Examentraining
T minus one week. Vandaag was de training, over exact een week heb ik een laatste stressvolle dag. De examentraining was verwarrend, maar niet vanwege de stof. Wel vanwege het feit dat ik de beste van de klas was. Over de gehele dag maakte ik 4 fouten, terwijl we bijna de hele dag bezig waren met het maken van opgaven. "Met zulke antwoorden zou ik me niet al te veel zorgen maken." zei de docent tijdens de lunch tegen me. Verwarrend, want de vorige examentraining verliep ongeveer net zo. De WIA, het punt van mijn frustraties als het om het leren van nieuwe wetgevingen gaat, werd maar deels opgehelderd. "Sorry jongens, meer kan ik er niet van maken. Op het ministerie weten ze namelijk nog niet eens hoe het precies in elkaar zit." Dan ga ik er maar van uit dat daar niet al te veel over gevraagd zal worden, ofzo. Ik weet het niet, enerzijds voel ik me opgelucht en blij, maar anderszijds wordt ik alleen nog maar banger. Vorige keer was ik óók al de beste van mijn klas. Vorige keer had ik nog veel beter geleerd als nu. Vorige keer was álle stof me duidelijk. Vorige keer haalde ik een 5.1. Wat nu? Is dit het beste dat in mij zit en is dat dan gewoon niet voldoende? Of moet ik gewoon aan de valeriaan? Is het pure stress waardoor het me niet lukt? Ik heb tijdens het examen doorgaans juist het gevoel dat ik heel rustig ben, maar misschien heb ik het mis en verkloot ik het juist. Echt veel beter wordt het er niet op. Twijfels, twijfels. Misschien maar gewoon doen. Ik weet nu in elk geval zeker, dat ik er niet al te veel tijd meer in hoef te stoppen. Het meeste zit toch al in mijn kop. We zullen zien.
************
Ik las er al op meerdere weblogs over en ook ík voel me geroepen om er even iets over te schrijven. Er wordt een politieke partij opgericht die de belangen van pedofielen moet gaan behartigen. Ik las er vanochtend een stukje over in de spits of de metro, ik weet het niet meer. Pure toeval, want doorgaans hoef ik natuurlijk niet met de trein. Er werd een man geïnterviewd, die deze partij wil gaan oprichten. Bij het eerste stukje van het artikel kon ik me nog verplaatsen in het dilemma waar deze mensen mee te maken hebben. "Het is een geaardheid. Wij worden allemaal over één kam geschoren en hebben ontzettend veel last van het stigma dat eraan kleeft. Wij zijn niet allemaal misbruikers.", zei hij zo ongeveer. Klinkt geloofwaardig, dacht ik nog even, naïef als ik ben. In record-tempo werd deze naïviteit echter de grond in gestampt: zij vinden dat kinderen vanaf een jaar of 12 best weten of ze sex met iemand (cq een pedofiel) willen hebben en kinderporno zou gelegaliseerd moeten worden (waarbij er slechts op toe moet worden gezien of de kinderen niet gedwongen worden hieraan mee te werken). Verder wil de partij soft- en harddrugs legaliseren en maakt men zich sterk voor de afschaffing van de eerste kamer en het parlement. Ongelofelijk. Je zou in eerste instantie bijna zeggen dat ze een punt hebben, die pedofielen. Maar helaas voor hen: meteen slaan ze hun eigen geloofwaardigheid de grond in door een bak onzin van jewelste te gaan uitkramen. Hoe kunnen ze het zo simpel doen voorkomen als 'als je niet gedwongen wordt, dan wíl je het ook meteen.' Júist kinderen zijn beïnvloedbaar. Wat een aanfluiting. En die 'arme pedofielen' maar wachten, tot er eens een keer een intelligent man opstaat voor hun belangen.
Over een studie, 2 feestjes en een regenpak
Morgen over een week heb ik, zoals bekend, mijn examen. Ik zie er torenhoog tegenop: ik krijg de stof niet zo goed in mijn kop gestampt als ik wil, de vele (ingrijpende!) wetswijzigingen die per januari van kracht zijn en nu voor het eerst in het examen worden verwerkt krijg ik niet helemaal helder en het oefenen wil ook niet zo vlotten. Bovendien moet ik mijn aandacht verdelen tussen het feest van mijn ouders a.s. zaterdag en het studeren en dat maakt het er niet makkelijker op. Ik concentreer me nu eenmaal makkelijker op de organisatie van een feest dan op een examen waar ik al twee keer voor ben gezakt. Ik voel me als een log ambtenaren-apparaat dat zelfs met de beste wil van de wereld niet in beweging te krijgen is; na bijna 4 jaar ploeteren om deze studie tot een goed einde te brengen ben ik het zat en vind ik het niet leuk meer. Het is frustrerend wanneer je al vanaf je eerste examen ruim voldoende kennis bezit om het vak uit te oefenen, maar het je maar niet lukt om ook het bijbehorende diploma te halen. Dit examen staat bekend om zijn vennijnigheid: het slagingspercentage is altijd belachelijk laag en het gehalte aan instinkers is groot (maar níet groot genoeg om iemand die óveral een adder onder het gras ziet te laten slagen op zijn argwaan). Nu krijg ik vast een stuk of wat reakties over positiviteit, kop op en blabla, maar daar ben ik al 4 jaar mee bezig en het lukt me gewoon fucking niet. Laat mij maar even dwepen in self-pity zodat ik nóg minder zin krijg in de zoveelste examentraining (morgenochtend) waar ik me ultra-vroeg voor uit bed moet slepen, dan ga ik volgende week wel weer blij en goh-ik-haal-het-vast-wel doen. Zucht.Onze housewarming/Paul's verjaardagsfeestje afgelopen weekend was overigens wél zeer vermakelijk, het was leuk dat bíjna iedereen die was uitgenodigd ook de moeite nam om te komen en we hebben nog voldoende eet- en drinkwaren over om nog een weekje of 3 op te teren. Het enige dat ik jammer vond was dat een groep van onze vrienden zich meteen vanaf hun aankomst in de keuken verschanste en met een select clubje afgezonderd bleef van de rest, zodat ik uiteindelijk een aantal mensen niet of nauwelijks heb gesproken (ík paste natuurlijk niet meer in de keuken...). Maar ach, dat doet me alleen maar weer beseffen dat ik mijn komende verjaardag niet met al te veel mensen wil vieren en dat ik des te blijer ben met de vrienden die uitgebreid de tijd namen om ons huis te bewonderen en een praatje met mij en Paul te maken. Het unanieme oordeel omtrent ons huis was trouwens erg positief, met name ons wolkjesbehang werd met een spreekwoordelijke staande ovatie ontvangen.
Logisch gevolg van onze verhuizing is wèl, dat Paul nu een stuk verder moet fietsen om op zijn werk te komen en dat is vervelend als het regent. In ons oude huis was ík degene die een eind moest, maar bij erge regen had ik natuurlijk altijd de auto nog (Paul heeft geen rijbewijs en werkt ook nog eens pal in de stad, dus met de auto is voor hem geen optie). Al een paar keer kwam hij als een verzopen kat binnengedropen en nu het weer er ook niet echt beter op lijkt te worden werd het eens tijd voor een unieke ervaring: de aanschaf van een regenpak terwijl het practisch juni is. Gelukkig hebben we in de buurt van mijn werk een Favoriet (of hoe die winkel ook heet), alwaar de sortering regenpakken winter én zomer prima is, dus Paul kan nu óók met baggerweer met een glimlach op de fiets stappen. Hoewel, die glimlach is ook spreekwoordelijk natuurlijk, want baggerweer in juni..
WOAH!
Morgen vieren we Paul's verjaardag (hij werd in april 30, maar we waren te druk aan het verbouwen om het te vieren) en daar hebben we meteen maar onze housewarming aan vastgeplakt. We hebben er zin en en zijn nu dus bezig om alle voorbereidingen te treffen. We hebben vanavond boodschappen gedaan, ik ben begonnen met het bakken van de cake's en boterkoeken en het huis heeft vandaag een flinke poetsbeurt gekregen.Om lekkere dingen te kunnen bakken heb ik vorig jaar een hele mooie keukenweegschaal gekregen. Het is er alleen wel eentje, die aan de muur hoort te hangen, maar laat dát nou net nog één van die dingen te zijn die op ons to do-lijstje staat: het ophangen van mijn keukenweegschaal. Na het boodschappen doen keek ik Paul dus even lief aan; wellicht kon hij mijn weegschaaltje nog even ophangen. "Moet lukken" vond Paul, en pakte een betonboor. Helaas was het boortje versleten, waardoor er van het uiteindelijke ophangen weinig is gekomen. Deze actie had echter wel een andere consequentie: mijn mooie, nieuwe, zachtrose en peperdure O'Neill t-shirt was gezegend met een zéér aanwezige smeerveeg, pál op de voorkant. Hoe die erop is gekomen weet ik niet, maar het is ongetwijfeld misgegaan bij het loskoppelen van de boormachine, waar natuurlijk het nodige aan groezelige smeertroep bij vrijkomt.
Balen, balen en nog eens balen. Het slechts één keer gedragen t-shirt was volledig geruïneerd en ik legde 'm voorzichtig weg opdat de morgen op bezoek komende mama's zich er eens gezamenlijk over zouden kunnen buigen. Maar ik kon het niet laten: ik móest gewoon even op het internet zoeken. Oma sprak van margarine en een uur intrekken, maar dat leek me geen al te best plan. Ergens anders kwam ik iemand tegen die smeervlekken steevast met Vanish Oxy Action (ofzo) te lijf ging. Er ging een lampje branden. Ik heb ooit eens een restje van dat spul van Lynn gekregen om uit te proberen. Voor ik mijn gedachten af kon maken had ik het shirt al van zijn plek gegraaid en meegesleurd richting de badkamer. Na enig graafwerk kwam hij omhoog: het potje Vanish. Ondanks mijn ongeduld tóch maar even de gebruiksaanwijzing gelezen, netjes een onopvallend plekje getest op kleurvastheid en het shirt metéén in de week gegooid. Maar na 3 minuten: niks. Hmmm. Misschien eroverheen laten lopen. Na een heel kopje: niets. Misschien dan de korreltjes rechtstreeks op de vlek gooien. Beetje wrijven.. En wis en waarempel! Binnen 3 minuten: geen vuiltje meer aan de lucht. HA! Zo zie ik maar weer: zelfs de meest irritante reclames kunnen wel eens een waarheid bevatten
Met dank aan vriendinnetje Lynn voor het ter beschikking stellen van het potje wondermiddel..
Muziek
Over het algemeen heb ik weinig last van besluiteloosheid. Toen ik nog thuis woonde was "als jij iets in je kop hebt zitten heb je
het niet in je reet" een veel door mijn ouders gebezigde uitspraak; tegenwoordig drijf
ik Paul soms met mijn besluitvaardigheid tot wanhoop. Ik kan binnen 3 seconden een beslissing nemen over iets heel groots (zoals, laten we zeggen, een witte keuken in plaats van een zwarte) zonder er ooit een seconde spijt van hebben. Er zijn ook zaken waarbij ik mezelf dwing de tijd te nemen om erover na te denken; bij mijn beide tatoeages en voor ik katten in huis nam heb ik mezelf verplicht een jaar te wachten met het uitvoeren van het genomen besluit, zodat ik er zeker van was dat ik dat ook écht wilde. Maar dat is dan eigenlijk slechts een formaliteit: ik ben nog nooit teruggekomen van zoiets.Paul is daar heel anders in: hij wikt en weegt, weegt en wikt, denkt na, praat erover, zoekt overal informatie op en vraagt iedereen die er wat meer van weet om advies. Hij kan zomaar anderhalve maand nadenken over de aankoop van een lamp, zélfs wanneer we een nieuwe lamp nodig hebben, hij hem prachtig vind en de lamp in kwestie best binnen het budget valt. Zoals te begrijpen is botst dat soms; wanneer we samen iets moeten beslissen moet ik hard op mijn kiezen bijten om Paul niet voorbij te snellen en Paul moet soms eerder een beslissing nemen dan dat hij anders zou doen om mij tegemoet te komen. Gelukkig gaat dat meestal prima, dus klagen hierover hoor je ons niet.
Maar soms, héél soms, wik en weeg ik zelf ook. Dan denk ik te weten wat ik wil, maar toch twijfel ik dan. Anderhalf of twee jaar terug ging mijn minidisc-speler stuk en werd het tijd om mijn trouwe wandel-en fiets-gezel te vervangen voor een nieuwer, hipper medium: de MP3-speler. Net nieuw waren toen de i-pod en de i-pod mini en meteen werd mijn aandacht door de i-pod mini getrokken. Een mooi vormgegeven apparaatje met prettige bediening in überhippe kleurtjes en dan ook nog eens 4 GB opslagruimte voor muziek; in één woord geweldig. Toch twijfelde ik. Ze zijn namelijk tering-duur, die i-pods. Na veel bezoekjes aan de Media Markt en gezoek op het internet nam ik een besluit: toch maar niet. Ik kocht een 'gewone' MP3-speler met 1 GB aan opslagruimte. Ruim voldoende, vond ik zelf. Toen ik 'm in gebruik nam had ik bijna meteen al spijt: erg handig is 'ie niet. Bovendien blijkt het apparaatje niet al te duurzaam te zijn: sinds eergisteren heb ik de noodtoestand afgeroepen in verband met het in record-tempo uit elkaar vallen van mijn muzikale wondermiddel.
Provisorisch plakte Paul de kapotte onderdelen wel weer aan het geheel, maar het signaal dat mijn machientje af heeft gegeven is prima tot mij doorgedrongen: ga maar vast op zoek, want binnenkort ga ik dood. Hum. Hummerdehum. Uiteraard kwam er metéén weer iemand door mijn gedachten spoken: de i-pod. Ondertussen is de mini-versie alweer verleden tijd, tegenwoordig moet je een shuffle of een nano. En toch was 'ie er weer: die twijfel. De andere optie, een Creative Zen, lijkt me helemaal niks (sorry Wim en Jeff). "Toch maar eens op bol.com kijken" dacht ik toen ik gisteravond thuiskwam. En daar stond 'ie, metéén op de voorpagina én in de aanbieding: het apparaat dat ik al die tijd al zocht, zonder het zelf te weten. Eerst las ik nog heel voorzichtig even de omschrijving. Het was al snel duidelijk: dit apparaat past véél beter bij mij. Oók handzaam, gemakkelijke bediening, ziet er zelfs hipper uit én kost nog minder dan een i-pod met 1 GB, terwijl er in dit apparaat 6 GB huist. Ineens bleek ik toch weer besluitvaardig: binnen 4 minuten had ik de bevestigings-email van mijn bestelling in mijn postvak in.
Achteraf gezien begrijp ik mijn twijfel. Ik wilde geen i-pod, maar op de één of andere manier had ik het idee gekregen dat er maar twee van dit soort muziek-spelertjes zijn en van die twee koos ik (voor mij) de beste. Maar de beste uit 2 blijkt lang niet zo goed te zijn als de beste van allemaal en nu komt er een prachtig staaltje techniek mijn richting op. Ik ben er héél blij mee; volgende week kan ik weer naar mijn werk fietsen zonder bang te hoeven zijn dat mijn MP3-speler plots de geest zal geven*.
*: Muziek hebben op de fiets is nogal belangrijk voor mij. Wanneer ik op de fiets zit zonder muziek hoor ik overal optrekkende en hard remmende auto's en daar raak ik van in paniek; als ik dat niet hoor heb ik nergens last van. Trauma'tje van iets te vaak iets te pijnlijk aangereden zijn..
Maar ook wel eens góede timing!
"Moet jij binnenkort toevallig nog naar de kapper?" Vroeg ik aan Wim toen we afgelopen zondag naar de stad fietsten. "Ik wel, misschien kunnen we dan samen." Maar Wim moest nog niet naar de kapper. "Jammer" dacht ik. Geen zin om alleen te gaan, maar wel dringende behoefte aan een ont-pluizende knipbeurt waarbij korte metten gemaakt wordt met de dode punten in mijn haar. Dezelfde avond nog ging de telefoon. De dochter van mijn baas. Waarom die mij zou moeten bellen? Geen idee. "Wil jij model voor mij zijn?" vroeg ze me. Oh ja! Alice doet een kappers-opleiding! Er moest geoefend worden voor een komend knip-examen.
"Je hebt geluk." zei ik. "Ik heb dode punten gespaard."
Op 2 juni hebben we afgesproken. Met het feest van mijn ouders zal ik dus weer nette haartjes hebben.
Slechte timing
Toen wij vorige week de buren op de koffie hadden uitgenodigd om ons voor te stellen, waren de mensen die naast ons wonen ziek zodat zij niet konden komen. "Geeft niets!" riepen wij. "Dan komen jullie toch gewoon een weekje later?" en dat werd afgesproken. Een weekje later was vandaag, dus na het eten hadden we visite van onze nieuwe en meest naaste buren. Het was leuk, ookal zal ik nog lang moeite hebben met het onthouden van hun mooie, turkse namen. De papa is tegelzetter en knikte goedkeurend toen hij bij de rondleiding de tegelvloer in de keuken zag. De moeder en de zoon van 8 waren beiden weer hersteld van hun griep en de zoon praatte honderduit. Hij was erg onder de indruk van onze katten; hij had zijn ouders al jaren om een poes aan hun hoofd gezeurd. We hebben ook nog een hele mooie plant van hen gekregen, die nu ons balkon met z'n mooie bloemen op staat te fleuren.Terwijl we praatten over de buurt, ons werk, de huizen en de voetbalvereniging van de jongen kreeg ik een vreselijke wegtrekker. Door buikkramp, en niet zo'n beetje ook! Vreselijke timing om exact tijdens de kennismaking met je buren een blitzkrieg-aanval van buikgriep te krijgen. "Heb ík weer" dacht ik nog zwakjes. Toen ik het niet meer hield heb ik me toch maar voorzichtig verexcuseerd en ben ik naar het toilet geslopen.. Om nog geen anderhalve minuut later ons buurjongetje aan Paul te horen vragen waar het toilet was. (HELP!) Gelukkig viel de schade uiteindelijk mee, ookal zal ik dit ongelukkige moment niet zo snel vergeten. Mijn buik was ook meteen weer gekalmeerd, ookal rommelt het nog wel een beetje. Kwestie van iets verkeerds gegeten, denk ik. Ik ga nu dus maar meteen op bed aan in de hoop het eruit te slapen; eerst nog even op mijn gemakje mijn studieboeken ter hand nemen, dan hoef ik me nergens voor te schamen.
Geslaagd. Nu nog slagen..
Het is gelukt, vandaag in de stad. We zijn geslaagd voor alles waar we voor gingen en méér :Wim heeft zijn nieuwe broeken (3 stuks) én per ongeluk ook nog een mooie blouse, ik heb 4 nieuwe t-shirts en per ongeluk ook nog hippe slippers. We hebben ons prima vermaakt en we zijn er ook nog eens 4 volle uren mee zoet geweest. Jammer, enerzijds, dat ik dan toch weer niet sterk genoeg ben om me aan mijn voorgestelde budget te houden, maar ik weet in elk geval wél zeker dat ik de rest van de zomer voldoende kleding heb.Dit gezellige dagje winkelen luidde wel meteen een klein tijdperkje van vrijheid uit: het Grote Studeren is weer begonnen. Op 7 juni heb ik 'm alweer: mijn examen. Hoog tijd om mijn boeken er dus weer bij te nemen en een eerste avond van noeste arbeid te ondernemen. Over twee weken heb ik mijn examentraining, dus dan moet alle stof mij weer helder voor de geest staan en daar ga ik voor. Gelukkig ben ik altijd al goed geweest in het ophalen van reeds bekende informatie.. Moet goedkomen!
Iets dat trouwens ook al snel dichterbij komt is het feestje dat mijn ouders op 3 juni gaan geven ter ere van de 50e verjaardag van mijn moeder en hun beider 30-jarige huwelijks-jubileum, dus ook hiervoor moet ik aan het klussen: het wordt hoog tijd dat er een boodschappenlijst gefabriceerd gaat worden en dat de benodigde hulptroepen worden ingeseind. Ik ben bang dat onze kapstok en de kledingkast dus nog wat langer in het verschiet moeten blijven: er moeten eerst ándere spijkers met koppen geslagen worden..
Soms loopt het allemaal nét even anders..
Had ik mezelf nog zó beloofd om er gisteravond eens lekker voor te gaan zitten en weer eens een aardig logje te gaan typen, bleek ik ineens niet bestand te zijn tegen het 'even-naast-Max-op-de- bank-gaan-liggen-en-dan-per-ongeluk- in-slaap-vallen-virus'. Dan heb ik vandaag dus maar gewoon extra veel te vertellen, denk ik. Zo zijn wij vandaag hard bezig geweest en met resultaat: de eerste stapjes in het opruimen van de studeerkamer zijn gezet. Paul's werkplek staat, incluis stellingkast met studieboeken en aanverwante paperassen; het is meteen al een heel ander gezicht nu toch zéker 1/3e van de ruimte in die kamer een heuse bestemming heeft gekregen. Het ophangen van de kapstok is er helaas alweer bij ingeschoten, maar ach.. Morgen is er weer een dag. Voorts is de eerste gegrillde kip een feit (sorry mam.. In de herhaling dan?), waarbij maar weer is gebleken dat een nieuwe oven hebben altijd enige oefening behoeft. Zo liet Paul vanochtend al de afbakbroodjes voor het ontbijt aanbranden ("echt hoor, die andere oven ging helemaal niet zo hard!") (dat deze oven ook een turbo-stand heeft bleek een niet al te bekend feit te zijn) en was mijn anders zo perfecte kip toch wel aan de donkere, niet knapperige kant. Ah well, oefening baart kunst zegt men, dus dan neem ik maar van men aan dat men ook gelijk heeft.
Verder kijk ik al een paar dagen uit naar morgen: ik heb nieuwe t-shirts nodig en daarvoor ga ik met mijn broertje de stad in. Op de één of andere manier kan ik altijd het beste winkelen wanneer ik Wim of Paul bij me heb, dat zijn echt mijn shop-maatjes. Fijn scheldend op alle irritantie/slome mensen door de stad baggeren en elkaar de meest hippe en/of rare spullen aanwijzen. Yay!
Ik heb vorige week trouwens óók al een broodtrommel van The Last Unicorn besteld via e-bay. Klinkt best duf eigenlijk, een broodtrommel bestellen via het internet, maar ik heb me vandeweek helemaal scheel gezocht naar zo'n ding om er vervolgens achter te komen dat het aloude broodtrommeltje uit is, ofzo. Zelfs bij de Hema, waar ik dacht de Jip- en Janneke-brooddoosjes voor het oprapen te zullen hebben, kon ik het niet vinden. Toen ik uiteindelijk gisteren nogmaals de Hema bezocht (ditmaal voor een trechter), bleken er ineens wél Jip en Janneke-broodtrommeltjes te zijn. Tóch maar eentje meegenomen (€ 2,10 om de tijd tussen het heden en het arriveren van mijn spannende eenhoorntjes-broodblik te overbruggen leek me schappelijk), ondertussen inwendig vloekend op al die dufkonten die de pas geopende Hema aan de Fahrenheitstraat binnen 3 weken compleet hebben leegekocht, waardoor ondergetekende dacht nergens nog een broodtrommel te zullen vinden en zich derhalve bond aan de aanschaf van een veels te duur exemplaar via het internet. Nu later is gebleken dat de Hema gewoon even opnieuw bevoorraad moest worden na de grand opening voel ik me een beetje dommig. Natúúrlijk heeft de Hema Jip en Janneke-broodtrommeltjes. Duh. "Nouja, dan krijg ik in elk geval een héle mooie", hou ik mezelf nu maar voor. "Eentje met regenboogjes en schattige beestjes erop." Doet het altijd goed bij Annibals...
Hopla
Na een paar maanden problemen met mijn weblog ben ik eruit. Ik heb de navolgende akties ondernomen:- Kenners hebben mijn templates doorgenomen tot ze een ons wogen,
- ik heb aan mijn cookies- en beveiligingsinstellingen lopen klooien tot ik blauw zag,
- ik heb mijn pc geformatteerd,
- ik heb mijn anti-virusprogramma bijna van mijn pc afgegooid onder het uitroepen van een welgemeend "En nu oprotten!",
- ik heb zo'n 26 keer de moed opgegeven
- ik ben er per ongeluk achtergekomen dat het probleem 'gewoon' de Google Web Accelerator was,
(- waarmee ik een welgemeende foreheadslap verdiende.)
Ik kan dus weer vrij van problemen loggen, klooien aan mijn templates, op de meest onzinnige momenten plaatjes uploaden enzovoorts. Me = happy!
Verder heb ik niet echt veel spannende dingen te melden, ik ben moe, druk en ik hoop morgenavond weer tijd te hebben voor een meer uitgebreid logje. Dan ga ik zodadelijk eens even lekker pizza uit onze gisteren geïnstalleerde oven eten en daarna naar de Megastores om kattengrit en nog iets dat ik ben vergeten te halen..
Uitgerust (nou, een beetje dan)
Jawel, het is allemaal gelukt, het voegwerk is helemaal mooi en doordat de voegen er nu inzitten kun je ook éindelijk zien waarom we deze tegeltjes zo mooi vonden: ze zijn van glas, waardoor je een hele mooie dieptwerking krijgt wanneer het licht op de tegels valt. Supermooi!Iets dat óók bijzonder geslaagd was, is het afgelopen weekend. Het weer was bijna continue geweldig, het park zag er supermooi uit (zie het plaatje), het zwembad was he-le-maal stoer en het was erg gezellig. Het was vooral ook fijn om eindelijk weer eens een beetje aan onszelf toe te komen; ik heb op mijn gemakje een boek gelezen, bijvoorbeeld. Nu hangen we er wel meteen weer aan met een superdrukke week, maar het is fijn om even een beetje uitgerust te zijn (alhoewel de bedden in dat huisje er toch echt alles aan hebben gedaan om dat uitrusten te voorkomen: ik heb nog nóóit in zo'n hard bed geslapen zeg..).
Verder hadden wij gisteren de buren uit ons portiek op de koffie uitgenodigd zodat we ons voor konden stellen en zodat zij konden zien waarom ze een paar weken in de herrie hebben gezeten (was óók erg gezellig!), zijn we vanavond een verlate moederdag wezen vieren bij mijn ouders (lees ze, mama :)), gaat Paul morgen de oven plaatsen die gisteren eindelijk is bezorgd (gegrillde kip, here I come!), ga ik morgen sporten en moeten we donderdag op jacht naar een vervangend onderdeel voor ons toilet dat irritant doet.. Zodat we vrijdagavond misschien weer een avondje hebben om weer wat uit te rusten. En dat is precies wat ik nu ook weer ga doen: lekker naar mijn bedje :)
Morgen: vrij. Vanavond: voegen.
Zodadelijk gaan we er eens even een lekker smeerboeltje van maken: de tegels in de keuken kunnen gevoegd worden. Wéér een stapje dichterbij een 'echte' keuken (zéker als je in ogenschouw neemt dat we maandag de oven krijgen!). Mogen zijn we allebei vrij en kunnen we een beetje uitslapen voor we richting Zeewolde vertrekken, waar we ons een lang weekendje zullen vermaken bij meneer Center Parcs op visite. Dat doen we niet alleen, maar ook met Paul's ouders en zus, dus dat wordt gezellig!Tot snel dus weer voor nu; mijn voegwerkje wacht!
Grof vuil
Ondanks al mijn gesnotter en getraan (vreselijk als tijdens je verkoudheid ook je hooikoorts op volle toeren mee blijft draaien) ben ik heel blij: morgenochtend komt het grof vuil. Nooit gedacht dat ik nog eens zó blij zou kunnen zijn dat het grof vuil zijn opwachting gaat maken in onze straat, maar ik kijk er serieus al anderhalve week naar uit.. Maarja, dat kan ook niet anders, wanneer je mooie, nieuwe, ruime balkon in de zon vol ligt met oud laminaat en uit het huis gesloopte tegels zodat je er met dit geweldige weer mooi geen gebruik van kan maken.Vooralsnog betekent dat niet dat we dan na vanavond meteen wél avond aan avond op ons balkonnetje gaan slijten, want daar hebben we het te druk voor, maar af en toe eventjes van het weer genieten moet lukken :) Dan gaan we nu nog even ons grof vuil aanbied-klaar maken (de tijd dat je gewoon je teringzooi naar buiten sjankerde is al lang en breed voorbij, nette bundeltjes van max. 1.20 m. lang moeten het allemaal zijn) en de boel een plekje op straat geven.
Snotterig
Zoals al wel een béétje te verwachten was na al dat geklus heeft mijn weerstand het nu eindelijk begeven. Wat begon als een fikse aanval van hooikoorts is uiteindelijk uitgemond in een stevige verkoudheid die mij sinds gisteren is komen pesten. Al twee dagen heb ik nu last van verstopping, veel niezen en pijn in mijn keel, dus ik ga nu lekker vroeg op bed aan. Heb het wel even gehad met al dat actieve gedoe..De sleutels van ons oude huis zijn vandaag overigens wel netjes ingeleverd as planned, de verhuurmakelaar had na het verplichte rondkijkrondje geen enkele op- of aanmerkingen meer. Paul heeft als het goed is nog wat laatste foto's gemaakt, die ik binnenkort eens zal plaatsen. Het geeft een hoop rust nu het twee-huizen-onderhouden-gedeelte is afgesloten; nu kunnen we ons in alle rust concentreren op ons nieuwe huis :)
Nog steeds bezig
We zitten alweer twee weken in ons nieuwe huis, maar er was nog één belangrijke klus, die nog altijd moest gebeuren: het tegelen van de keuken. We hebben er vóór de verhuizing geen tijd meer voor gehad, maar gisteren was het dan eindelijk zo ver: mijn papa en Paul zijn driftig beziggeweest en het tegelwerk zit er supermooi en strak op. De lijm moet drogen en uitharden tot woensdag, dus dat wordt donderdagavond voegen, vrijdag kitten en dan kunnen we eindelijk spetteren wanneer we onze handen wassen of eten koken. Het is vervelend wanneer je er continue rekening mee moet houden dat elke druppel die je morst, zó achter je keuken verdwijnt, dus ik ben er blij mee. Het ziet er óók nog eens ontzettend mooi uit, dus we zijn erg blij met onze keuze voor glasmozaïek-tegeltjes. Overigens is de woonkamer nu echt klaar; de meubels staan allemaal op hun plekje, het gereedschap dat z'n uitvalsbasis had gevonden naast de bank en de lege dozen die zich naast mijn bureau ophielden zijn verhuisd naar de studeerkamer. Er is nog één hoek achter de deur waar de verkeerd geleverde oven staat te wachten tot hij wordt opgehaald en de afzuigkap wacht daar ook nog op montage (kan pas opgehangen worden nadat er gevoegd is in de keuken), maar dat staat nauwelijks in de weg..************
Terwijl papa en Paul gisteren druk aan het tegelen waren was er voor mij en mijn mama een rustmomentje waar we beiden dankbaar gebruik van maakten. Ik met de katjes op bed, mama hier op de bank. Fijn! Overigens was ik ná het tegelen aan de beurt om te zwoegen, want het huis moest schoon, maar ook dát had een heel zichtbaar resultaat. Voor het eerst sinds we zijn verhuisd ziet het er opgeruimd en netjes uit (studeerkamer niet meegerekend ;)) en dat betekent dat ik nu weer een beetje rust in mijn hoofd heb. Vandaag moeten we helaas ook nog druk aan de slag: de laatste schoonmaakwerkjes in het oude huis zijn aan de beurt, want morgen moeten we de sleutels inleveren. Ik zal blij zijn als dat straks óók achter de rug is,; dan kunnen we ons op dit huis concentreren en hoeven we niet meer heen en weer om spullen op te halen en dat soort dingen meer. Hopelijk krijgen we de achtergebleven spullen (lampen, schoonmaakspullen en dat soort dingen meer) in één ritje mee, want dan kunnen we ook echt afscheid van ons oude huisje nemen wanneer we voor de laatste keer de deur op slot draaien. Het is vandaag gelukkig mooi weer, zodat we ook nog wat mooie foto's van het straatje kunnen maken; een blijvende herinnering aan ons oude straatje voor wanneer het straks gesloopt is.************
Vrijdagavond was het feest: ons eerste concertbezoek in maanden! Me First and the Gimme Gimmes speelden in de Melkweg in Amsterdam. Een bijzonder concert, want deze gelegenheidsband (de bandleden komen uit verschillende andere punkbands en doen dit er uitsluitend voor de lol bij) treedt zelden op. Ook op een andere manier beloofde het bijzonder te worden, want bij Me First is de kans groot dat je zelfs het werk dat je nog nooit van ze hebt gehoord mee kunt zingen. Ze spelen namelijk uitsluitend covers van bekende popliedjes die zij 'verpunken', met als gevolg dat je een heel concert lang blij staat mee te brullen met de meest walgelijke muziekjes. Zo speelden ze 'Somewhere over the Rainbow', 'Tomorrow' (uit de musical Annie), Seasons in the Sun (blij!), John Denver's 'Leaving on a Jetplane', 'Stairway to Heaven' en 'Me & Julio Down By the Schoolyard' van Paul Simon/Simon & Garfunkel. En ja, het was van begin tot eind een absoluut feest, en já, het duurde láng niet lang genoeg en het enige, dat ik er eigenlijk op kan aanmerken, is dat ik het jammer vond dat ze 'Phantom of the Opera' niet speelden (maar dat zal er wel mee te maken hebben gehad dat ze geen operazangeres voor in het achtergrondkoor bij zich hadden). Het gevolg van zo'n aanstekelijk concert is trouwens wel, dat ik nog steeds met al die aanstekelijke deuntjes in mijn hoofd rondloop, zodat ik er nu vreemd genoeg zomaar op betrapt kan worden dat ik een liedje van John Denver of Barry Manilow sta te neuriën..
Dodenherdenking
Vanavond, om 8 uur, zal een groot deel van de nederlandse
bevolking degenen herdenken, die hun leven hebben gegeven opdat wij in
vrijheid kunnen leven. Ook ik en Paul zullen de 2 minuten stilte in acht nemen.
Deze dag, 4 mei, zet mij (net als bevrijdingsdag) altijd aan het
denken. Mijn grootouders hebben de oorlog allen meegemaakt en iedereen
die dat heeft meegemaakt heeft daarin zijn eigen verhaal. Mijn vader's
vader, die zich in een keukenkastje verstopte en zodoende
tewerkstelling in een duitse wapenfabriek ontliep. Mijn vader's moeder,
die in de scheveningse gevangenis heeft gezeten voor het sprokkelen van
hout tijdens de hongerwinter. Een oom van mijn vader, die in dienst zat
toen Duitsland Nederland binnenviel en hoewel er in mijn
geschiedenisboeken op school bijna lacherig gedaan werd over de wijze waarop het
nederlandse leger zich daartegen heeft verzet, jaagt het verhaal van
mijn vaders oom nog steeds de rillingen over mijn rug. Hoe bang hij
moet zijn geweest, terwijl hij zich als enige overlevende van zijn
groepje (geen idee hoe dat 'in het echt' heet.. legioen ofzo?) onder de
dode lichamen van zijn maten verborgen hield voor de duitsers, die
willekeurig lijken om hem heen in de benen en hoofden schoten om te
zien of ze wel echt dood waren..
Wij weten, dat hij waarschijnlijk één of meerdere duitsers heeft vermoord. Wij weten, dat zijn huis een onderdeel was van de vluchtroute die de verzetsstrijders gebruikten om engelse vliegeniers en joodse mensen in 'veiligheid' te brengen. Wij weten ook, dat hij deel heeft genomen in iets dat officiëel nog altijd te boek staat als een bankoverval. Wij weten, dat dat waarschijnlijk geen bankoverval, maar een overval van een munitiedepot van de duitsers was. Wij weten, dat hij na de oorlog een kast had in de slaapkamer, die altijd op slot was en na zijn dood bleken daar allerlei oorkondes van de toenmalige koningin en staatshoofden van de diverse geallieerde landen in te zitten. En munitie. Mijn moeder heeft als klein meisje een keertje in die kast gegluurd.. Van de inhoud weet ze zich nauwelijks nog iets te herinneren (alleen dat er iets lag dat op een handgranaat leek), maar het pak slaag dat ze ermee verdiende kan ze nog steeds op haar achterste voelen branden als ze eraan denkt.
Na de oorlog ging hij werken voor de BVD. Wat hij daar deed weet alleen de BVD en die weigert nog altijd daar iets over te zeggen. Het enige dat we dáárvan weten, is dat mijn oma, toen ze na zijn plotselinge overlijden probeerde zijn werk te verwittigen, te horen kreeg dat de naam van haar man hen totaal niet bekend was. Toen zij uiteindelijk een hoge pief aan de lijn kreeg wist hij haar te vertellen dat hij daar niet bekend was onder zijn eigen naam, maar een alias. Voor zover het de BVD betrof was niet Piet, maar Klaas overleden.
Na al deze jaren probeert mijn tante nog altijd te achterhalen wat dit allemaal te betekenen heeft. Maar ook met háár contacten (ze werkt zelf bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken) krijgt ze nul op het rekest. Mijn opa is een puzzel, die ik nooit opgelost zal zien. Wellicht is dit juist ook de charme, die mij met dit soort dagen altijd aan mijn opa zal doen denken.. Ookal kende ik hem niet.
Kinderleed
Ik heb geen kinderen. Of ik ze in de toekomst wil weet ik nog niet. Ik
denk van wel, maar soms wordt die gedachte aan het wankelen gebracht.
Meestal gebeurt dat gewankel op woensdagmiddagen of in de weekends. In
openbare gelegenheden, veelal winkels en eetgelegenheden, om precies te
zijn. Het raarste is eigenlijk, dat dit
eigenlijk niet eens aan de kinderen zelf ligt, ookal veroorzaken zij wel mijn twijfel. Het zijn de ouders waar ik me zo vreselijk aan stoor.Ik werk in de buurt van een aardige winkelstraat, zodat ik in mijn pauze vaak boodschappen kan doen. Daar maak ik dan ook gretig gebruik van; na werktijd hoef ik dan lekker niets meer te doen en da's best fijn. Soms komt het voor, dat ik naast mijn boodschappen als ik die niet nodig heb, ook even iets anders moet halen. Duffe huishoud-vergemakkelijkende zaken bij de Blokker bijvoorbeeld. Zo ook een paar maanden terug: voordat ik naar de supermarkt ging liep ik even de blokker in voor het één of ander en terwijl ik in de rij stond zag ik een moeder in de deur-opening van de Blokker staan, druk in discussie met haar zoon van een jaar of 6. De jongen stond in de deuropening met een DVD in zijn handen geklemd (tegenwoordig mag je geen handjes meer zeggen, daar staat de doodstraf op) en weigerde met zijn moeder mee te gaan. De moeder smeekte, wriemelde, vroeg, slijmde en bovenal: ging de discussie aan met een zesjarige jongen die iets wil hebben. Het mooiste vond ik, dat de jongen geen tráán liet rollen; hij bleef gewoon resloluut weigeren de DVD terug te leggen en met zijn mama mee te gaan.
Terwijl ik de Blokker uitliep was de moeder net de vader uit de auto aan het halen om haar te helpen, toen ik een kwartier later terug naar mijn werk langs de Blokker liep stond het echtpaar nog steeds in de deuropening van de Blokker hun zoon naar buiten te discussiëren. Ik kan me er nu nóg met terugwerkende kracht over irriteren, zo debiel was het tafreel.
Oók zo naar: dreinend kind in de supermarkt jankt de boel bij elkaar voor zus-en-zo-snoepjes. Moeder (meestal moeder, is me opgevallen) spreekt het kind streng toe: ze hád toch al nee gezegd? Abrupt houdt het gejengel op. Zodra je achter mama in de rij voor de kassa staat blijkt waarom: het pakje zus-en-zo-snoepjes ligt temidden van allerlei ander lekkers in het wagentje. En jij maar denken dat mama kindlief zo goed onder de duim heeft. Bijna elke woensdag kom ik ze tegen.
Dan heb je nog de catagorie ouders die hun kind gewoonweg niet waard zijn. De ouders vinden een kinderstoeltje achterin niet nodig. Kindlief stuitert blij over de achterbank tijdens het rijden en probeert tussendoor óók nog heftig mee te kijken hoe papa (altijd papa, heb ik gemerkt) zijn semi-stoere bolide door het haagse verkeer stuurt. Het liefst door tussen de bestuurders- en de passagiersstoel te gaan staan. Eén keer zag ik bij een amerikaanse autoshow een cabriolet met het dak naar beneden, waar een klein meisje op de achterbank aan het springen was terwijl de auto rondreed. Dat het kind er niet is uitgedonderd is een wonder.
Als ik deze dingen zie slaat het angstzweet me om het hart: zal ik over een paar jaar, als ik groot ben, óók zo'n debiel van een ouder zijn? Ik vind zelf natuurlijk van niet, maar klaarblijkelijk zijn er tóch hele volksstammen die er geen probleem meer mee hebben zich zo te gedragen wanneer de kinderen er dan ook echt zijn. En stel nou dat ik níet zo'n erg geduldige mama in de supermarkt ga zijn, zal ik dan niet meteen gearresteerd worden wegens kindermishandeling? Immers, tegenwoordig is de corrigerende tik verboden (ik stel me zo voor dat mijn tikken, wanneer ik mijn geduld verlies, een zéér corrigerende werking zullen hebben)...
Laat ik nog maar even een paar jaar wachten met dat hele moederschaps-gebeuren. Mijn biologische wekker trekt zich spontaan diep terug in mijn baarmoeder wanneer ik op woensdag probeer boodschappen te doen.
Walkin' on sunshine (whoo-hoo!)
Geachte dames/heren,Hierbij deel ik u mede dat ik ben verhuisd. Niet dat ik dat nog niet was hoor, maar ziet u: zelfs de KPN is heden doorgedrongen van dit feit, met als heuglijk resultaat dat ik de ontwenningsverschijnselen weer in de wilgen kan hangen en u met nieuwe logjes (en, afhankelijk van uw relatie tot mij, mailtjes) kan gaan vervelen. Ik ben dan ook voornemens deze mogelijkheid met verve te gaan benutten en om dit te vieren maak ik u graag deelgenoot van de situatie bij mij thuis tot dusverre*:
Daar ik heden geniet van een vrije avond wegens grote vermoeidheid zal ik met ingang van morgen pogen u bij te praten m.b.t. het wel en wee in huize Annibal van de afgelopen week (lees: een normaal logje kon er niet meer vanaf vandaag). Rest mij niets anders dan u een prettige voortzetting van de avond te wensen. Nader bericht volgt..
Met vriendelijke groet,
Annibal ;)
*: De net in elkaar geschroefde eettafel is in deze weergave niet meegenomen, daar ondergetekende te lui was om opnieuw met camera en usb-snoertjes in de weer te gaan. Deze houdt u van mij tegoed..
Angst en herinneringen (zonder internet)
Ik ben niet bang uitgevallen, vind ik zelf. Ik ben niet bang voor spinnen, muizen of ander klein gespuis, heb geen hoogtevrees of angst voor hoge snelheden, ben niet bang voor water of kleine ruimten. Toch wordt ik ééns per maand geconfronteerd met een naar, angstig gevoel in mijn onderbuik: de maandelijkse test van de calamiteiten-sirenes. Regressietherapeuten zouden waarschijnlijk smullen van mijn angst; dat wijst zeker op een vroege dood in 2e wereld-oorlogse bombardementen, zal men zeggen. Ofzo. Al toen ik heel klein was had ik er last van: mijn oma woonde bijna recht onder de sirenes en ik kan me herinneren dat ik daar zo ééns in de zoveel tijd onder de eettafel verdween om daar met mijn handen over mijn oren te schreeuwen "De oorlog komt! De oorlog komt!"Daarnet was het weer zover: die klote-dingen moesten getest worden. Een jaartje ofzo heb ik rust gehad, toen de lokale overheid hier besloot dat er nog maar ééns per jaar getest hoefde te worden. Dat is echter weer teruggedraaid en sedert een maand of 8 zit ik op de eerste maandag van de maand om 12.00 uur te knarsetanden op mijn werk. Vandaag was het nog wat erger: klaarblijkelijk hebben ze het geluid aangepast zodat het nog wat beter door merg en been gaat. Het klinkt nu alsof er een stuk of 5 verschillende sirene's door elkaar afgaan, allen met andere toonhoogten maar met dezelfde, afgrijselijke klanksoort. Het is nu half één en ik voel me nog steeds onrustig; eerst nog maar even een kalmerend logje schrijven alvorens naar buiten de regen in te trekken dus.
Een logje schrijven op mijn werk ja, dat ziet de oplettende lezer goed: ondanks beloften heeft de KPN ons internet nog niet aangesloten op ons nieuwe adres. Wij hopen stiekum op een leuke verassing vanavond, bij thuiskomst.. Maar dat zal wel niet. Nog even wat radiostilte mijnerzijds dus, ookal heb ik veel te vertellen.. Tot snel!
P.S.: Het huis begint ergens op te lijken nu, ookal bleek de oven, toen deze éindelijk werd geleverd, de verkeerde te zijn en moeten we tóch weer verder wachten..
