Zwarte Piet
Vorige week had Zwarte Piet bij Paul en mij een chocoladeletter in de schoen gestopt. Ik denk, dat Zwarte Piet mijn stille wens had gehoord en ik was dan ook bijzonder verrast. Paul was er dolblij mee, maar één ding snapten we niet: hóe had hij die letters toch in onze schoenen gekregen? We hadden immers onze schoenen niet echt gezet.. Die van Paul stond zelfs middenin de slaapkamer, ver van open ramen, deuren met brievenbusklepjes enzovoorts. Grappend zei ik Paul, dat er maar één verantwoordelijk kon zijn voor deze actie: dit móest Lockpick-Piet wel geweest zijn. Vanochtend bleek, dat het ook heel anders kan: de mouw van mijn ochtendjas (die hangt altijd aan de deur naast het open raam van de slaapkamer) was voorzien van een cadeau. Hoe de betreffende Piet het cadeau in de mouw van mijn ochtendjas heeft weten te frummelen door zo'n klein bovenlichtje weet ik niet, maar ik was wel heel blij met de inhoud van het pakje: ik heb een heel lief Konijn-knuffel gekregen. Ik weet niet waarom, maar klaarblijkelijk heeft de Sint met zijn Pieten bedacht, dat wij dit jaar óók een paar pakjes hebben verdiend. Dank u wel, Sinterklaas!
************
In de catagorie 'Heb-ìk-dat': sinds gisteren ben ik erachter, dat mijn katten me niet alleen zullen stalken wanneer ik drop eet, brie op tafel zet of in de emmer dweil-water zullen springen wanneer ik even niet oplet; ook wanneer ik lange vingers wil eten is mijn voedsel niet veilig..
(En JA, ze eten ze écht op!)
Lief
Er zijn lieve mensen in mijn wereld. Mensen, die mij een superlief kaartje sturen omdat ik me nu rottig voel. Mensen, die mijn voicemail inspreken omdat ze hoorden dat ik thuis zit en me even een telefonische knuffel wilden geven. Mensen, die met mij mee wilden rijden naar de bedrijfsarts omdat ik zenuwachtig was en ik de weg niet wist. Mensen, die me lieve berichtjes sturen op hyves, of op mijn weblog. Mensen die me lieve e-mails sturen. Mensen die aan me zien als het teveel word en me tegen zich aan trekken voor een liefdevolle, beschermende omhelzing.
Ik ben blij, met jullie steun. Het doet me goed te weten, dat ik niet alleen ben op de wereld; dat er mensen zijn die om mij geven en zich mijn verhaal aantrekken. En op dagen, dat het dan allemaal niet zo lekker loopt, is de gedachte aan deze mensen een troost, een steun in de rug. Voor sommigen is dit misschien een gegeven, voor mij blijft het bijzonder. Ik moet voorlopig nog even rusten, van de bedrijfsarts. En dankzij jullie gaat me dat lukken.
Dank jullie wel, allemaal 
Ah toe?
Ik en mijn moeder waren klaar met afrekenen en liepen naar de uitgang van de winkel. Vlak naast die uitgang stond een frisdrank-automaat en bij deze automaat stond een klein jongetje. Het jongetje, ik schat hem een jaar of 2,5 a 3, stond aan de machine te prutsen en terwijl we dichterbij kwamen, meende ik hem te horen zeuren om cola. Héél even begon zich in mijn hoofd een vraag te formuleren over hoe oud een kind mag zijn, eer hij cola mag drinken, maar voor ik mijn gedachte af kon maken was 'ie alweer weg. Ik was té geamuseerd door het kleine ventje om me nog dingen af te kunnen vragen.
Hoe dat nu kwam? Nou, het ventje deed als volgt: eerst lichtte hij het klepje van de automaat op. Daarna bukte hij zich en zette zijn mond tegen de ontstane opening van de automaat. Vervolgens riep hij in het klepje "Mag ik een cola, alstublieft?", ging weer staan en wachtte tot zijn cola uit de automaat gerold kwam. Maar die kwam niet. Net terwijl ik en mijn moeder de hoek omsloegen, de uitgang door, hoorde ik het klepje van de automaat weer klapperen. "Ik wil zo graag een cola!" hoorde ik een stemmetje roepen.
Rondje bellen
Vanochtend belde het expertisebureau, om een afspraak te maken voor het vaststellen van de schade aan mijn auto. Eigenlijk belde deze dame nèt even iets te vroeg: ik had vanochtend ingepland om eens een paar autobedrijven te bellen om te zien wat de kosten zijn. Vanuit mijn werk weet ik natuurlijk precies hoe het werkt, waardoor ik weet dat de meeste autobedrijven hier een bedrag voor vragen, dat je terugkrijgt wanneer je je auto daar ook laat maken. Anders kun je deze kosten declareren bij de tegenpartij, dus normaalgesproken krijg je deze kosten vanzelf weer terug.
Maarja, je moet ze wel eerst voorschieten. Even informeren dus. En daarbij is dan de grote grap, dat ik zelf al zo goed weet hoe het werkt, dat de mensen die ik aan de lijn krijg niet altijd even goed weten wat ze met mijn nogal gerichte vragen aanmoeten. Soms weet ik beter hoe het werkt dan zij! Een voordeel van mijn ervaring op dit gebied is natuurlijk, dat ik zo gemakkelijk het kaf van het koren kan scheiden. Het eerste autobedrijf, dat wat verder kijkt dan de neus lang is (hoe kún je € 250,= expertisekosten vragen wanneer de dagwaarde van de te expertiseren auto waarschijnlijk maar 4 x meer is? Niet elk autobedrijf houdt rekening met de waarde van de auto bij het bepalen van de kosten) krijgt van mij de opdracht en ik bel het expertisebureau weer terug, om de gegevens van de reparateur door te geven. Aanstaande vrijdag weet ik, of mijn auto total loss is*.
Zelfs nu ik thuis zit moet ik soms even kantoortje spelen..
*: Ookal weet ik al bijna zeker, dat dit het geval is. Het plaatwerk boven het voor- en het achterwiel is naar z'n grootje, de voorste wielkast is naar binnen gedrukt, de deur sluit niet meer goed en is waarschijnlijk ontzet en bij het voorwiel hoor ik tijdens het rijden geluiden, die me doen vermoeden dat ook de vering bij dat wiel het leven heeft gelaten. En dat, bij een bijna 14 jaar oude auto.. :'(
Vermoeiend offensief
Je hebt drie katten. Je hebt een nieuwe bank. Kreeg je het bij de oude bank al met geen mogelijkheid voor elkaar de katten af te leren aan de bank te krabben, bij de nieuwe bank is het al helemáál feest. Eérst proberen ze het. Eérst krijgen ze straf, zoals ze altijd kregen, maar dat helpt natuurlijk niet. Dan besluit je tot een drastischer maatregel. 'S-nachts niet meer in de woonkamer en overdag even uit de kamer verbannen worden wanneer er gekrabt wordt. Maarja, dan heb je dus drie katten. Uit één nest, ook nog. Dat betekent, dat ze op elkaar zijn ingespeeld op een manier waarvan zelfs de beste sport-teams alleen kunnen drómen. En dan begint de oorlog: de katten besluiten unaniem tot een tegen-offensief en een dag later vraag je je af, of de nederlandse overheid het veilig zou achten een kordon blauwhelmen naar Nieuw-Waldeck uit te zenden.
Het vervelende met deze drie is dus, dat zij erg goed met elkaar samenwerken. Ze weten, hoe ze op mijn zenuwen kunnen werken en doen dat dan ook met verve: om de beurt halen ze hetgeen uit, dat niet mag, krijgen ze straf, en neemt de volgende het stokje over. Het is de door mij gevreesde FAA: Front Anti Annibal. Ze dagen me uit, ze treiteren me. Mensen, die het wel eens hebben zien gebeuren, zijn letterlijk wel eens mijn huis uit gevlucht. Toen Paul en ik gingen samenwonen ging het beter: toen ik alleen woonde waren de aantallen ongelijk, maar tegen 2 mensen is moeilijker op te boksen. Maar vandaag is Paul aan het studeren en wat hij aan het doen is is belangrijk, dus wat de bank betreft sta ik er vandaag alleen voor. Morgen is ook een potentieel afschrikwekkende dag: dan is Paul werken.
Op dit moment zit Loki al bijna een kwartier opgesloten in de slaapkamer. Ik ga hem zo maar weer bevrijden, ik vind het zielig. Max heeft al een paar eenzame opsluitingen in de gang te pakken gehad, alsook een paar tikken met de krant. Vervaarlijk zwaait hij met zijn staart als ik zijn kant uit kijk, uitdagende blik in de ogen. Beertje houd zich op dit moment nog redelijk afzijdig van onze oorlog, maar wat niet is, kan nog komen. Nu Loki is opgesloten is de rust weer even wedergekeerd en ik hoop, dat hij straks zijn excuses aanbied als ik hem weer uit de slaapkamer laat (dat doen ze namelijk écht, als ze flink straf hebben gehad) en zijn lesje heeft geleerd. Want ik hou zielsveel van mijn katten, maar OH, wat kunnen ze soms irritant zijn..
En?
Wat vinden jullie van onze nieuwe bank?
(Op de foto is 'ie trouwens donkerder als 'in het echt', doordat het al aardig donker is. De bank is donkerblauw.)
Recept voor terugval
Ik had hier een gigantisch verhaal getypt over wat me gisteren allemaal overkwam. Ik voel me klote. Ik zou willen, dat ik de tijd terug kon draaien zodat ik gisteren in mijn bed had blijven liggen en ik niet afgesnauwd was door een sjacherijnige kassa-medewerkster, mijn auto niet in de prak lag, ik niet lamgeschreeuwd was door degene die mij heeft aangereden en ik niet als een debiel was aangesproken door een politie-telefoniste die foutief vond dat ík degene was die niet mee wilde werken aan het invullen van het schadeformulier.
Maar het hele verhaal over het hoe, wat en waarom heb ik weggehaald, ik zal jullie sparen. Wat heb ik eraan, in reakties te horen dat ik al dan niet gelijk heb, dat ik pech heb gehad, kop op en het komt allemaal weer goed.. IK weet, dat ik gelijk heb. Ik sta achter mijn eigen mening. En mezelf afvragen of het aan míj ligt, of ík dan achterlijk ben, of ík dan misschien een accident, waiting to happen ben, is niet nodig. Mijn broertje (die bij mij in de auto zat toen mijn arme oude beestje in puin gereden werd!), mijn ouders, mijn lief, mijn lieve vriendinnetje Kirsten, mijn fysiotherapeute en ik kennen allemaal de verkeerssituatie waarin het gebeurde en zoals die situatie was, treft mij geen blaam voor het ongeval. De telefoniste van de politie had niet mogen oordelen na maar één kant van het verhaal te hebben gehoord. En een vrolijke kassière van een andere supermarkt heeft me, zonder het zelf te weten, laten zien dat de snauwende kassière van gisteren ongelijk had door zo lelijk tegen mij te doen.
Ik ben niet gek. En als je dat niet gelooft, dan zoek je het maar uit.
Een uitslag
Het moge duidelijk zijn: Nederland is verscheurd. Gisteravond, bij een laatste debat tussen de lijstrekkers, winnaars en verliezers aan tafel, zei meneer Rouvoet dat het volk uitgesprokener is gaan kiezen. Ik denk dat hij gelijk heeft: in plaats van een béétje links, is er écht links gekozen. In plaats van een beetje rechts, écht rechts (óf zelfs ronduit racistisch, als je het mij vraagt). Vannacht, toen ik onder de douche stond en nog eens probeerde op een rijtje te zetten wat ík er nu precies van vond, wist ik het ineens. Het is eigenlijk een vrij simpele, bijna humoristische uitslag.
Bij de vorige verkiezingen waren het CDA en de PvdA de grote winnaars. Het volk zei toen dus eigenlijk: wij willen het CDA en de PvdA samen laten regeren. Maar dat gebeurde niet. Het CDA dook in bed met de VVD en nog één of ander duf partijtje die zich gráág voorover bukte voor een plekje op belangrijk pluche; de PvdA mocht 'opposeren'. Dus wat heeft het volk deze keer gedaan? Het volk heeft gezegd "Ok, Balkie, je bent ondanks je slechte kanten een goed persoon en we willen je graag houden. MAAR we pakken je wel enige privileges af, omdat je de vorige keer zo stout bent geweest. Deze keer heb je niet de keuze tussen je vriendjes en wat mensen die je niet zo mag. Déze keer mag je kiezen met wie je in zee wil: links.. Of nóg linkser! HA!"
Het doet me een beetje denken aan een gesprek tussen Bert en Ernie:
"Bert! Bert! Wat krijg je, als je rode verf mengt met rode verf?"
"Ik heb werkelijk géén idee, Ernie. Wat krijg je, als je rode verf mengt met rode verf?"
"Nóg meer rode verf! Ghihihihi hoei!"
Balkie heeft de vorige keer gekozen voor de blauwe verf en liet de grote pot rode verf staan. Daardoor kan het, dat hij nu nog maar twee mengkleurtjes over heeft: rood en nog meer rood. Ik wens hem veel plezier.
Bel de krant!
Wij hebben een zaterdag-abonnement op de Volkskrant. Of eigenlijk, Paul heeft die. We hebben een goeie deal: ik scan de voorpagina altijd even af voor het aller-grootste dit-mag-je-niet-missen-nieuws en pluk vervolgens de magazine eruit. De rest van de krant is dan voor Paul. Soms geeft hij me later nog een segment waarin een interessant artikel staat (meestal in het wetenschaps-kader), maar meestal blijft mijn interesse beperkt tot hetgeen ik net omschreef.
Maar afgelopen zaterdag voltrok zich een ramp van buitengewone proporties: onze krantenbezorger gooide niet onze geliefde Volkskrant door de bus, maar propte per abuis een AD/de Haagsche Courant door onze analoge mailbox. NEE!! NIET mijn magazine! Hoe overleef ik een week zonder de column van Sylvia Witteman? Hoe moet ik nu op de hoogte blijven van op spitsvondige wijze weergegeven actualiteiten? Hoe moet ik nu lezen over hoe deze-of-gene semi-bekende nederlander zichzelf tekent en omschrijft? ARGH!
Bij het lezen van het AD werd de irritatie alleen maar groter. Er is een katern, Weekend genaamd, waarin dan in elk geval nog actualiteit-achtige dingen staan. Ok, ze worden gebracht op een soort van ramp-toeristen-manier ("PSYCHOSE OF KILLE MOORD? De gewaarschuwde ouders van Monique doen 's-ochtends een gruwelijke ontdekking. Op de bank treffen ze het ontzielde lichaam van hun kleindochter aan."), maar er staat tenmínste nog een interview met Freek de Jonge en een artikel over een expositie van natuurfoto's in het Museon in. Ik lees het artikel over Freek de Jonge. En ik lees het einde ervan nog een keer. Ik sla de pagina om. Daar staat een artikel over het zesjarige meisje dat door haar moeder werd vermoord en door haar grootouders werd gevonden op de bank. Ik sla nóg een pagina om. Alleen maar reclame. Ik blader het hele katern door, van voor naar achteren. En nog een keer. Niets. Het einde van het interview met Freek de Jonge luid namelijk "Of de doelgroep mijn humor waardeert? Ik geef toe - wij kunnen niet lachen om een vliegtuig dat een kantoor binnenvliegt. Maar ik geloof wel dat ik"
Dat was het. Hmpf. Ik vervloek de krantenjongen nog een keer en ik surf vervolgens, geheel tegen mijn principes in, naar de website van het AD om te kijken of daar misschien iets te vinden is over een foute druk ofzo, en misschien zelfs wel het einde van het artikel. Who knows! Ik type in het zoek-kader in dat ik 'Freek de Jonge' zoek en ik vind 'Stemwijzer Freek de Jonge oordeelt'. Ik lees het artikel, dat erover blijkt te gaan dat Freek direct na het lijsttrekkersdebat een show over de verkiezingen laat uitzenden. Het artikel, eigenlijk vooral een opsomming van citaten uit de show, kan óók worden voorzien van commentaar. Het commentaar dat daar te lezen is doet me in angstzweet uitbreken over de verkiezingen. Zo zeg Jan met de Pet uit Enschede:"'freek is al jaren op z'n retour maar ja ook zo'n rooie zakkenvuller.de jongens met de grootste praatjes zitten in hilversum,en kunnen woutertje van alle kanten onterecht helpen. zo wil je toch niet groot worden wouter.of....... ben jij ook zo'n zakkenvuller"
De rest van de commentaren hebben bijna allen eenzelfde strekking.
Bellen met de Volkskrant dus, en snel ook! Zondag hing Paul meteen aan de lijn om de Volkskrant om een nabezorging te vragen. Maandag zou 'ie er zijn. Niet dus. Dinsdag ook niet, trouwens. Wel iets anders. Waarschijnlijk een cadeau'tje van onze bezorger, omdat hij spijt heeft dat wij de zaterdagkrant niet mochten ontvangen en nu groen en geel zien na het lezen van het Haagsche AD. Het cadeau? EEN AD!! De dame van de Volkskrant die mij vanochtend aan de lijn kreeg dacht, dat ik die ene on-ontvangen Volkskrant vast verrekend wilde zien. "Nee!" riep ik. "Stuurt u 'm maar na, als het nog mogelijk is!"
Ik heb namelijk dringend behoefte aan Sylvia Witteman om mij weer aan het lachen te krijgen...
(P.S.: Voor de mensen die na die kieswijzer van gisteren nog altijd vol spanning wachten tot men ze kan zeggen wat zij dan gaan stemmen sinds ze het zélf nog steeds niet weten: een laatste redmiddel .)
En voor iedereen die het nog niet weet...
Regen
Vandaag
fietste ik een regenbui eruit
en ik lachte
omdat ik sneller was.
Symptoom
Naar de supermarkt gaan voor een pakje aardappelschijfjes. Terugkomen met voor twéé dagen groente, vlees, een half brood en een stuk brie. Er bovendien thuis achterkomen dat je ook al een keer of 8 vergeten bent om maggie, ketchup en
....
Zucht. Het schijnt een burn-out-verschijnsel te zijn: vergeetachtigheid. Balen, als je sowieso al vergeetachtig was. Want klaarblijkelijk kun je dan al helemáál niets meer onthouden als je eenmaal opgebrand thuis zit 
Vandeweek zat ik ook al om half 3 bij de fysio, omdat ik vergeten was dat het dit keer half vier zou zijn. Boodschappenlijstjes en briefjes maken helpt ook al niet. Die vergeet ik namelijk.
Great succes! High five!
Ik kon het wel even gebruiken: ergens heen, iets leuks doen to get my mind off things. We besloten naar de film te gaan (voor de verandering 
) en onze keus viel uiteindelijk op de film 'Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan'. Wij kenden deze character al uit de serie 'Da Ali G Show' en waren benieuwd, wat de mastermind achter Ali G en Borat, Sacha B. Cohen, van deze film gemaakt had. Het principe is niet veel anders dan in de tv-show: je interviewt mensen, die denken dat het personnage echt is en ontlokt zodoende niet alleen komische situaties en reakties, maar soms ook pittige uitspraken die de kijker op het hoofd zullen doen krabben.
Wat ik ervan vond? Ik vond de film briljant. Niet vanwege de humor (ookal is Borat met zijn wazige engels als type-tje briljant), niet vanwege het geweldige plot of de geniale verhaallijn (want dát viel best mee), maar vanwege iets anders, iets sluimerends, iets dat meestal verborgen blijft onder een dun laagje schroom en dat door deze komiek op geniale wijze boven water wordt getoverd door bij de juiste mensen op de juiste knoppen te drukken. Een aantal mensen die in deze film komen zijn (uiteraard) zéér ongelukkig met het feit dat zij in deze film voorkomen (doch is het euvel voor hen vooral dat zij op het witte doek worden getoond zonder hun politiek correcte masker) en dit maakt de film alleen nog maar interessanter. Er zijn namelijk genoeg mensen die 'hun' fragment in deze film glansrijk vullen; zo is er een rijleraar die prima weet om te gaan met Borat's steken boven water, zo is er een groepje jonge negroïde jongens die hun eerste bedenkingen snel laten varen wanneer zij merken dat zíj ook niet veroordeeld worden, zo is er een oud joods echtpaar dat laat zien dat ware gastvrijheid óók in een paranoïde geworden land nog bestaat. Maar er zijn anderen die het er minder vanaf brengen en ookal vínden zij van wel, dat is niet Borat's schuld: wanneer een wapenhandelaar wordt gevraagd wat voor wapen hij zou aanraden voor het neerschieten van Joden begint hij doodleuk over een tweetal kaliber pistolen en wanneer een rodeo-meneer Borat even onder vier ogen spreekt zegt hij dingen over o.a. moslims en homosexuelen die op z'n zachtst gezegd niet door de beugel kunnen. Sowieso vond ik de gehele scène bij de Rodeo alléén al de prijs van het bioscoopkaartje waard en ik vraag me af of er mensen zijn die déze scène uit kunnen zitten zónder te lachen.
Het knappe is dat Sacha B. Cohen zich uitgeeft voor een door Amerikanen bedacht prototype van een onderontwikkeld, onnadenkend en onintelligent stuk ontwikkelingsland en zodoende juist de geciviliseerde, verheven Amerikanen beweegt te laten zien dat sommigen van hen in feite geen haar beter is. Ik vind het knap van deze geschiedkundige (zijn afstudeerproject ging over racisme en word nog steeds op scholen gelezen*), ik heb me rotgelachen en me vooral ook verbaasd. Het is een echte either you love it, or you hate it. There's no in between. And I loved it.
*: Info van het internet geplukt. Kan zomaar fout zijn, maar naar verluid is deze heer Cohen (overigens zelf ook Joods!) beslist geen domme komiek die graag mensen uitlokt omwille van het uitlokken.
Toevallige ontmoeting
Vandaag, toen we onze vakantie-foto's op gingen halen bij de Hema (ik weet het, rijkelijk laat.. Maarja, als je ze eenmaal digitaal hebt..), kwamen we Robert, de ex van mijn vriendin Annelies en hun dochter Christy tegen. De laatste keer dat ik Annelies sprak was alweer vóór onze vakantie en toen had ze haar dochter niet bij zich. Geweldig was het dan ook om weer even met die mooie dame te kunnen kletsen en knuffelen en om Robert weer even te kunnen spreken. Toen Christy ons zag rende ze met open armen naar ons toe en vloog me om de hals. Wat is ze gegroeid! (En wat is ze zwaar 
) Blij stuiterde ze om ons heen en vertelde ze, dat zij vanavond een hele mooie tekening ging maken voor Sinterklaas, die vandaag weer naar Nederland komt. Leuk! Wij vertelden hen weer, dat wij volgend jaar gaan trouwen en dat vonden ze beiden geweldig. Christy was er helemaal van onder de indruk. Zó onder de indruk, dat ze, toen we afscheid hadden genomen en ieder in een andere richting wegliepen, ons nog nariep "Veel plezier met trouwen, hè??" De omstanders gniffelden, net als wij en Robert.
Dat ze zelf hoogstwaarschijnlijk óók bij onze bruiloft aanwezig zal zijn had ze nog even niet door. Hoe kun je nou niet smelten van zo'n schat van een kind..?
Bank
Na een nette staat van dienst van bijna zes jaar, waarvan er 5 jaren letterlijk werden gesleten onder het juk van een drietal hyper-actieve poezebeesten, begint onze bank de moed op te geven. Waar 'ie voor bedoeld is kan hij nog steeds als geen ander: hij zit nog altijd heerlijk en de katten wonen bijna op dat ding, maarja.. De bekleding begint gaten te vertonen (helaas weigert Max pertinent om iets anders dan de bank te gebruiken om zijn nagels aan te scherpen), de kussens raken uitgezakt en één van de poten is geknakt bij de verhuizing. Daarbij is de bekleding ontzéttend irritant: het is een soort velours-achtig stofje met piepkleine haartjes, waarin kattenhaar héérlijk blijft hangen. Dat houdt in dat ik drie kwartier bezig ben met het stofzuigen van mijn huis en daar vervolgens een half uur bij op kan tellen voor het stofzuigen van één bank.
Het leek ons dan ook een goed idee, zo langzaamaan eens rond te gaan kijken voor een nieuwe bank en wellicht, zo leek ons, konden we dan geld voor onze bruiloft vragen om een nieuw bankstel aan te schaffen. Maar we hebben geluk: onze vriendin Sylvia trekt binnenkort in bij haar vriend en heeft zodoende nogal wat meubels die een nieuw thuis zoeken. Zo ook: een bank. Gisteravond zijn we even wezen kijken (en voelen) en waarempel: het is nog precies wat we zoeken ook! De stof is een stuk handiger m.b.t. kattenhaar, hij zit nóg lekkerder, de kleur is top én hij heeft zo'n lig-stukje aan één kant. Blij! Binnenkort zullen Paul en Sylvia's vriend Jeroen dus bewapend met hun spierballen en een boedelbak zorgen, dat wij van een prachtige nieuwe bank worden voorzien. Ik verheug me er nu al op!
************
Was ik dinsdag en woensdag een begin aan het maken aan de volledige reorganisatie van een woning, de afgelopen twee dagen voel ik me vooral heel moe. Het huilerige van vorige week is een stuk minder; ik ben nu vooral sloom en dromerig. Ik heb mezelf wel voorgenomen elke dag even naar buiten te gaan, want alleen maar binnen zitten en rondhangen lijkt me ook niet bepaald bevorderlijk voor mijn gezondheid. Maar vandaag moet ik me er écht even toe zetten, want van harte gaat het allemaal niet. Toch handig, die afspraak bij de fysio; nu zal ik wel moeten. Hier gaat 'ie dan: poging drie tot in beweging komen!
Schoon schip
Op de één of andere manier schreeuwt mijn hele wezen om het ordenen van de warboel, het scheppen orde in de chaos. Zonder erbij na te denken gooi ik mijn hele huis rigoreus ondersteboven: bureaulades haal ik leeg, stapels bewaard gebleven paperassen gooi ik weg, ik breng oud papier naar de papierbak, ik ruim tassen leeg en orden de inhoud van boekenkasten, mappen en keukenkastjes. Ik ruim de vaatwasser leeg en ruim de vuile vaat er weer in op, draai was na was. Zelfs de nagels van de katten moeten eraan geloven: alles dat niet nodig is knip ik eraf. Orde wil ik. Leegte wil ik. Zonder dat ik dat weet, zonder dat ik dat gepland heb. Ik begin eraan zonder het in de gaten te hebben, pas wanneer ik wéér iets klaar heb denk ik "goh, ik ben best bezig zo." Word het er ook opgeruimder door in mijn hoofd? Ik heb geen idee. Maar het lucht wel op.
Elastiekje
"Vergelijk het maar met een elastiekje" zei de huisarts gisteren tegen me. "Je kan 'm oprekken en heel lang zo houden, maar er komt een moment dat 'ie het niet meer houdt en dan knapt 'ie."
Ik ben niet alleen, ik heb hulp. Maar ik zit wel thuis. Een burn-out noemen ze dat. Toepasselijke term, is me gebleken.
Enerzijds voel ik me, alsof er een last van mijn schouders is gevallen. Ik mag rusten, loslaten. Anderszijds voel ik me stom, schuldig. Ik ben niet het type om thuis te zitten. Ik hou er niet van te zitten terwijl anderen werken. Maar het is niet anders. Ik ga 'm met beide handen aanpakken en 'm ten volste gebruiken, de rust van nu. Dan kan ik over een tijdje, als het beter gaat, als de hulp die ik ga krijgen geholpen heeft, weer doen wat ik doe. Maar zo ver ben ik nog niet. Next stop: letting go...
Glans
Soms kunnen zelfs de leukste dingen je niet deren.
Soms wil het allemaal even niet.
Soms zoek je, maar kun je niet vinden.
Soms is de glans er gewoon even vanaf..
Oude schrijfsels
Soms, héél zelden, moet ik wel eens in mijn 'mijn documenten'-map zijn. Ik schrijf zelden meer brieven of andere zaken (handig hoor, dat e-mail) dus veel van wat er in die map staat opgeslagen is al een paar jaar oud. En dat is leuk! Zo kwam ik de opzet en de eerste hoofdstukken van een boek-achtig iets tegen dat ik ooit wilde schrijven (maar waarin ik vervolgens halverwege jammerlijk strandde omdat ik het niet goed genoeg vond), een kort verhaal dat ik ooit schreef voor de website van één van mijn favoriete bands (thema: muziek), briefjes die ik en Paul aan elkaar schreven toen we net verkering hadden (vroeger legde mijn moeder altijd briefjes op het aanrecht, wij deden dat ook.. Maar dan op de PC ) en opzeggingsbrieven uit de tijd dat ik bij Paul introk, alweer een paar jaar geleden. Met een glimlach op mijn gezicht heb ik even door deze map gebladerd. Vandeweek ben ik 'm waarschijnlijk weer vergeten. En misschien, over een paar jaar, tovert 'ie wéér zo'n mooie glimlach op mijn gezicht.
En dan..
Als je er eenmaal achterkomt dat het misschien tóch beter was geweest wanneer je vóór je ging slapen een pijnstiller had genomen..
Is het natuurlijk hardstikke te laat.
Confronterend
Nadat ik terugkwam van mijn vakantie was ik nog een week vrij. In die week vrij bezocht ik voor het eerst in een week of 6 weer mijn fysiotherapeute (haar vakantie en de mijn sloten bijna precíes op elkaar aan) en tot zowel mijn eigen als mijn therapeute's verbazing ging het bijzonder goed met mijn rug, schouders en nek. Zó goed, dat het kneedwerk er wat haar betrof wel opzat. Blij en vol frisse moed ging ik weer aan het werk.
Helaas: toen ik op één dag na weer twee weken aan het werk was slikte ik met een rotgevoel mijn eerste pijnstiller sinds een maand of twee. Diezelfde middag belde ik mijn fysio en een week later kon ik bij haar terecht. Ze schrok vreselijk van de staat waarin mijn nek verkeerde; ze kon níet begrijpen hoe ik het in zo'n korte periode weer zó vast had weten te krijgen. Het huilen stond me dus dubbel zo hard nader dan het lachen, want buiten de pijnlijke behandeling om moest ik dus ook defitief accepteren dat er meer aan de hand is dan alleen een stijve nek en mijn houding, waar aan te sleutelen valt. Was dát al confronterend, vandaag werd ik nog veel harder met mijn neus op de feiten gedrukt. Op aanraden van mijn fysiotherapeute laat mijn werkgever een preventief werkplek-onderzoek verrichten en vóórdat die plaats zou vinden, moest ik daar een vragenlijst voor invullen. En dan staat het er ineens, zwart op wit. Mijn klachten, mogelijke oorzaken, tips, waarschuwingen.
Vanavond, toen ik thuiskwam, moest ik stiekum even uithuilen bij mijn lief. Het grijpt me naar de strot allemaal, op de één of andere manier. Ik weet dat het veel en veel erger kan, dat de strijd nog niet verloren is en dat het vanaf hier alleen maar kan verbeteren, maar toch.. Ik heb hier niet om gevraagd, waarom krijg ik het dan? 
Ik voel me heel éven heel verdrietig..
Agossie!
"Levensgevaarlijk, ziek thuis zijn!" riep mijn lief vanochtend opgewekt, toen we net weer thuis waren. Ookal moest ik lachen, ik vond hem toch wel een beetje zielig. Een buikgriep hield hem al het hele weekend in z'n greep; toen hij vervolgens gisteravond zijn teen stootte aan een drempel en die teen vervolgens de meest uiteenlopende kleurpatronen begon te vertonen stond hij er al helemaal gekleurd op. "Wat moeten we daar nu mee?" Vroeg ik me hardop af. Maar mijn lief vond het wel best zo. Hij kende ooit iemand, die zijn teen had gebroken. "Kunnen ze toch niks mee" vertelde hij me.
Maar vanochtend deed het tóch wel erg veel pijn, eigenlijk. Toch maar even de EHBO? Toch maar wel. Zo kwam het dat ik mijn vrije ochtend doorbracht in het ziekenhuis en daarbij iets leerde dat ze bij de BHV-cursus niet vertellen: iemand dakpans-gewijs verbinden. Handig om te weten, voor als je lief zijn teen breekt. Want dat heeft hij dus inderdaad gedaan. Ik ben trots op hem Een gebroken teen én een buikgriep in slechts enkele dagen tijd..
************
Afgelopen vrijdag mailde ik mijn mede-webloggers met de mededeling dat ze uitgenodigd zijn voor een strandwandeling op zondag 10 december. Tot nu toe hebben Vedat, B.A.R.T., Nelis en Erica (onder voorbehoud) laten weten dat zij zullen komen en dat vind ik in elk geval al heel erg leuk. Ik heb er nu al zin in! Ik hoop meer bevestigingen te zullen ontvangen, ik hou jullie op de hoogte
A forest
Ik vond het gezellig, papa en Wim
Soms..
Is het zó leuk om weer even bij te praten met je familie.. Je lacht wat, je drinkt wat, je eet wat, je praat elkaar bij over de gebeurtenissen in de afgelopen periode.. Heerlijk!Nieuwe telefoon
Mijn lieftallige Nokia 6111 is vervangen. En dat zonder erom te vragen! Pasgeleden stuurde ik 'm voor de tweede keer op ter reparatie (net iets meer dan een half jaar oud en de eerste reparatie had pas een paar dagen eerder plaatsgevonden) omdat 'ie een heel vervelende gewoonte had: hij schakelde zichzelf continue uit op 'zeer spectaculaire wijze'. Want nee, dat was niet zómaar uitschakelen.. Eerst ging het beeld af en toe een beetje haperen, waarbij je nog stukjes van het vorige schermpje zag terwijl je alweer in een ander menu zat. Dat werd dan steeds erger en erger, tot het volledige scherm uit samengestelde stukjes van de laatstgebruikte menu's bestond en vervolgens in alle toonaarden weigerde nog te veranderen. Als je dán nog niet opgaf, dan zorgde mijn überschattige telefoontje daar zelf wel voor: na een paar minuten nadat 'ie volledig vast zat in zijn puzzel-scherm werd het scherm wit en dat was het dan. Uit- en aanzetten bood in den beginne nog wel soelaas, maar naarmate ik deze oplossing vaker gebruikte ging het sneller weer mis.
Toen ik 'm terugkreeg van de eerste reparatie zag ik meteen aweer hapers toen ik 'm aanzette, dus meteen na het weekend bracht Paul 'm weer weg. Vandaag werd ik gebeld: hij was klaar. Paul haalde de telefoon vanuit zijn werk op en vol spanning zette ik de telefoon aan.. En hij deed het perfect! Blij begon ik de knopjes in te drukken om 'm opnieuw in te stellen. Maar die knopjes gingen wel stroef, zeg.. En eigenlijk, even op het beeldscherm gelet.. Helemaal geen krassen, zoals de mijne! "Volgens mij heb ik een andere" zei ik tegen Paul. Paul had me als ex-T-mobiler al wel eens uitgelegd, dat telefoonproviders inderdaad wel eens 'probleem'-telefoons 'swappen', omdat een andere eigenaar soms niet terugkomt met klachten als hij een semi-defect toestel van een ander krijgt. Paul vergeleek de registratienummers en bevestigde wat ik al dacht: dit is een andere. Een veel nieuwere, ook. Op de reparatiebon kon Paul vervolgens zien, dat dít toestel een defect in de camera had. Maar tot nu toe heb ik daar niets van gemerkt; de camera doet het, de flitser ook. Ik vind het voorlopig wel best, zo. Ik heb een bijna nieuw toestel dat niet hapert, zonder half gesloopte knopjes en krassen op het scherm, dus ik ben allang blij
Blij
Soms heb je kleine momenten, die je dag kunnen maken of breken. Vandaag maakte slechts één telefoontje mijn dag. Een klant belde terug, nadat ik gisteren diens telefoonbeantwoorder had ingesproken. Deze had ik ingesproken, omdat deze klant een levensverzekering heeft die tot uitkering komt. Ik had het formulier, dat de klant hiervoor in moest vullen, retour ontvangen omdat deze klant al een paar jaar geleden zou zijn verhuisd en ik wilde graag weten, waar ik het formulier dán heen kon sturen.
Toen ik de mevrouw uitlegde waarom ik belde, was ze nogal verbaasd. Ze wist namelijk helemaal niet meer van het bestaan van deze verzekering af. Ik vertelde haar, dat 'ie toch écht bestond en bovendien op het punt stond om ca. € 4.000,= uit te keren. Na ontvangst van het formulier, dat ik haar wilde toezenden dus..
Wat is het leuk, als je iemand zulk goed nieuws kunt geven, zéker als die iemand dit nieuws nooit had zien aankomen. Volledig van haar apropos vroeg ze me grappend, of ik soms ook langs zou komen met de televisie. Ik zei haar, dat ik helaas geen videocamera bezit, maar dat ik hoopte dat dit telefoontje haar ook al blij maakte. Ja, dat deed het zéker. Lachend hing ze op. Ik ken in elk geval één gezin waar vanavond een feestelijke sfeer hangt..
