Tijdelijk verdreven
Het is niet, dat ik niet regelmatig even door het raam gluurde, hoor. Ik keek héus wel. En ja, ik zag ook best dat het allemaal heel hard ging. Maar zó hard.. Nee, dat wist ik niet. Gisteravond zijn we voor het eerst in een week of twee weer op balkon geweest. Het slechte weer had ons verdreven. Maarja, door het raam was te zien hoe onze aardbeienplanten aan het stekken waren en op die manier de potten van de andere planten langzaamaan aan het overnemen waren. Tóch maar eens even wat aan doen dus. Toen we gisteravond thuiskwamen uit het ziekenhuis (met Lynn gaat alles hardstikke goed, ze mag waarschijnlijk vandaag al naar huis!) zijn we dus, gewapend met snoeischaren, het balkon op gelopen.. Om vervolgens compléét verrast te worden! Door het raam was te zien geweest, dat de Klimmende Winde, de Clematis die uiterst links staat en de Aarbeienplanten flink aan het uitbreiden waren geweest. Maar dat twee van de vier Clematissen ook vol met knoppen zaten, dat de Hortencia opnieuw was gaan bloeien en onze Sinaaappelplant helemaal was uitgelopen, dát wisten we niet. Het leukste vind ik nog, dat één van de Clematissen die dus op weg is te gaan bloeien, bij het planten geknakt was. Wij hadden dus bij voorbaat al bedacht, dat díe niet al te veel zou doen dit jaar.. Maar hij heeft een flinke scheut vol nieuwe bladeren én knoppen geproduceerd 
Vol bewondering stonden we een moment op balkon, om vervolgens blij van de ene plant naar de andere plant te rennen, elkaar onderwijl toeroepend wat déze plant toch allemaal weer had gedaan. Geweldig! Ik word hoe langer, hoe blijer met ons balkon! Zéker als persoon met niet al te groene vingers zijnde gaat er een wereld voor je open wanneer je het (zonder er echt moeite voor te moeten doen) voor elkaar krijgt een balkon vol prachtige planten te maken.. Nu hoop ik helemáál dat het weer snel nog wat beter wordt. Ik wil van mijn bloeiende planten gaan genieten!
Cake
Gisteravond kwam mijn lieve vriendinnetje Annelies even langs en zij was toevallig gisteren ook jarig. En tja, ookal was ze niet van plan er iets aan te doen vond ik toch, dat ik dat niet zomaar voorbij kon laten gaan. Van het weekend dus maar weer eens de icing en de spuitzak ter hand genomen, vlinders opgespoten en cake-jes gebakken. Hiernaast zie je (een deel van) het resultaat. En ze waren nog lekker ook! Annelies vond het geweldig en was met name blij dat ik er ook een paar voor haar klaar had staan om mee naar huis te nemen: haar dochter is op het moment helemaal fan van vlinders, dus dat kwam goed uit 
Verder heb ik niet al te veel te melden, want ik heb gisteren grotendeels in bed doorgebracht. En het heeft geholpen: de druk is grotendeels uit mijn voorhoofdsholte, ik kan al sinds gisteravond weer vrij ademen, mijn ogen tranen niet meer volcontinue en ik voel me niet meer duf, bibberig een koortsig. Blij! Vandaag dus weer met frisse moed op werk aan (eerst nog even naar de fysio), vanavond op ziekenbezoek bij vriendin Lynn die gisteren is geopereerd en van het weekend op kraamvisite. Ik heb er weer zin in!
Ooievaart
Omdat ik vandaag wegens ziek naar huis weinig spannende dingen te melden heb, kan ik jullie mooi vertellen over iets, waar ik afgelopen weekend erg van heb genoten.Onze vriendin Lynn, zelf als vrijwilligster werkzaam bij de Ooievaart, liet haar vrienden, ouders en zus ter viering van haar verjaardag een rondvaart door de grachten van Den Haag maken, compleet met gids, drankjes en taartjes. En dat was leuk!! Anderhalf uur lang vaar je door Den Haag, zie je de stad op een andere manier dan anders en hoor je de leukste wetenswaardigheden. Geweldig, om mijn stad eens vanaf een héél ander gezichtspunt te bekijken. Ineens vielen me dingen op, die ik anders nooit zie. Ineens kwam ik erachter, dat je daadwekelijk een écht rondje door Den Haag kunt varen en ineens kwam ik erachter, dat er plekken in Den Haag zijn, waar je écht alleen maar met een boot kan komen. Ineens ook, was ik jaloers op die ene vriend, die al een paar jaar een bootje heeft en er lustig op los vaart binnen de Haagse wateren. Ik ga dit zéker nog eens doen! Of misschien kan ik vriend Yvo nog eens charteren voor een extra rondvaartje door Den Haag. Wellicht zelfs, bij wat beter weer, want dat was helaas het enige dat zich die dag te wensen overliet..
Lowlands-koutje & super-edit
Het zat eraan te komen na de verregende zondag op Lowlands: de beruchte Lowkou. En het is een dieseltje: donderdag begon 'ie al een beetje, vrijdag was 'ie écht aanwezig, gisteravond begon 'ie zelfs op een griepje te lijken en vandaag voel ik me ronduit ziek. Ben wel gewoon bezig met mijn dingetjes, want ik heb geen zin om mijn volledige zondag in bed door te brengen, maar van harte gaat het allemaal niet. De administratie is gedaan, ik heb cake-jes gebakken voor een vriendin die dinsdag jarig is en ook het voorbereidende werk wat de versiering betreft is al een flink eind op weg. En nu voel ik me behoorlijk verrot en ik heb het koud. Ik denk zelfs, dat ik zo na het eten tóch maar even een uurtje mijn bed op ga zoeken..
[edit]Ik kreeg zojuist een super-smsje van mijn goeie vriend Ivo: "Ik ben papa!!! Julian is om 14.38 geboren. Alles is goed met Miriam en Julian en we zijn heel erg trots!"
Ik = blij!![/edit]
Ontspamd
Al een tijdje was ik op zoek naar een oplossing voor een probleem waar vele Pivot-logs mee te kampen hebben: spam-reakties op de oudere blogs in het archief. Maarja, de nieuwste versie van Pivot was nog een beta (dus: nog niet de final versie) en de patches die je kon uploaden kreeg ik maar niet aan de praat. Het was dus een beetje op de lange baan geschoven, moet ik eerlijk bekennen. Maar vandaag kreeg ik een e-mail van mijn hosting: door al die spam-berichtjes kwamen er ook allerlei bevestigings-emails in een hosting-adres terecht en mijn host was hierdoor not amused. Of ik er met voorrang iets aan zou willen doen, svp. Retorische vraag, uiteraard, tenzij ik er geen probleem mee zou hebben dat mijn domein plat zou gaan. Maar dat terzijde.
Toch maar weer op zoek gegaan dus, en mèt resultaat: de nieuwste versie van Pivot was nu wel definitief en met Paul's hulp redelijk snel geïnstalleerd en ingericht. Dit betekent dat je, als je nu wil reageren, eerst een duffe vraag moet beantwoorden en je vervolgens je reaktie alsnog niet gepost krijgt wanneer er een woord in staat dat in de zwarte lijst staat. Zo blijkt na veel vijven en zessen dat ik een kleine twintig minuten aan het pogen was een reaktie op mijn vorige log te posten, omdat ik er meer als twee 'x'-en achter elkaar in had staan (mij meer als twee kusjes geven in een reaktie is dus per heden not done).
Ik hoop, dat de problemen met die spam cq mijn host nu zijn opgelost en dat het jullie tóch, ondanks die zwáár vervelende vraag, genegen is af en toe een berichtje voor me achter te laten!
2 soorten mensen
Eéns in de zoveel tijd bedenk ik me weer een fantastische manier om mensen in twee groepen in te delen. De ene keer zijn dat dan honden- en kattenmensen, een andere keer computer-nono's en computergeeks en weer op een ander moment bikkels en pluisjes (een pluisje, zo heb ik geleerd, is een tandje of 3 erger dan een watje). Vandaag heb ik weer een andere verdeling: zij die mogen douchen en zij die dat niet mogen. Vandaag val ik namelijk voor het eerst sinds het weghalen van mijn moedervlek weer in de eerste groep en dat vind ik héul errug fijn! Ok, ik geef toe, douchen mócht best, zolang mijn wond dan maar niet nat zou worden. Lukt natuurlijk nooit, als onhandig persoon zijnde. Toch maar een washandje en een wasbak dus. Dus dan ga ik nu even fijn weken tot ik gerimpeld ben
Overigens is het met de oorbellen prima gelukt; over ca. 3 weken kan ik ze ophalen. Hoera!
Drie keer is scheepsrecht
Morgenavond ga ik voor de derde maal een poging ondernemen om mijn Swarovski-oorbellen terug te brengen naar de winkel, omdat er een paar steentjes uit zijn gevallen. Dit valt gewoon onder de garantie en ik mag ze dus gewoon weer inleveren voor een kosteloze reparatie, maarja.. Dan moet je natuurlijk wél de oorbellen meenemen als je naar die winkel gaat. Al twee keer kwam ik daar pas in de stad achter, maar morgen gaat het écht lukken! Ze zitten al in mijn tas, netjes in het doosje met het garantiebewijsje erbij. We gaan óók nog even op de kampeer-afdeling van de V&D rondneuzen nu het kampeerseizoen is afgelopen (hoera voor uitverkoop!) en kijken of we leuke schoenen voor Paul kunnen vinden. Mocht het dus op de één of andere manier tóch weer misgaan (stel je voor dat ze tóch het bonnetje erbij willen hebben, al zei de verkoper laatst van niet) keren we niet totáál onverrichter zaken weer terug, maar ik ga er tóch maar van uit dat ik binnenkort weer mooie nieuwe steentjes in mijn oorbellen heb.
Hij is weg!
Zoals ik eerder al schreef stond ik er vandaag gekleurd op met een afspraak bij de dermatoloog voor het verwijderen van een moedervlek. De uiteindelijke ingreep was binnen twintig minuten gebeurd en tot op heden heb ik er eigenlijk nauwelijks last van. Helaas ga ik die last ervan nog wel krijgen; niet zo zeer omdat het nog zeer zal gaan doen, maar omdat ik vier weken niet mag fietsen. De wond zit op een dusdanig vervelende plek dat ik het allemaal uit elkaar zou kunnen trekken als ik lekker rond ga racen op mijn mooie bloemetjesfiets. Dat doen we dus maar even niet, voorlopig. Over 14 dagen moet ik bij de huisarts de (4) hechtingen eruit laten halen.Ik ben overigens nog steeds behoorlijk verrot van mijn geweldige Lowlands, dus ik ga nu lekker op bed aan!
(Trouwens, terwijl ik dit schrijf begint die plek behoorlijk te jeuken.. Irritant!)
Blij, blij, blij, en we zijn zo ei..
Hoofdstuk 1: de aankomst"Waar zijn júllie nu dan?" brult Paul in zijn telefoon. "Neenee, wij staan al in de rij!" Ik neem een slokje van mijn eerste Lowlands-biertje en kijk hem vragend aan, in de hoop dat hij mij begrijpt en me toe zal fluisteren wie hij aan de lijn heeft. "Ja, écht waar ja!" roept hij, onderwijl vragend terugkijkend. "Ok, dan zien we je zo. Doeg!" Degene die normaalgesproken altijd als eerste binnen is zit nog in Amsterdam, vertelt hij vervolgens. Aan ons dus de eer om een fort voor de komende vier nachten veilig te stellen. Eén vriend is al binnen, maar die staat ergens waar niet voldoende ruimte is om met z'n allen te gaan staan.
Om kwart voor acht lopen we écht door de poort, het Lowlands-terrein op. We zijn nu officiëel niet meer in Nederland, maar staatsburgers van Llovlands, zoals de organisatie dit Lowlands-jaar heeft bestempeld. Onze verse (dit jaar rood-met-witte) polsbandjes zien er fris uit. We sjouwen met onze spullen naar camping vier en zoeken een plaats uit waar wij en de nog onderweg zijnde vrienden een tent en een 'binnenplaats' kunnen bouwen. Onze Lowlands is begonnen!
Hoofdstuk 2: De vrijdag
Het programma begint al vroeg vandaag: om 14.00 zullen de eerste twee bands gaan optreden. Meestal begint het pas rond een uur of 3/4, dus dit jaar krijgen we een uurtje cadeau. Ik heb niet echt bands die ik per sé wil zien, deze dag. Ik ga dus gezellig op sleeptouw met de anderen en zie een hoop dingen waar ik anders niet zo snel terecht zou zijn gekomen. Mew, een stukje CKY, The Dead 60s, Block Party, DJ Shadow, The Knife en Blue Grass Boogiemen kunnen allen op mijn aanwezigheid rekenen. Bij Blue Grass Boogiemen gaat het dak eraf: Vijf heren, een contrabas, een viool, een ukelele, een akoestische gitaar en een banjo staan garant voor één groot feest. De zenuwen waren naar verluid van de gezichten te lezen toen zij opkwamen (wij vielen pas in hun optreden nadat wij een sms-je van een vriend van ons kregen met de mededeling dat in de Lima-tent het dak eraf ging), maar toen zij merkten dat het Lowlands-publiek open staat voor 'andere' muziek (ze konden meermaals niet verder spelen vanwege het bulderende applaus) begonnen ze er al snel zichtbaar plezier in te krijgen. The Knife is vooral indrukwekkend: een fantastische show weet mij zo erg te vangen dat ik zelfs de muziek (die ik niet altijd even goed trek) ten spijt wordt betoverd van het begin tot het einde. Een videoscherm áchter het podium en een doorzichtig doek vóór het podium, waarbij op elk scherm afzonderlijke projecties te zien zijn en op het podium zelf twee onherkenbare figuren (want geheel in het zwart gekleed en met bivaksmutsen op; alleen hun fluoriscerende zonnebrillen verraden hun positie) maken van het optreden één groot en bizar sprookje. Het weer is, ondanks de voorspelde 90 % kans op regen, helemaal prima.
(Blue Grass Boogiemen laten de Lima op z'n grondvesten schudden)
Hoofdstuk 3: De zaterdag
Vandaag zijn de eerste regendruppels een feit. Drie druppels, om precies te zijn. Maar de dreigende lucht die rond een uur of 6 op komt zetten doet in eerste instantie erger vermoeden: en masse terug naar de tenten om even regenkleding op te pikken en/of de zomerkleren in te wisselen voor iets dat wat meer bescherming biedt. Tot dit moment is het gewoonweg warm; ik ben verbrand ondanks het smeren met zonnebrand, wanneer ik rond zessen mijn hemdje en rokje bij de tent omruil voor broek en t-shirt. Het programma is weer zéér divers: een lezing over het menselijk brein, Urban Dance Squad, de Loco Loco Roadshow, de Lowlands-markt, The Raconteurs, Nomades Et Skaetera, Iggy & The Stooges, Massive Attack en Gogol Bordello maken onze dag tot een mengelmoes van uiteenlopende muziekstijlen. Wat mij betreft was Gogol Bordello het hoogtepunt van deze dag én van mijn hele Lowlands; aanstekelijke zigeunerpunk doet de India-tent veranderen in één kolkende massa dansende mensen..
(Gogol Bordello speelt de India plat)
(De Loco Loco's in actie)
Hoofdstuk 4: de Zondag
Alweer aangeland op de laatste dag blijkt het weer het meewerken te hebben opgegeven: hoosbuien die zo erg zijn dat tijdens Pennywise het dak van de Grolsch-tent deels inzakt onder een grote massa water en het terrein verandert in een enkeldiepe modderpoel, waardoor een hoop mensen voortijdig naar huis vertrekken. Ik vind het niet zo erg: de regen valt overheen te komen, elke keer wanneer je een voet optilt "Plunk" horen heeft ook zo z'n charmes en het is overal een stuk rustiger. We zien vandaag Corvus Corax, Opeth, Pennywise, Morning Wood, Wir Sind Helden, Pannonia Allstars Ska Orchestra en Muse. Tegen mijn verwachting in is Corvus Corax érg indrukwekkend (een band met trommels, doedelzakken en middel-eeuws aandoende kleding, bijgestaan door een echt orkest en een twintig-koppig koor móet je even gezien hebben); mijn grote favoriet voor dit festival, Pennywise doet een pracht van een optreden (en JA! Ze speelden 'm!! Eén van de bekendste punknummers ooit, Bro Hymn, doet heel Lowlands de rest van de dag "WHOOOOOOO-HOHOHOOOOOO, HOHOHOOOO, HOHOHOOOOO" zingen), maar mijn grote verassing blijkt Muse te zijn. Een band die ik al vanaf het begin niet leuk heb gevonden blijkt uiteindelijk één van mijn grootste Lowlands-klappers! Een mooie show, maar vooral de vakkundigheid van de muzikanten en de overgave waarmee de band zijn nummers ten gehore brengt doen mij beseffen dat dit een pracht van een band is. Hun muziek is misschien niet helemaal mijn ding en de stem van de zanger irriteert me nog steeds mateloos, maar Jezus wat zijn die gasten goed. Een waardige afsluiter van een geweldig Lowlands. Na Muse kan er nog wel gedanst worden, maar wij houden het redelijk snel voor gezien. De bands zitten erop en maandagochtend moet je om twaalf uur van het terrein af. Rekening houdende met het feit dat ik nog een aardige autorit voor de boeg heb kruipen we (uiteindelijk tóch nog weer laat; bij de tent blijven hangen om te kletsen met vrienden blijkt funest voor de tijdsindeling) om half vier uitgeput ons bed in. Het is weer voorbij voor dit jaar..
(Op onze 'binnenplaats' schuilen onder onze party-tent)
(Vriend Yvo staat een stuk verderop met zijn tent, maar waagt zich door een stortbui om ons met zijn aanwezigheid te ver-eren; later op de dag zal hij van iemand voorrang krijgen wanneer hij ergens heenwil "omdat gele mannetjes altijd voor gaan")
(Wij waren zielsgelukkig met onze legerkisten; droge voeten én lekker lopen met dit weer is een absolute luxe)
(Vanwege het weer was het ineens een stuk rustiger)
(Dancing in the mud)
(Paul @ Swamp-lands)
Hoofdstuk 5: The aftermath
De spullen inpakken ging voorspoedig, Paul's jaarlijkse strooptocht tussen de spullen die door anderen zijn achtergelaten leverde ons twee prima kampeerstoelen voor onze komende vakantie op en vanwege ons gunstige parkeerplekje sneden we zo veel Lowlands-file af dat we binnen een mum van tijd écht onderweg waren. Onze vriend Alan zetten we voor zijn huis in Amsterdam af; eenmaal zelf thuisgekomen knuffelen we met de katjes en liggen we binnen no-time compleet in coma op bed. Even een uurtje liggen blijkt ruim twee uur te duren, dus dat is pas avondeten om half 10 en een logje typen tot half twaalf. Paul is morgen ongevraagd vrij (hij moet zaterdag werken, zag hij net in zijn rooster; hierdoor is hij morgen uitgeroosterd, de lucky bastard), ik moet 'gewoon' werken. De foto's staan ondertussen op de PC, een wasje draait en ik heb me alweer gebrand aan de oven bij het bereiden van ons avondeten. Het échte leven is weer begonnen. Maar deze Lowlands pakt niemand ons meer af..
(Deel van de ingang van het Festival-terrein)
(Alan zoekt verkoeling)
(Ralph houdt mijn hoed even vast)
(Raad eens hoe mijn schoenen er NU uitzien??)
En toen?
En dan, als je ál je spullen hebt ingepakt voor 'the big day', als je alles hebt uitgezocht en verzameld, als je álle was hebt weggewassen, als je zelfs je kleren voor donderdag al hebt klaargelegd en je écht alleen nog maar een jas, je gympen en je überfoute, megastoere fluorescerend rose cowboyhoed hoeft in te pakken, rijst natuurlijk DE grote vraag:Maar wat moet ik vandaag dan in Godsnaam aan??
Gelukkig hebben we dan altijd nog.... Het wasrek met nog niet zo droge was
Lowlog
Donderdagavond vertrekken wij naar Lowlands en deze dag komt razendsnel dichterbij. Omdat wij normaalgesproken altijd veel eerder onze kaartjes kopen (of op z'n minst al weten dat wij erheen zullen gaan) ben ik gewend dat ik er héél lang naar uitkijk, maar deze keer hebben we onze kaartjes nauwelijks binnen of het is al zo ver. Naarmate de dag dat wij zullen vertrekken nadert vult mijn hoofd zich steeds meer met Lowlands-gedachten. Over vorige keren, over mijn eerste Lowlands, over wat we niet moeten vergeten en al deze dingen meer.
Mijn eerste Lowlands maakte ik, ondanks het feit dat ik al sinds mijn 15e aan mijn ouders’ hoofd zeurde dat ik erheen wilde, voor het eerst mee toen ik 21 was. Eerst vonden mijn ouders mij te jong om te gaan, toen ik eenmaal mócht gaan koos ik uiteindelijk voor Pinkpop om een vriendin van mij uit de brand te helpen. Zij had al een kaartje voor Pinkpop maar kreeg ruzie met degene met wie zij eigenlijk zou gaan (hetgeen er uiteindelijk in resulteerde dat zij alsnog een hele pinkpop optrok met die persoon en ik me vooral amuseerde met wat mensen die ik onderweg naar Pinkpop had ontmoet). De eerste jaren na deze Pinkpop vond ik festivals wat minder interessant omdat ik Pinkpop niet extreem geweldig had gevonden.
Nadat ik op mezelf was gaan wonen ging het echter toch weer kriebelen en ik kocht uiteindelijk toch een kaartje voor Lowlands. Samen met mijn vriendin Mémé ging ik op pad (waarbij we uiteraard dé standaard beginnersfout maakten: onze spullen vervoeren in weekendtassen, hetgeen ultiem onhandig is in de rij om het kampeerterrein op te komen en lastig sjouwen, want het is nogal een eind lopen vanaf de parkeerplaats naar de ingang en vanaf de ingang naar de camping).. En eenmaal aanwezig kwam ik er al snel achter: Lowlands is wel 1000 x leuker dan Pinkpop (sowieso al niet mijn eigen keuze)! Het begon trouwens al goed bij het opzetten van de tent: één of andere rare gast met oranje haar die ik nog nooit had gezien, maar die wel bij ons groepje hoorde, begon een extreem vaag gesprek met ons en bleef maar zeggen dat hij ons zou helpen met het opzetten van onze tent, terwijl hij in feite niets anders deed dan ons afleiden van deze zware taak (anderhalf jaar later, toen mijn toenmalige relatie was stukgelopen, bleek die rare gozer nog steeds in mijn vriendenkring rond te hangen en bleek hij éigenlijk toch wel heel aardig te zijn.. Over anderhalve maand woon ik alweer twee jaar met hem samen ;)).
Sinds deze eerste keer ben ik slechts één jaar niet geweest: het jaar dat het zo extreem slecht met mij en mijn financiële situatie ging. Dit is ondertussen mijn vijfde Lowlands en MAN, wat heb ik er zin in! Vanavond, terwijl we onze tas inpakken, komen er nog veel meer herinneringen naar boven. Van in de rij staan, wachtend tot je je polsbandje hebt en naar het kampeerterrein kan lopen. Van je tent opzetten in het donker. Van de ultiem rare gesprekken met vrienden die vaak in de loop van zo’n festival ontstaan onder invloed van enig bier, vermoeidheid, een overload aan geweldige muziek en totale vrijheid om te doen waar je zin in hebt (gesprekken als “Als jij een meubel bij Ikea zou zijn, wat was je dan?” en het ráárste Lowlands-gesprek ooit: “Heb jij misschien een puntenslijper?” “Oh, ja! Toevallig wel!”). Herinneringen aan ontelbaar veel leuke acts die ik in de afgelopen vier jaar al heb mogen aanschouwen. Herinneringen aan drie hele dagen van ’s-morgensvroeg tot diep in de nacht buiten leven. En daarna herinneringen aan wakker worden op maandagochtend, omdat de security aan je tent staat te trekken met de mededeling dat je over een half uur van de camping af moet zijn. En aan de vermoeidheid die volgt op een lang weekend Lowlands, die nauwelijks uit te leggen is aan iemand die dit nooit heeft meegemaakt. Maar bovenal: herinneringen aan feest, feest en nog eens feest!
Na vanavond, als we onze tas hebben ingepakt, moet ik nog één avondje sporten en dan mág ik: één lang weekend alléén maar feest!
Oepsie
Met een zware kattenbak kun je niet goed mikken. Wanneer je die zware kattenbak op z'n plek wil manouvreren kan het zijn dat je één van de flessen wijn, die bij gebrek aan een betere plek altijd náást de kattenbak op de grond staan, omgooit. Bij het omgooien van die fles wijn is de kans aanwezig dat die fles breekt, wanneer deze de plavuizen raakt. Wanneer de fles breekt, is het mogelijk dat deze ook echt versplintert. Als de fles versplintert heb je een probleem. Vooral wanneer de inhoud van die fles wijn zich binnen een mum van tijd onder de koelkast en de vriezer weet te manouvreren. Hmpf. Heb ík weer.
Vrijgezel-af
(en onze tent is weer goedgekeurd)
Sinds gisteren is mijn lief weer terug. Vol verhalen, vol vrolijkheid, vol zand. Moe, maar voldaan. We hebben bijgekletst tot hij zijn ogen écht niet meer open kon houden; ik heb hem laten slapen tot het écht teveel werd voor één keer. Ik vind het geweldig dat hij het zo vreselijk naar zijn zin heeft gehad, maar ik ben toch ook wel blij dat ik nu weer tegen hem aan kan kruipen in bed of hem kan vertellen over de dingen die mij bezighouden. Grappig genoeg ben ik in die ene week ook zijn aanwezigheid een beetje ontwend: ineens verplaatsen er weer spullen in huis zonder dat ik daar invloed op heb en toen ik gisteravond wilde gaan slapen (Paul was toen allang aangekomen op Station Dromeland) dacht ik even verbaasd "Wat maakt hij veel herrie!" terwijl hij overduidelijk niet aan het snurken was. Klaarblijkelijk is het geluid van iemands ademhaling naast je na een week ook al herrie genoeg om niet van te kunnen slapen.Toen wij vandaag uiteindelijk ons bed uit kwamen gerold (Paul heeft dikaan klokkie rond geslapen; ik ben een heel stuk opgeschoten in mijn Nintendo-spelletje) hadden wij een belangrijke taak te volbrengen: De Tent moest uitgepakt en nagecheckt. Het zou zo lullig zijn wanneer we er pas op donderdagavond op Lowlands, wanneer er écht geen mogelijkheid meer is 'm te vervangen, achter zouden komen dat 'ie beschimmeld, lek of anderszins stuk is.. Met tent en toch wel enigzins de zenuwen ("Weet je zéker dat we 'm vorig jaar dróóg hadden ingepakt?" "Dat wist jíj toch?" "Nee hoor, dat zei jíj vorig jaar.." "... Echt?") zijn we dus op mijn ouders aangegaan, om er daar in de achtertuin achter te komen dat de tént in elk geval dik in orde is. Hij rook een beetje muffig en er zat nog een hele laag Canada op (althans, het knalgele stuifmeel van Canadese bossen), maar verder: niets aan de hand. Opgelucht op naar Lowlands dus.. Nog maar vier dagen!!
************
Terwijl ik een leuk plaatje voor bij dit logje probeerde te verzinnen bedacht ik me, dat het natuurlijk het leukst is om een foto van onze eigenste tent ernaast te plakken. Komt goed uit, want tussen de vakantiefoto's van vorig jaar zit een hele mooie. Maarja, die éne hele mooie foto van onze tent staat natuurlijk tussen oneindig veel andere.. En ineens ben ik weer terug, in Canada. Met heimwee kijk ik de foto's door en verlies mezelf even in mijn foto-map. Wat wil ik dáár graag nog eens heen.. Helaas zat dat er natuurlijk ontzéttend niet in, dit jaar. Maar misschien 2007.. Dromen moet je altijd houden, toch? ;)
Oh, en op de bovenste foto zie je ons kampeerplekje, onze tent en onze huurauto in Algonquin Park, een gigantisch natuurpark in Ontario; het park ligt ca. 3 uur rijden van Toronto. Een paar van de overige foto's móet ik nu gewoon óók even laten zien, ze zijn gewoon té mooi om het bij die ene te laten:
(De Niagara Falls, gefotografeerd vanaf onze tafel in een restaurant, dat in een toren van ca. 300 meter hoog gesitueerd is)
(Ik, op Lookout Mountain in Algonquin Park, bij zonsondergang)
(Het uitzicht vanaf ons kampeerplekje in Algonquin Park)
Kleine dingen
Vandaag, terwijl ik in mijn pauze naar buiten liep en merkte dat het zó zachtjes motregende dat het voelde alsof er geen regen maar sterrenstofjes op mijn huid landden, moest ik ineens denken aan een versje, dat door een tante van mij in mijn poëzie-album was geschreven. Tot mijn eigen verbazing wist ik 'm nog helemaal uit mijn hoofd:Wees bevriend met kleine dingen
Met een bloemetje dat bloeit,
Met vogeltjes die zingen,
Met een vlindertje dat stoeit,
Met zilveren regendrupjes
En de gouden zonneschijn
Wees bevriend met deze dingen
En je zal gelukkig zijn.
En ik dacht terug aan een tijd waarin mijn wereld vol wonderen was, het leven ongecompliceerd en zelfs boodschappen doen met mama een fantastisch avontuur. Ik dacht terug aan een tijd waarin ik speelde, zo veel als ik kon.
Nu ben ik ouder. Maar ik speel nog steeds. Niet meer zo veel als vroeger en ook minder vol overgave, maar er is één ding dat ik me altijd heb voorgenomen: ik zal altijd blijven spelen. En vandaag werd ik betoverd door het sterrenstof van prachtige elfen, dat alléén voor mij op de wereld neerdwarrelde..
Naar bed, naar bed! Zei Annibal
Ergens ligt een magische grens. Het is geen tastbare grens; het is een grens in de tijd. Of, beter gezegd, een grens in míjn tijd. De grens is heel duidelijk en standvastig. Die grens ligt tussen de derde en de vierde dag van mijn maandelijkse ongemak. Die grens was vannacht en dat was duidelijk te merken. Gisteren ben ik de hele dag uit mijn doen geweest: pijn in mijn rug en buik, huilerig, geïrriteerd.. Vandaag had ik nergens last van. Ik ben wel vroeg opgestaan, dus mijn vroeg-naar-bed-plannen zijn heden in een vergevorderd stadium van éindelijk eens uitgevoerd gaan worden beland, maar verder: no problemo. Sterker nog: ik had een prima dagje! De afspraak bij de dermatoloog van vanochtend (ik wil een moedervlek laten weghalen) bleek alleen een intake te zijn (de hechtingen zijn daardoor nog even twee weekjes uitgesteld; géén gewonde Annibal @ Lowlands dus), mijn super- duper überhippe nieuwe badjas kon ik vandaag ophalen bij het postkantoor (zie het plaatje en de website waar ik 'm vandaan heb; dank u wel voor dit geweldige verjaardagskado mama en papa!) en snotteren omdat ik geen Paul heb om tegenaan te praten? Haha, that's so last tuesday! Eigenlijk was de enige 'smet' op mijn dag, dat de computerspelletjes-winkel waar ik mijn kadobon mag inwisselen als sinds ik de bon eergisteren heb ontvangen uit de lucht is. Ik hoop nog tijdig te kunnen bestellen, zodat ik de spelletjes binnen heb voor we met vakantie gaan. Maar ach, dat zien we vanzelf wel.
En nu? Nu is er nog één ding dat ik moet doen: dit logje afronden en mijn bedje opzoeken. Want slapen is goed voor moeie Annibals. En dat is dus precíes wat ik ga doen...
En toen... Was er Superman!
Uiteindelijk, toen ik gisteravond op de fiets terug naar huis stapte, was ik toch wel erg blij dat ik gegaan was. Het was ontzettend gezellig en de film (het moge duidelijk zijn welke we gezien hebben) was geweldig! Zoals de meeste van jullie waarschijnlijk al wel doorhebben ben ik een sucker voor comic-verfilmingen, om ze vervolgens af te zeiken 'omdat ze de herinnering die ik aan de comics heb geen recht doen' (in de meeste gevallen dan). Deze film was anders. Niet omdat de fílm nu vanuit een dramatisch verschillend oogpunt was gemaakt, maar omdat ik simpelweg nooit interesse heb gehad in de Superman-comics. Toen later de serie op de buis kwam heb ik nog wel een poging gewaagd, maar ik vond er geen ruk aan. Loïs Lane was een jammerend hoopje ellende dat bij het eerste uitzicht op een probleem haar armpjes omhoog stak als een klein kindje dat vraagt opgetild te worden en met smekende oogjes om Superman riep (onderwijl hulpeloze-vrouwen-gilletjes slakend) en Superman was echt een nerd eersteklas (nee, dan heb ik het niet over Clark, die een beetje nerderig hóórt te zijn, maar over Superman). Een soortgelijk iets had ik me ook bij de film voorgesteld en dat was dan ook de reden dat ik me eigenlijk bij het zien van de trailer een paar maanden terug al voor had genomen dat ik er niet naartoe zou gaan. Zonde van mijn geld, dacht ik. Maarja, toen wij gisteravond min of meer op een gunstige begintijd een film uit moesten zoeken bleken we keus te hebben tussen Superman en Pirates of the Caribbean II.. En sinds ik toch nét even wat meer afkeer heb van het betalen voor een sequel dan van Superman werd het tóch maar de laatste. Achteraf ben ik blij met dit toeval: dit is een film die je niet wil missen! Of het nu komt doordat ik niets te zeiken heb omdat ik de comics niet heb gelezen of dat ik gewoon érg lage verwachtingen had weet ik niet (of, woah, stèl je voor, misschien was de film gewoon wel ècht goed!), maar ik kan me echt nauwelijks minpunten bedenken. Soms moet ook ík me over mijn vooroordelen heenzetten, blijkt maar weer. De film is spannend, houdt over het algemeen de vaart erin, laat je binnen een mum van tijd houden van Superman én Clark (zélfs als je Superman al sinds je vroege jeugd een watje vond!), Loïs Lane is een dame die haar mannetje wel staat en het geheime wapen van de film is absoluut een schot in de roos: Kevin Spacey is de ultieme slechterik Lex Luthor. Ik kan dan ook nog maar één ding zeggen: ga dat zien! (4.5/5)
Helaas eindigde de avond dan tóch weer een beetje anders als je zou verwachten: toen ik naar huis fietste en in eerste instantie nog een beetje nagenoot, bedacht ik me op een bepaald moment, hoe jammer het was dat mijn lief nu niet thuis is. Ik zou thuiskomen in een leeg huis (de katjes zijn zó lief, maar blijven zelden hangen om te luisteren wat ik over een film te vertellen heb en antwoorden doen ze ook al niet) en ineens sloeg het toe: hèt beruchte snottermoment. Ik had gewoon zomaar inééns behoefte om mijn ei even kwijt te kunnen en dat ging dus niet. Snikkend kwam ik boven en nadat de katjes me toch al wel enigzins getroost hadden door zowat ín me te kruipen, besloot ik om, ondanks het tijdstip, een logje te typen zodat ik het tóch even kwijt kon. En daar was hij: mijn reddende engel. Wim (mijn broertje) was nog on-line, zodat ik fijn even een uurtje met hem heb kunnen chatten. Over de film, over snotter-momenten, over wat andere dingen die ons bezighouden.. Dát had ik nou nèt even nodig. Uiteindelijk, toen ik naar bed ging, was mijn goede humeur weer terug en ben ik binnen no-time compleet in slaap gestort. Dank je wel, lieve Wim
Geen zin
Ik heb vanavond een afspraak, maar ik heb geen zin. In ben ongesteld, mijn lijf doet zeer, ik heb last van mijn nek en ben erg moe (krijg je ervan als je tot ’s-avonds laat aan het updaten bent). Het vervelende is, dat deze afspraak al meermaals is verzet (overigens niet door mij), dus het is een beetje lullig om af te bellen. Toen de vriendin in kwestie vanmorgen dan ook sms-te met de vraag “bioscoopje pakken?” voelde ik me eigenlijk te bezwaard om terug te sms-en, dat ik de afspraak wilde verzetten.
Tóch maar een film uitgezocht, kaartjes gereserveerd, tijd afgesproken. En nu heb ik lood in mijn schoenen, temeer omdat ik nu al weet dat we zéker tot een uur of 12 zoet zijn. En dan nog naar huis.. Maarja, eerder afspreken is ook geen optie. Hoe moet ik in Godsnaam om half zeven al in de stad zijn, terwijl ik de katten (konijnen? Wordt vervolgd!) nog eten moet geven, zelf nog moet eten, om half 6 pas vrij ben en een half uur fietsen (3 kwartier met de auto) van de stad af woon?
Soms zit het mee, soms zit het tegen. En soms zit ík tegen…
Update
Helaas. Dit had een bijzonder grappig/leuk/lief logje moeten worden over katten die konijnen lijken, of konijnen die er als katten uitzien (zie de reakties op mijn vorige log), compleet met voors en tegens en geïllustreerd met diverse foto's. Maar helaas, het mocht niet zo zijn. Het probleem is, dat Paul onze camera mee heeft genomen op kamp. Nu hebben we onze oude camera ook nog wel, maar Paul heeft óók alle oplaadbare foto-batterijen meegenomen en zonder begin ik nog steeds bar weinig. Dan maar foto's met mijn telefoon maken, had ik bedacht. Dat dat foto's maken met een telefoon tegenwoordig prima gaat, is iedereen wel bekend, denk ik. Maar er is één euvel: wanneer je die foto's voor je weblog wil gebruiken moet je die foto's ook op je PC zien te krijgen en dáár begint het gedonder. Ik heb weliswaar een bluetooth-stick voor in mijn PC, dus in theorie zou dat geen probleem moeten zijn. Maarja, sinds de laatste her-installatie van mijn PC is Paul er nog niet aan toegekomen om mijn Nokia-bluetooth-communicatie-met-PC-progje te installeren. "Oh, maar dat kan ik best zelf!" dacht ik nog even..
Na het installeren van dat Nokia-programma'tje begon 'ie te zeuren dat Windows Servicepacks 1 t/m 162 geïnstalleerd dienden te worden, wilde de bluetooth-functie werken. Hum. Gelukkig begon 'ie metéén na die meldingen te vertellen dat ik óók gewoon even de update van het Nokia-progje kon downen en installeren. Ok, prima. Na dat uitgevoerd te hebben wilde ik blij mijn foto's overzetten.. Maar helaas, de bluetooth-functie deed het niet. "Ja zeg, dan moet je ook die servicepacks installeren!" riep 'Help' me toe. Mkay, wat jíj wil.. Maar op de Windows-site kon ik geen servicepacks vinden. "Dan moet je het even in het download-centre proberen!" riep één of ander dingetje op die site mij behulpzaam toe. In het download-centre werd mij echter gemeld, dat ik daar een update voor Explorer moest downloaden, wilde het download-centre naar behoren functioneren. *Zucht*.. Ik hèb niet eens Explorer!
Gelukkig was er dan ook wel weer een linkje voor als je een andere browser in gebruik had. Die zèlfs nog best zichtbaar was, als je éven je bril opzette. Enfin, aldaar weer een kwartier verdaan met zoeken: niets. Grmbl. Mijn humeur begon enigzins aangetast te raken op dit punt. Maarja, zoals ik eens al schreef, ben ik vasthoudend. Dan maar eens op zoek naar het automatische update-gebeuren waarvan ik weet dat het zich ergens in Windows verschuilt. Gelukkig bleek het mee te vallen en kon ik het redelijk snel vinden.. Om er daar vervolgens achter te komen dat ik, om automatisch te kunnen updaten, éérst even de automatische update-functie moest updaten. HELL!! Ok, na díe update maar weer eens kijken in het automatische update-geval, waarbij al snel blijkt dat ik de term 'automatisch' vollédig verkeerd uitleg, wanneer ik dan denk dat het updaten vanzelf gaat. Even scannen via de automatische update en ja! JA! De gewenste servicepack verschijnt op mijn scherm! Hoera! Mijn zoektocht is bíjna ten einde!! Blij zit ik de 35 minuten die mijn pc nodig heeft voor het downloaden en installeren ervan uit. "Geeft niets hoor, want dan ben ik er tóch helemaal zelf uitgekomen". Vond ik. Maar ná deze update (we zitten nu op reboot nr. 4) blijkt uiteraard al gauw.. Dat mijn bluetooth het nog stééds niet doet, in dat Nokia-gezeik. WRAAAGGGHH!
Maar weer een update van de bluetooth-stack downen dan maar..
Of dat laatste gewerkt heeft? Ik weet het niet. Ik heb er geen zin meer in om nog te gaan kijken..
(Update: Nopes, nog steeds geen bluetooth...)
(*Valt om*)
Schoon
Ik heb soms van die momenten dat ik ineens een aanval van goed huishoudelijk gedrag krijg en dan is zomaar ineens ons huis blinkend schoon. Vaak beginnen die momenten op de meest onmogelijke tijden (zoals wanneer je naar de keuken op weg was om je avondeten klaar te gaan maken), maarja.. Ik zal niet klagen, dat een dergelijk moment zich vanavond voordeed, want nu hoef ik tot aan vrijdag waarschijnlijk maar weinig te doen behalve een beetje bijhouden en daar houden Annibal's van ;)En verder? Verder heb ik weinig te melden, eigenlijk. Ik ben met mijn broertje naar de stad geweest (hetgeen, zoals altijd, érg gezellig was), ik ben helemaal fan van mijn nieuwe computerspelletje (de vierkante oogjes laten nog op zich wachten; ik ben erin getraind die zo lang mogelijk uit te stellen) en Paul sms-te vandaag dat zijn kamp goed gaat en dat de kindjes lief zijn. Op het balkon heb ik vanmiddag zelfs nog even een half uurtje gewerkt aan mijn missie van deze zomer: het verkrijgen van enig pigment op mijn benen (en op diezelfde plaats trachtten de katten te werken aan hún missie van deze zomer: het opeten van de balkonplanten). Mijn weekend kabbelt nog héél eventjes rustig door, en ik vind het prima!
Geen tijd!
Vandaag had ik echt een supergezellige moeder-en-dochterdag met mijn mams. We hebben samen boodschapjes gedaan, zijn naar de Macro geweest, mijn mama heeft mijn haartjes weer mooi zwart geverfd (moest maar weer eens gebeuren met Lowlands in aantocht) en ik heb mijn mama een fijne gezichtsbehandeling gegeven. Maar we hebben vooral veel gekletst, gezellig samen gegeten en veel lol gehad met z'n tweetjes. Rond een uurtje of acht kwam mijn papa ook nog even een pilsje drinken en hebben we lekker even op balkon rondgehangen. Heerlijk!En nu moet ik weg. Eigenlijk, nadat ik mijn logje heb geschreven, doe ik altijd even een rondje favoriete logjes lezen en erop reageren. Maar nu heb ik geen tijd! Ik heb ze zonet allemaal wel al even gecheckt en de nieuwe logjes die er stonden visueel verslonden hoor, maar nu moet ik écht gaan.. Want ik ben ten prooi gevallen aan de nieuwste rage: het spel Animal Crossing: Wild World voor mijn DS. Eigenlijk was het spel al een paar weken nergens meer te krijgen, maar bij de Macro lag 'ie nog gewoon in het schap en bovendien nog spotgoedkoop ook! Ik kon de verleiding niet weerstaan.. En nu wil ik spelen, spelen, spelen! Ik ga zo dus maar even een wijntje inschenken, een toastje met iets lekkers neerzetten en daar vervolgens niet naar omkijken omdat ik té druk bezig ben met mijn spelletje.
Lieve dames en heren favorieten, mijn excuses voor het gebrek aan reakties, maar ik beloof u allen dat ik morgen weer helemaal present zal zijn. Hopelijk met een review van het spel ;) Alhoewel.. Het schijnt nogal verslavend te zijn
Mijn eigen geluk
Nou, het is zo ver: mijn alleen-week is ingegaan. Het 'afscheid' viel me 100 % mee; het verwachte snottermoment bleef helemaal weg. Even was ik nog een beetje knorrig omdat het beloofde privé-afscheid (hij werd opgehaald) me door de neus geboord werd omdat Paul, toen de auto eenmaal in zicht was, niet wist hoe snel hij erin moest klimmen, maar ach.. Hij had al een uur lang insanely rondjes door het huis gerend, dus die wist niet zo goed waar hij het zoeken moest ;) Toen ik weer bovenkwam en vervolgens bínnen de 5 minuten via Marieke's weblog op de site Crafty Girls terecht kwam en daar een digitale fortune-cookie met de tekst 'Ben de brenger van je eigen geluk' op mijn beeldscherm kreeg was het eigenlijk allemaal alweer goed. Want ik bén gewoon de brenger van mijn eigen geluk! HA! Daarna nog even een soepie naar binnen geslobberd bij paps en mams (yum!), morgen éindelijk weer eens een mama-en-ik-dag (haren verven, gezichtsbehandeling, shoppen) en zondag lekker chillen met mijn Nintendo, een boek en (hopelijk) ons balkon.. De verwachtingen zijn in elk geval rooskleurig!
Wat trouwens ook redelijk rooskleurig is (al voelt dat soms niet zo) zijn mijn behandelingen bij de fysio. Mijn rug gaat met sprongen vooruit en vanaf komende week hoef ik nog maar ééns per week op de behandeltafel plaats te nemen. Te gek, temeer omdat ze me af en toe wel flink te grazen weet te nemen. Zo had ik na de behandeling van vandaag flinke pijn in zo ongeveer alles tussen de onderrand van mijn achterhoofd (daar waar je schedel ophoudt en je nek begint) tot aan halverwege mijn schouderbladen (inclusief mijn armen dus). Beetje jammer enerzijds, maar hey, ik voel dat het helpt, dus ik zal niet al te hard klagen.
Nouja, dan ga ik nu nog even snel spaarkaarten met Lowlands-zegeltjes beplakken om mee te kunnen doen aan de wedstrijd van de Volkskrant (prijs: 2 gratis Lowlands-kaartjes), want als semi-arme sloebers zijn we het natuurlijk wel aan onszelf verplicht om alles dat binnen onze mogelijkheden ligt te doen om onze kaartjes terug te verdienen..
Weg
Ik ben een week lang vrijgezel. Soort van. Mijn lief gaat mij namelijk verlaten. Hij gaat een kamp leiden voor de YMCA, waarbij hij een week lang een groep jongeren van 12 tot 16 jaar gaat vermaken binnen het thema 'creatief theater'. Hij doet dit nagenoeg elk jaar (als het lukt met vrije dagen, omdat dit natuurlijk altijd in de zomervakantie plaatsvind) en nu is het weer zo ver. Een leven geleden, toen ik nog een huis met mijn ex moest zien te verkopen, toen ik nog behoorlijk in de rats zat, heb ik het daar erg moeilijk mee gehad. Paul is dan namelijk niet alleen weg, maar ook nog eens niet of nauwelijks te bereiken omdat hij een week lang 18 uur per dag in touw is met zijn kamp. En wanneer het je dan toch lukt hem te spreken is dat maar voor heel eventjes en is hij te moe en te druk in zijn hoofd met allerlei kamp-dingen om moeilijke dingen te kunnen bespreken. Toen er dus hele nare dingen gebeurden in die week kon ik dat niet bij hem kwijt en dat heeft mij destijds heel erg veel pijn en moeite gekost om daarmee om te kunnen gaan. Nu is het anders. Mijn wereld zit anders in elkaar; mijn leven is op orde en ik dobber rond in rustig vaarwater. Tot nu toe ging het dan ook heel anders: ik heb totaal niet tegen zijn komende kamp opgezien en kon prima omgaan met het idee een week lang Paul-loos door het leven te gaan. "Ik ga mijn eigen gang wel!" dacht ik stoer. Alleen vanavond, nu hij zijn spullen aan het inpakken is, bekruipt dat rottige gevoel me toch weer even. Toch weer even snikken, bij het idee dat ik hem niet zomaar even kan bellen, zomaar omdat ik dat wil. Het gaat wel weer over, zodadelijk. Maar nu mag ik even. Morgen, als ik hem nog één kus gedag geef, zal het ook nog wel even snotteren zijn. Maar dat maakt niet uit, want het komt wel weer goed. Ik moet er gewoon even doorheen.. Maar elk jaar gaat het weer een stukje beter. Morgen ben ik weer strong like bull!
Tijd
Terwijl
de tram de halte waar we eruit moesten naderde, zagen we
zwaailichten. Een ambulance en een politie-auto, naast de tramhalte
geparkeerd, wierpen met hun sirenes een blauw licht door de donkere
straat. De bijbehorende agenten en ambulance-broeders stonden naast
een meneer, die op het bankje in de halte zat. Zijn hoofd op zijn
borst gezakt, de ogen gesloten. Zijn lichaam helde een beetje
voorover, maar toch zat hij daar nog, op dat bankje.
Ondertussen
was de tram bij de halte aangekomen en wij stapten uit. Aan de
verkeerde kant van de halte, bedachten wij ons na het uitstappen.
Doordat de heren en dames hulpdienst naast die meneer op het smalle
perronnetje stonden, konden wij er niet goed langs en tja, jezelf
langs een meneer in nood en de personen die hem helpen wurmen… Nee.
Over het hekje klimmen dan maar. Terwijl we overstaken zei ik tegen
Paul, dat ik maar hoopte dat het goed zou komen met die meneer. Hij
zag er zo triestig uit, in zijn eentje op dat bankje. Paul zei, dat
het waarschijnlijk al te laat was voor hem. De agenten waren zijn
portemonnee aan het doorzoeken en de ambulancebroeders stonden met
elkaar te praten, zonder naar de meneer te kijken.
Ik keek nog één
keer om; zag dat Paul gelijk had. Een rilling liep over mijn rug,
terwijl ik me bedacht, hoe die meneer zijn laatste adem had
uitgeblazen, wachtend op de tram waar wij in zaten. Zijn tijd was
gekomen. Rustig is hij gegaan. Ik zou willen, dat mensen van ver weg,
daar waar een oorlog vol haat woedt, óók de kans kregen
rustig te gaan. Als hun tijd er was, en niet eerder…
Is ik weer!
Jammer, jammer, jammer, al die leuke/spannende/ontroerende logjes in mijn hoofd zijn daar helaas ook gebléven. Over een barbeque bij mijn ouders (erg gezellig), een dode meneer bij de tramhalte (erg naar, ik had te doen met zijn mogelijke vrouw en/of familileden), een hoop dode kinderen op de voorpagina's van alle kranten (sprakeloos), over de omslag in het weer (hoera!), een kadobon van maarliefst € 200,= (te besteden bij een on-line computerspelletjes- winkel).. Jullie zullen het met een ouderwets "hier ben ik weer!"-logje moeten doen. Bij deze dus... ;)Misschien kan ik de volgende keer wat meer vertellen over bovenstaande onderwerpen, maar nu ga ik even aan de slag met het diner. Een vriendinnetje van de sportschool komt zo namelijk gezellig bij ons eten!
