Exit light.. Enter night!
Driftig is men hier in de buurt al begonnen met het wegblazen van 2006: de knallen, fluiten, gillers en glitters volgen elkaar op met een moordend tempo. 2006 is bijna voorbij; nog maar een paar uur en heel Nederland viert het begin van het nieuwe jaar. Waar 2006 ondertussen weer een hele sloot aan terugblikken teweeg brengt is 2007 nieuw, onbekend terrein dat vanzelf verkend zal worden naarmate de tijd vordert. Het nieuwe jaar begint in het donker, het oude blaast in het donker stilletjes de aftocht.
Exit light
Enter night
Take my hand
Off to never never land
Vannacht vieren wij de symboliek van het nieuwe jaar. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. 2007 wordt voor mij, hoe dan ook, een memorabel jaar. De rest van mijn leven zal het het jaar zijn met een moeizame start, maar vooral het jaar dat ik en Paul trouwden. Dat heuglijke feit, die nieuwe ronde met nieuwe kansen en de afsluiting van een over het algemeen mooi, maar toch ook veelbewogen jaar, zullen wij vanavond vieren (waarschijnlijk tot we erbij neervallen). 2007 komt maar op, want ik ben er klaar voor. Ik hoop jullie ook.
Ik wens iedereen die mijn log leest (en ook degenen die dat niet doen, alleen is deze wens op deze plek misschien wat loos) een geweldig oud & nieuw en een gelukkig, gezond en liefdevol nieuwjaar. Opdat we in 2007 een wereldjaar tegemoet gaan! Proost! (Alvast 
)
Hoera!
Soms dan wil je gewoon graag even een logje typen, maar dan komt het er simpelweg niet uit. Dat zijn dan van die momenten dat je veel te vertellen hebt: dat je huis weer opgeruimd, schoon en volledig ont-kerst is, dat de buitenkant van de kast ondertussen voor 2/3 af is, dat ik blij ben dat we de komende dagen álles in huis hebben dat we nodig hebben (en meer) en dat we ons on top of that gisteravond geweldig hebben vermaakt op het verjaardagsfeestje van mijn goede vriend Jordy. Dan wil je vertellen, dat je je zó erg hebt vermaakt op dat feestje van Jordy, dat je metéén een stelling kunt weerleggen die een bijzondere dame hier ooit (6 december) postte. Die reaktie gaf zij op een logje, waarin ik vertelde de eerste kater van mijn leven te hebben.. Et voila: een kater hebben werkt dus gelukkig niet hetzelfde als een koortslip. Ook als je er wel eens één hebt gehad zegt dat niet dat je er ook in de toekomst last van zal hebben en dat is dan wel weer fijn, want ik was er sinds die reaktie toch niet helemáál gerust op
Maargoed, dat wil je dus allemaal vertellen, maar het komt er niet uit. Dus dan vertel je dát gewoon, en dan staat het er alsnog...
************
Prettige bijkomstigheid van het feit dat de kast nu flink af aan het raken is, is dat de deuren van de kast nu ook uit de gang zijn verdwenen. Die deuren kochten we nog voordat we verhuisden, maar toen nog in de veronderstelling dat die kast er snel zou gaan komen. We zijn ondertussen echter al zo gewend geraakt aan de deuren die op hun zijkant in de gang stonden, dat het eigenlijk maar raar is dat ze er niet meer staan. "Wat hebben we nu een bizar brede gang, hè?" riepen we zonet dus ook tegen elkaar, toen we klaar waren met opruimen. Er zijn er echter drie, die het er niet zo mee eens zijn: de kerstboom weg én de planken die schuin tegen de muur stonden weg, zodat ze nu én niet meer in de boom kunnen klimmen én niet meer achter de kastdeuren kunnen spelen. Van verveeldheid liggen ze nu alledrie te slapen. Ik ben benieuwd wat voor plannetjes ze straks weer zullen beramen om ons te straffen voor deze wijzigingen in katten-speel-land
************
Vannacht is Saddam Hoessein opgehangen. Wat kan ik er nog over zeggen? Ik ben het er niet mee eens. Tegen iemand zeggen dat hij niemand dood mag maken en hem voor straf doodmaken vind ik één van de meest absurde tegenstellingen die ik me kan bedenken. Dat heeft onze George goed voor elkaar. En Balkie, die vind het slecht dat de doodstraf bestaat, behalve wanneer het om Saddam Hoessein gaat, dan is het wel goed. Wie is er nou gek?
Leeg
De laatste anderhalve week van het jaar is altijd een vreemde tijd. Wel leuk, maar ook, nouja.. Anders dan anders, zeg maar. Paul nam om deze reden een paar maanden geleden vrij tussen kerst en oud en nieuw en het idee van de rust en tijd die dit opleverde deed verlangens in ons opborrelen die we al máándenlang noodgedwongen aan de kant hadden geschoven: we spraken af, dat we deze week dan toch éindelijk eens zouden beginnen aan het bouwen van onze kledingkast. De materialen staan al klaar sinds we het huis kochten (begin maart van dit jaar, dus), maar tijdgebrek ontnam ons altijd weer de mogelijkheid er iets mee te doen en na dik een half jaar leven vanuit 3 plastic bakken (voor de meest gebruikte kledingstukken) en een achttal vuilniszakken (voor de gelegenheidskleding e.d.) zijn we de archeologische opgravingen naar verloren gewaande kledingstukken meer dan zat.
Maar naarmate de laatste week van het jaar naderbij kwam vulde de agenda zich niet zuinigaan met afspraken en verplichtingen. Leuke afspraken en verplichtingen, dat zeker.. Maar vooralsnog toch zéker niet de rust en de tijd die we in gedachten hadden: zo hebben we de laatste week van het jaar vier verjaardagen (waarvan er nu nog ééntje in het verschiet ligt), ik moest naar de bedrijfsarts, we vierden uiteraard kerst en zondag is het oud & nieuw, hetgeen we natuurlijk ook niet willen overslaan. En toen waren we het zat. Gisteravond, toen we naar bed gingen, besloten we ineens dat we het belachelijk vonden, dat Paul al bijna een week vrij heeft en toch nog niet één avond thuis is geweest. We vonden het idioot dat we allebei afgepeigerd waren van het rondrennen, terwijl we allebei niet eens wérken deze week. We vonden het irritant en vermoeiend en we besloten tot een dagje rust: we zetten een rigoreuze streep door onze afspraak vandaag onze kledingkast te gaan bouwen en gaven ons over aan de leegte van het negeren van je agenda. Morgen, overmorgen, wanneer dan ook... Die kast komt er wel. Hoe hard we 'm ook missen, wij willen geen slaaf zijn van onze agenda. Zeker niet in de vakantie. Vandaag hebben we dus aangerommeld. We hebben uitgeslapen, we hebben een rondje gelopen, onszelf getrakteerd op oliebollen en een filmpje* gekeken.
We zijn weer even bijgekomen, voelen ons weer even Zen. De zin om een kast te gaan bouwen komt langzaamaan weer omhoog borrelen, dus die kast hoeft absoluut niet te vrezen voor zijn bestaan. En voorlopig hebben we in elk geval weer een fijn dagje rust bij de kladden gegrepen en dat was 'zomaar even' een schot in de roos
*: De film van vanavond was Finding Neverland en zonder er al te veel over uit te weiden: wat een juweeltje van een film!
Kerst enzo
Het is vol in mijn hoofd. De kerst was veel, druk, gezellig, leuk.. We hebben veel en vooral heerlijk gegeten, het was erg fijn om onze ouders, broer en zus weer eens uitgebreid te zien en te spreken, het museum was leuk, we hebben gezellig spelletjes gespeeld en een kerstfilm gekeken, mijn papa ontstak gisteravond nog de vuurkorf, Paul's zus kwam nog met geweldige kleine cadeau'tjes (ik kreeg een Kitten-Mo-Pod!!) en van Paul heb ik een prachtig boek gekregen dat ik al heel lang wilde hebben. En nog belangrijker dan mijn mooie boek: het cadeau dat ik voor Paul had gekocht heeft hem heel blij gemaakt en dat maakt mij weer heel gelukkig. Ik wilde hem dit jaar iets bijzonders geven, omdat het allemaal niet niks is wat hij op dit moment voor zijn kiezen krijgt: hij werkt, loopt stage en gaat daarnaast nog eens naar school, moet dan nog huiswerk maken, af en toe huishouden is ook handig en dan had hij de afgelopen periode ook nog eens een vriendin met een burnout thuis zitten met alle gevolgen van dien. Daarom kocht ik, om hem eens extra in het zonnetje te zetten, twee kaartjes voor de Blue Man Group en ik liet Blue Man-foto's afdrukken om in een mooi pakje te verwerken. Het cadeau kwam dus zéér goed terecht en donderdag 1 februari zullen wij een samen-dagje in Amsterdam beleven met (voor zover ik tot nu toe gelezen heb) een stèrk staaltje theater erbij 
Op de foto is trouwens het feestmaal van de '3e' kerstdag te zien: het overgebleven vlees en de niet opgegeten vis zijn door mijn ouders gedoneerd van onze drie gezinsleden, die er bekaaid vanaf kwamen met kerst: buitengesloten uit de woonkamer, verstoken van ons gezelschap en pas héél laat in de avond voorzien van het gebruikelijke blikje. Een visschotel met biefstukmarinade en een garnalen-dressing maakt echter een hoop goed: het gesmek was ook aan de andere kant van het huis prima hoorbaar. Al met al hebben wij er weer een heerlijke kerst-om-op-terug-te-kijken bij; aan de mama's, de papa's, de broer, de zus en mijn lief: dank jullie wel voor deze fijne dagen 
************
Extra koud was de douche die ik vandáág kreeg dan ook: ik moest vandaag naar de bedrijfsarts en van mij wordt verwacht dat ik op 2 januari weer ga werken. Niet meteen volledig natuurlijk, maar toch. Het viel me behoorlijk rauw op mijn dak en ik kan wel verklappen, dat de tranen niet in een paar uur opgedroogd waren. Ik ben de afgelopen weken wel wat tot rust gekomen, maar ik heb niet bepaald het gevoel dat mijn 'state of being' nu vreselijk veel verbeterd is ten opzichte van toen ik me ziekmeldde. Zo voel ik me nog steeds vaak huilerig, rottig, nerveus, heb ik nog steeds slaapproblemen en vergeet ik nog steeds alles dat los en vast zit.. Ik voel me dan ook opgejaagd: na 6 weken thuis moet er gereïntregreerd worden, zegt wet Poortwachter. Ik kreeg het gevoel, dat hoe ik me nú voel ondergeschikt is aan het feit dat er 6 weken zijn verstreken en daar moet ik het maar mee doen. Ik ga het proberen hoor, want ik ben er nog stééds niet vies van mijn handen uit de mouwen te steken.. Maar vandaag voel ik me als opgejaagd wild, dat zich vleuggellam geslagen voortbeweegt door een donker en angstaanjagend bos. Ik ben meteen weer nerveus, nerveus en nog eens nerveus; mijn hart zit in mijn keel en een naar gevoel dwaalt door mijn buik. Volgens de bedrijfsarts is dat begín het moelijkst en zal ik merken dat het daarna allemaal reuze meevalt, dus dat zal ik vanzelf wel zien. Maar de 'vrije' dagen die mij nu nog resten zullen niet vrij van zorgen meer zijn: gemaald zal er worden, in mijn hoofd. Zonder dat ik daar overigens zeggenschap over heb; mijn hoofd doet nog steeds wat 'ie wil, op dit moment. Ik hoop dat dat vanaf dinsdag 2 januari anders is..
Cleaning up for christmas
Het kerstgevoel. Veel wordt er in deze tijd over gesproken en geschreven, veel wordt ernaar verlangd. Ik onderscheid twee soorten van 'het kerstgevoel': het kerstgevoel dat ik al jaren voel, het gevoel van knus, het gevoel van gezellig, het gevoel van tijd voor elkaar en het gevoel van rustigaan en geen haast. Het tweede kerstgevoel is anders, fladderiger, spannender, onbereikbaarder. Het is het kerstgevoel dat kinderen ervaren. Ik kan het vaak nèt voelen in mijn vingertoppen, zoals je soms een woord op het puntje van je tong hebt zónder dat je erop kunt komen, maar dit kinderlijke kerstgevoel is ongrijpbaar, gluurt altijd net om het hoekje in je ooghoeken en schiet schichtig weg wanneer je je hoofd draait om het te zien. Meestal probeer ik het dan ook te laten bestaan in mijn ooghoeken en in mijn vingertoppen, aan het randje van mijn bewustzijn, zonder er direct naar te kijken, want dan is het weg. Dat lukt natuurlijk nooit: wanneer je iemand op het hart drukt aan álles te denken waaraan hij wil, maar alléén die ene aap op die ene foto te vergeten, is die aap vervolgens de enige gedachte die continue wèl door het hoofd van die persoon dwarrelt. Helaas, vergeten kun je niet forceren, je kunt het alleen vergeten, wanneer je even niet oplet.
Nu, dit jaar, is het in mijn hoofd een chaos. Gedachten drwarrelen er lustig op los, álles dat ik wil of moet onthouden is even ongrijpbaar als die kinderlijke kerstgedachte en wanneer ik tot rust dreig te komen raak ik nerveus zonder reden en laat ook mijn gave om als een blok beton te slapen mij in de steek. Het is dan ook vreemd, of éigenlijk misschien juist logisch, dat ik juist dit jaar, juist vandaag, een kinderlijke opgewondenheid in mezelf bespeur zoals ik 'm al in geen jaren heb gekend. Ik had het eerst niet in de gaten; morgen begint voor mij en Paul de kerst. Morgen hebben wij uitgeroepen tot 0-de kerstdag en gaan wij samen genieten van cadeau'tjes, een museum, een heerlijk diner, toastjes en, natuurlijk, elkaar. Vandaag, tijdens het schoonmaken (het leek ons fijn de kerst in te gaan met een blinkend en glimmend huis) borrelde er continue een liedje op in mijn hoofd, liet zich niet wegjagen:
Im driving home for christmas
Oh, I cant wait to see those faces
Im driving home for christmas, yea
Well Im moving down that line
And its been so long
But I will be there
I sing this song
To pass the time away
Driving in my car
Driving home for christmas
Its gonna take some time
But Ill get there
Top to toe in tailbacks
Oh, I got red lights on the run
But soon therell be a freeway
Get my feet on holy ground
So I sing for you
Though you cant hear me
When I get trough
And feel you near me
I am driving home for christmas
Driving home for christmas
With a thousand memories
I take look at the driver next to me
Hes just the same
Just the same
Top to toe in tailbacks
Oh, I got red lights on the run
Im driving home for christmas, yea
Get my feet on holy ground
So I sing for you
Though you cant hear me
When I get trough
And feel you near me
Driving in my car
Driving home for christmas
Driving home for christmas
With a thousand memories
Morgen is het kerstmis. en nèt op het moment dat ik het het minst verwachtte, nèt op het moment dat ik er níet op lette, besloot juist dát gevoel, dat ene gevoel dat ik als kind altijd had, vanuit uit mijn ooghoeken naar voren te sluipen en met volle overtuiging bezit van mij te nemen. Als een kind kijk ik uit naar morgen, naar overmorgen en de dag erna. Morgen is het kerstmis en ik wens iedereen een geweldige viering hiervan. I know I will...
Taartjes bakken
Op het laatste moment bedenken dat je 'nog even snel' twee taarten voor kerst wil bakken (voor elke kerstdag één) terwijl je de spanningsboog van een bos uien hebt, is niet zo'n goed plan. De taarten zijn op zich wel aardig geworden:
Maar om een lang verhaal kort te maken:
- ik heb verkeerd ingeschat hoeveel ingrediënten ik nodig had waardoor ik nu met een halve liter (!) verse, nog niet geklopte slagroom én een grote bak wèl voorgeklopte slagroom in mijn maag zit (en we zijn niet eens thuis met kerst, for crying out loud!),
- ik heb gigantisch zitten klooien met het uitwegen van het deeg, omdat ik deeg voor twee taarten in één keer had gemixt zodat ik vervolgens met één perfecte en één quasimodo-taart kwam te zitten (verkeerd verdeeld dus),
- Ik had bedacht dat het leuk was de taarten eens met iets anders dan marsepein te bedekken en besloot een recept uit te proberen voor ganache (dat is chocolade gesmolten in kokende slagroom, waarbij je het mengsel dat hier uit komt vervolgens over je taart heen giet) en daarbij maakte ik 2 fatale denkfouten: 1. ik had nooit bedacht dat witte chocolade niet wit blíjft wanneer je 'm smelt, waardoor mijn voorgenomen witte taartjes ineens een soort van geel werden en dus totaal geen gelijkenis meer vertoonden met het ijs, dat ik wilde dat ze voorstelden; 2. ik had mij de voorstelling gemaakt dat ganache een soort slagroom-achtig mengsel zou zijn dat behoorlijk stijf is, maar dat is het dus niet. Als gevolg daarvan is het doorzichtig en kun je de taart er dus gewoon doorheen zien 
- Ik besloot de pinguïns die ik wilde maken niet van marsepein te kneden zoals ik normaalgesproken doe, want ik had nog rolfondant (is een klein beetje te vergelijken met marsepein qua wat je ermee kan doen, maar dan smaakt het anders, is het veel witter en heeft het een andere structuur). Die rolfondant had ik slechts één keer gebruikt toen ik 'm uit wilde proberen en nu weet ik weer waarom ik meteen weer terug ben gegaan naar het gebruiken van marsepein: rolfondant droogt zó snel in dat je het continue weer zacht moet kneden en als het dan eenmaal weer zacht is, plakt het ook meteen alsof je met een nat spekkie zit te rotzooien. Irritant!!
- Om de taarten tóch nog wit te krijgen strooide ik (na een slimme brain-wave van mijn moeder) poedersuiker over de taarten. Máár... Ganache droogt niet echt (wordt wel stijf, maar blijft plakkerig), waardoor de poedersuiker dus nat wordt. En wat gebeurt er met natte poedersuiker? Die zie je niet... *Zucht*
Q: En, spelende vrouw, wat heb je nu geleerd?A: Dat ik nooit ingewikkelde last-minuteprojecten moet bedenken wanneer ik met een burnout thuis zit en dus geen ingewikkelde projecten aankan. Dan ga ik huilen.
On the upside, however: de katten zijn de hele middag zo druk bezig geweest met bietsen om een likje deeg/slagroom/whatever dat ze nauwelijks tijd hebben gehad de kerstboom af te slachten én... Er is een cadeau'tje bijgekomen onder de boom
- Aantal katten dat de top van de boom bereikt heeft: 1
- Aantal katten dat tot halverwege de boom heeft weten te klimmen: 5
- Aantal katten dat op z'n gemakje gaat liggen pitten in de boom: 2
- Aantal keren versiering moeten terughangen in de boom: 19
- Aantal stuks versiering terug moeten hangen in de boom: 22
- Aantal gepikte kerstballen: 4
- Aantal pogingen tot diefstal van slingers: 16
- Aantal gesloopte slingers: 2
- Aantal geknakte takken: 5
- Aantal kapotte lampjes: 0
- Aantal keren katten weg moeten jagen bij de boom: definitief de tel kwijt
- Aantal keren kerstboom ongevallen: 0 (over de standvastigheid van dit cijfer zijn we redelijk positief, sinds de kerstboom middels visdraad aan een haak in het plafond is vastgemaakt)
- Aantal keren dat de boom een kwartslag is gedraaid: 1
- Aantal keren de boom weer rechtgezet: 1
- Aantal cadeau'tjes onder de boom: 2
Complot
Langzaamaan begint het mij duidelijk te worden: het is de katten te doen om mijn mentale gezondheid. Niet alleen willen zij mij op de kast krijgen doormiddel van het slopen van zo veel mogelijk kerstversiering op een zo origineel mogelijke wijze, tevens is het de bedoeling dat de twijfels toeslaan zodra er dan éindelijk iemand in de buurt is waarmee ik de bizarre capriolen van mijn poezebeesten kan delen.
Dán doen ze het namelijk niet. Wat niet, dan, precies? Nou, álles van mijn dagenlang met grote precisie bijgehouden lijstje en alle daaraan verwante handelingen niet. Wat ze wèl doen op bovengenoemd moment: schattig komen knuffelen en kopjes geven, zich spinnend uitstrekken onder de kerstboom en met grote onschuldige ogen níet de kerstboom en bijbehorende versieringen slopen, zich tevreden snorrend over buikjes en onder kinnetjes laten kriebelen en liefjes uit eigener beweging de woonkamer verlaten zodra ik roep, omdat de woonkamerdeur tegenwoordig bij vertrek strategisch tussen katten en kerstboom geplaatst wordt. Hmpf. Eikels. Zelfs het naar beneden komen van de tweede (en laatste) ophang-sliert voor kerstkaarten was niet veroorzaakt door mijn liefjes, maar door de slechte combinatie van heftig gestructureerde muur en een te klein tesa-posterplakkertje. Ik snap er hé-le-maal geen reet van. Zijn mijn katten ineens, buiten mijn medeweten, aan de ritalin gegaan? Hebben ze de afgelopen dagen hun energie-metertjes tot in het rode vlak weten te manouvreren en is nu het grote batterij-opladen begonnen? Is de kerstversiering misschien niet interessant meer? Of wachten ze gewoonweg een meer geschikt moment af om het effect van hun ontdeugendheden te maximaliseren? Het zal mij benieuwen. Ik denk dat ik voorlopig maar een kattenmandjes-controle op lege medicijn-verpakkingen ga uitvoeren...
************
Wat dan wèl weer heel leuk was, was het bezoek van Nienke (a.k.a. de persoon die vandaag bíjna getuige mocht zijn van het wonder der kerstversiering-veroberende-katten, maar dus toch nèt niet helemaal), dat zij mij bracht omdat wij bij toeval beiden in de positie waren, dat wij tesamen de oergezellige strandwandeling van de vorige keer nog eens dunnetjes over konden doen (maar dan als privé-sessie). De strandwandeling was heerlijk; ik vond het erg leuk en gezellig om Nienke nog een keertje te zien en uitgebreider te spreken als mogelijk is wanneer je met een grotere groep mensen bent. De wandeling was wel 'enigzins aan de lange kant' (lees: voor we het wisten waren we zó ver gelopen dat het laatste deel van de terugweg enigzins hijgend en in stilte werd afgelegd en Nienke bovendien haar geplande speurtocht naar kerstcadeautjes van vanavond tot morgen heeft uitgesteld). Helemaal aan het eind van onze wandeling hadden we trouwens nog bíjna een adoptie-hond op de kop weten te tikken, maar toen haar baasje het dier terugriep en het beestje Anja bleek te heten hebben we haar tóch maar teruggestuurd naar haar bazin; het zou immers wat verwarrend worden wanneer zowel ik als de adoptie-hond blij aan zouden komen rennen wanneer er geroepen werd voor het dagelijkse blikje hondenvoer . Maargoed, helaas voor Nienke was er vandaag dus geen grote boom-klim-show, maar wat mij betreft was het evengoed geslaagd. Thnx, Nien
************
En ookal is de kerstboom dan practisch onaangeroerd gebleven (toegegeven: de katten hebben Nienke wèl even een staaltje takjes-eten getoond, en ook een zeker stuk kerstlint is in haar bijzijn finaal afgeslacht), hierbij tóch nog even een tussenstand, waaraan ik zèlfs nog iets heb kunnen toevoegen:
- Aantal katten dat de top van de boom bereikt heeft: 1
- Aantal katten dat tot halverwege de boom heeft weten te klimmen: 5
- Aantal katten dat op z'n gemakje gaat liggen pitten in de boom: 2
- Aantal keren versiering moeten terughangen in de boom: 16
- Aantal stuks versiering terug moeten hangen in de boom: 21
- Aantal gepikte kerstballen: 3
- Aantal pogingen tot diefstal van slingers: 14
- Aantal gesloopte slingers: 1
- Aantal geknakte takken: 5
- Aantal kapotte lampjes: 0
- Aantal keren katten weg moeten jagen bij de boom: definitief de tel kwijt
- Aantal keren kerstboom ongevallen: 0 (over de standvastigheid van dit cijfer zijn we redelijk positief, sinds de kerstboom middels visdraad aan een haak in het plafond is vastgemaakt)
- Aantal keren dat de boom een kwartslag is gedraaid: 1
- Aantal keren de boom weer rechtgezet: 1
- Aantal cadeau'tjes onder de boom: 1
(Overigens heb ik ook maar meteen de kerstkaarten onder de boom neergezet als versiering, sinds die toch met z'n allen naar beneden zijn komen zeilen.)
[edit]Hoe weet mijn Gmail nou weer van mijn katten-perikelen?
Toeval? Of gewoon een wijdverspreid probleem?[/edit]
Zucht...
En náást de kerstboom hebben ze nu ook de overige kerstversiering ontdekt...
(Dat sliertje aan de muur is de gesloopte kerstkaarten-ophang-rail, het bergje naast het kastje zijn de kaarten die eraan hingen..)
Maar wat de boom zelf betreft hebben ze zich rustig gehouden vandaag:
- Aantal katten dat de top van de boom bereikt heeft: 1
- Aantal katten dat tot halverwege de boom heeft weten te klimmen: 5
- Aantal katten dat op z'n gemakje gaat liggen pitten in de boom: 2
- Aantal keren versiering moeten terughangen in de boom: 16
- Aantal stuks versiering terug moeten hangen in de boom: 21
- Aantal gepikte kerstballen: 3
- Aantal pogingen tot diefstal van slingers: 14
- Aantal gesloopte slingers: 1
- Aantal geknakte takken: 5
- Aantal kapotte lampjes: 0
- Aantal keren katten weg moeten jagen bij de boom: definitief de tel kwijt
- Aantal keren kerstboom ongevallen: 0 (over de standvastigheid van dit cijfer zijn we redelijk positief, sinds de kerstboom middels visdraad aan een haak in het plafond is vastgemaakt)
- Aantal keren dat de boom een kwartslag is gedraaid: 1
- Aantal keren de boom weer rechtgezet: 1
************
Vandaag ben ik overigens niet vooruit te branden, dus een spannend/leuk/origineel logje typen is vandaag niet aan mij besteed. Morgen komt er vast een uitgebreidere, want dan komt Nienke nog een keertje op het strand wandelen voordat zij weer aan het werk gaat!
Bruce
Sinds ik hard bezig was een burnout te kweken (en sinds enige tijd: te hebben) lukte het me niet meer goed me op boeken te concentreren. Hoe graag ik ook lees, ik kwam er gewoon níet in. Verder als het wekelijkse Volkskrant-magazine en een beetje door het Elf Fantasy Magazine bladeren kwam ik dan ook niet meer. Ik bleef het wel stug proberen: in onze boekenkasten staan nog een paar boeken die me al tíjden toeschreeuwen dat ze gelezen willen worden en ik wíl gewoon zo graag..
Vanochtend, zomaar ineens, wierp het z'n vruchten af dat ik stug boeken naast mijn bed bleef leggen en probeerde 'gewoon even wat hoofdstukken te proeven': ik was vanmorgen héél vroeg wakker, maar de zin om eruit te gaan ontbrak. Ik pakte het boek dat al sinds ik 'm voor mijn verjaardag kreeg ergens bovenaan mijn 'to read'-lijstje prijkte: de biografie van Bruce Campbell. Het boek (If Chins Could Kill: Confessions of a B-movie Actor geheten) is geschreven door één van mijn all-time favoriete acteurs en gaat over zijn leven, dat zich voornamelijk aan de minder goede zijde van de film-industrie heeft afspeeld (tot nu toe dan). Het is nu niet bepaald, dat ik een mega-fan ben die ál zijn werk kent en idolaat is van ál zijn acteerprestaties, maar toch vind ik hem briljant. Alleen zijn rollen in de briljante cult-klassiekers de Evil Dead-Trilogy* en Bubba Ho-tep** zijn al voldoende om bij mij eeuwige roem te verwerven. En vanochtend.. Sloeg ik dus aan het lezen. En lezen. En lezen. Tussendoor liep ik naar het strand en weer terug en las weer vrolijk verder. En nu is het boek bijna uit. En écht waar: voor iedereen die van films houdt (óf van smart-ass humor), is het boek een aanrader. Het verhaalt niet alleen over het leven van Bruce Campbell als acteur, maar geeft ook een uniek kijkje in de keuken van de filmwereld; zowel de Hollywood-scene als die van de independent films wordt van achter de schermen belicht. Ik wás al heel blij dat ik het boek kreeg toen ik mijn verjaardag vierde, als rechtgeaard cinefiel ben ik er nu nóg blijer mee: op een verfrissende, humoristische en meeslepende manier vertelt Campbell over de wereld van het film-maken (en schopt en passant nog even tegen wat schenen, kan ik me zo voorstellen). Bruce, je bent een held!
*: Een drietal horrorfilms over 'the Book of the Dead', een oud toverboek met daarin spreuken die de doden tot leven wekken en aan het moorden doen slaan, met in de film de meest bizarre plotwendingen, verhaallijnen en camera-acties die je voor mogelijk houdt; zo hakt Ash (Bruce's karakter) in deel II zijn door demonen bezeten hand af omdat die hem probeert te vermoorden en monteert vervolgens een kettingzaag op het stompje. Alleen al vanwege deze 3 films is Bruce Campbell dé held van Cultfilm-liefhebbers over de hele wereld; de bezeten blik in zijn ogen alleen al was minstens drie oscars waard geweest as far as I am concerned De eerste Evil Dead-film was overigens óók de aller-allereerste feature film van regisseur Sam Riami, die o.a. fuore maakte met de films Darkman met Shindlers List-acteur Liam Neeson en Spider-man I en II. Ook Evil Dead II en III zijn van zijn hand.
**: De briljantste cult-film van de afgelopen jaren met het absurdste verhaal dat ik ooit in een film voorbij zag komen: Elvis en John F. Kennedy leven allebei nog en zijn opgenomen in hetzelfde bejaardentehuis. Eén euvel: niemand gelooft ze. Elvis heeft tijdens zijn hoogtij-dagen van identiteit geruild met een professionele Elvis-immitator waardoor iedereen nu denkt dat hij een nep-Elvis is en John F. Kennedy wordt door niemand geloofd omdat de CIA hem zwart heeft gemaakt en hij nu als neger door het leven gaat. Samen gaan ze de strijd aan met een in het bejaardentehuis ronddolende mummy die de zielen van de bejaarden steelt via hun anus... Briljant!!)
************
En daar vergeet ik nog bíjna de tussenstand, hoe is het mogelijk? Lees en huiver :
- Aantal katten dat de top van de boom bereikt heeft: 1
- Aantal katten dat tot halverwege de boom heeft weten te klimmen: 5
- Aantal katten dat op z'n gemakje gaat liggen pitten in de boom: 2
- Aantal keren versiering moeten terughangen in de boom: 13
- Aantal stuks versiering terug moeten hangen in de boom: 19
- Aantal gepikte kerstballen: 3
- Aantal pogingen tot diefstal van slingers: 13
- Aantal gesloopte slingers: 1
- Aantal geknakte takken: 5
- Aantal kapotte lampjes: 0
- Aantal keren katten weg moeten jagen bij de boom: definitief de tel kwijt
- Aantal keren kerstboom ongevallen: 0 (over de standvastigheid van dit cijfer zijn we redelijk positief, sinds de kerstboom middels visdraad aan een haak in het plafond is vastgemaakt)
- Aantal keren dat de boom een kwartslag is gedraaid: 1
- Aantal keren de boom weer rechtgezet: 1
Eet smakelijk (yup, ze is de slinger aan het opeten, al is dat niet zo goed zichtbaar op de foto)
Auto'tje spelen
Elke keer als ik eraan denk gieren de zenuwen door mijn keel. Ik weet, dat het geen zin heeft en dat het niets aan de situatie verandert, maar zo voel ik me gewoon. De klap van de aanrijding die ik eind november had is héél hard aangekomen, doordat ik emotioneel al geen reserves meer had als gevolg van mijn burnout. Nog steeds, bijna een maand later, kan ik er niet eens aan denken zonder er naar van te worden. En erger nog: sinds de aanrijding ben ik weer bang op de fiets*.
Twee weken terug kreeg ik 'm al: de afwijzing van de verzekeraar van de tegenpartij. Ik had mijn gelijk niet wettelijk aangetoond en hierdoor had ik dus geen recht op vergoeding van mijn schade. Dit betekent echter niets, want het enige tot dan toe opgevoerde bewijs was de getuigenverklaring van mijn broertje. Dat die zou worden afgewezen had ik ook al bedacht: een partijdige getuige is op zichzelf staand niet voldoende bewijs in dit soort zaken. Gelukkig had mijn broertje, mijn held, ter plaatse foto's gemaakt van de stand van de auto's na de aanrijding. Hieruit is veel af te leiden en de foto's zijn absoluut in mijn voordeel, maar er was dus wel een flink euvel: alleen de gedáchte aan de aanrijding is al voldoende om me van streek te maken, laat staan ermee bézig zijn: foto's af laten drukken, een bijbehorende verklaring typen.. En ja, ookal wist ik wel dat uit de foto's blijkt, dat ik de waarheid spreek en de tegenpartij dus liegt, ik blééf er nerveus onder. Wat nu, als de verzekeraar van de tegenpartij een andere draai aan de foto's weet te geven, in mijn nadeel? Wat als ik mijn schade niet vergoed krijg? En belangrijker nog: wat als dat pleuriswijf** er nog mee wègkomt ook???
Vanmiddag was het dan eindelijk zover: de foto's waren afgedrukt (tesamen met überduidelijke overzichtsfoto's van het betreffende verkeersplein -lang leve Google Earth!!- waarmee mijn verhaal zelfs nog beter ondersteund wordt) en heb ik me ertoe gezet mijn verklaring op te stellen. Vanuit mijn werk gezien geen bijster spannend of moeilijk karwei en het was dan ook maar een klusje van een minuut of 10, maar God, wat viel het me zwaar. Met bibberende handen, mijn hart in mijn keel en zenuwen alsof ik een extreem belangrijk examen aan het maken was waarvoor ik niet had geleerd typte ik een verklaring die ik onder normale omstandigheden zo uit mijn mouw schud. Any day of the week. Metéén nadat ik klaar was heb ik het hele boeltje bij elkaar gepakt en ben ik naar mijn werk gereden; nu ik het eenmaal af had wilde ik het ook metéén weghebben. Oprotten met die rotzooi, het was me al veels te lang een doorn in het oog.
Eenmaal op mijn werk aangekomen liet ik alles zien: de foto's, de overzichten van het plein vanuit Google Earth, mijn verklaring... En mijn baas deed vervolgens iets dat zó verhelderend was, dat ik er nóg van sta te kijken. Hij pakte twee notitieblokjes, noemde de eerste 'Annibal' en de tweede 'tegenpartij' en ging simpelweg de beide scenario's naspelen... En nu, dankzij dit kleine spelletje van nog geen drie minuten, weet ik het zeker: ik heb gelijk en ik kan het bewijzen ook. Mijn scenario was correct na te spelen, klopte.. Maar het scenario van de tegenpartij kàn gewoonweg niet. Bestáát niet. Onmogelijk. Het staat op de foto's. Het staat in een getuigenverklaring. En dankzij Google Earth is het verhaal dat zij ophangt óók nog eens éxtra on-aannemelijk gemaakt. Of ik nu opgelucht ben? Ik weet het niet. Aan de ene kant wel. Maar ik ben nog stééds nerveus. Volgens de psychologe die mijn burnout begeleid, zal dit ook nog wel even duren. Een aanrijding krijgen wanneer je emotioneel aan de grond zit (en dan ook nog eens verrot gescholden worden door degene die zèlf schuldig is aan de aanrijding) ís gewoon echt een harde klap. Maar ik ben nu in elk geval van die ellendige papierhandel af, voor nu. Dat geeft in elk geval een béétje rust. Mijn nek staat weer strak, ik heb pijn mijn buik van de zenuwen en ik ben helemaal hyper, maar het is het allemaal waard. Alleen maar, omdat ik nu weet dat zij een brief zal krijgen waarin staat, dat ik geld heb gekregen. Van haar verzekering...
*: Doordat ik in het verleden een paar keer flink van mijn fiets en brommer af ben gereden, heb ik twee jaar lang niet durven fietsen als gevolg van paniek-aanvallen en hyper-ventillatie wanneer ik op de fiets stapte.
**: Pardon my Haags
************
Nog even snel de tussenstand voor de geïnteresseerden:
- Aantal katten dat de top van de boom bereikt heeft: 1
- Aantal katten dat tot halverwege de boom heeft weten te klimmen: 3
- Aantal katten dat op z'n gemakje gaat liggen pitten in de boom: 2
- Aantal keren versiering moeten terughangen in de boom: 9
- Aantal stuks versiering terug moeten hangen in de boom: 15
- Aantal gepikte kerstballen: 3
- Aantal pogingen tot diefstal van slingers: 11
- Aantal gesloopte slingers: 0
- Aantal geknakte takken: 4
- Aantal kapotte lampjes: 0
- Aantal keren katten weg moeten jagen bij de boom: definitief de tel kwijt
- Aantal keren kerstboom ongevallen: 0 (over de standvastigheid van dit cijfer zijn we redelijk positief, sinds de kerstboom middels visdraad aan een haak in het plafond is vastgemaakt)
- Aantal keren dat de boom een kwartslag is gedrááid: 1
- Aantal keren de boom weer rechtgezet: 1
En dan nu het goede nieuws
Deel II
Een échte kerstboom valt een stúk minder snel uit elkaar dan een nep-kerstboom:
(En het slechte nieuws: het duurt nog 10 dagen tot de kerst...)
En dan de scores tot nu toe (toch eens ergens zo'n teller op de kop tikken om te laten zien hoe lang de boom al staat..):
- Aantal katten dat de top van de boom bereikt heeft: 1
- Aantal katten dat tot halverwege de boom heeft weten te klimmen: 2
- Aantal katten dat op z'n gemakje gaat liggen pitten in de boom: 1
- Aantal keren versiering moeten terughangen in de boom: 4
- Aantal stuks versiering terug moeten hangen in de boom: 7
- Aantal gepikte kerstballen: 1
- Aantal pogingen tot diefstal van slingers: 5
- Aantal gesloopte slingers: 0
- Aantal geknakte takken: 1
- Aantal kapotte lampjes: 0
- Aantal keren katten weg moeten jagen bij de boom: definitief de tel kwijt
- Aantal keren kerstboom ongevallen: 0 (over de standvastigheid van dit cijfer zijn we redelijk positief, sinds de kerstboom middels visdraad aan een haak in het plafond is vastgemaakt) (zie foto 1)
Onze conclusie tot nu toe is, dat een échte boom wel beter gaat, als een nepboom. Bij een nepboom vallen bij het minste of geringste de takken eraf, zodat het voor de katten nóg makkelijker wordt er met de versiering vandoor te gaan. De echte boom houdt het, óók wanneer erin geklommen wordt, aardig uit. Maarja, het blijft wèl een gevecht.. En nog één klein nadeel van een echte boom: ze eten 'm op (net als alle overige planten en cactussen die ooit de pech hadden ons huis binnengesleept te worden). We zien het allemaal wel.Voor ons is een echte boom tot nu toe in elk geval een feest. Wakker worden met de geur van het bos in je huis is een absolute luxe. Daar kunnen zelfs 3 ADHD-katten niets aan afdoen
En dan nu het goede nieuws:
Hij staat!
(In het donker met de lampjes aan is 'ie een stuk mooier, maar dat is niet vast te leggen met een huis-tuin-en-keuken-fototoestel)
................
MAAR... Er zijn wèl kapers op de kust:
(Max vraagt zich af wat het beste moment is om een coupe te plegen tijdens het versieren)
(Zoekplaatje: er staan twéé katten op deze foto. Kun jij ze vinden?)
(Loki is trots op zijn werk en laat zich er gráág mee vastleggen) (Beertje niet, die is er vlak vóór de foto werd gemaakt vandoor gerend om met een buitgemaakte kerstbal te spelen)
De scores tot nu toe (boom staat versierd te wezen sinds ca. 21.30 uur):
- Aantal katten dat de top van de boom bereikt heeft: 0
- Aantal katten dat tot halverwege de boom heeft weten te klimmen: 1
- Aantal keren versiering moeten terughangen in de boom: 2
- Aantal stuks versiering terug moeten hangen in de boom: 4
- Aantal gepikte kerstballen: 1
- Aantal pogingen tot diefstal van slingers: 2
- Aantal gesloopte slingers: 0
- Aantal geknakte takken: 1
- Aantal kapotte lampjes: 0
- Aantal keren katten weg moeten jagen bij de boom: de tel kwijt (ik vermoed ca. 8 keer)
- Aantal keren kerstboom ongevallen: 0 (over de standvastigheid van dit cijfer zijn we redelijk positief, sinds de kerstboom middels visdraad aan een haak in het plafond is vastgemaakt) (zie foto 1)
Aldus naar waarheid ondertekend d.d. 16-12-2006 te Den Haag:
Wat nou intregratie?
Zonet, toen ik naar huis fietste nadat ik een drankje had gedaan in de stad met mijn vriendinnetje Maaike, kwam ik langs de Al Madina-Moskee aan de Loosduinsekade. Ik kom al vele jaren met enige regelmaat langs deze moskee en ik vind het een leuk bouwwerk, zo midden tussen de 'gewone' huizen door. Nu ik er weer eens langskwam in het pre-kerstige donker herinnerde ik me ineens weer, wat ik nu nog meer zo leuk vind aan deze moskee. Altijd, een paar weken voor kerst, worden er snoeren met kleurige lampen langs de gevel van de moskee gehangen. Nu, tesamen met de lampjes die de naastgelegen woonhuizen sieren, zag het er zó gezellig uit... En ik moest denken. Denken aan mensen, die maar wat blaten, als een kip zonder kop. Die lopen te zeiken over moslims, terwijl ze er amper ooit één 'in het wild' hebben gesproken. Nee, natúúrlijk niet zeg, een beetje práten met zo'n moslim, hoe eng is dat wel niet? Bovendien, er is toch zeker geen enkele moslim die normaal nederlands kan praten? Pffff...
Ik vind het eigenlijk vreselijk, dat ik de feestverlichting aan de moskee zag en het eerste dat in mij opkwam, de zin "Wat nou niet geïntregreerd?" was. Een paar jaar geleden, toen ik nog dagelijks langs de moskee kwam, was dat niet hetgeen dat ik dacht als ik deze lichtjes zag. Tóen dacht ik "Wat een heerlijke kerst-gedachte". Ik ben gehersenspoeld door discussies over intregratie, ik ben verpest door de ziekelijke contrôlezucht van anderen; het gezeik over het verbieden van burka's (wat? Alle 60?) een triest dieptepunt. Laat ons toch eens ophouden met ons gezeur. Laat ons toch eens nádenken, voordat we spreken. Laten we elkaar de hand schudden. Wij wonen nu eenmaal met z'n allen in dit land; we zullen het sámen moeten doen. En willen wij niet allemaal hetzelfde? Geluk, gezelligheid en gezondheid voor ons en ons gezin. Waarom zijn er toch zovelen die dat niet kunnen zien?
Zielig
Het zit er weer op voor dit jaar. Vandaag ging de tweede en laatste lading op de bus, gisteren de eerste. Fijn gevoel, wanneer je weet dat al je kerstgroeten en beste wensen voor het nieuwe jaar aan de mensen van de post zijn toevertrouwd en binnenkort de klepjes van brievenbussen verspreid door heel Nederland zullen doen klepperen.
Alhoewel, wácht eens even... Nee! Het is nog niet zo ver, mijn ongestoorde nachtrust is nog niet veilig gesteld, er ligt er nog één! Eén kaartje, zielig en verlaten, hoopvol wachtend op de eettafel. Wachtend op een reis, een val, een scheur en een glimlach. Hopelijk. Het kaartje is incompleet; hij voelt zich onvolledig, mist zijn adres. Een adres, dat komen gaat zodra de tijd daar is, dat vast en zeker. Maar voor nu moet hij wachten. Eenzaam op de eettafel...
Oplossing
And sometimes, when you're feeling down
All you have to do to feel better.. Is put on your wedding gown!
(Vooral als dan óók nog eens blijkt, dat je bent afgevallen sinds je weer kunt sporten.. Maar níet teveel om DE jurk onbruikbaar te maken Yesh!)
Wennen aan plannen
Mijn lief heeft het druk. Ontzettend druk, zelfs. Dat is ook niet zo verwonderlijk: er moet brood op de plank, maar daarnaast wil hij ook graag zijn studie afmaken en daarvoor moet hij naar school én stage lopen. Dat stage lopen, daar is hij sinds kort mee begonnen. En dat is wennen voor ons allebei, kan ik jullie wel verklappen. Waar hij voorheen een vrije woensdag had om zijn huiswerk te maken en wat extra dingen in en om het huis te doen, brengt hij deze dag nu door op zijn stageplek. En dat betekent dus weer, dat hij zijn huiswerk moet maken op de spaarzame vrije momenten die hij nog over heeft. Want spaarzaam zíjn ze: één avond in de week gaat hij naar school. Sinds enige tijd is het bovendien verplicht om minimaal twee avonden in de week late dienst te draaien op zijn werk. Als de heren en dames op de afdeling planning er zin in hebben werkt hij zelfs drie avonden in de week en dan waagt mijn lief het óók nog, om een sociaal leven te ambiëren...
Dat is dus mooi pech voor mijn arme lief. Zoals deze week. Zouden we vrijdagavond met mijn ouders een kerstboom gaan kopen omdat Paul maandag-, dinsdag- en donderdagavond late dienst had/heeft (woensdagavond moet hij altijd naar school), moesten we zelfs dáárvoor halsbrekende toeren uithalen. Hij heeft namelijk ook nog een kaartje voor het concert van zijn jeugdhelden, Sonic Youth, voor diezelfde vrijdagavond. Gelukkig kan het qua tijd allemaal nèt, als hij zijn eet-afspraak bij zijn zus afzegt, ik hem ophaal uit zijn werk en ik donderdagavond alvast pasta voor vrijdag klaarmaak, zodat we na slechts een paar minuten magnetron ons eten naar binnen kunnen schuiven. Dat is mooi, want anders zou de eerstvolgende datum die mogelijkheden biedt tot de aanschaf van het gewenste kerstgroen donderdag 28 december zijn. Ietwat aan de late kant, zeg maar. Gelukkig: zaterdagavond is er wel tijd, om samen de boom op te tuigen. Kunnen we meteen nog even samen zijn, met een beetje geluk. Want ik weet het, ik mag niet klagen, maar toch.. Ik mis hem soms gewoon een beetje. Ik mis hém, en ik mis de mogelijkheid mijn lief cq huisgenoot soms nog eens te zien zonder dat er agenda's aan te pas zijn gekomen...
Speciale zaak
Ik heb een nogal afwijkende muzieksmaak. Natuurlijk weet ik dat ook al langer als vandaag, dus ik heb mijn weg altijd prima kunnen vinden. Vroeger, zeg maar in het pre-internet-tijdperk, had ik een netwerk van een aantal muziek-speciaalzaken waar ik doorgaans wel kon vinden of bestellen wat ik zocht. Ik moest dan inderdaad dus wel naar díe zaken, want de gemiddelde muziekwinkel kon mij niet voorzien van wat ik zocht en het gemiddelde personeel keek me bij de bandnamen die ik noemde vaak aan, alsof ik net had gevraagd of ze even hun oma in de fik wilden steken. Speciaalzaken dus. Meestal moest hetgeen ik hebben wilde besteld worden, maar dan hád ik het wel (kunnen jullie het je nú nog voorstellen, dat ik wéken heb moeten wachten tot men mijn bestelde CD van KoRn, Placebo of Marilyn Manson binnen had? Nu is het mainstream, maar tóen..).
En toen was er internet. Daar was veel meer te vinden dan bij welke CD-winkel dan ook! Zelfs de meest bizarre import die ik me kon wensen was ineens bereikbaar en daar maakte ik dankbaar gebruik van. Toch bleef ik altijd éérst de speciaalzaken bezoeken alvorens iets te bestellen, maar met pijn in mijn hart zag ik in de loop der jaren dat vele muziek-liefhebbers deze eerste stap begonnen over te slaan. Mijn zaakjes in Winkelcentrum Loosduinen, de Thomsonlaan, de Fahrenheitstraat en het Savornin Lohmanplein verdwenen; hielden op te bestaan. Nu heb ik, wanneer ik een CD wil hebben, nog 3 keuzes: naar de CD-winkel in één van de grootste winkelcentra van Den Haag (dichtbij, maar daar kan ik alleen maar mainstream vinden en het personeel weet er niet eens hoe je 'Henny Vrienten' moet schrijven), die paar speciaalzaken die Den Haag nog rijk is in de stad bezoeken (het meeste dat ik zoek kan ik dan wel vinden, maar ik moet er wel twee keer een half uur voor fietsen) óf het internet. Meestal is voor mij de keuze dus makkelijk: via het internet bestellen, ténzij ik binnen een korte tijd tóch al een ritje Centrum gepland had staan.
Maar nu voltrok zich een ramp van wereldformaat: ik kreeg een échte, papieren CD-bon én er was een CD die ik wilde hebben! Juist héél erg fijn, zou je zo zeggen, en dat is het ook wel.. Maar die échte, papieren CD-bon, die is alléén maar in te wisselen in échte, fysieke winkels! Gelukkig maar, dacht ik nog, dat de CD die ik op dít moment het liefst wil hebben aardig mainstream is. Het zal me gebeuren, dat ik een bon heb waarmee ik alleen in échte winkels kan betalen terwijl bovenaan mijn wensenlijst de nieuwe CD van de Mad Capsule Markets zou staan, ofzo. Maar ik had het mis: ook de Soundtrack van de Nacht van Henny Vrienten is in de dichtstbijzijnde CD-winkel niet meer te krijgen. Dat komt dan niet, omdat ze 'm niet hádden hoor, maar degene die daar de inkoop regelt heeft nog nooit van ene Vriet-gast gehoord, dus die bestelt gewoon één exemplaar en raakt vervolgens volledig van zijn à propos wanneer er dan vervolgens op één dag al 8 mensen naar die CD komen vragen. Ik had dus geen schíjn van kans. Gelukkig, dat er in de stad dan nog wel winkels zijn die 'm hebben. Maar ik mis tóch mijn speciaalzaakjes hier in de buurt...
All the time in Sunny Beach!
De kamer is weer leeg. Het zand dat op de vloer achterbleef is al weggezogen, Candy* staat tevreden te brommen en de katten liggen prinsheerlijk te slapen op hun heroverde plekjes op de bank. Onze gasten van vandaag, Nienke, Erica, Vedat , B.A.R.T. en zijn D.U.S.H.I. en Eveline met haar Remy zijn allen op dít moment onderweg naar huis. Ik heb een heerlijke dag gehad, die mij nog lang bij zal blijven; een herinnering die ik koesterend opsla in het fotoboek in mijn hoofd. We hadden geweldig weer, waardoor de strandwandeling precíes was, zoals ik mijn strandwandelingen het liefst maak. Daarbij was het zó gezellig, dat iedereen uiteindelijk is blijven hangen tot het eigenlijk al etenstijd was, waardoor we mogelijkheid om dan ook meteen met z'n allen iets te eten te halen met beide handen aangrepen. Ik kan nog veel zeggen, waaruit mijn waardering blijkt voor de mensen die mij vandaag bezochten en mij óók nog eens cadeau's gaven, maar de beelden zeggen denk ik meer als duizend woorden:
De taart die ik voor de gelegenheid had gebakken viel in goede aarde: hij ging hélemaal op!
Het weer zat ons mee en aan de gezichtsuitdrukkingen van Vedat, Erica en Nienke heb ik weinig toe te voegen
We waren érg democratisch ingesteld: vóór elke bezigheid (in dit geval de golfbreker oplopen) werd er even collectief overlegd
Ik en D.U.S.H.I., die ook in Den Haag heeft gewoond, bleken een grote liefde voor het strand op de niet-drukke-momenten te delen (en spraken hier natuurlijk uitgebreid over )
Lief!
Toevallig hadden we het ook qua tijd goed bekeken: het bleek eb te zijn en hierdoor was er op de golfbreker dus veel leven tussen de stenen te ontdekken
Eenmaal weer thuis warmden we ons met warme chocomel, een tweede stuk taart en was het zó gezellig dat we er ook nog maar een diner aan vastplakten
D.U.S.H.I. heeft vakkundig onze camera weten te ontwijken, maar ze gluurde er af en toe wel even naar
Ja, ik kan oprecht zeggen, dat ik nog steeds na zit te glunderen achter de pc. Het was een bijzondere dag met bijzondere mensen. Lieve B.A.R.T., D.U.S.H.I., Erica, Eveline, Remy, Nienke en Vedat: Héél erg bedankt voor deze fijne dag en jullie lieve cadeau's en ik hoop, dat wij elkaar nog vaker op deze manier zullen treffen. Het was geweldig!!
*: De vaatwasser.
Klaar
Het huis is opgeruimd en schoon (nouja, bíjna.. Maar dat laatste beetje lukt morgenochtend ook nog wel), de taart is gebakken en versierd, de ingrediënten voor een mok of 10 warme choco met slagroom staan klaar.. Laat die webloggers morgen maar komen!!Het weerbericht zag er gisteren niet onredelijk uit, dus volgens mij gaat dat goedkomen. En anders.. Kunnen we altijd nog naar Kijkduin (een soort van miniscuul badplaatsje binnen Den Haag waar ook wat overdekt te winkelen is) of, wanneer het écht winkracht 28 is, gaan we gewoon lekker binnen catannen ofzo
Ik heb er héél veel zin in
Proberen
"Zullen we?" "Ja? Tóch maar proberen dan?" "Tja, niet geschoten is altijd mis, zeg maar." "We kunnen ook nog even wachten. Wie weet, ouder, volwassener.." "Ouder en volwassener als dit? Daar kun je lang op wachten, dat gaat toch niet meer komen." "Nee, inderdaad. Je hebt gelijk. We dóen het gewoon!"
En aldus ons besluit.. Om dit jaar voor het eerst een échte kerstboom neer te zetten, in de hoop dat onze planten- en bloemen-etende, bank-krabbende, nep-kerstbomenverslindende en hyperactieve katten deze niet zullen slopen. Volgende week gaan we met mijn ouders een mooie uitzoeken bij de Hornbach (daar zijn ze niet zo duur), smeken we mijn vader ons te helpen d.m.v. het doneren van een grote hoeveelheid visdraad om de boom mee te verankeren aan diverse kanten (eventuele hulp met het verankeren zelf is ook welkom), halen we onze piepschuimen kerstballen (ja, echt) uit de kelder en geven we onze nep-boom een vriendelijk klopje, wetende dat díe het sowieso niet langer dan een uur overleeft met deze 3 monsters. Wellicht prikken de naalden zo erg dat ze het snel afleren, hopen we nu (tegen beter weten in? Waarschijnlijk wel.. Max eet cactussen... 
). Maar het is een poging waard. Wanneer we de slingers vastzetten met tie-ribs overleven díe het misschien óók wel, zelfs. En lampjes.. We hebben van die ouderwetse grote, vorig jaar van mijn ouders gekregen. Wellicht zijn die te groot om op te kauwen..
.......
Wish us luck! 
Briljante actie
De eigenaar van het Australische biermerk Bluetongue is boos. Hij is boos op de Japanners, om precies te zijn. Hij is boos, omdat de Japanse walvisvaart weer uit is gevaren om walvissen te vermoorden in Australische wateren. De regering van de Aussies doet hier echter niets tegen, omdat veel Japanse ondernemingen grote investeringen in Australië hebben, of anders gezegd: een deel van de Australische economie draait op Japan. En nu is deze meneer het zat en is hij zijn eigen campagne begonnen: Whale Safe Beer. Om te beginnen heeft hij een startbedrag ad AU$ 250.000,= gedoneerd aan de boze broer van Greenpeace, Sea Shepherd en voor elke krat bier die verkocht wordt zal een aanvullende AU$ 1,= naar Sea Shepherd gaan. Ook is hij een ludieke website begonnen, is bezig meerdere Australische bierbrouwers en andere Australische ondernemingen aan zijn actie te verbinden en heeft een geweldige reclame laten opnemen die nu op de Australische televisie te zien is. De reclame is te bekijken op de Whale Safe Beer-website en ik vind 'm briljant (kleine waarschuwing: hij is misschien wel wat confronterend).
Zo langzamerhand worden er meer en meer mensen wakker omtrent de gruwelijkheden van de walvisjacht. Vijfentwintig landen (waaronder Nederland en de V.S.) zijn bezig een protest op te stellen jegens de IJslandse overheid (die afgelopen oktober bekend heeft gemaakt de commerciële walvisjacht komende zomer weer te gaan hervatten), binnen de privé-vliegtuigindustrie is in toenemende mate een boycot gaande om IJsland als 'bijtank-land' te gebruiken (vanwege de gunstige ligging tussen Europa en de V.S. zijn er veel privé-vliegtuigen die een tankstop op IJsland maken) en steeds meer mensen boycotten IJsland en Noorwegen als vakantieland en/of Noorse cq IJslandse producten.
Ik vind het vreselijk en éigenlijk ook erg raar, dat de walvisvaart überhaupt nog bestaat. IJsland heeft de afgelopen jaren meer verdiend aan het zgn. 'Whale watching' en de stroom toerisme die dit fenomeen op gang heeft gebracht als dat zij ooit aan de walvisvaart verdiende. In Japan ligt meer dan 4.800.000 kilo bevroren walvisvlees opgeslagen omdat het voor geen meter meer verkoopt. Japan, die zegt de walvissen te doden voor wetenschappelijk onderzoek, heeft nog geen enkel rapport als gevolg van dit 'onderzoek' weten te tonen waaruit blijkt dat zij een gegronde reden hebben om deze bedreigde dieren te doden voor de wetenschap. Na een groot DNA-onderzoek is echter wèl bewezen, dat het vlees van de voor 'onderzoek' gedode walvissen uiteindelijk in de verkoop beland. Gelukkig begint het protest tegen deze ouderwetse wanstaltigheid langzaamaan steeds grotere vormen aan te nemen. Ik hoop, dat dit daadwerkelijk het begin van het einde is. John Singleton, de eigenaar van Bluetongue, is in elk geval mijn held van de maand.
Verbroken tradities
Gisteren vertelde ik, hoe wij als gezin in overeenstemming (tijdelijk?) gebroken hebben met de Sinterklaas-traditie. Des te ironischer is het, dat ik juist gisteravond onvrijwillig voor een breuk met een andere, min of meer toevallige familietraditie zorgde. Het is namelijk zo, dat zowel mijn vader, mijn broertje als ik zijn gezegdend met de twijfelachtige gave nooit katers te hebben na alcoholische uitspattingen. Wij houden alledrie wel van een drankje, maar tot met name mijn moeders ergernis worden wij hiervoor nooit bestraft met hoofdpijnen, brakheid of andere vervelende gevolgen. Mijn lief is er trouwens ook niet gelukkig mee, omdat hij (die paar keren dát we eens te diep in het glaasje kijken) de dag erna zit opgescheept met een kater én een vrolijke vriendin waar niets aan te merken valt.
Gisteravond verliep het echter nogal uitzonderlijk: na het nuttigen van een niet bijzonder groot aantal glaasjes wijn (4 of 5 is toch niet héél erg veel?) werd ik toen ik net goed en wel in bed lag ziek, ziek en nog eens ziek. Hieruit voortvloeiende kan ik slechts één dringend advies aan de lezers van dit stukje uitbrengen: vergeet nóóit het bijschrift 'Pas op met alcohol!' wanneer dat vermeld staat op de medicijnen die je dagelijks gebruikt. Voor je het weet vallen een paar wijntjes behoorlijk rottig en kun je je nauwelijks nog voorstellen dat je ooit nog iets als 'eten' naar binnen zal krijgen. Per vandaag weet ik het dan: Hoe een Kater Voelt. Het spijt me, papa en Wim, maar ik heb ons traditionele defensief richting De Kater verbroken, ik ben een afvallige van ons heilige verbond. Ik voel me brak en mijn maag is zó vreselijk aan het draaien dat ik tot nu toe niet meer dan wat voorzichtige slokken water naar binnen heb durven werken. "Net goed!" zal mijn moeder ongetwijfeld denken, bij het lezen van dit stukje. Ook Paul was in het geheel niet ontstemd, toen hij mij in zijn pauze belde om te horen hoe het met me ging. "Daar hoopte ik al op!" riep hij blij, meteen gevolgd door een "Ja, nee, niet dat ik bedoel dat ik hoopte dat je je rottig voelde ofzo, maar.. Nouja, dan heb je dat ook weer eens meegemaakt, toch?". (Oftewel: "Weet jíj ook eens hoe dat voelt.")
Medelijden met mensen met een kater heb ik nog nooit gehad en ook nu ik zelf voor het eerst ervaar hoe het voelt vind ik mezelf niet zielig. Ik ben eigenlijk vooral dankbaar, dat ik dit normaalgesproken nooit heb
************
Onze Sinterklaas-viering was gisteren overigens zéér geslaagd: gezelligheid, veel gelachen, het spel om de cadeau'tjes te verdelen was érg leuk en het idee om een deel van de pakjes pas uit te pakken nádat het spel al was afgelopen bleek het spel alleen nog maar leuker te maken. Toen we er, na een hoop irritatie vanwege het feit dat er continue hetzelfde werd gegooid, vervolgens achterkwamen dat we al een hele tijd hadden zitten spelen met een dobbelsteen waar gewoonweg alleen maar eenen, tweeën en drieën op stonden, was de chaos compleet. Ik heb ervan genoten. Het was me zèlfs... Een kater waard
Heerlijk avondje is gekomen..
Avondje van Sinterklaas!
Ooit, toen ik en Wim (mijn broertje) beiden te oud waren om het Sinterklaasfeest nog te vieren, besloten we met z'n vieren dat we er niets meer aan zouden doen. Uiteraard zóu je ook surprises kunnen doen, maar geen van allen voelden we daar écht iets voor; wij waren collectief van mening dat het toch eigenlijk voorál een kinderfeest is. Sindsdien doen we meestal een paar cadeautjes onder de kerstboom, omdat het erg gezellig staat wanneer de boom óók versierd is door wat mooie presentjes eronder. Ons sinterklaasfeest verwerd tot een gezellig avondje samen met gevulde speculaas en warme choco en soms, héél sporadisch, gebeurde er nog wel eens iets extra's op pakjesavond: het eerste jaar dat we er eigenlijk niets meer aan zouden doen kon mijn vader het niet laten voor ons allemaal een kleinigheidje te kopen; een tweede pakjesavond mèt cadeau was het jaar dat ik en mijn ex nèt uit elkaar waren.. Omdat ik het niet breed had en flink moest puzzelen om rond te komen kreeg ik een prachtig gedicht (ik heb 'm nog steeds) en fl. 30,= om iets moois voor mezelf te kopen (en God, wat heb ik erom gejankt..).
Sinds ik met Paul ben is de Sint weer terug in mijn leven: bij hem thuis doen ze al jaren surprises en daar doe ik nu ook elk jaar aan mee. Alleen dit jaar niet, want Paul's zus is nu met vakantie en een het idee om in elk geval een dagje samen te zijn strandde in de plannings-fase. Dit jaar was er dus ruimte voor iets nieuws: vanavond komen er wat vrienden langs en gaan we een Sinterklaasspel met wat kleine cadeau's doen. Hoewel ik het erg leuk vind, mis ik de spanning die deze tijd vroeger met zich meebracht wel een beetje. Hoe spannend het wel niet was, wanneer je je schoen mocht zetten. Vroeg in de ochtend je kamer uit rennen en kijken, of de Sint je iets gebracht had, je tekening wel had meegenomen en of het paard zijn glaasje water en zijn wortel wel lekker had gevonden*. Zenuwachtig wachten op pakjesavond, geen hap speculaas naar binnen kunnen krijgen van de spanning, een LP met Sinterklaas-liedjes loeihard aan. De mengeling van angst, respect en blijdschap wanneer Sinterklaas himself juist júllie huis had verkozen om hoogstpersoonlijk jullie cadeautjes uit te reiken. Soms zelfs met een gedicht erbij!
Het zal nog wel een aantal jaartjes duren (if ever) eer ik deze spanning weer mee zal maken, maar dan vanuit een ander gezichtspunt. Vanavond maken we het ons gezellig met wat vrienden, warme choco, zelfgebakken cake en een paar kleine pakjes. Wellicht kunnen we ook nog even naar buiten kijken om Klazen te spotten. Hoe ik het ook vier (áls ik het al vier), ik krijg tóch altijd een grote grijns van deze dag...
*: Dit doet me meteen denken aan een keer, ik moet een jaar of 6 zijn geweest, dat mijn ouders voor de gelegenheid eens samen met mij hun schoen hadden gezet. Dol van spanning rende ik de volgende ochtend nog éérder dan mijn gebruikelijke wakker-word-tijd (en dat was vróeg, geloof me ) naar de kachel om te kijken.. En JA! Ik had een prachtige kleine poppenwagen gemaakt van diverse kleuren chocolade in mijn schoen. Ik wist niet hóe hard ik 'm naar binnen moest proppen, zó lekker was 'ie. Ik schat, dat op exact dít moment mijn chocolade-verslaving is geboren: toen het poppenwagentje op was heb ik óók de chocoladeletters die mijn ouders in hun schoenen hadden gekregen nog opgegeten... Toen mijn ouders uit bed kwamen zaten er niets dan lege verpakkingen in hun schoenen, met een héél schuldig kijkend meisje, van top tot teen ondergesmeerd met chocolade ernaast..
Energie
Vandaag had ik mijn eerste 'echte' gesprek bij de psychologe die mij gaat helpen mijn burnout eronder te krijgen. Het was een prettig gesprek, waarbij ik het gevoel had dat mijn klachten en de gebeurtenissen van de afgelopen tijd (o.a. de aanrijding) erg serieus genomen werden en ik goed mijn verhaal kwijt kon. Wat ik daarbij vooral als bijzonder prettig ervaar, is dat de dame in kwestie lekker concreet is: geen halfslachtige gesprekken waar verder weinig constructiefs uitkomt, maar opdrachten en voorbeelden waar ik écht iets mee kan. Zo heeft zij me de opdracht gegeven, een schriftje te maken waarin ik alles dat ik doe (zowel op mijn werk als privé) op moet delen in twee categorieën: 'energie gevend' en 'energie nemend'. Handig, omdat er een balans moet bestaan tussen deze twee zaken die bij mij klaarblijkelijk scheef genoeg is gegroeid om mij in de ziektewet te doen belanden. Waar zich de grootste disbalans manifesteert weet ik voor mezelf al (of misschien denk ik dat maar), maar het is wel een handige manier om me bewust te worden van dingen, waarbij ik normaalgesproken misschien niet zo snel stil zou staan.
Dankzij deze mevrouw zijn een aantal dingen me een stuk duidelijker geworden. Ik begrijp nu een stuk beter, waardoor ik (zéker sinds de aanrijding) continue nerveus ben zonder aanwijsbare reden en bij de kleinste dingen al in huilen kan uitbarsten. Ik weet nu ook, dat een burnout in feite te maken heeft met de balans tussen de energie die je krijgt en de energie die je aan dingen geeft. Omdat ik tijdenlang meer energie heb gegeven dan gekregen, voel ik me zoals ik me nu voel en ben ik zoals ik nu ben. Ik ga écht mijn best doen om mijn schriftje eerlijk in te vullen en te leren van hetgeen dit schriftje mij zal vertellen. Ingaande morgen, want vandaag.. Had ik er even de energie niet voor
En ook na de eerste échte stofzuig-actie..
Een driewerf hoera voor onze nieuwe bank! Binnen een paar minuten is de bekleding weer als nieuw!
Ook onze overige huishoudelijke inspanningen hadden een denderend resultaat: binnen een uur blonken de vloer en de keuken tot en met de prullenbak aan toe (die stond al tijden op de to-do-list), was de wasbak in de badkamer weer ontstopt en draait er een was. Fijn hoor, zo'n schoon huis
************
En ik kán het gewoon niet laten: tot slot nog een tweetal korte film-recensies..
Kruistocht in spijkerbroek: Ik heb mijn leven klaarblijkelijk op de maan doorgebracht, want ik blijk zo ongeveerd de enige nederlander op aarde te zijn die het boek nooit heeft gelezen. Voor de gezelligheid tóch naar de film met mijn vriendinnetjes Maaike en Eefke (en hun mama) en om eerlijk te zijn.. Beviel de film me wel. Ok, het was geen hoogvlieger, het einde was ronduit stom en bepaalde stukken van het verhaal waren bijzonder ongeloofwaardig (welke nederlandse tiener weet hoe je buskruit moet maken? Welke nederlandse tiener weet hoe je deze-of-gene ziekte moet genezen?), maar tóch.. De film is gewoon érg vermakelijk. Prima film om een keertje aan te zetten om het op-de-bank-hangen wat op te leuken, in de bios zien is niet noodzakelijk. Voetnoot voor de kleintjes: het verhaal is wel behoorlijk hard, vond ik. De hoofdpersoon gaat terug in de tijd naar de middeleeuwen en middeleeuwse tafrelen wat moorden betreft worden absoluut niet geschuwd. 3.5/5
V for Vendetta: Ik was zéér benieuwd naar deze film, sinds ik precies weet, waar de broertjes Wachowski toe in staat zijn op filmgebied: zij zijn de schrijvers én regisseurs van the Matrix, zo ongeveer de meest invloedrijke film op het gebied van vernieuwende cinegrafie sinds Pulp Fiction. Maarja, omdat ook the Matrix deel II en III van hun hand komen was het spannend; na het baanbrekende eerste deel wisten ze hun beloften niet waar te maken en verzandden de vervolgen van hun briljante meesterwerk in niets dan stoerdoenerij met een hoop oninteressant geblaat over dingen die de kijker nauwelijks kunnen boeien. Wat zou V for Vendetta zijn? Een film, de makers van the Matrix waardig? Of een hoop gebral à la the Matrix: Reloaded en the Matrix... Hoe het derde deel dan ook heet..?
Het feit dat het verhaal van origine een DC-comic betreft en een lovend kritiek van een film-maatje van me overtuigden me ervan de film te gaan kijken. Toen we de film goed en wel 3 minuten in de DVD-speler hadden zitten wisten we het antwoord op onze vraag al: the Wachowski-brothers did it again! Zo bijzonder en baanbrekend als the Matrix was kon deze film nooit worden en dat wisten we, maar toch: wát een geniale film! Wat de verhaallijn betreft zal ik niets zeggen, omdat ik het een pré vond dat ik volledig blanco de film instapte. Ik kan eigenlijk slechts één ding zeggen: liefhebbers van films die wat verder gaan als de spreekwoordelijke neus lang is: KIJKEN!! 4.5/5
Total loss
Mijn lieve oude auto'tje, die zijn werk altijd prima gedaan heeft, nooit heeft gehaperd en ons zelfs naar Italië en over de Gotthard-pas bracht, is per vandaag officiëel total loss. Economisch total loss, dat wel. Dat betekent, dat 'ie nog wel in staat is om te rijden en dat ook nog wel mag (bij een techtnische total loss mag de auto de weg niet meer op), maar dat de reparatiekosten te hoog zijn ten opzichte van de dagwaarde om 'm nog te laten repareren. Wanneer ik het inderdaad kan bewijzen dat de dame (nouja..) die mij aanreed ook daadwerkelijk schúldig is aan de aanrijding, krijg ik € 1.000,= om een nieuwe auto aan te schaffen. Deze auto mag ik daarbij houden. Dat betekent dus, dat ik een manier moet zien te vinden om deze op te kalafateren voor dit bedrag óf dat ik moet kijken of ik deze nog voor een paar honderd euro van de hand kan doen voor de onderdelen en voor het gezamenlijke bedrag een andere auto moet zoeken.
Ik ben tevreden, het had véél slechter gekund. Voorlopig kan ik nog in deze auto rijden (in elk geval tot 'ie gekeurd moet worden in maart), dus ik kan eerst op mijn gemak even afwachten hoe het afloopt met het verhalen van mijn schade. Wellicht lukt het allemaal nog, voor dit bedrag. Wat onderdelen van de sloop, een neef die kan spuiten.. Ik zie het wel. Voorlopig heb ik vervoer, wanneer ik het écht nodig heb. En later.. Dat zie ik nog wel.
