastingaangifte voor de deur staat wordt het een pietsie ingewikkelder: dan moet je namelijk bewijzen dat je dat ook daadwerkelijk hebt gedaan. En hoe doe je dat? Met bonnen. Het is eigenlijk ook niet echt heel móeilijk, als wel veel werk: elk bonnetje van elk schroefje dat wij hebben aangeschaft om onze woning te verbeteren moet nu netjes gespecificeerd worden op een lijst. En die lijst, die mag ík natuurlijk opstellen. En dat vergt even tijd. En zin. En een berg bonnen. En helaas; hóe goed je ook dacht al die bonnen netjes bij elkaar te hebben gehouden, hóe zorgvuldig je ook dacht te zijn geweest bij het wegbergen van die bonnen, tóch zijn er altijd wel een paar zoek. Ik mis de stoppenkast en een kastdeurtje voor de keuken. Alles bij elkaar toch zo'n € 600,=. En dat vind ik niet leuk.
Maar alvorens het hele huis ondersteboven te keren en uit frustratie een gigantische bende te maken ons toch-al-niet-al-te-georganiseerde dozenperk heb ik besloten even te wachten tot Paul thuis is. Wellicht kan híj me zo vertellen waar dat ontbrekende schorrie-morrie zich bevind. Kan hij ook meteen een Digi-D-code aanvragen, zodat ook zíjn aangifte per computer gedaan kan worden en we onszelf bovendien meteen tot fiscale partners kunnen benoemen. Jaha, dát is nog weer eens wat anders dan trouwen: jezelf zákelijk aan elkaar verbinden. Nu maar hopen dat we geen fiscale ruzie krijgen ofzo...
Foetsie
De afgelopen dagen waren veelbewogen. Uiteraard was er het overlijden van mijn tante; zoiets drukt je altijd flink met de neus op de feiten en ik was dan ook blij dat wij afgelopen zondag met z'n drieën (ik, Paul en Wim) even de tijd hadden om flink 'uit te waaien' (tussen aanhalingstekens, want er stond zo weinig wind dat het niet lukte Paul's vlieger het luchtruim in te laten slingeren) op het strand. Paul met zijn vlieger, ik en Wim met onze camera's; zo kwamen we even bij van alles en sloten wij ons weekend toch nog redelijk verfrist af.
Maar er was meer: nu ik ten prooi ben gevallen aan het fotografie-virus was er een fikse discussie ontstaan tussen mij en Paul, en wel over onze camera. Deze camera verving destijds onze oude Olympus-camera die het aan het begeven was, doch hebben we het oude beestje nooit weggegooid. Nu leek 'ie me weer van pas te komen: wanneer Paul straks weer op kamp gaat leek het me een goed idee als hij de oude camera daarbij mee zou nemen en de goeie thuis zou laten. Immers, op kamp heb je een véél grotere kans dat het apparaat valt, in de modder terecht komt, gepikt wordt of anderszins beschadigd raakt. Paul was het daar niet mee eens; hij vond dat hij nu éindelijk een camera had waarmee hij mooie foto's kon maken en dat hij 'm dan wilde gebrúiken ook. De discussie was daarmee echter geenszins voorbij: omdat ik óók zonder camera zou komen te zitten wanneer deze op kamp kapot gaat vond ik dat ik hier ook wat over te zeggen had. Uiteindelijk, na veel vijven en zessen, kwamen we tot de conclusie dat het misschien het beste zou zijn wanneer ik een éigen camera voor mijn verjaardag vroeg. Op die manier kon ik een iets uitgebreider toestel uitzoeken voor mijn hobby en kon Paul onze 'point and shoot'-camera gewoon meenemen naar waar hij maar wilde.
Een middagje internet later was ik eruit: een Fuji Finepix S5600 moest het gaan worden. Misschien geen Canon, Nikon of Sony, maar wel een heel degelijk, gunstig geprijsd apparaat dat héle goede reviews krijgt (met name in fotografie bij slecht licht schijnt deze met kop en schouders boven alle top-merken uit te steken). Maarja, omdat het al een wat ouder model is, en in april de 'new and improved'-versie* uitkomt, was ik toch wel een beetje bang dat dit toestel niet al te lang meer te koop zal zijn. Nu, na veel overwegen en overleg, heb ik een voorschot op mijn verjaardagscadeau gekregen en hebben we 'm besteld. Morgen kan de camera worden opgehaald. MIJN EIGEN CAMERA! Op het plaatje is 'ie te bewonderen. Mooi is 'ie hè? Ik ben heel benieuwd, Zowel Wim als Paul waren erg onder de indruk van de functionaliteit** van het toestel ten overstaan van de prijs. Zaterdag, als Wim en ik naar de Vlindertuin in Zeeland gaan, kan ik 'm dus flink testen. Heb er nú al zin in!
Het enige nadeel dat ik er tot nu toe aan kan ontdekken, is dat ik waarschijnlijk tot in het einde der tijden zal worden geplaagd dat ik een 'Foetsie'-camera heb. Maar ach, het zij zo.
Ik ken er overigens drie die op het moment óók foetsie zijn: de katten hebben zojuist hun anti-parasieten-druppels gekregen. Loki heeft al enige tijd van geïrriteerde klieren (wèlke klieren zal ik mijn waarde lezers besparen ) en het oordeel van de dierenarts-assistente was dat we eerst moeten proberen te ontwormen en als dit niet helpt, moeten zijn klieren wellicht leeggeknepen worden (IEW!). Vanavond dus maar met tegenzin met de ontwormings-druppels (thank God dat het niet meer met píllen hoeft) achter 3 onwillige poezenbeesten aangehold, met als resultaat een drietal boze katten met vettige vlekken in hun nek. Ik zou willen, dat ik Paul's gevecht met Beertje en ons gesprek dat daarop volgde op had kunnen nemen, zodat ik dit vervolgens met jullie zou kunnen delen.. ("Gaat het?" "NEE!" "Zijn de druppels wel gelukt?""NEE!" "Waar zijn ze?" "OP MÍJ!" *insert zwarte donderwolk here*)
Ik hoop maar, dat de druppels inderdaad het gewenste resultaat hebben en stoute parasieten uit het lijfje van Loki zullen drijven, want anders zijn er toch echt zwaardere maatregelen nodig. Het arme dier heeft zo'n last van die klieren.. Wordt vervolgd dus.
**: Even wat techno-babbel voor de liefhebbers: 10 x optische zoom (5,7 digitaal), 5,1 megapixel, opslaan in RAW mogelijk, ISO tot 1600 (tot ca. 800 zonder ruis), sluitertijd tot 1/2000, digitale beeldstabilisatie en een sluitervertraging van 0,01 seconden.
Hard
Het onvermijdelijke. Je doet er niets aan, je weet hoe de zaken staan en dat je kunt hopen tot je een ons weegt. Gemengde gevoelens vallen je ten deel; iemands lijden zou je willen zien eindigen, al zou je de enige manier óm dat lijden te eindigen ook niemand toewensen. En de nabestaanden, de naasten, degenen die verdriet hebben aan zowel het lijden als aan het eindigen ervan, ook hen zou je willen sparen, als je dat maar kon.
Gisteren rond zessen in de avond is mijn tante overleden. Zij werd 43 jaar. Vanwege bepaalde redenen was er bijna geen contact meer tussen haar en de rest van de familie. Toch hadden wij allen een beter leven, een later einde, een minder pijnlijke dood voor haar gehoopt. Haar kinderen komen gelukkig goed terecht; waar ik op hoopte zal ook geschieden. Zij zullen niet worden weggerukt uit hun omgeving, hun levens zullen zich voortzetten zonder te moeten verhuizen naar plaatsen ver van waar zij horen. Zij zullen het gemis van hun moeder moeten dragen, maar ik hoop dat wij hen, als familie, daarbij kunnen helpen. De vriend van mijn tante heeft zich liefdevol over hen ontfermd en mijn gedachten zijn bij hem, mijn nichtje en mijn neefje. Ik hoop dat mijn tante de rust, die haar tijdens haar leven altijd tussen de vingers door glipte, nu éindelijk heeft gevonden..
Lente!
Keuren worden mooier, wanneer de zon ze verlicht. Wakker worden is makkelijker, wanneer er vogels fluiten. Naar buiten gaan is fijn, als het warmer is. En die mooie bloemen overal.. Die maken het feestje af!
(Verder is er nog geen nieuws. Ik blijf aan hen denken..)
Triest nieuws
Het lot. Eén telefoontje. Beiden worden samengevoegd, al kunnen zij ook prima zonder elkaar bestaan. Soms zijn dingen zoals ze zijn. Soms kun je niets aan de loop der dingen veranderen. Soms is de loop der dingen gruwelijk en gemeen. Niet altijd per sé voor degene die het telefoontje ontvangt, maar dat betekent niet dat de ontvangst van een dergelijk bericht je niets doet. Het spijt me te weten, dat een jong leven bijna voorbij is. Het doet me zeer eraan te denken, dat twee nog jongere, met dit leven verstrengelde levens, zéér binnenkort een zoveelste tragedie in het gezicht gesmeten zullen krijgen. Dit gun je niemand. En al helemáál de gehavende levens waar ik het over heb niet.
Laat hen álsjeblieft goed terecht komen; laat haar rust vinden na de onmenselijke pijn die zij nu moet doorstaan..
Kleine oorlog - Part II
De kleine oorlog waar ik een tijdje geleden over schreef lijkt nu toch écht te zijn beslecht. Niet dat er een volledig onverdeelde winnaar uit de strijd is voortgekomen, maar ik kan met een goed gemoed zeggen dat ik het voor elkaar heb gekregen het bank-krab-gedrag van met name Loki (Max komt op een goede tweede plek) terug te brengen tot ca 20 a 30 % van wat het was aan het begin van de oorlog. Het goed-gedrag-loont-slecht-gedrag-wordt-bestraft-systeem werd door ons met grote moeite door de schattige strotjes van mijn lieverds geduwd, vooralsnog zonder aanwijsbaar resultaat. Sterker nog: het leek érger te worden: naast een duidelijke vermeerdering van de aantal keren dat ik een kat uit de bank moest schreeuwen, plantenspuiten en krantenmeppen bleken mijn schatten ook te hebben ontdekt dat als je écht vervelend wil doen, je in teams van 2 in de bank gaat hangen terwijl de derde klaaglijk mauwend rond gaat lopen baggeren over het toetsenbord van de pc/de krant cq het tijdschrift/het willekeurige andere object dat op dat moment de aandacht van de aanwezige mens heeft. En toen ontplofte ik. Ik ontplofte zelfs zo erg, dat ik met enig schaamrood op de kaken moet bekennen dat ik de plastic beker, die ik in mijn hand had ten tijde van de explosie, met volle kracht naar de krabbende kat in kwestie heb gesmeten. Mis, uiteraard, want ik raak nooit wat (tenzij ik iets laat vallen in de richting van iets anders dat niet stuk mag), maar toch.
De kat in kwestie wist niet hoe hij het had: Loki rende in paniek de kamer uit, waanzinnig geschrokken van de herrie die de hard plastic beker op de vloer had gemaakt. De andere twee waren trouwens net zo hard geschrokken: even later liepen er twee eekhoorns en één hanekam door het huis. Vervolgens begon Max aan een krab-sessie. Ik graaide opnieuw naar de beker en smeet 'm in zijn richting. Ook Max schrok zich helemaal wezenloos en wist niet hoe hard hij weg moest komen. Daarna Loki nog een keer. De derde klap bleek de genadeklap te zijn: terwijl hij opnieuw weg begon te rennen van de stuiterende beker raakte deze hem (redelijk zachtjes gelukkig) in de flank en dáár schrok hij zó erg van, dat hij een kwartier lang niet meer onder het bed vandaan durfde te komen.
En toen was het voorbij. Een oorlog vol woede en frustratie was zo vreselijk plotseling afgelopen dat je je afvraagt waarom Amerika ooit met atoombommen heeft gesmeten; plastic bekers hadden wellicht eenzelfde effect gehad. Een enkele keer probeert er nog een nageltje in de bekleding van de bank te haken, maar het geluid van mijn ringen tegen een plastic beker is voldoende om de kat in kwestie als een raket richting de slaapkamer te doen lanceren, waarna het vervolgens weer úren rustig is. Ik kan het nog nauwelijks geloven, de ongelofelijke simpel-heid van deze 'oplossing' is verbazingwekkend. Katten houden niet van herrie en dat wist ik al, maar het was nog nooit in mij opgekomen dat ik wellicht de verkeerde herrie maakte om mijn katten op hun stout-zijn te wijzen. Er is slechts één slachtoffer in deze situatie: Paul's Badtz Maru-beker is gesneuveld in de strijd. Gelukkig is de afbeelding die erop staat onbeschadigd gebleven, zodat de beker ondanks z'n disfunctionaliteit nog wèl deel kan blijven uitmaken van Paul's pinguin-verzameling, hetgeen natuurlijk wel weer een eervol einde is voor een in de strijd gesneuvelde soldaat...
Nice shot!
Ik ben een mens met vele interesses. Vraag mij op te noemen wat mijn hobby's zijn en je krijgt een aardige waslijst om de oren; vraag me er ook nog bij wat ik eventueel óók nog interessant zou vinden en je bent helemáál een middagje zoet. Tussen die interesses zitten een boel dingen die óók hobby-potentie hebben, maar die toch onaangeroerd blijven tot er, eventueel, ooit, een reden is om er meer mee te doen. Zo kwam ik er pas afgelopen jaar achter dat ik taarten bakken leuk genoeg vond om er een serieuze hobby van te maken en heb ik in korte tijd een redelijk volledig naai-koffertje opgebouwd nadat ik de geniale ingeving had zelf een tas te 'pimpen'.
Nu is er opnieuw een sluimerende interesse die zich naar de voorgrond heeft weten te dringen: fotografie. Zo af en toe, vaak op vakantie, bedenk ik me ineens dat ik het leuk vind een paar 'artistieke' foto's te maken, waarna ik vervolgens na thuiskomst weer glashard vergeet hoe leuk ik het eigenlijk vind om allerlei moois te fotograferen. Sinds ik pasgeleden echter een account aanmaakte op flickr is het hek van de dam: er is daar zo veel leuks en inspirerends te vinden dat ik spontaan met de camera in mijn rugzak rond loop te zeulen en ik mezelf erop betrap bij veel dingen die ik zie aantekeningen in mijn hoofd te maken voor eventueel toekomstig te schieten plaatjes, wanneer ik de camera even niet bij de hand heb. Mijn broertje is er al langere tijd achter dat hij fotografie geweldig vind en ik begin nu ook zolangzamerhand om te slaan: ik bekijk lenzen op het internet en begin steeds vaker met de knopjes op onze camera te klooien. Vanmiddag maakten Wim en ik onze eerste afspraak voor een heus fotografie-uitstapje: 17 maart rijden we naar Zeeland, waar een hele grote vlindertuin is en daar gaan wij samen onze camera's aan het werk zetten.
Soms worden zulke hobby's na verloop van tijd weer teruggedrongen tot de interesses die zij waren, maar ik heb zo'n vermoeden dat ik hier weer een blijvertje te pakken heb. Voorlopig ben ik in elk geval weer zoet en de hieruit voortvloeiende foto's zijn in elk geval het bewaren waard!
WOOHOO!
Nou, hier zit ik dan, mijn eerste weblog te typen op de laptop. Het is even een beetje lastig (zeker sinds mijn hoogstpersoonlijke helpdesk tot acht uur moest werken en nu dus nog niet thuis is), want de laptop draait op Linux en Linux is toch wel anders. Zo kan ik niet vinden hoe ik accenten op klinkers moet krijgen, kan ik geen linkermuispijltje* vinden en krijg ik het scroll-wieltje van de muis niet aan de praat. Maar evengoed moet ik zeggen dat ik hier best wel aan kan wennen hoor: de combi bank-met-lig-gedeelte en schootcomputer blijkt toch best wel heel erg te werken
Ik heb al verschillende houdingen geprobeerd en ze zitten/computeren ook allemaal fijn (mijn rug en schouders doen 'hoera!'-achtige dingen), dus ik ben behoorlijk in mijn nopjes... De armleuning links is perfect gepositioneerd om op te muizen en als je niet aan een bureau zit is de extra ruimte naast het muis-vlakje heel fijn om op te leunen.. Ik geloof dat ik om ben! Laptops zijn cool!
*: Omdat ik en Paul allebei linkshandig zijn, staat de muis ingesteld voor linkshandigen. Wanneer de muispijl echter nog wel naar rechts wijst raak ik in de war en druk ik continue de verkeerde muisknoppen in, dus wil ik een pijltje dat de andere kant op wijst als normaal.. Een linkermuispijl dus
Nou hoor...
Hebben we éindelijk de netwerkkaart voor de laptop binnen zodat ik lekker vanaf de bank zou kunnen loggen... Is de bank bezet!
Hmpf..
************
Wat dan wèl weer heel prettig is, is dat wij ons huis eens even een flinke poetsbeurt hebben gegeven. Ons huis is dus weer ultiem schoon en daar word ik altijd heel erg blij van. Verder was dit dagje lekker lui: we hebben op ons gemakje boodschappen gedaan (leuk: bij de Albert Heijn aan de Elandstraat kun je sinds kort met handscanners zelf je boodschappen bliepen. Bonuskaart scannen bij de betaal-zuil, even pinnen.. En je bent klaar!), ik heb een beetje met de camera en mijn flickr-account gerotzooid en vanavond gaan we even gezellig tegen elkaar aanhangen op de bank (ik vermoed dat daar een DVD aan te pas zal gaan komen ).
Gisteravond hebben we ons trouwens ook prima vermaakt: wij waren bij onze vrienden Anneloes en Michiel om te scrabbelen en de maansverduistering te bekijken (oké, dat laatste was toeval, maar wel érg leuk om te zien). Het was bijzonder gezellig en Anneloes vertelde mij nog en passant, dat zij op het internet had gevonden dat de tekening van haar kat Porre 'Tuxedo' wordt genoemd. Toen ze de kenmerken daarvan uitlegde wist ik meteen, dat ook Max een 'Tuxedo-kat' is: na het vandaag even ge-googled te hebben bleek zelfs dat Max zo ongeveer het schoolvoorbeeld van zo'n dier is. Meteen ook maar even gekeken wat Loki en Beertje nu voor katjes zijn in het engels (in het nederlands wist ik het al): Beertje is een Tortie Tabby (schildpadje) en Loki is simpelweg een Orange cat (rode kat dus). Leuk om te weten dat er bij alledrie dus een naam is voor de tekening die zij hebben. Ik ben vandaag éxtra trots op mijn (s)katjes!
Een goed begin...
Conform het spreekwoord heb ik dus eigenlijk mijn halve weekend er al op zitten. Begonnen alle weekenden maar zo goed: ookal was ik gisteravond doodop (ik slaap nog steeds niet in de middag! Trots!), ik had teveel zin in mijn afspraak met vriendin Maaike om me tegen te laten houden door een paar lodderige ogen. Bovendien hadden we een vroege tijd geprikt en sms-te Maaike me dat haar vriend Mark ook nog even mee zou komen, dus met een goed gemoed toog ik richting de September, alwaar wij elkaar zouden treffen. En dat was gezellig! Ik heb het bijzonder naar mijn zin gehad (al viel elk wijntje dat wellicht iets té soepel naar binnen gleed uiteindelijk toch wel enigzins zwaar) en we hebben veel gelachen. Bovendien hervond ik de September weer als ideale kroeg: gewèldige rook-afzuiging waardoor ik nauwelijks last van keel en ogen kreeg, niet al te druk, wèl heel gezellig... Ik denk dat ik hier maar eens vaker een wijntje ga drinken. Omdat we ook weer bijtijds naar huis gingen lag ik ook al op een redelijk vermoeidheids-vriendelijk tijdstip in bed en jéétje wat heb ik geslapen zeg. Na dik acht uur als een blok beton in dromenland te hebben doorgebracht werd ik fris wakker met een aardig uitgerust gevoel.
Het was echter nog véél te gezellig in bed: omdat Paul er niet is (lullig maar waar) waren alledrie de katten gezellig bij me komen liggen en ik had dan ook absoluut geen zin om eruit te gaan. Een Nintendo naast het bed schept gelukkig altijd weer voldoende vermaak om me nog minstens anderhalf uur zoet te houden en toen ik na een uurtje van spelletje wilde wisselen ging de benedenbel. Ik had geen idéé wie het wezen kon, maar de katten rennen altijd als debielen naar de deur toe als de bel gaat (visite is leuk!), dus echt veel moeite om ervoor op te staan had ik niet meer. Het bleek de post, met een pakketje. "Hum", dacht ik. "Volgens mij kan dat maar één ding zijn.."
De postbode bleek een vriend van mijn broertje te zijn die zich erover verbaasde dat Loki, direct na zijn ontsnapping het portiek op, blij aan onze sprieten-plant die op portiek staat begon te vreten. "Hij eet gras!" riep Bas verbaasd en tilde Loki voorzichtig voor me uit het struikgewas terwijl ik zijn klembordje van een hantekening voorzag. "Ahja, hij eet álles, je zou er gek van worden" mopperde ik, gaf het klembordje terug, nam het pakje en de kater aan (waarbij die laatste overigens als een handdoekje over Bas' arm hing, een briljant gezicht) en wenste hem een fijn weekend. Binnengekomen bleek het pakje inderdaad de inhoud te hebben die ik verwacht had: mijn gerepareerde MP3-speler! Ik was blij en verbaasd tegelijk, dat 'ie al zo snel klaar was; het feit dat 'ie me ook nog eens werd gebracht door een bekende maakte het helemáál leuk. Tegen al mijn verwachtingen in staat zelfs alle muziek er nog op, dus dat is dubbele jolijt! Strakjes ga ik dus maar even winkelen, want ik heb een nieuwe sportbroek nodig.. And I feel lucky today
Bijna...
Het einde van de week nadert,
Het weekend is in zicht,
En dat is maar goed ook,
Want mijn ogen zakken dicht...
Pfff, 5 uurtjes per dag werken valt nog zomaar niet mee.. 
