Tot snel!
Het hele huis is ingepakt. Je kan je kont niet meer keren, want overal staan dozen, kratten en bakken. Morgen is het zo ver: om kwart voor negen halen we Vincent, onze busjes-bestuurder op om de bus te gaan halen en om half 12 staan de verhuizende vrienden hier op de stoep. De katten snappen er niets van, maar die genieten nu nog van het spelen op de grote stapels dozen.Onze telefoon is per vandaag al aangesloten in ons nieuwe huis, maar ons internet niet, zoals we zonet hebben gemerkt. Dat betekent waarschijnlijk dat we even een weekje (ofzo) uit de lucht zullen zijn. Dit berichtje is dus een kort vaarwel: jullie zien mij wel weer aan de andere kant van Den Haag!
Over recht
Op het weblog van Vedat las ik zonet een logje, over de manier waarop sommige mensen zich bepaalde luxe zaken toe-eigenen alsof het een 'recht' betreft, dat je hebt. Dat deed me denken aan een gesprekje dat ik voerde met iemand, waarvan ik niet zal zeggen wie het is, op de bruilogt van mijn nicht. De dame in kwestie heeft een zoon van 6 en die gaat naar school. Zelf geniet zij al jaren een uitkering, net als haar vriend. Ze klaagde echter steen en been: zij en haar vriend wonen nog niet samen, want zij kunnen geen geschikte woning vinden. Omdat zij beiden in een andere stad wonen, moet er gependeld worden om elkaar te zien en dat was zó erg: ze hadden het 14-maanden-jubileum van hun verkering niet sámen kunnen vieren en daar blééf ze maar over doorgaan. Ze had nu eenmaal een kind, dus gewerkt worden kon er niet. "Ik wou dat ik een turk was, want dan had ik een koopwoning gehad." zei ze verbeten. Ik en Paul vielen allebei stil, de mond vol tanden.Hoe dom ben je, als je dit soort onzin uitkraamt? Hoe dúrf je ongegeneerd zulke uitspraken te doen? Hoe kan het in godsnaam zijn dat zij dacht dat wij er óók zo over denken??
Ik snap het niet. Volgens mij moet élke huizenbezitter, van welke afkomst dan ook, hard werken voor het bezitten van een koopwoning. Werk je niet hard en zit je thuis op de bank te klagen over hoe zielig je wel niet bent, kun je ook geen huis kopen. Simpel toch? Alsof het een récht is om een koopwoning te bezitten..
Zó gaat 'ie goed
Verder hebben we vandaag bericht gekregen dat de afzuigkap die nageleverd moest worden vrijdag zal worden bezorgd en vrijdag komt ook onze nieuwe, vandaag gekochte condensdroger :D Het begint nu écht allemaal vorm te krijgen en dat is zo'n fijn gevoel..
Daar hebben we overigens wél moeite voor moeten doen: toen we éindelijk goed en wel onze keuken op konden halen bij de Ikea was men bij de ophaalbalie aldaar nogal verbaasd.
Ikea-meisje: "Maar u moet uw keuken helemaal niet hier ophalen, dat moet bij de transporteur. "
Paul: "Nee hoor, tegen ons is expliciet gezegd dat we 'm hier moesten ophalen, omdat het hier een tussentijdse levering uit jullie voorraad betreft."
Ikea-meisje: "Maar dat kan niet, want u heeft de keuken ook aan de transporteur betaald en daardoor kunnen wij niet zien of u heeft betaald. Daarom kan ik 'm dus niet meegeven. Trouwens, in mijn systeem staat dat u het grootste deel van de keuken al heeft opgehaald."
Ik was ondertussen met de moeder van Paul in de winkel rond aan het struinen, op zoek naar nog wat onderdelen die we los in de winkel moesten kopen. Toen Paul mij belde met dit verhaal wist ik écht even niet meer hoe ik het had; ondanks het feit dat wij een riante drie-kamerwoning gaan betrekken schatte ik de kans klein dat we een bijna complete keuken over het hoofd hadden kunnen zien. We kregen bonnetjes om met z'n vieren gratis te lunchen, zodat er met een cheffin kon worden uitgezocht wat er aan de hand was. De dienst van die cheffin zou echter pas over een half uur beginnen, dus zijn wij inderdaad maar gebruik gaan maken van die bonnen (ookal was het pas half elf in de ochtend). Terwijl ik en Paul's mama richting restaurant liepen belde mijn moeder: zij was bij ons nieuwe huis aangekomen en had een briefje in de bus gevonden, waarin stond dat wij, ondanks de afspraak, niet thuis waren geweest om onze keuken te laten bezorgen.. Huilend van frustratie ben ik de Ikea uitgemarcheerd; het setje handgreepjes dat ik wilde kopen bleek ik eenmaal buiten nog onbetaald in mijn handen te hebben. Ik zal waarschijnlijk branden in de hel, maar ik heb ze zo in de auto gegooid. Genoegdoening, voor mijn ellenlange gevecht om toch vooral onze keuken tijdig te kunnen krijgen. (Ben trouwens benieuwd of Vedat mij op de vingers zal tikken of zelfs aan zal geven bij zijn collega's; hij is immers een man van de wet, als ex-politieman ;))
Uiteindelijk, na onze brunch, bleken ook de mensen van de klantenservice het euvel te hebben ontdekt en kon men ons alsnog de keuken meegeven. Alles werd keurig uit het magazijn gehaald en aan ons meegegeven; helaas was het ondertussen alweer rond twaalven toen we huiswaarts keerden. Onze vroege start (en mijn en Paul's zenuwen, I might add) was grondig verknald. Prachtig detail daarin was, dat de manager waarop gewacht moest worden meteen bij binnenkomst tegen de medewerkster zei "gaat dit soms over de keuken van Mw. Annibal?" Bekend probleemgeval, dus.
Maargoed, het meeste leed is geleden, want zoals jullie op de foto kunnen zien is er al iets heel keuken-achtigs bij ons ontstaan. Hij zal voorlopig nog niet af zijn i.v.m. de latere levering van de schuifdeurtjes en de oven, maar we komen er al een heel eind mee.
Nog drie nachtjes slapen...
Vrije dag
Vandaag ben ik eens niet in ons huis bezig geweest. De laatste (grote) klussen die nog moesten gebeuren hebben we van het weekend afgerond en nu zijn Paul en zijn vader driftig bezig met het bouwen van de keuken. Ik ben blij, dat het grote werk voor mij erop zit, want ik zit er flink doorheen, om eerlijk te zijn. In mijn eerdere logjes heb ik, ondanks Vedat's nieuwsgierigheid, niet zo veel geschreven wat ik zelf zoal heb gedaan en dat komt, omdat ik mezelf uiteraard niet hoef te bedanken. Dat betekent niet dat ik de afgelopen weekenden op mijn lauweren heb gerust: ik heb samen met mijn vader het wolkjesbehang in de slaapkamer op de muur geplakt, ik heb alle radiatoren in het huis voorzien van 3/4 verflagen, ik heb deuren, raamkozijnen en plinten voorzien van diverse verflagen, ik heb geschuurd, ik heb de douchestang vervangen samen met mijn vader, ik heb plinten geverfd, ik heb practisch in mijn eentje het oude laminaat uit de woonkamer gesloopt en de planken naar balkon gesjouwd, doordeweeks heb ik de financiën bijgehouden en gezorgd voor het regelen van voldoende hulp, ik heb elke donderdagavond bouwmarkten platgelopen, ik heb allerlei zaken uitgezocht, ervoor gezorgd dat bestellingen op tijd werden geplaatst, leveranciers gemaild en gebeld, gezorgd dat de keuken er uiteindelijk toch tijdig was (uiteindelijk, want dat verhaal kreeg bij het ophalen van de keuken nog een staartje), nieuwe aankopen naar boven gesjouwd en zo nog een zooi van die dingen.Gelukkig is al deze moeite niet voor niets geweest; een foto-update*:
De woonkamer met parket en opgehangen gordijnen
De keukenkastjes die op montage wachten
De nieuwe douche en keramische kraan
(De reden van vervanging moge duidelijk zijn ;))
Het wolkjesbehang in de slaapkamer
Na al deze inspanningen heb ik mezelf vandaag getrakteerd op een 'vrije' dag (de Ikea in Barendrecht bezoeken om nog wat laatste benodigdheden te gaan halen halen die er in Delft niet waren moest vooralsnog wél) en hebben mijn ouders mij en Wim getrakteerd op een ijscoupe in Kijkduin, aan het strand. Het was heerlijk om even uit te waaien en bij te komen en ik voel me nu dan ook redelijk chill. Redelijk, want ik maak me nog wel zorgen over het tijdig afkomen van de keuken, maar dat komt nog wel goed. Morgen ga ik ook niet al te veel doen in het huis, dus morgen kan ik ook rustigaan mijn dingetjes doen. Even nieuwe handoeken en theedoeken kopen voor in de nieuwe keuken strax, daar heb ik zin in. Het grote stressen zit er voor mij dus op!
*: Ik had een mooi scriptje gekregen van Vedat om mijn foto's op een leuke manier neer te zetten, maar i.v.m. de problemen met mijn log krijg ik het zo snel nog even niet aan de praat. Geduld is een schone zaak dus..
Over een prettig weerzien..
Nouja, op mijn weblog hapert er dus van alles, maar er zíjn momenten dat het dus mooi wel lukt. Wat ook maar mooi wél is gelukt, is de keuken. Na drie dagen lang bellen met de Ikea, de nodige frustraties en hevige nachtmerries blijkt nu, dat eigenlijk de gehele keuken al die tijd al op voorraad was. Waren ze even vergeten te checken. Het enige waar we nog op moeten wachten zijn de schuifdeurtjes van één bovenkastje en de oven. Alsnóg dit weekend installeren dus.. Vandaag was dus weer een voorwerk-dag: het oude laminaat hebben we uit de woonkamer gesloopt en de gasleiding en de afvoer zijn door mijn papa omgelegd. Morgen gaat hij ook het water omleggen. Morgen gaan we ook de keuken ophalen en beginnen Paul en zíjn papa met de installatie daarvan. Het grote aftellen is nu dus toch begonnen: nog een dag of 3-4 en het huis is in elk geval verhuis-klaar. Het laminaat in de slaapkamer is gisteren gelegd (met dank aan mijn neef/vriend Marco) en de tegels in de keuken zijn gisteren ook keurig gevoegd. Ik kan me nog steeds niet echt voorstellen dat we nu toch écht bijna klaar zijn; voor mijn gevoel is het nog heel erg ver weg.
************
Zonet, in de Albert Heijn, liep een oudere heer mij tegemoet. Een bekend gezicht, bedacht ik me. Terwijl hij me al voorbij aan het lopen was drong het ineens tot me door: MENEER BLOM! Meneer Blom had mij óók herkend, want terwijl hij langs me liep had hij me al vragend aangekeken. Gelijktijdig draaiden we ons om en begonnen te lachen: een vrolijk weerzien. Meneer Blom was vroeger een collega van mij, toen ik bij BuZa* werkte. Bij BuZa was meneer Blom een begrip: iedereen kende hem, hij had altijd een vriendelijk woord voor iedereen en op de één of andere manier is het zo'n zeldzame persoonlijkheid die een ruimte alleen al met zijn aanwezigheid op kan vrolijken. Enige tijd voor ik daar wegging ging meneer Blom met pensioen, tot groot verdriet van al zijn collega's. Ik weet zeker, dat hij daar nog steeds wordt gemist. Vandaag had ik het zeldzame genoegen om hem, 6 jaar na dato, warm de hand te kunnen schudden. Hij was geen steek veranderd; hij zag er geen dag ouder uit als de laatste keer dat ik hem zag en ook qua karakter is meneer Blom nog altijd dezelfde. Een tijdje hebben we staan praten en toen we afscheid namen voelde ik me blij. Blij, dat deze man nog gezond en wel rondloopt. Blij ook, dat ik hem na al deze jaren nog eens kon spreken. Ook Paul was metéén van hem gecharmeerd; hij hééft gewoon iets, die man. Tijdens het gesprek bleek, dat ook hij naar Nieuw-Waldeck aan het verhuizen is. Dat we elkaar waarschijnlijk nog wel vaker tegen zullen gaan komen, is daardoor redelijk zeker. Ik hoop in elk geval van wel...
*: BuZa is voluit het Ministerie van Buitenlandse Zaken.
Nog even..
Te vroeg gejuicht, mijn log is nog niet helemaal in orde. Hij werkt enige tijd naar behoren nadat ik mijn pc opnieuw heb opgestart, maar daarna begint het riedeltje weer. Als het goed is zal een echte Pivot-expert binnenkort mijn log nalopen op bugs, want er is iets raars ingeslopen dat zelfs de kenners van hun apropos brengt..She's back!
Na een paar dagen vechten met problemen rond het accessen van mijn log is het zomaar ineens opgelost. Er was een probleem, dat met cookies te maken scheen te hebben, doch na het deleten van alle cookies die ik vinden kon gebeurde er.. Niets. Het probleem bleef. Na veel onderzoek, tips van hardcore Pivotters etc. gebeurde er nog steeds.. Niets. En nu, terwijl ik net met mijn whizzkid-broertje aan het msn-en ben omtrent dit probleem druk ik nog één keer voor de grap op 'delete cookies' en hopla. Klaar is Annibal. Ik kan nu dus weer fijn loggen! Een hernieuwde kennismaking is zo ondertussen wel op z'n plaats; mijn vingers brandden de afgelopen dagen zo vaak uit pure ontwenning dat ik het gevoel heb dat ik mijn lezers weken in de steek heb gelaten. Bij deze dus in willekeurige volgorde:- Op huis-gebied is dan toch éindelijk de tegenslag die zo lang uitbleef gekomen: onze keuken wordt met vertraging geleverd. Hadden we dus zo geweldig het hele paasweekend om alle werkzaamheden hieromtrent te verrichten, dat gaat dus mooi niet door. Bellen met de Ikea om te horen te krijgen wat er dan precies wél geleverd is (wellicht zijn bijv. alleen de bovenkastjes niet geleverd, zodat we dit weekend toch fijn kunnen gaan bouwen) lukt tot op heden niet; hóe behulpzaam de callcentre-mensen van het centrale telefoonnummer ook zijn, de afdeling die me hier daadwerkelijk méér over kan vertellen weigert resoluut om mij terug te bellen. Een klachtenbrief naar de Ikea ga ik sowieso zenden; ons allerlaatste sprankje hoop is nu nog gevestigd op een eventuele terugbel-actie morgen. Als het dit weekend niet lukt, moeten we gaan verhuizen voor de keuken er is en dat is lastig. De huur hebben we opgezegd naar aanleiding van een telefoontje met de Ikea van afgelopen zaterdag, waarin ons werd gemeld "dat de keuken zeker wel op tijd zou zijn, want bij vertraging wordt de klant altijd telefonisch op de hoogte gesteld". Meer nieuws volgt.
- Ik kan nu eindelijk de eerste foto's posten:
(De lime-groene muur in vol ornaat)
(Ons überhippe patroontjesbehang in de werkkamer)
(De keukenvloer ligt erin!)
(De andere kant van de keuken)
(Ons schattige, in de aanbieding op de kop getikte tuinsetje) (En de gehuurde tegelsnijder die ervoor staat)
- De afgelopen twee dagen had ik mijn BHV-cursus. Leuk en interessant, maar toch ook best pittig. Ondanks het feit, dat ik al wel gehoord had dat reanimatie echt killing is, vond ik dat onderdeel echt loodzwaar. Nu maar hopen dat ik het geleerde nooit in de praktijk zal hoeven gebruiken..
- Nog één dagje werken, dan ben ik een week en één dag vrij. Ik kijk er met hart en ziel naar uit; op mijn gemakje de broodnodige dingen doen klinkt me als muziek in de oren..
Woorden zijn overbodig..
Even snel
Ons huis is 'bijna' klaar! Zaterdag hebben wij op ons gemak wat voorbereidend werk voor het tegelen van de keukenvloer gedaan en wat laatste verf-karweitjes, gisteren hebben mijn papa en broertje getegeld. Het begint nu langzaam tot me door te dringen: nog één lang weekend en het huis is klaar. Nu is klaar natuurlijk wel een vrij rekbaar begrip, maar wanneer je ermee bedoelt dat er verhuisd kan gaan worden dan is deze term wel van toepassing. Ik heb gisteren met mijn nieuwe telefoon wat foto's gemaakt, maar helaas heb ik een klein probleempje met het uppen en posten van die foto's (en sowieso van plaatjes, eigenlijk), zodat ik jullie die nog even schuldig moet blijven.De bruiloft was best leuk en gezellig, we zijn rond achten weer naar huis gegaan en hebben daardoor de zaterdag als klusdag gewonnen. Gisteravond bleken we ook nog een verjaardag te hebben van een vriend van ons, dus daar zijn we ook nog maar een uurtje gaan vervelen. Was gezellig!
De blijdschap omtrent het bijna klaar zijn met het huis werd gisteren bij thuiskomst helaas wel overschaduwd door een bericht, dat, ondanks de intussen verstreken jaren, best indruk op me maakte. Ik werd per mail op de hoogte gesteld van het feit dat één van mijn favoriete leraren van de middelbare school eergisteren is neergestort met zijn zweefvliegtuig. Hij heeft het niet gehaald. Het is intussen alweer 10 jaar geleden dat ik les van hem kreeg, maar zo'n vrolijke, grappige en positieve man zou niet op zo'n jonge leeftijd moeten gaan. Toen ik op school zat, was zijn dochter een jaar of 4/5. Zij zal nu dus in haar tienerjaren zijn. Ik leef mee met haar en haar moeder. Ik ben er stil van..
Trouwen(s)
Morgen ben ik vrij. Op deze vrije dag ga ik naar Zutphen. In Zutphen
woont namelijk mijn nicht en morgen gaat zij trouwen. Het klinkt
misschien onaardig, maar ik heb er helemaal geen zin in. Ik merk de
afgelopen dagen dat ik veel moeite heb om nog energie op te brengen
voor de meest simpele zaken (BHV-boeken doorlezen bijvoorbeeld) en zo
ver moeten rijden én de hele dag zo'n bruiloftsfeest bijwonen kosten me
al bakken aan energie wanneer ik eraan dénk. Wat ik ook
altijd heel moeilijk vind aan bruiloften is het 'gebeuren' eromheen.
Tegenwoordig vraagt men standaard om een enveloppe + inhoud, maar wat
is nu een net bedrag om in de enveloppe te stoppen? Wat moet ik aan?
Hoe moet ik mijn make-up doen? Welke tas moet ik mee en hoe laat kun je je voorzichtig richting uitgang begeven zonder onbeleefd te zijn (overmorgen moet er immers weer 'gewoon' geklust worden)? Ik weet het niet...Maar ik moet mezelf even oppeppen, even vermannen. Ik wil niet vast blijven zitten in deze negativiteit, ik wil er morgen wat leuks van maken, voor mijn nicht. Zij zal (als het goed is) maar één keer trouwen en deze dag moet prachtig worden voor haar en haar (bijna-)man. Ik prop zodadelijk dus maar een willekeurige combinatie van bankbiljetten in de kaart die ik voor mijn nicht en haar aanstaande heb gekocht, leg voor morgen maar gewoon mijn favoriete ik-moet-er-netjes-doch-hip-uitzien-pak & blouse klaar en ga wat mijn make-up betreft maar gewoon een beetje freewheelen. Misschien is positief zijn inderdaad het sleutelwoord. Hell, ik ben nog altijd knal-positief over ons huis en kijk waar dat tot nu toe toe heeft geleid.. En als ik één ding weet uit ervaring is het wel, dat feestjes waar ik vantevoren très geen zin in heb, achteraf vaak de leukste feestjes blijken te zijn geweest.
Goede voornemens
Ik ben een slecht mens. Ik ben een vréselijk mens. Zondig, zou je het kunnen noemen zelfs. Anderhalve week aan afwas doen. Uitgebreid eten en natafelen. De Kampioen lezen, zélfs het artikel over een gezin dat gaat leren golfen. Opruimen, mijn handwas doen, vlug nog een was in de machine. De post sorteren. Met mijn nieuwe telefoon spelen en mijn crèmes opnieuw rangschikken in de badkamerkast. Even controleren of de nagels van de katten niet geknipt moeten worden. Tóch maar even wel een logje schrijven.
Ik had mezelf voorgenomen om vanavond in elk geval een deel van mijn BHV-leerboek door te nemen. Ik heb zo last van studie-ontwijkend gedrag...
Be careful what you wish for
Vandaag overkwam me nu écht weer zo'n ding waar ik wekenlang over na kan gloeien van woede. Belde ik even snel mijn vader om hem door te geven dat komend weekend tóch beter eerst de keukenvloer gelegd kon worden, voel ik ineens een hand op de mijne. Nog voor de radartjes in mijn hoofd genoeg wentelingen hadden kunnen maken om te bedenken wat de reden van die hand op de mijne kon zijn, werd het me al op andere wijze duidelijk. Die hand pakte mijn telefoon beet en trok deze zo uit mijn hand! Omdat ik altijd wel probeer behoedzaam te zijn wanneer ik op straat bel had ik 'm stevig beet, dus de meneer in kwestie trok mij half omver eer ik het niet meer hield en mijn telefoon uit mijn hand glipte. Scheldend en tierend ben ik achter hem aangerend, mijn tas in de aanslag om hem toch zó vreselijk van zijn fiets af te meppen als ik de kans kreeg, maar helaas.. Een voetganger wint het slechts zelden van een fietser en vooral als die fietser zijn best doet om weg te komen is de voetganger de mindere.. Proberen een voorbij rijdende auto met open raam tot stilstand te manen om de bestuurder zover te krijgen achter de fietser aan te gaan mocht óók al niet baten; tegen de tijd dat de bestuurder in de gaten had wat ik wilde was de vogel al gevlogen. Ziedend ben ik nog steeds. Dat ik niet beter had opgelet, enerzijds. Maar dat er mensen zijn, die zich andermans zaken toe-eigenen alsof het hun volste recht is doet mij stoom uit de oren blazen van woede. Snikkend ben ik naar mijn werk gerend om mijn provider te kunnen bellen ter afsluiting van de SIM-kaart. Snikkend ook, deed ik mijn relaas aan mijn collega's, die van schrik amper wisten wat ze ervan zeggen moesten. Gelukkig is mijn baas op dat soort momenten erg meelevend en kon ik meteen weg om aangifte te gaan doen en de T-Mobilewinkel op te zoeken. Het klantenservice-jongetje aan de telefoon meldde mij namelijk, dat ik mijn nieuwe SIM-kaart metéén daar op kon gaan halen. "En", voegde hij daaraan toe, "U bent abonnementsvrij, dus wanneer u uw contract vernieuwt kunt u óók meteen een nieuwe telefoon uitzoeken en meenemen."
Nu ben ik dus de best nog trotse, maar toch met gemengde gevoelens bezitster van een hip nieuw Nokia-toestel, 'de 6111'. Toen ik deze een weekje of twee terugzag bij mijn schoonzus, dacht ik nog "goh, die is wel hip zeg.. Zou ik ook best willen..". Spijt, dat ik dat gedacht heb. Want nu heb ik 'm, maar tegen mijn zin in. Ben er blij mee, maar ook weer niet. Och, het zal wel weer wennen, er zijn zat ergere dingen in de wereld..
************
Iets dat mijn dag toch wel weer goedmaakte, is dat wij een elektriciën hebben gevonden die voor een prikkie op korte termijn onze stoppenkast kan en wil vernieuwen. We hadden er zelf pas heel laat aan gedacht, maar een goede bekende van ons bleek over de vereiste vakkennis te beschikken. Omdat hij zelf heel erg druk is met het verbouwen van zijn eigen huis, durfden we er niet helemaal op te hopen dat hij de tijd zou hebben om ons te helpen. Vanavond is hij echter komen kijken en bromde hij goedkeurend, toen hij voor de meterkast stond. Prima te doen, vond hij. Een uurtje of 3 om ons te helpen had hij best over en de in het vooruitzicht gestelde krat bier en slof shag gaven hem een twinkel in de ogen. Hij besefte blijkbaar niet, wat een opluchting dit voor ons is. I love it when a plan comes together.
************
Iets dat ik me echt serieus af begin te vragen is, waarom er ineens overal doodgereden vogels op de weg liggen. Twee weken geleden was er nog niets aan de hand, nu is het echt óveral raak. Het zal wel te maken hebben met de lente in de lucht, ofzo. Ik kan er slecht tegen. Voel me altijd rottig, wanneer ik zoiets zie. Drie duiven, twee eenden, een merel, een niet meer te herkennen hoopje bloed met veren en een meesje heb ik zo al geteld, zonder er mijn best voor te doen. Rillingen lopen me over de rug. Remden alle mensen maar voor dieren..
Weer een weekend voorbij
Moe. Pijn in rug. Blaren op handen. Net gedoucht. Verf gaat niet meer uit haar. Huis gaat hard, begint er nu echt mooi uit te zien. Verven bijna klaar, behangen ook. Nog twee volle weekenden klussen, dan een week vrij van mijn werk. Weekend na pasen verhuizen. Moet nu écht spullen in gaan pakken.Welterusten.
