Oei
En dan, als je nèt bent bekomen van je examen-uitslag, klapt je internet eruit*. Een telefoontje naar de KPN levert je de kennis op, dat er een rekening tussen de wal en het schip is gevallen bij het wijzigen van ons rekeningnummer. De vraag, of wij een betaalafspraak kunnen maken zodat wij weer kunnen worden aangesloten, werd met een resoluut “nee” beantwoord. Het is immers zaterdag. Jammer dus, dat de àfsluit-afdeling wél werkt op zaterdag, maar de áánsluit-afdeling niet. Erg klantvriendelijk gaat het allemaal niet, bij de KPN. Maar ach, dat wisten we al. Vandaar dat we bezig zijn om over te stappen; we vinden het een beetje jammer om de hoofdprijs te betalen voor dezelfde kloterige service als bij goedkopere providers...
*: Met dank aan onze vriend Ivo voor het ter beschikking stellen van zijn internet voor het posten van dit logje.
Het kan verkeren
Zo heb je een geweldige bui en een geweldige dag, zo zit je een dag later een flink potje te janken op de bank. Mijn examen-uitslag is binnen en je raadt het al: ik ben weer eens hardstikke gezakt. Geweldig detail voor mijn zelfvertrouwen is daarbij, dat mijn collega (die nog niet eens half zo lang met deze opleiding bezig is als ik) wél is geslaagd. Ik voel me dom en wanhopig. Ik weet het niet meer. Ik heb me de tering gestudeerd, ik heb cursussen en trainingen gevolgd, ik heb examen-opgaven geoefend als een gek, ik heb zelfs homeopatische anti- zenuwachtig-pilletjes aangeschaft (terwijl ik altijd het idee heb dat mijn zenuwen me niet echt heel erg in de weg zitten ofzo), maar het lúkt me gewoonweg niet. Misschien moet ik het bijltje er maar eens bij neergooien. Zo vreselijk moeten zwoegen voor een fucking 4.8... Ik weet het gewoon écht niet meer. Ik leer doorgaans zo makkelijk. Ik was zo goed, bij mijn laatste examentraining. Waarom-de-fuck lukt het me dan verdomme niet???
Goodday!
Soms heb je zo'n dag, dat je je Lowlands-kaartjes binnen hebt. Soms heb je zo'n dag, dat je baas belt vanaf zijn vakantie-adres, om te zeggen dat je collega en jij het vooral rustigaan moeten doen en de zaak anderhalf uur eerder mogen sluiten vanwege de warmte. Soms heb je zo'n dag, dat je een behóórlijk duur kado uit mag zoeken van een bedrijf, waarmee je via je werk veel zaken doet. Soms heb je zo'n dag, dat zelfs de pijn in je rug en nek vanwege de fysio-behandeling van vanmorgenvroeg je niet deren kan..
I Want it all!
(Lowlands Part II)
Denken. Dubben. Wikken. Wegen. Verstand vs. gevoel. Voor de zoveelste keer onze spaarsaldi van alle kanten belichten en be-labelen. Wij wíllen naar Lowlands, de kriebels zijn niet meer te negeren. Ineens bedenk ik me iets. Móeten we wel per sé 3 weken naar Italië? Kunnen we het niet met twee weken af, of wat minder ver weg? We hebben niets geboekt, omdat we zouden gaan trekken.. Kijk. Daar valt wat te schuiven. We hébben toch ook gewoon pas een financiële meevaller gehad? Waarom ook eigenlijk niet? Paul ge-smst in mijn pauze. Of hij het erg zou vinden om naar Lowlands te gaan, ten koste van ons reisdoel, of van een weekje tijd. Amper heb ik op de send-knop gedrukt of er komt bericht terug: "Wil je echt antwoord? IK WIL!!!"Et violá. We gaan dus naar Lowlands. Misschien bereiken we tijdens onze vakantie Italië niet; stranden we ergens in Luxemburg, Oostenrijk of Zwitserland. Wat maakt het ook uit? Die drie weken vakantie hébben we. En Lowlands nu óók...
(Nu alleen nog even onze werkgevers overtuigen van de noodzaak van die twee extra dagen vrij... Maar hopelijk komt dat wel goed!)
Lowlands
I'm a Lowlander. Dit jaar zou mijn vijfde jaar worden. Maar om dit überhippe festival te kunnen bezoeken moet je in het bezit zijn van centjes. Aardig wat centjes, zelfs. Het kaartje an sich valt best mee (€ 117,50 voor drie dagen, inclusief camping), maar alles eromheen maakt het zo vreselijk prijzig. Helaas moeten wij dit jaar dus verstek laten gaan. Een huis kopen gaat je niet in je koude financiën zitten, zeg maar.. En tja, we kunnen het geld best missen hoor.. Maar dan kunnen we niet meer met vakantie. Keus snel gemaakt, dus. Maar wel met pijn in ons hart. En ach, wie weet loont het de moeite, dat wij élke wedstrijd waarbij kaartjes te winnen zijn afstruinen. Je weet het maar nooit ;)
Ei, ei, ei, en we zijn zo blij..
Want Alan die was jarig en dat vierden wij, ei ei! Hiernaast staat een afbeelding van het boek dat wij voor hem kochten (voor alle nieuwsgierige aagjes op mijn 'de stad in'-log ;)) en ik hoop dat hij veel plezier zal hebben bij het lezen ervan. De schrijver, Jeff Noon, is al jaren een favoriet van mij en ookal zijn zijn boeken redelijk prijzig, ik ben toch aan het proberen om mijn boekenkasten op te sieren met een collectie van zijn boeken. De huidige uitgaven vind ik erg mooi, maar moeilijk te vinden, dus ik was érg blij toen ik een Jeff Noon op de kop wist te tikken voor onze vriend. Alan houdt erg van sci-fi en fantasy, dus als het goed is zou hij deze zgn. cyberpunk-stijl te gek moeten vinden. Ik ben benieuwd!Gisteren was een heerlijke dag; in de middag vertrokken wij richting Lelystad met Paul's zus Suus, om een verlate felicitatie aan zijn vader te kunnen geven. Die was de dag vóór mij, de 27e juni, jarig, maar omdat Paul's ouders meteen de zaterdag ná zijn verjaardag op vakantie gingen en afgelopen donderdag pas terugkwamen hadden wij daarvoor geen eerdere gelegenheid. Om dit weer een beetje goed te maken leek het mij een leuk idee om een mooie verlate-verjaardags-taart voor hem te maken, dus al sinds het begin van deze week was ik druk bezig. Eerst vlinders van suikerwerk opspuiten (moeilijk! Veel oefenen nog..) omdat die een aantal dagen moeten drogen, om vervolgens vrijdagavond vanaf een uur of negen tot half twee 's-nachts de daadwerkelijke taart in elkaar te knutselen. Dat is een hoop tijd, maar ik heb een aantal dingen die ik nog nooit heb gedaan geprobeerd en het resultaat was dan ook geweldig (even een veer in eigen anus kan geen kwaad, toch?):
Eerst de vleugels opspuiten:
Dan lijfjes aan de vleugels maken:
En dan de taart eronder:
Ikke trots!! Paul's vader was er ontzéttend blij mee, zijn gezicht toen de taart aan hem werd onthuld (hij wist nergens vanaf) was onvergetelijk. Het leuke was, dat hij op dit moment een waterlelie in zijn échte vijver heeft die op het punt van bloeien staat, dus dat was per ongeluk een extra leuk detail.
Vanuit Lelystad zouden wij in de avond doorrijden naar Amsterdam, waar Alan woont, om daar zíjn verjaardagsfeestje bij te wonen. Helaas kamen we daar later aan als ik zou hebben gewild, maar gelukkig was het er nog wel érg gezellig. Wanneer wij Alan zien vind ik het altijd weer jammer dat wij deze ras-amsterdammer nóóit zullen kunnen overhalen om in Den Haag te komen wonen; ik zou hem heel graag wat meer in de buurt hebben.
Ondanks het feit dat wij érg laat aankwamen gebeurde er toch nog iets, waar ik me al toen ik Alan's uitnodiging in mijn mailbox zag staan op verheugd had. Toen we erheen reden, was ik bang, dat het al te laat zou zijn, maar gelukkig waren wij nèt op tijd: een vriendin van Alan, met wie ik vorig jaar een ontzettend female bonding-moment had, was er nog en ik heb éindelijk met haar kunnen afspreken! Op het vorige feestje hadden wij wel e-mailadressen uitgewisseld met dit doel voor ogen, maar als gevolg van over-actieve spam-filters, foute e-mail-adressen, hele ernstige griepen, examens en verhuizingen is er helaas het hele jaar niets meer van gekomen. Nu dus wel, en ik verheug me daar ontzettend op. Het was wel een beetje raar, omdat we elkaar al een paar jaar achter elkaar hadden gezien op Alan's feestje, dat vorig jaar opeens de vonk ontzettend oversloeg. We hebben dezelfde humor, dezelfde liefhebberijtjes en op de één of andere manier dus een ontzettende klik. Ik moet haar nog even bellen om de afgesproken datum ietwat te stroomlijnen, maar dat er een afspraak is staat vast. Het leuke is, dat Paul het ontzettend goed met haar vriend kan vinden, dus dat is dubbel zo leuk
(Zij wonen in Haarlem, dus er moet altijd een laatste trein worden gehaald, vandaar mijn angst te laat te zijn.)Vandaag hadden we overigens echt een off-day: we waren pas om twee uur wakker (I still love my luxaflex), zijn na ons ontbijt even boodschappen wezen doen en waren vervolgens zo moe toen we terugkwamen dat we een spontane siësta hebben gehouden tot een uur of zes. Daarna een beetje gegeten, beetje krantje gelezen, op ons balkon rondgehangen en verder.. Helemaal niets!
(P.S.: Voor eenieder die opgegroeid is toen het computerspel gemeengoed begon te worden of die anderszins bekend is met Space Invaders: Tjek dit!!!) (Echt even doen, dit is fucking briljant!)
Fysio
Al sinds maandag had ik ertegenop gezien: vandaag, om half elf, had ik mijn eerste 'echte' afspraak bij de fysiotherapeut. Maandag ging ik voor het eerst, maar dat was meer een 'intake'. Het probleem is mijn nek: al een aantal weken heb ik serieus last van een moeilijk bewegende, vaak pijnlijke nek. Mijn nek zelf doet bijna continue pijn, maar dat valt nog wel mee. Erger wordt het, wanneer het doorstraalt, want dan merk je pas hoeveel invloed je nek op de rest van je lijf heeft. Hoofdpijn, loodzware en pijnlijke armen, pijn in mijn schouderbladen.. Niet echt relaxed, dus. Bij de intake wilde ze me graag zien bewegen, om te kunnen bekijken wat het probleem precies is. Na een aantal 'oefeningen' zei ze "Ah, volgens mij zit het ongeveer híer", deed een drukje en een knijpje ergens, en de tranen sprongen me in de ogen. Het is erger als ik dacht, dus. Vandaar ook, dat ik vandaag met gemengde gevoelens op de fiets stapte. "Fijn dat er nu dan toch iets aan gaat gebeuren" wisselde zich in razend tempo af voor "oh man, dit gaat zó pijn doen". Eenmaal daar viel het zowel mee als tegen: de behandeling op zich deed niet heel erg veel pijn, terwijl ik bij het terugfietsten een euforisch "I'm king of the world!" gevoel kreeg. Ik kon mijn hoofd zonder pijn of moeite álle kanten op draaien en zelfs mijn rug, al jaren mijn zwakke plek, heeft in geen tijden zo fijn aangevoeld. Bij aankomst op mijn werk begon de pijn van de behandeling natuurlijk wel langzaam door te sijpelen, maar dat neem ik op de koop toe. Dus zo voelt het om een goeie rug te hebben!
Wat er dan tegenviel? De conclusie die zij trok. Het probleem is niet mijn nek, het probleem is dat ik al jaren en jaren een pijnlijk plekje ergens bovenin mijn onderrug aan het corrigeren ben, waarbij er naarmate de jaren verstreken steeds meer spieren mee zijn gaan helpen met het corrigeren. Het is, zeg maar, wervel voor wervel mijn rug in geklommen, tot het nu ook mijn nek heeft bereikt. En tja, die voel je, want die beweegt je hoofd de hele dag alle kanten op. Door al het corrigeren hebben mijn spieren geen idee meer wat 'ontspannen' betekent, dát was het euforische gevoel van vlak na de behandeling. Dat was geen euforie, dat was 'ontspannen zijn'. Hierdoor loop ik al van kinds af aan krom, hierdoor heb ik al jaren het idee dat ik 'gewoon' een zwakke rug heb, hierdoor moet ik de komende tijd 2 keer per week naar de fysio. Ontspannen valt te leren, zei ze. Maar het zal wel héél erg veel tijd en pijn gaan kosten. Dat heb ik ervoor over. Ik zou zó graag eens weten hoe dat is, om rechtop te lopen, zoals het hoort. Zonder pijn. Rechtop betekent fier en vol zelfvertrouwen. Door mijn houding nu kom ik anders over dan ik me voel: alsof ik er wezen mag..
De stad in
Vandaag moest ik mij, ondanks de warmte, toch maar richting de stad begeven. Ik had een cadeau nodig voor een jarige vriend, die wij zaterdagavond op gaan zoeken. Omdat wij zaterdag overdag al bij Paul's ouders zijn om hun vakantiefoto's te bekijken en ook Paul's papa wat verlaat te kunnen feliciteren met zijn verjaardag, zat er niets anders op dan gebruik te maken van de koopavond. Gelukkig stond ik daarin niet alleen: ik kreeg versterking van mijn lieve broertje. Meteen vanuit het werk ben ik naar de stad gefietst, waar wij samen het lijstje van winkels dat wij wilden/moesten bezoeken afwerkten en we tussendoor even een Mac-je pikten. Om zeven uur waren we (gelukkig) alweer klaar en trokken we weer huiswaarts, waarna we bij Wim thuis de kat, de vogel en de planten eten gaven. Vervolgens fietsten we door naar mijn huis om aldaar op het balkon van een ijsje te genieten. Geweldig, want ondertussen droop het zweet van onze lijven... Ookal ben ik gisteravond niet wezen spinnen, om beweging zit ik ook met dit weer dus niet verlegen ;)
Boot
Mijn spinning-les van vanavond was afgelast. Logisch, want in dit weer is het écht geen doen om loos te gaan op de fiets; je verliest zó veel vocht, dat kán alleen maar uitlopen op een heftige hoofdpijn.. In de plaats van fietsend heb ik de avond met mijn lief doorgebracht in onze rubberboot, gevuld met lekker koel water. Fijn!! Volgens mij is dit écht de enige manier om mij een beetje vrolijk te houden, want van dit weer word ik er écht niet aardiger op ;)
(Overigens; Michel, mocht je dit lezen: Ik wilde in navolging van jouw tip het voorstel doen de rubberboot op te graven uit de kelder, maar toen bleek mijn lief zélf al op het lumineuze idee te zijn gekomen en dat de opgraving reeds was verricht. Tóch dank je wel voor de tip..)
Decadentie
Wij hebben vandaag een luxe-uitgave gedaan. We kwamen een goede aanbieding voor een nieuwe vriezer tegen, dus hebben wij een nieuwe gekocht. Terwijl de oude het nog doet.. Maarja, zo vonden wij: hij ís aan het eind van z'n latijn, het ding verbruikt een stroom waar je eng van wordt en hij ziet er niet meer uit, wat een beetje jammer is in onze blinkend mooie nieuwe keuken. We hebben overigens wèl een goed doel voor het oude beestje bedacht: we kunnen 'm altijd nog in gebruik nemen in de berging zodat we meer voorraad op kunnen slaan, totdat hij ermee ophoudt. Hebben we tenminste niet zo het gevoel dat we zwaar geld hebben lopen verkwanselen ;)
Oude liefde roest niet
Soms heb je van die momenten, dat je het opééns weer weet. Waar je datgene, dat je kwijt was, gelaten hebt bijvoorbeeld. Of wat je morgenavond ook al weer te doen had. Vanavond had ik ook zo'n helder ogenblik. Ik hervond iets, dat ik soms even vergeet, ookal is het nooit ver weg. We hadden een avondje niets te doen en besloten dat het tijd werd om voor het eerst vanuit ons nieuwe huis naar het strand te gaan. Leuk, omdat we er nu een stúk dichterbij wonen als in ons vorige huis. En ja, genoten hebben we. Gezellig samen iets lekkers eten en drinken op ons kleedje. Schelpen zoeken in de branding. Nadien een biertje/chocomelletje drinken bij een strandtent, onderwijl de zonsondergang gadeslaand. Toen we naar huis liepen in de schemer besloten we even een kijkje te nemen op een paadje tussen de duinen.. En ineens wist ik weer, waarom ik zo van deze stad hou. Ik zou willen, dat ik een fototoestel bij me had gehad, zodat ik het kan delen: wat is deze stad toch mooi. In het schemerlicht lag zij daar, de stad achter de duinen. Het is afgezaagd om het zo te zeggen, maar een betere omschrijving ken ik niet. Ik kan me geen plaats voorstellen waar ik liever zou willen wonen als hier. Deze buurt, deze stad... Het maakt mij gelukkig hier te wonen en te zijn. Die stad achter de duinen, da's mijn stad!
Special edition weblog
Jaja, het is zo ver: ook ik breng maar eens een Special Edition uit. Was dit voorheen een middel dat in den beginne in CD- en DVD-land werd gebruikt om de 'echte' fans een extra'tje te kunnen bieden (waarvoor zij, uiteraard, ook iets extra's dienden te betalen), ondertussen is het uitgegroeid tot een fenomeen dat er uitsluitend nog toe dient de verkoopcijfers op te krikken. Nu zelfs Jaws 28 en Piet Veerman-De Complete Collectie rijkelijk worden voorzien van bonus-dvd's met kijkjes achter de schermen, glimmende metalen doosjes met prachtige opdruk, een écht stukje van de originele geluidsband uit 1924 en bijgeleverde boekwerken waar de gemiddelde encyclopedie nog een puntje aan kan zuigen heeft ook de rest van de producenten de opdruk Special Edition ontdekt.
Ik ben benieuwd, hoe dat er dan aan toe gaat, in de directie-kantoren waar tijdens overleg driftig gediscussiëerd wordt over het uitbrengen van een Special Edition labello of een Special Edition Barbeque-saus (béide voorbeelden zijn in overigens NIET uit de duim gezogen, maar daadwerkelijk in bezit van ondergetekende!). Ik vraag me dan af, of de voorstanders van het uitbrengen van hun hoogstpersoonlijke Special Edition daadwérkelijk denken dat de gemiddelde consument bij het zien van dit opschrift meteen niet meer weet hóe hard hij ermee naar de kassa moet rennen. Ik vraag me af, of zij denken dat dit kopje een Euro-magneet is die zijn weerga niet kent. En ik vraag me bovenal af, hoe verschrikkelijk dom zij de gemiddelde consument, nota bene hun doelgroep, wel niet achten.
Dat het uitbrengen van een Special Edition van een David Bowie-CD geld oplevert, lijkt me een compleet ander verhaal dan wanneer de supermarkt met een Special Edition van een pak melk op de proppen komt. Lieve heren en dames producenten, de noemer Special Edition is bedacht om aan te geven, dat er iets extra's bij het product geleverd wordt. Iets bovenop het gebruikelijke product, dus. Wanneer dit niet het geval is, blijf het dan ook gewoon de gebruikelijke naam noemen en ga alsjeblieft geen debiele verpakkingen lopen voorzien van een totaal loze kreet. Wanneer ik een labello nodig heb, dan koop ik die vanzelf, ongeacht de krullen, linten en strikken die de verpakking al dan niet sieren omdat het een Special Edition zou zijn!
In de herhaling
(en ook weer iets nieuws)
Gisteravond was het een mooi moment om nog één keertje naar de Parade te gaan. Ook nu weer was het geweldig, waarbij met name de show 'Rottigheid' van Pierre van Duijl, Maarten van Roozendaal en Bob Fosko met kop en schouders uitstak boven álles dat ik ooit op de Parade heb gezien (ok, alleen de improvisatie-botsauto'tjes van 3 jaar terug komen flink in de richting). Het bij de show behorende onderschrift ('in 40 minuten de glimlach van je smoel') ten spijt ben ik bang dat ik hier nog wéken van zal nagenieten en er de komende jaren nog over zal napraten; met name wanneer we weer in het Westbroekpark rondbaggeren.. Na afloop van de show werden er voor een klein bedrag cd's verkocht waarop de liedjes die het gezelschap ten gehore had gebracht waren verzameld en de heren waren vervolgens niet te beroerd om de verkochte cd's van een handtekening te voorzien. Toen we vanochtend (of eigenlijk, vanmiddag ;)) onze nieuwe cd ('nog meer rottigheid') luisterden waren we nog veel blijer dat we er die € 5,= voor over hebben gehad; het terugluisteren van al die leuke, mooie en ontroerende liedjes bracht metéén weer een glimlach op mijn smoel.************
Vanavond hebben wij officiëel ons balkon ingewijd: het was tijd voor onze eerste barbeque. Ik heb heerlijk gegeten en het is gebleken dat ons balkon hárdstikke BBQ-proof is: we hebben een perfect hoekje om het apparaat neer te zetten waarbij de muren fungeren als een soort schoorsteen wanneer er een vlaagje wind het balkon op waait. Het is nog wel een beetje een gehannes met het neerzetten van al ons lekkers, want we hebben nog geen tafel en de katten vinden het vlees uiteraard méér dan interessant...
************
Het uitslapen is ons vanochtend trouwens príma afgegaan: om kwart over twaalf gingen mijn luikjes voor het eerst open. Wat een ontzettend fijn gevoel.. Hoewel een avondje aan de Sangria en de rosé misschien ook heeft meegewerkt ;) Heb nu alweer zin in morgenochtend; uitgerust wakker worden, hmmmm!
Over de Parade en uitslapen
Mijne dames, mijne heren, ik heb voor u een kostbare tip. Haast u zich, want voor u het weet is het te laat. De Parade speelt. En ook dit jaar is ‘ie weer leuk! T/m de 16e staat de Parade nog in Den Haag, daarna trekt het gezelschap via Utrecht (21-07 t/m 30-07) en Amsterdam (04-08 t/m 20-08) naar 'de Waterval rondom de Sloterplas' (wherever that may be.. Klinkt mij erg Amsterdams in de oren, maar mijn topografische kennis staat ongeveer gelijk aan de kennis die een gemiddeld persoon heeft van, pak ‘m beet, het conserverings- proces van voedsel als gebruikt door Eskimo’s zo’n honderd jaar geleden).
Ik heb ook nog wat kleine en-als-u-dan-tóch-gaat-tipjes:
1. De Sangria is érg lekker,
2.Hou ten alle tijden uw glas/beker Sangria vast, vóór u het weet ligt deze over tafel/uw broek/uw nieuwe witte rok met limegroene bloemen/uw crèmewitte Bert-en-Ernie-tas/een ander willekeurig voorwerp dat u liever niet drijvend in de Sangria had gezien,
3. (ECHT waar! Er zijn in anderhalf uur tijd 3 glazen Sangria tegen de vlakte gegaan en we waren slechts met z’n vijven!)
4. De voorstelling Kamikaze van Van Houts en De Ket en Kersting (Van Houts en De Ket zijn beter bekend als die mannetjes uit de Kanis en Gunnink-reclame) is een béétje vreemd, maar wel zéér de moeite waard.
5. (Ik kan niet vaak genoeg benadrukken hoe goed u uw Sangria beet moet houden. Als je ernaar kíjkt valt 'ie al om. Wellicht is een biertje i.p.v. de Sangria een betere oplossing, maar de Sangria was zo lekker.)
************
And now for something completely diffrent: mijn nachtrust, of eerdergezegd mijn ochtendrust, is gered. Wekenlang kon ik niet uitslapen en werd ik rond zevenen wakker van de brandende zon die mij letterlijk mijn bed uit deed drijven. Niet erg, op zich, want dan heb je éxtra veel aan je dag, maar nu ik ook al weken pas in de avond actief word en vervolgens niet voor enen kan slapen gaat dat in de loop der tijd tóch wel een beetje pijn doen.. Nu wij eindelijk tot de aanschaf van de reeds lang geleden geplande luxaflex toe zijn gekomen kan ik in de ochtend metéén mijn bed niet meer uit komen. Héérlijk, de kamer is zelfs om negen uur nog koel en donker (latere tijdstippen worden nog onderzocht; doordeweeks zit ik dan al op mijn werk). Ik ga het er morgenochtend (en wie weet, ook morgenmiddag) eens even flink van nemen. Hoera voor onze luxaflex!
Spijbelen
Vanavond ga ik spijbelen van mijn spinning-les. Heel slecht, ik weet het. Maarja, ik heb al dagenlang pijn in mijn rug, ben ongesteld waardoor ik nóg sneller hoofdpijn krijg van het vochtverlies en het weer zit ook niet echt mee wat 'even heftig gaan bewegen' betreft. Dus tja, als je dan ook nog uitgenodigd wordt om mee te gaan naar de Parade, wat doe je dan? Juist, de sportschool bellen om af te zeggen..
Maar weer eens een Ikea-log
(het is immers alweer zó lang geleden..)
Het werd maar weer eens tijd om te bellen."Mijn kastdeurtjes zouden vorige week binnen zijn gekomen, maar ik hoor maar niets."
"Ik ga het even voor u vragen mevrouw, momentje alstublieft"
....
"Mevrouw, de kastdeurtjes komen 2 augustus binnen."
Godver. Zou onze keuken óóit af komen? Zou de Ikea ooit gebeld hebben om ons te vertellen dat het wéér niet lukt allemaal? De keuken is mooi, maar de winkel is zo vermoeiend...
Maxeo en Bibia
Verzuchtend staren ze elkaar aan, elke dag opnieuw. Zij (meestal) door het raam van haar papa's slaapkamer, hij door de spijlen van onze balkon-ballustrade. Als zij op háár balkon zit en hem niet kan zien, roept ze hem zachtjes. Eén keer kwam haar papa tussenbeide door plots in zicht te komen en naar boven te kijken; hij schrok zo erg van haar papa's harde gelach dat hij de rest van de avond niet meer naar haar durfde te gluren.Helaas, zelfs in deze moderne tijden bestaat het nog: hun 'ouders' staan tussen de geliefden in. Ze mogen elkaar niet knuffelen, of samen spelen. Ze zijn tot in de eeuwigheid gedoemd tot hun staar-spelletje. De arme drommels. Het is niet, dat hun 'ouders' het nu zo vreselijk vinden. Die vinden het eigenlijk wel heel erg lief. Maar op de één of andere vage manier vermoeden de ouders dat een echte ontmoeting uit zal draaien op een schade, die de aansprakelijkheidsverze- keraar van de 'schoon-ouder(s)' niet zal vergoeden. Om over de twee gebroken harten nog maar te zwijgen...
Mijn stoere kater Max heeft een vriendinnetje: de poes van de benedenbuurman. Ze heet Bibi
Balkon (deel II)
Nou, met mij gaat het weer een stuk beter. Mijn buik rommelde gisteren nog wel en ook vandaag laat 'ie soms nog van zich horen, maar zo naar als ik me vrijdag voelde voel ik me absoluut niet meer. Misschien heb ik wat verkeerds gegeten, ofzo..Omdat ik me gisteren niet ziek genoeg voelde om als een dood vogeltje in huis rond te gaan hangen hebben we een middagje tuincentra gedaan, want we hadden al een tijdje wilde plannen voor ons balkon, hetgeen er maar niet van kwam. Met een forse financiële meevaller in het vooruitzicht leek dit ons een mooi moment om ons balkon mooi te maken. Het resultaat:
Het sinaasappelboompje dat wij voor onze housewarming hadden gekregen van vrienden leek te zijn doodgegaan, maar hij kwam na 2 weken stug water blijven geven weer op en staat nu volop in bloei:
De bloeiende Clematis aan aan de railing:
Andere nieuwe bloeiers:
Ik ben benieuwd hoe het er over een paar weken uitziet; onze hoop is dat de Clematissen dan zijn uitgelopen en zich om de railing van het balkon zijn gaan hechten. Dat lijkt ons een geweldig gezicht...
Ziekjes
Nou, alle lieve reakties ten spijt ging het vandaag nóg wat minder. Dacht ik gisteren nog dat ik gewoon vermoeid was, vandaag is daar bijgekomen dat ik ga kokhalsen zodra ik iets heb gegeten, daarna erge pijn in mijn maag heb en dat mijn darmen gaan rotzooien zodra de maagpijn weer wat is gezakt. Ik ben om half één weggegaan van mijn werk omdat ik mijn werk niet meer begreep, waarna ik een beetje heb geslapen, gelezen en dat soort kleine dingetjes meer. Ik voel me niet zíek-ziek, maar om nu te zeggen dat er veel uitkomt.. Ik denk te weten dat het ermee te maken heeft, dat ik gewoon écht niet ben gemaakt voor zulke drukkende warmte. Kou is ook naar, maar daar word ik tenminste niet ziekjes van 
Baaldag
Uilig staarde mijn spiegelbeeld terug, toen ik me éindelijk mijn bed uit had weten te slepen. Ineens herinnerde ik het me weer: ik kon gisteravond mijn mascara er niet goed afkrijgen door de warmte (ik had natuurlijk gesport). Zachte mascara van je ogen wassen gaat dan maar tot op zekere hoogte. Nu dus maar even een wattenstaafje nat maken en de donkere rand onder mijn ogen vandaan poetsen. Maar hij gaat niet weg, die donkere rand. Het ís helemaal geen mascara, die donkere rand. Er zat wel een klein beetje, maar niet als oorzaak van die zwarte plek onder mijn ogen. Maar die zwarte plek is dan ook exact in overeenstemming met hoe ik me voel: as if I've been hit by a car.Meteen weet ik het: vandaag wordt hel. Ik zou willen, dat mijn werkgever ook baaldagen uitgaf...
Who needs words
(when you have a digital camera)
Balkon
(en een héle leuke meevaller)
In deze dagen is 'ie onmisbaar: ons balkon. Gisteren vroeg Erica er al naar in een reaktie, en dat inspireerde mij vandaag om er niet alleen een stukje aan te wijden, maar ook in mijn pauze nog even iets balkonnerigs te doen. Ik heb vandaag een hele mooie paarse bloempot gekocht, om onze aardbeienplantjes in om te potten. Toen ik vanavond vervolgens zéér enthousiast de planjes uit hun huidige behuizing wilde trekken bedacht ik me nèt op tijd, dat je daar ook nog iets potgrond-achtigs bij nodig hebt, ofzo. Hum. Groene vingers zijn niet echt aan mij besteed, dus.. Anyway, ons balkon. Ik ben eigenlijk niet zo'n erg buitenmens, maar met dit weer naar buiten gedreven worden door de gigantische warmte binnen heeft één groot voordeel: ik begin het léuk te vinden! Vroeger, in ons oude huis (en in mijn oude oude huis trouwens ook), had ik de beschikking over een tuin, waar ik nooit iets mee deed. Veels te veel werk, kost veel tijd en moeite, heb toch al geen groene vingers en bovendien zijn 3 katten ín de tuin houden een gigantische opgave (beide wijken waren niet echt heel geschikt om een stel katten vrij rond te laten stekkeren). Maar een balkon... Ja, dat is anders. Tuinieren beperkt zich tot een door mijzelf gekozen hoeveelheid potten met bloemetjes. Als het mis gaat, gooi je het overgebleven bosje stro weg en koop je een nieuwe plant. Maar eigenlijk gaat het al goed, als je één keertje per dag een beetje water bij de planten gooit. We hebben zelfs eigenhandig aardbeien aan de aarbeienplantjes weten te kweken! En het mooiste: mijn katten zijn rustiger, hier op het balkon. Ze gaan een beetje liggen, rondhappen naar vliegjes, tussen de railing door de buurt in turen.. Ik hoef ze bijna niet in de gaten te houden! Zo fijn, wanneer je gewoon lekker een beetje kunt chillen zonder je zorgen te hoeven maken of je je kat over een seconde of 3 niet uit de schutting moet plukken.. Na al die jaren ben ik er dus éindelijk achter: een beetje buiten rondhangen = genieten geblazen!
************
Vandaag zat 'ie bij de post: een blanco enveloppe. Alleen in kleine letters een retour-adres, zonder bedrijsnaam erbij. Er gingen een paar alarmbellen rinkelen; volgens mij zijn blanco enveloppes altijd die van incasso-bureau's. Help! Wat hebben we niet betaald? Meteen maar door de zure appel heengebeten en de enveloppe opengerukt. Wat eruit kwam? Een brief van de notaris. Notaris? Wat moeten díe nou weer van ons? Alles omtrent het huis is allang afgehandeld. "De overdracht van uw woning is bij ons gepasseerd, blablabla. Op de afrekening is een bedrag in rekening gebracht voor blablabla. Dit bedrag is onjuist." (eerste gedachte: "Oh nee, crap, we moeten bijbetalen") "Blablabla. Bla. U heeft derhalve € 1.536,= te veel betaald." Te veel betaald? € 1.536,=??? Of we s.v.p. ons rekeningnummer willen opgeven, zodat het bedrag overgemaakt kan worden. Nou, dat wil ik best! Grappig, dat ik me net een weekje mijn kop zat te breken over onze iets te hard geslonken spaarsaldi. Dat ik me net een weekje druk zat te maken over het bekostigen van een eventuele nieuwe C.V.-ketel, komende herfst. Ik voel me net een kat. Hopla. En ik ben op mijn pootjes terecht...
Pffff
Bij gebrek aan inspratie i.v.m. ernstige oververhitting mijn schema voor vanavond:20.00 uur: in de auto stappen en naar de pedicure rijden
20.30 uur: aankomst bij de pedicure
21.30 uur: klaar bij de pedicure (voeten zijn weer helemaal slipper-proof)
22.00 uur: thuiskomst
22.05 uur: op balkon zitten met Paul, 3 katten en een gekoeld sapje
??.?? uur: pogen de slaap te vatten.
En als bonusbedrag óók nog eens mijn boodschappenlijstje voor morgen:
- Kattenvoer!!!
- Melk
- Eten voor vanavond (let op: Paul avonddienst/Kirsten komt eten!)
- Iets lekkers (ijs ofzo)
- Brood
- Smeerboter
Zijn jullie even blij dat ik, ondanks mijn grote gebrek aan een spannend/leuk/lief/boosmakend/ anderszins interessant onderwerp, tóch mijn log heb weten te vinden? ;)
Even snel
Kort gezegd: mijn feestje was helemaal super! Het was onwijs gezellig, mijn taart was ook qua smaak zó goed gelukt dat de meeste mensen moeite hadden te geloven dat ik 'm écht zelf had gemaakt, de oogst qua kados was geweldig... Vanwege de hitte zijn we redelijk vlot met z'n allen het balkon op gedreven, waar het gelukkig (vanwege het geringe aantal genodigden) redelijk goed paste en het er daardoor goed toeven was. Ik heb me prima vermaakt, heb hard gelachen, heb spijt dat de taart alweer op is, heb vandaag fijn met mijn nieuwe Nintendo-spel kunnen spelen en ga zo lekker eten; daarna vluchten we nog even naar het balkon met de katten.En voor de geïnteresseerden: ik heb echt zulke leuke dingen gekegen... In random order: een DVD-box van het eerste seizoen van Robot Chicken, een design pannen-roer-dingetje met bijbehorend ophang-ding (zie plaatje), een boek van Douglas Adams (schrijver van The Hitchhikers Guide to the Galaxy), een ingelijste setlist van mijn favoriete band Fear Factory, Cars-kleenex, twee goeie flessen wijn, twee grappige beestjes op stokjes voor in de potten met planten op balkon en dus een spel voor mijn Nintendo DS (New Super Mario Brothers). Omdat ik het Nintendo-spel dat ik zo graag wilde hebben van mijn vrienden heb gekregen heb ik besloten van het geld dat ik van mijn ouders kreeg een hippe nieuwe badjas aan te schaffen (de oude, al een jaar of 6 oud, was ooit wit). Dank jullie wel allemaal
Ikke blij!
Nóg een taart
Vanavond geef ik een feestje voor een klein groepje vrienden ter ere van mijn verjaardag. Ik moest dus opnieuw aan de slag: ik wilde ook voor deze gelegenheid graag een taart in elkaar flansen. Was de vorige taart min of meer een probeersel, nu kon ik wat gerichter aan het werk gaan. Ik ben voor het eerst aan de slag geweest met het kleuren van marsepein (da's nog best een karwei zeg, denk dat ik morgen spierpijn in mijn handen heb), heb voor het eerst een hele rand icing opgespoten en heb deze keer niet twee lagen, maar één laag vulling gedaan. Het eindresultaat is op de foto te zien (een berichtje om te vertellen wat je ervan vind is zéér welkom); het verslag van het oppeuzelen ervan volgt morgen.Ik ben er dus bíjna klaar voor; zodadelijk nog even de laatste dingetjes opruimen, dweiltje door het huis en even eten.. En laat dan het feestje maar beginnen
